`ေမေမသကၤန္းပိုက္လို႕ရယ္..ေဖေဖသပိတ္လြယ္..~ ~ ~ ျမင္းၾကီးေပၚမွာ ေမာင္ရင္ေလာင္း ေရႊထီးေလးကိုေဆာင္းတယ္~ ~ ~ မမေလးက ကြမ္းေတာင္ကိုင္~ ~ ~ အိုးစည္၀ိုင္းကျမိဳင္လွတယ္…´ သီခ်င္းသံ က မ႑ပ္ ေလာ္စပီကာဆီမွ ပ်ံ႕လြင့္လို႕ေနေပသည္။ ေရွ႕ဆံုးမွ အဖြားက ကန္ေတာ့ပြဲကို ေခါင္းေပၚရြက္ကာ ေျမးေလးမ်ား၏ ရွင္ျပဳအလွဴေတာ္မဂၤလာပြဲကို ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ ဆင္ႏႊဲ ေနၾကသည္။ သည္ေနာက္မွ သားအတြက္ သပိတ္ကိုလြယ္၊ ယပ္ကို ပုခံုးေပၚတင္ေဆာင္ကာ ေခါင္းေပါင္းစ တလူလူလြင့္လွ်က္ ေလ်ာက္လွမ္း ေနေသာ အလွဴ႕ဒါယကာၾကီးႏွင့္ ေဘးခ်င္းယွဥ္လွ်က္မွ ပု၀ါႏွစ္စ အသာ ခ်လို႕ သကၤန္းပန္းေတာင္းကို ရင္၀ယ္ပိုက္၊ ဆင္မယဥ္သာ ၿငိမ့္ေျငာင္းစြာျဖင့္ လွမ္းလို႕ေနေသာ အလွဴ႕အမၾကီးတို႕သည္ လြန္စြာမွ ေရွ႕သြား ေနာက္လိုက္ ညီလွသည္ဟု ျမင္ရသူအေပါင္းက ေထာပနာျပဳ၏။ ထို႕ေနာက္တြင္မွ ၾကီးေတာ္မ်ား က ဆြမ္းအုပ္ ပိုက္သူပိုက္၊ ေခါင္းအံုး၊ သင္ျဖဴး၊ ျခင္ေထာင္ အစရွိသည္တို႕ကို ခ်ီမလို႕ အစီအရီ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသည္ကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စရာျမင္ကြင္းအတိ ျဖစ္လို႔ေနျပန္သည္။ သည္တစ္ခါ ေနာက္ျပန္ ဆီက ကြမ္းေတာင္ကိုင္ လံုမငယ္တသိုက္က သူ႕ထက္ငွာ အလွခ်င္း ၿပိဳင္ေနေလေတာ့ ဤေမာင္ရွင္ေလာင္းလွည့္လည္ပြဲႀကီးက ျပီးျပည့္စံုလြန္း လွသည္။ ေမာင္ရွင္ေလာင္း လွည့္လည္ပြဲအတြက္ လိုအပ္ေသာျမင္းမ်ား စီမံရာတြင္ ရွားရွားပါးပါး ျဖဴဆြတ္ေသာျမင္း တစ္ေကာင္ ပါလာသျဖင့္ ရွင္သံုးပါးအနက္ အလွဴ႕ဒါယကာႏွင့္ အလွဴ႕အမႀကီးတို႕၏ သားလွရတနာ ေမာင္ရွင္ေလာင္းေလး ကၽြန္ေတာ္က စီးခြင့္ရခဲ့သည္။ န၀ရတ္ကိုးသြယ္ စီမံထားေသာ အေဆာင္အေယာင္ ဆင္ျမန္းထားေသာ ျမင္းျဖဴေပၚတြင္ မကိုက္၊ စလြယ္ ရွင္ေလာင္း၀တ္စံုႏွင့္ ခန္႕ျငားစြာ လိုက္ပါလာေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား ေရႊထီးေဆာင္းလိုက္ေသာအခါ ၾကည့္ရွဳသူ ပရိတ္သတ္ အေပါင္း က ၾကည္ႏူးအံ႕ၾသ သြားၾကရသည္။ ` ေမေမသကၤန္းပိုက္လို႕ရယ္..ေဖေဖသပိတ္လြယ္..~ ~ ~ ျမင္းၾကီးေပၚမွာ ေမာင္ရင္ေလာင္း ေရႊထီးေလးကိုေဆာင္းတယ္~ ~ ~ မမေလးက ကြမ္းေတာင္ကိုင္~ ~ ~ အိုးစည္၀ိုင္းကျမိဳင္လွတယ္…´ သီခ်င္းသံက ေနာက္ေတာ္ပါးဆီကေန ထပ္ၾကပ္မကြာ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ပ်ံ႕လြင့္ေနျပန္သည္။
* * * * * * * * * * * * * * *
အပိုင္း (၂)
ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ၏ ဆႏၵျပည့္၀ေသာေန႔အား ယေန႔ဟုေျပာလွ်င္ မမွား ႏိုင္ေပ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕မိသားစုသည္ ခ်မ္းသာလွသူမ်ားလည္း မဟုတ္၊ အသင့္အတင့္ ေနႏိုင္၊ စားႏိုင္သူမ်ား စာရင္း၏ ေနာက္ဆံုးပိတ္မွ ရပ္တည္ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္သည္။ မိဘႏွစ္ဦးစလံုး၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရွင္သာမေဏအျဖစ္သို႕ သြတ္သြင္းခ်ီးေျမွာက္လိုျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႕အတြက္ အလုပ္ႀကိဳးစားလုပ္ ပိုက္ဆံကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စုေဆာင္းခဲ့သည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုးငယ္ငယ္ကေလး ဘ၀,ကပင္ ျဖစ္သည္။ အလွဴမက်င္းပမွီ တစ္လအလိုေလာက္ကပင္ ကၽြန္ေတာ္၏ ရွင္ျပဳ အလွဴေတာ္ မဂၤလာ ဖိတ္ၾကားလႊာကို လိုက္ေ၀ထားသည္။ ထိုစဥ္ကဆိုလွ်င္ မိဘႏွစ္ပါး၏ ပိတိအျပံဳးသည္ ၀ံ႔ၾကြားလို႕ေနခဲ့သည္။ ေတြ႕သမွ် လူမ်ားကိုလည္း အလွဴမဂၤလာေန႔ရက္၊ အခ်ိန္၊ ေနရာ ႏွဳတ္တိုက္ရြတ္လွ်က္ ဖိတ္ ၾကားလို႕ ေနျပန္သည္။ အလွဴေန႔ရက္သည္ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲေျဖ အျပီး မွ ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ မိဘမ်ား၏ရင္ထဲတြင္ မနက္ျဖန္ သဘက္ခါ အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ပဲ အလွဴက်င္းပေတာ့မည့္သဖြယ္ အျမဲတက္ၾကြလို႕ ေနေပသည္။
* * * * * * * * * * * * * * *
အပိုင္း (၃)
ဆံခ်မဂၤလာအခမ္းအနားသည္ (၄း၀၀)အခ်ိန္ခန္႕တြင္ ေအာင္ျမင္ ျပီးဆံုးသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အပါ အ၀င္ ညီ၀မ္းကြဲႏွစ္ဦးတို႕သည္ သာသနာ့ေခါင္းတံုးေလးမ်ားႏွင့္ ပို၍ပင္ ခ်စ္စဖြယ္ေလးမ်ား ျဖစ္ေနသည္။ အကၤ်ီအျဖဴ၊ ပုဆိုးအျပာကြက္ႏွင့္ သကၤန္းကိုယ္စီပိုက္ကာ လက္အုပ္ ခ်ီလွ်က္ ေရွ႕မွ ဦးပဥၨင္းႀကီးတိုင္ေပးေသာ သကၤန္းေတာင္းအား လိုက္ဆို ေနၾကသည္။ ထို႕ေနာက္တြင္ သကၤန္းအား ရံုေစလွ်က္ ပဗၺဇၨအေမြ ရွင္သာမေဏအျဖစ္ ခံယူရန္ အသင့္အေနအထားသို႕ ကူးေျပာင္းေနျပီ ျဖစ္ေလသည္။ `၁၃၇၃ – ခုႏွစ္၊ တန္ခူးလဆန္း(၃)ရက္၊ (၂၅-၃-၂၀၁၂) တနဂၤေႏြေန႔´ မနက္(၇း၀၀)တိတိအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ရွင္သာမေဏအျဖစ္ ၀ါဆိုမည့္ ေက်ာင္းတိုက္၏ သိမ္ေတာ္အတြင္းတြင္ ပရိကၡရာရွစ္ပါး စံုလင္စြာ ျဖင့္ ပဗၺဇၨအေမြ ရွင္သာမေဏအျဖစ္သို႕ ၿငိမ္သက္စြာ ခံယူေနၾကသည္။ သိမ္ အျပင္ဘက္တြင္ေတာ့ အလွဴ႕ဒါယကာမ်ား၊ အလွဴ႕အမမ်ား၊ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ ဖိတ္ၾကားထားသည့္ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားသည္ ဒါတဗၺ၀တၳဳအစုစုတို႕ျဖင့္ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္တို႕ႏွင္ ပဗၺဇၨအေမြခံ ရွင္သာမေဏေလးမ်ားအား လွဴဒါန္းရန္ စီတန္းကာ ေစာင့္ဆိုင္းေနလ်က္ရွိသည္။ `ေဟာ…..ၾကြလာၿပီ ဆရာေတာ္ဘုရားတို႕ ၾကြလာၾကၿပီ´ ဆိုသည့္ ေဆာ္ၾသသံမွ လြဲ၍ အျခားဆူညံေနေသာ အသံတို႕သည္ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ သြားၾကသည္။ ေက်ာင္းတိုက္အတြင္းရွိ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက ေရွ႕ဆံုးမွ ဦးေဆာင္၍ ရဟန္း၊ သာမေဏ၊ ဖိုးသူေတာ္ေလးမ်ားပါ စီတန္းေစလွ်က္ သိမ္ေတာ္ႀကီးအတြင္းမွ တစ္လွမ္းျခင္း ၾကြခ်ီလာ ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ေနာက္မွ သကၤန္းပရိကၡရာ စံုလင္စြာျဖင့္ မ်က္လႊာခ်လွ်က္ လုိက္ပါလာသည္။ `ကၽြန္ေတာ့္…အဲ့မွားလို႕ ကၽြန္ေတာ္လို႕ မသံုးရေတာ့ဘူးေပါ့။ ဘုရား သားေတာ္ ကိုရင္.. ဟုတ္တယ္…ကိုရင္..လို႕ သံုးႏွဳန္းမွ မွန္မယ္´ ။ ကိုရင္ရဲ႕သပိတ္ထဲကို စတင္လွဴဒါန္းလိုက္တဲ့ သည္လက္အစံု ကို မ်က္လႊာခ်ထားရင္းမွပင္ ကုိရင္ မွတ္မိသည္။ မယ္ေတာ္..ကိုရင့္မယ္ေတာ္ ၏ လက္ျဖစ္သည္။ စာအိတ္ျဖဴေလးတစ္အိတ္ ကိုင္ထားေသာ မယ္ေတာ္ရဲ႕ လက္အစံုသည္ တုန္ရီလို႕ေန၏။ စာအိတ္၏ တစ္စြန္းတစ္စ တြင္ ေရစက္တို႕သည္ ဟိုတစ္ကြက္ သည္တစ္ကြက္ႏွင့္ စြတ္ဆို ေနသည္။ ကိုရင္ ေမာ္မၾကည့္ဘဲ သိလိုက္သည္။ မယ္ေတာ္ ငိုေနျပန္ျပီ…။
* * * * * * * * * * * * * * *
အပိုင္း (၄)
အလွဴမဂၤလာအတြက္ တရားေတာ္နာၾကားအျပီး ေရစက္ခ် အမွ် ေပးေ၀ရာတြင္ မိဘႏွစ္ပါး၏ ၀မ္းသာလြန္းလို႕ၾကသည့္ မ်က္ရည္သည္ ေရစက္ခြက္မွ ေရမ်ားႏွင့္အတူ စီးဆင္းသြားၾကသည္။ ဆြမ္းစားေဆာင္ အေပၚထပ္တြင္ ဘုရားအမွဴးျပဳေသာ သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္တို႕အား ဆြမ္း ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းျပီးေနာက္ ဆြမ္းစားေဆာင္၏ ေအာက္ထပ္တြင္မူ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားအား ထမင္း ေကၽြးရန္ ျပင္ဆင္ေနေလသည္။ ဆြမ္းစားၿပီး တခဏ တရားမွတ္ခ်ိန္ မတိုင္ခင္ ကိုရင္ရယ္၊ ဖခမည္းေတာ္ရယ္၊ မယ္ေတာ္တို႕အား ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးမွ အေခၚလႊတ္လိုက္သည္ ဟု ဖိုးသူေတာ္ေလးက ဆိုသည့္အတြက္ မယ္ေတာ္တို႕ႏွင့္အတူ ကိုရင္ပါ လိုက္ပါသြားသည္။ `ဒကာႀကီးနဲ႕ဒကာမႀကီး၊ သည္အလွဴရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာအတြက္လဲ။ ´ `တင္ပါ့. ဘုရား ၊ သံသရာ၀ဋ္အတြင္းမွ လြတ္ကင္းရန္ ျမတ္နိဗၺာန္ကို အာရံုျပဳ လွဴဒါန္းရျခင္း ရည္ရြယ္ပါတယ္ ဘုရား´ `ေအး..သံသရာ၀ဋ္အတြင္းမွ လြတ္ကင္းရန္အမွန္ ျမတ္နိဗၺာန္ကို ရည္သန္ ေတာင္းဆု အာရံုျပဳ လွဴဒါန္းတာမို႕ … ၀မ္းေျမာက္ရမယ္ကြယ့္´ `တင့္ပါ..ဘုရား၊ သို႕ေသာ္လည္း ျမင္းျဖဴႀကီးေပၚ တင္ေဆာင္လာတဲ့ သားအတြက္၀တ္စံုေလးကိုၾကည့္ျပီး ေရႊထီးေဆာင္းကာ ျမင္းစီးေနတဲ့ သားပံုရိပ္ကို ျမင္ေယာင္မိလို႕ပါဘုရား။ ´ ` အင္း..ျဖစ္လာမွေတာ့ ၀ဋ္ပါလာလို႕ေပါ့ ဒကာမၾကီးရဲ႕၊ အတိတ္ကံ ဆိုတာ ေျပာမရဘူးမဟုတ္လား၊ တရားနဲ႕ေျဖႏိုင္ရမယ္..´ `တင္ပါ့ဘုရား၊ ယံုၾကံဳးမရျဖစ္ရပါတယ္ ဘုရား…။ ငါးရက္ေလာက္သာ အေသမေစာဘူးဆို သားရဲ႕ဆႏၵေလး အမွန္တကယ္ ျပည့္၀သြားမွာပါ ´ `ကဲ အခု မျပည့္၀ေပလို႕လား၊ သားအတြက္ရည္စူးၿပီး ရွင္ေလာင္းလွည့္၊ သကၤန္းစီးေပးလိုက္ျပီ မဟုတ္လား၊ ဒကာမႀကီး´ `တပည့္ေတာ္မ သားေလးကို နည္းနည္းေလာက္ ပိုဂရုစိုက္မိရင္ အခုလို ျဖစ္မသြားေလာက္ပါဘူး ဘုရား၊ တာ၀န္မေက်ဘူးလုိ႕လည္း ခံစားမိ ပါတယ္ ဘုရား.. ။ ´ `ဒကာမႀကီးရဲ႕.. ကားနဲ႕တိုက္မိတဲ့ သူကေကာ တိုက္ခ်င္ပါ့မလား..၊ အတိုက္ခံရတဲ့ သူကေကာ ေသခ်င္ပါ့မလား၊ ဒါေတြဟာ ကံစီမံရာေတြပဲ၊ အျပစ္တင္ေနတယ္ဆိုတာ ပူေလာင္မွဳေတြပဲ၊ မိမိကိုယ္ကို မကူးစက္ေစနဲ႕´ `နားလည္ပါၿပီဘုရား…။ ဘ၀တပါးသို႕ကူးေျပာင္းသြားတဲ့ သားေလးကို ရည္စူးၿပီး သားေလးအတြက္ရတဲ့ ေလွ်ာ္ေၾကးေငြေတြကို သိမ္ေတာ္ႀကီးမွာ အသစ္လဲလွယ္မယ့္ ေခါင္မိုးအလွဴရွင္အျဖစ္ ကုသိုလ္ျပဳခ်င္ပါတယ္ ဘုရား´ `ကဲ….ေရစက္ခြက္ ျပင္ေပးဦး။ အလွဴ႕ဒါယကာေလးအတြက္ပါဆို သံုးခြက္……ယူလာခဲ့ ´ ေရစက္ခြက္ တစ္ခြက္သည္ ပိတ္ျဖဴစေလးတစ္စ၏ ေရွ႕တြင္ ၿငိမ္သက္စြာ ေနရာယူ ေနေလသည္။
* * * * * * * * * * * * * * *
(ဇာတ္သိမ္းပိုင္း )
`အားလံုးၾကားၾကားသမွ်… အမွ်…အမွ်…အမွ်… ယူေတာ္မူၾကပါ ကုန္ေလာ… သာဓု…သာဓု…သာဓု…။ ´ ဟုဆိုလိုက္သည့္ မိဘႏွစ္ပါး၏ အမွ်ေ၀သံသည္ ကၽြန္ေတာ္နားဆီသို႕ ပဲ႕တင္ ရိုက္ခတ္သြားသည္။ `အို…ေမေမ…မငိုပါနဲ႕ ေမေမ…မငိုပါနဲ႕ေတာ့။ ဘာေၾကာင့္ ငိုေနရ တာလဲ ။ မငိုပါနဲ႕ေမေမ ရယ္။ ´ သား ရဲ႕ ဆႏၵေတြ ျပည့္၀ပါတယ္။ သား ျမင္းျဖဴစီးၿပီး ေရႊထီးေဆာင္း ခဲ့ရပါတယ္။ ပဗၺဇၨအေမြခံ ရွင္သာမေဏအျဖစ္လည္း ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း သား သိမ္ေတာ္ႀကီးရဲ႕ အလွဴ႕ဒါယကာေလး အျဖစ္ကိုလည္း ခံယူေနပါတယ္။ ေဖေဖနဲ႕ေမေမတို႕ျပဳခဲ့တဲ့ အလွဴဒါနကို သား သာဓု…သာဓု…သာဓု ေခၚဆိုလိုက္ပါတယ္။ `မငိုပါနဲ႔ေတာ့ ေမေမရယ္´
(ဆက္လက္ႀကိဳးစားပါဦးမည္။)
**ဒီေကာင္မေလး**
`ေမေမသကၤန္းပိုက္လို႕ရယ္..ေဖေဖသပိတ္လြယ္..~ ~ ~ ျမင္းၾကီးေပၚမွာ ေမာင္ရင္ေလာင္း ေရႊထီးေလးကိုေဆာင္းတယ္~ ~ ~ မမေလးက ကြမ္းေတာင္ကိုင္~ ~ ~ အိုးစည္၀ိုင္းကျမိဳင္လွတယ္…´ သီခ်င္းသံ က မ႑ပ္ ေလာ္စပီကာဆီမွ ပ်ံ႕လြင့္လို႕ေနေပသည္။ ေရွ႕ဆံုးမွ အဖြားက ကန္ေတာ့ပြဲကို ေခါင္းေပၚရြက္ကာ ေျမးေလးမ်ား၏ ရွင္ျပဳအလွဴေတာ္မဂၤလာပြဲကို ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ ဆင္ႏႊဲ ေနၾကသည္။ သည္ေနာက္မွ သားအတြက္ သပိတ္ကိုလြယ္၊ ယပ္ကို ပုခံုးေပၚတင္ေဆာင္ကာ ေခါင္းေပါင္းစ တလူလူလြင့္လွ်က္ ေလ်ာက္လွမ္း ေနေသာ အလွဴ႕ဒါယကာၾကီးႏွင့္ ေဘးခ်င္းယွဥ္လွ်က္မွ ပု၀ါႏွစ္စ အသာ ခ်လို႕ သကၤန္းပန္းေတာင္းကို ရင္၀ယ္ပိုက္၊ ဆင္မယဥ္သာ ၿငိမ့္ေျငာင္းစြာျဖင့္ လွမ္းလို႕ေနေသာ အလွဴ႕အမၾကီးတို႕သည္ လြန္စြာမွ ေရွ႕သြား ေနာက္လိုက္ ညီလွသည္ဟု ျမင္ရသူအေပါင္းက ေထာပနာျပဳ၏။ ထို႕ေနာက္တြင္မွ ၾကီးေတာ္မ်ား က ဆြမ္းအုပ္ ပိုက္သူပိုက္၊ ေခါင္းအံုး၊ သင္ျဖဴး၊ ျခင္ေထာင္ အစရွိသည္တို႕ကို ခ်ီမလို႕ အစီအရီ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသည္ကလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စရာျမင္ကြင္းအတိ ျဖစ္လို႔ေနျပန္သည္။ သည္တစ္ခါ ေနာက္ျပန္ ဆီက ကြမ္းေတာင္ကိုင္ လံုမငယ္တသိုက္က သူ႕ထက္ငွာ အလွခ်င္း ၿပိဳင္ေနေလေတာ့ ဤေမာင္ရွင္ေလာင္းလွည့္လည္ပြဲႀကီးက ျပီးျပည့္စံုလြန္း လွသည္။ ေမာင္ရွင္ေလာင္း လွည့္လည္ပြဲအတြက္ လိုအပ္ေသာျမင္းမ်ား စီမံရာတြင္ ရွားရွားပါးပါး ျဖဴဆြတ္ေသာျမင္း တစ္ေကာင္ ပါလာသျဖင့္ ရွင္သံုးပါးအနက္ အလွဴ႕ဒါယကာႏွင့္ အလွဴ႕အမႀကီးတို႕၏ သားလွရတနာ ေမာင္ရွင္ေလာင္းေလး ကၽြန္ေတာ္က စီးခြင့္ရခဲ့သည္။ န၀ရတ္ကိုးသြယ္ စီမံထားေသာ အေဆာင္အေယာင္ ဆင္ျမန္းထားေသာ ျမင္းျဖဴေပၚတြင္ မကိုက္၊ စလြယ္ ရွင္ေလာင္း၀တ္စံုႏွင့္ ခန္႕ျငားစြာ လိုက္ပါလာေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား ေရႊထီးေဆာင္းလိုက္ေသာအခါ ၾကည့္ရွဳသူ ပရိတ္သတ္ အေပါင္း က ၾကည္ႏူးအံ႕ၾသ သြားၾကရသည္။ ` ေမေမသကၤန္းပိုက္လို႕ရယ္..ေဖေဖသပိတ္လြယ္..~ ~ ~ ျမင္းၾကီးေပၚမွာ ေမာင္ရင္ေလာင္း ေရႊထီးေလးကိုေဆာင္းတယ္~ ~ ~ မမေလးက ကြမ္းေတာင္ကိုင္~ ~ ~ အိုးစည္၀ိုင္းကျမိဳင္လွတယ္…´ သီခ်င္းသံက ေနာက္ေတာ္ပါးဆီကေန ထပ္ၾကပ္မကြာ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ပ်ံ႕လြင့္ေနျပန္သည္။
* * * * * * * * * * * * * * *
အပိုင္း (၂)
ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ၏ ဆႏၵျပည့္၀ေသာေန႔အား ယေန႔ဟုေျပာလွ်င္ မမွား ႏိုင္ေပ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕မိသားစုသည္ ခ်မ္းသာလွသူမ်ားလည္း မဟုတ္၊ အသင့္အတင့္ ေနႏိုင္၊ စားႏိုင္သူမ်ား စာရင္း၏ ေနာက္ဆံုးပိတ္မွ ရပ္တည္ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္သည္။ မိဘႏွစ္ဦးစလံုး၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ရွင္သာမေဏအျဖစ္သို႕ သြတ္သြင္းခ်ီးေျမွာက္လိုျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႕အတြက္ အလုပ္ႀကိဳးစားလုပ္ ပိုက္ဆံကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ စုေဆာင္းခဲ့သည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုးငယ္ငယ္ကေလး ဘ၀,ကပင္ ျဖစ္သည္။ အလွဴမက်င္းပမွီ တစ္လအလိုေလာက္ကပင္ ကၽြန္ေတာ္၏ ရွင္ျပဳ အလွဴေတာ္ မဂၤလာ ဖိတ္ၾကားလႊာကို လိုက္ေ၀ထားသည္။ ထိုစဥ္ကဆိုလွ်င္ မိဘႏွစ္ပါး၏ ပိတိအျပံဳးသည္ ၀ံ႔ၾကြားလို႕ေနခဲ့သည္။ ေတြ႕သမွ် လူမ်ားကိုလည္း အလွဴမဂၤလာေန႔ရက္၊ အခ်ိန္၊ ေနရာ ႏွဳတ္တိုက္ရြတ္လွ်က္ ဖိတ္ ၾကားလို႕ ေနျပန္သည္။ အလွဴေန႔ရက္သည္ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲေျဖ အျပီး မွ ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ မိဘမ်ား၏ရင္ထဲတြင္ မနက္ျဖန္ သဘက္ခါ အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ပဲ အလွဴက်င္းပေတာ့မည့္သဖြယ္ အျမဲတက္ၾကြလို႕ ေနေပသည္။
* * * * * * * * * * * * * * *
အပိုင္း (၃)
ဆံခ်မဂၤလာအခမ္းအနားသည္ (၄း၀၀)အခ်ိန္ခန္႕တြင္ ေအာင္ျမင္ ျပီးဆံုးသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အပါ အ၀င္ ညီ၀မ္းကြဲႏွစ္ဦးတို႕သည္ သာသနာ့ေခါင္းတံုးေလးမ်ားႏွင့္ ပို၍ပင္ ခ်စ္စဖြယ္ေလးမ်ား ျဖစ္ေနသည္။ အကၤ်ီအျဖဴ၊ ပုဆိုးအျပာကြက္ႏွင့္ သကၤန္းကိုယ္စီပိုက္ကာ လက္အုပ္ ခ်ီလွ်က္ ေရွ႕မွ ဦးပဥၨင္းႀကီးတိုင္ေပးေသာ သကၤန္းေတာင္းအား လိုက္ဆို ေနၾကသည္။ ထို႕ေနာက္တြင္ သကၤန္းအား ရံုေစလွ်က္ ပဗၺဇၨအေမြ ရွင္သာမေဏအျဖစ္ ခံယူရန္ အသင့္အေနအထားသို႕ ကူးေျပာင္းေနျပီ ျဖစ္ေလသည္။ `၁၃၇၃ – ခုႏွစ္၊ တန္ခူးလဆန္း(၃)ရက္၊ (၂၅-၃-၂၀၁၂) တနဂၤေႏြေန႔´ မနက္(၇း၀၀)တိတိအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ရွင္သာမေဏအျဖစ္ ၀ါဆိုမည့္ ေက်ာင္းတိုက္၏ သိမ္ေတာ္အတြင္းတြင္ ပရိကၡရာရွစ္ပါး စံုလင္စြာ ျဖင့္ ပဗၺဇၨအေမြ ရွင္သာမေဏအျဖစ္သို႕ ၿငိမ္သက္စြာ ခံယူေနၾကသည္။ သိမ္ အျပင္ဘက္တြင္ေတာ့ အလွဴ႕ဒါယကာမ်ား၊ အလွဴ႕အမမ်ား၊ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ ဖိတ္ၾကားထားသည့္ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားသည္ ဒါတဗၺ၀တၳဳအစုစုတို႕ျဖင့္ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္တို႕ႏွင္ ပဗၺဇၨအေမြခံ ရွင္သာမေဏေလးမ်ားအား လွဴဒါန္းရန္ စီတန္းကာ ေစာင့္ဆိုင္းေနလ်က္ရွိသည္။ `ေဟာ…..ၾကြလာၿပီ ဆရာေတာ္ဘုရားတို႕ ၾကြလာၾကၿပီ´ ဆိုသည့္ ေဆာ္ၾသသံမွ လြဲ၍ အျခားဆူညံေနေသာ အသံတို႕သည္ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ သြားၾကသည္။ ေက်ာင္းတိုက္အတြင္းရွိ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက ေရွ႕ဆံုးမွ ဦးေဆာင္၍ ရဟန္း၊ သာမေဏ၊ ဖိုးသူေတာ္ေလးမ်ားပါ စီတန္းေစလွ်က္ သိမ္ေတာ္ႀကီးအတြင္းမွ တစ္လွမ္းျခင္း ၾကြခ်ီလာ ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ေနာက္မွ သကၤန္းပရိကၡရာ စံုလင္စြာျဖင့္ မ်က္လႊာခ်လွ်က္ လုိက္ပါလာသည္။ `ကၽြန္ေတာ့္…အဲ့မွားလို႕ ကၽြန္ေတာ္လို႕ မသံုးရေတာ့ဘူးေပါ့။ ဘုရား သားေတာ္ ကိုရင္.. ဟုတ္တယ္…ကိုရင္..လို႕ သံုးႏွဳန္းမွ မွန္မယ္´ ။ ကိုရင္ရဲ႕သပိတ္ထဲကို စတင္လွဴဒါန္းလိုက္တဲ့ သည္လက္အစံု ကို မ်က္လႊာခ်ထားရင္းမွပင္ ကုိရင္ မွတ္မိသည္။ မယ္ေတာ္..ကိုရင့္မယ္ေတာ္ ၏ လက္ျဖစ္သည္။ စာအိတ္ျဖဴေလးတစ္အိတ္ ကိုင္ထားေသာ မယ္ေတာ္ရဲ႕ လက္အစံုသည္ တုန္ရီလို႕ေန၏။ စာအိတ္၏ တစ္စြန္းတစ္စ တြင္ ေရစက္တို႕သည္ ဟိုတစ္ကြက္ သည္တစ္ကြက္ႏွင့္ စြတ္ဆို ေနသည္။ ကိုရင္ ေမာ္မၾကည့္ဘဲ သိလိုက္သည္။ မယ္ေတာ္ ငိုေနျပန္ျပီ…။
* * * * * * * * * * * * * * *
အပိုင္း (၄)
အလွဴမဂၤလာအတြက္ တရားေတာ္နာၾကားအျပီး ေရစက္ခ် အမွ် ေပးေ၀ရာတြင္ မိဘႏွစ္ပါး၏ ၀မ္းသာလြန္းလို႕ၾကသည့္ မ်က္ရည္သည္ ေရစက္ခြက္မွ ေရမ်ားႏွင့္အတူ စီးဆင္းသြားၾကသည္။ ဆြမ္းစားေဆာင္ အေပၚထပ္တြင္ ဘုရားအမွဴးျပဳေသာ သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္တို႕အား ဆြမ္း ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းျပီးေနာက္ ဆြမ္းစားေဆာင္၏ ေအာက္ထပ္တြင္မူ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားအား ထမင္း ေကၽြးရန္ ျပင္ဆင္ေနေလသည္။ ဆြမ္းစားၿပီး တခဏ တရားမွတ္ခ်ိန္ မတိုင္ခင္ ကိုရင္ရယ္၊ ဖခမည္းေတာ္ရယ္၊ မယ္ေတာ္တို႕အား ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးမွ အေခၚလႊတ္လိုက္သည္ ဟု ဖိုးသူေတာ္ေလးက ဆိုသည့္အတြက္ မယ္ေတာ္တို႕ႏွင့္အတူ ကိုရင္ပါ လိုက္ပါသြားသည္။ `ဒကာႀကီးနဲ႕ဒကာမႀကီး၊ သည္အလွဴရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာအတြက္လဲ။ ´ `တင္ပါ့. ဘုရား ၊ သံသရာ၀ဋ္အတြင္းမွ လြတ္ကင္းရန္ ျမတ္နိဗၺာန္ကို အာရံုျပဳ လွဴဒါန္းရျခင္း ရည္ရြယ္ပါတယ္ ဘုရား´ `ေအး..သံသရာ၀ဋ္အတြင္းမွ လြတ္ကင္းရန္အမွန္ ျမတ္နိဗၺာန္ကို ရည္သန္ ေတာင္းဆု အာရံုျပဳ လွဴဒါန္းတာမို႕ … ၀မ္းေျမာက္ရမယ္ကြယ့္´ `တင့္ပါ..ဘုရား၊ သို႕ေသာ္လည္း ျမင္းျဖဴႀကီးေပၚ တင္ေဆာင္လာတဲ့ သားအတြက္၀တ္စံုေလးကိုၾကည့္ျပီး ေရႊထီးေဆာင္းကာ ျမင္းစီးေနတဲ့ သားပံုရိပ္ကို ျမင္ေယာင္မိလို႕ပါဘုရား။ ´ ` အင္း..ျဖစ္လာမွေတာ့ ၀ဋ္ပါလာလို႕ေပါ့ ဒကာမၾကီးရဲ႕၊ အတိတ္ကံ ဆိုတာ ေျပာမရဘူးမဟုတ္လား၊ တရားနဲ႕ေျဖႏိုင္ရမယ္..´ `တင္ပါ့ဘုရား၊ ယံုၾကံဳးမရျဖစ္ရပါတယ္ ဘုရား…။ ငါးရက္ေလာက္သာ အေသမေစာဘူးဆို သားရဲ႕ဆႏၵေလး အမွန္တကယ္ ျပည့္၀သြားမွာပါ ´ `ကဲ အခု မျပည့္၀ေပလို႕လား၊ သားအတြက္ရည္စူးၿပီး ရွင္ေလာင္းလွည့္၊ သကၤန္းစီးေပးလိုက္ျပီ မဟုတ္လား၊ ဒကာမႀကီး´ `တပည့္ေတာ္မ သားေလးကို နည္းနည္းေလာက္ ပိုဂရုစိုက္မိရင္ အခုလို ျဖစ္မသြားေလာက္ပါဘူး ဘုရား၊ တာ၀န္မေက်ဘူးလုိ႕လည္း ခံစားမိ ပါတယ္ ဘုရား.. ။ ´ `ဒကာမႀကီးရဲ႕.. ကားနဲ႕တိုက္မိတဲ့ သူကေကာ တိုက္ခ်င္ပါ့မလား..၊ အတိုက္ခံရတဲ့ သူကေကာ ေသခ်င္ပါ့မလား၊ ဒါေတြဟာ ကံစီမံရာေတြပဲ၊ အျပစ္တင္ေနတယ္ဆိုတာ ပူေလာင္မွဳေတြပဲ၊ မိမိကိုယ္ကို မကူးစက္ေစနဲ႕´ `နားလည္ပါၿပီဘုရား…။ ဘ၀တပါးသို႕ကူးေျပာင္းသြားတဲ့ သားေလးကို ရည္စူးၿပီး သားေလးအတြက္ရတဲ့ ေလွ်ာ္ေၾကးေငြေတြကို သိမ္ေတာ္ႀကီးမွာ အသစ္လဲလွယ္မယ့္ ေခါင္မိုးအလွဴရွင္အျဖစ္ ကုသိုလ္ျပဳခ်င္ပါတယ္ ဘုရား´ `ကဲ….ေရစက္ခြက္ ျပင္ေပးဦး။ အလွဴ႕ဒါယကာေလးအတြက္ပါဆို သံုးခြက္……ယူလာခဲ့ ´ ေရစက္ခြက္ တစ္ခြက္သည္ ပိတ္ျဖဴစေလးတစ္စ၏ ေရွ႕တြင္ ၿငိမ္သက္စြာ ေနရာယူ ေနေလသည္။
* * * * * * * * * * * * * * *
(ဇာတ္သိမ္းပိုင္း )
`အားလံုးၾကားၾကားသမွ်… အမွ်…အမွ်…အမွ်… ယူေတာ္မူၾကပါ ကုန္ေလာ… သာဓု…သာဓု…သာဓု…။ ´ ဟုဆိုလိုက္သည့္ မိဘႏွစ္ပါး၏ အမွ်ေ၀သံသည္ ကၽြန္ေတာ္နားဆီသို႕ ပဲ႕တင္ ရိုက္ခတ္သြားသည္။ `အို…ေမေမ…မငိုပါနဲ႕ ေမေမ…မငိုပါနဲ႕ေတာ့။ ဘာေၾကာင့္ ငိုေနရ တာလဲ ။ မငိုပါနဲ႕ေမေမ ရယ္။ ´ သား ရဲ႕ ဆႏၵေတြ ျပည့္၀ပါတယ္။ သား ျမင္းျဖဴစီးၿပီး ေရႊထီးေဆာင္း ခဲ့ရပါတယ္။ ပဗၺဇၨအေမြခံ ရွင္သာမေဏအျဖစ္လည္း ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း သား သိမ္ေတာ္ႀကီးရဲ႕ အလွဴ႕ဒါယကာေလး အျဖစ္ကိုလည္း ခံယူေနပါတယ္။ ေဖေဖနဲ႕ေမေမတို႕ျပဳခဲ့တဲ့ အလွဴဒါနကို သား သာဓု…သာဓု…သာဓု ေခၚဆိုလိုက္ပါတယ္။ `မငိုပါနဲ႔ေတာ့ ေမေမရယ္´
(ဆက္လက္ႀကိဳးစားပါဦးမည္။)
**ဒီေကာင္မေလး**
No comments:
Post a Comment