လူေ႐ွ႕သူေ႐ွ႕မွာ ဟိတ္နဲ႔ဟန္နဲ႔ ေျပာခဲ့တာ...၊
ေလာကမွာ ျမက္စိုက္တာထက္ ပိုၿပီးအေရးႀကီးတဲ့
လုပ္ငန္းေတြ ႐ွိေနခဲ့တာ ခမ်ာ မသိေလေရာ့ သလား...၊
အျပစ္ေတာ့ မဆိုသာပါဘူးေလ...၊
လူဆိုတာက ကိုယ္သန္ရာ သန္ရာ ေျပာၾကတာမ်ိဳး မဟုတ္လား၊
အလင္းေတြ ပြင့္လာတဲ့အခါ
အသံေတြဟာ ပိုၿပီး က ်ယ္လာၾကတယ္၊
“Weather မေကာင္းရင္ ျဖဳတ္လဲလိုက္...”
“Any ask…?”
“ကြန္တိန္နာနဲ႔ ထည့္မရဘူး၊ ပိုရင္ေတာ့ ေရာင္းစားရမွာပဲ...”
“ေအးေအးေဆးေဆး ဖေယာင္းတိုင္ ထြန္းေနပါ...”
“တစ္နပ္ပဲ စားၾက...”
“ျပည္သူကို အလိုလိုက္မိလို႔ အေႂကြးေတြ တင္ကုန္တာ...”
“နယ္လွည့္ၿပီး ပါး႐ိုက္လာတာကြ...”
“ႏွယ္ႏွယ္ရရဗိုက္ မွတ္ေနသလား၊ က ်ည္ရာ ႐ွိတယ္...”
အသံေတြ၊ အသံေတြ မ်ားလိုက္တဲ့ အသံေတြ...
တစ္ခ်ိန္က တစြန္းတစသာ ၾကားခြင့္ရတဲ့ တီးတိုးသံေတြ
ေဟာ... အခုေတာ့ ရပ္သိ႐ြာေက ်ာ ္ က ်ယ္က ်ယ္ေလာင္ေလာင္နဲ႔
တစ္ခါေျပာ တစ္ခါထိ...၊
အိုးနင္းခြက္နင္း ၾကားရခ်က္ ေဗထိဆိုမွျဖင့္ ကြဲခ်က္က ဟက္တက္...၊
အေမတို႔ေခတ္က ေျပာၾကသလို
'စီကနဲဆို သူႀကီးလူခ်ည့္ပဲ' ဆိုရမလို
လူစြမ္းေကာင္းေတြ ေပါတဲ့ေျမ...၊
ခက္ေနပံုမ်ားေတာ့...
ဒိုင္ယာေလာ့ခ္ က ်က္မလာတဲ့ ေ႐ွ႕ထြက္ဝန္မင္းေတြနဲ႔
ေပ႐ွည္ေနတဲ့ ေအာ္ပရာမွာ
မေပ်ာ္႐ွာႏိုင္တဲ့ ပရိတ္သတ္
ေျပာင္းဖူး႐ိုးနဲ႔ ထ,ပစ္ခ်င္စိတ္ကို ႀကိတ္မွိတ္၊ ၿမိဳသိပ္.
.. ဟိုး အေ႐ွ႕တစ္႐ိုးက ေကာင္းကင္မွာ
ပုစဥ္းရင္ကြဲသံေတြ ဆူညံလွတယ္...။
..................................................................
+ညီလင္းသစ္+
No comments:
Post a Comment