အေတြး၊ စိတ္ကူးထည္သည္ လူအားလံုး၌ရွိ၏။ ထိုအေတြး၊ ထိုစိတ္ကူးကို ထုတ္ေဖာ္မႈကား၊ စကား ေျပာဆိုျခင္းျဖစ္၏။ ဘာသာစကား မတတ္ေသာ္လည္း အေတြးႏွင့္ စိတ္ကူးထည္ကားရွိ၏။ ဘာသာစကား တစ္ခုခုကို ၾကားခံထား၍ အေတြးကို ေဖာ္ျပသည္။ စိတ္ကူးထည္ကိုတင္ ျပသည္။ သို႕ျဖင့္စကားေျပာၾကသည္။
စကားစျမည္ ေျပာဆိုျခင္း၌ အနည္းဆံုး ႏွစ္ဦးရွိရသည္။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အျပန္အလွန္ေျပာၾကရန္ ျဖစ္သည္။ တစ္ဦးကေျပာသည္။ က်န္တစ္ဦးက နားေထာင္သည္။ လက္ခံသည္။ သူ႕၌ ပိုခိုင္မာေသာ အခ်က္အလက္မ်ားရွိသည္။ လက္မခံ သူသည္ အဘယ္ေၾကာင့္ လက္မခံ ေၾကာင္းျပန္ေျပာသည္။ ထိုသုိ႕ျဖင့္ စကားေျပာျဖစ္ၾက၏။
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ အရက္ဆိုင္၊ ထမင္းဆိုင္မ်ား၌ စားေသာက္ၾကစဥ္ စကားမ်ားေျပာၾကသည္။ မေတာ္တဆ ႀကံဳသည္လည္းရွိ၏။ ခ်ိန္းဆို၍ ေတြ႕ၾကသည္မ်ားလည္းရွိ၏။ အခ်ိန္မွန္၊ ရက္မွန္၊ ေတြ႕ႀကံဳဆံုၾက စကားေျပာသည့္ပံုသဏၭာန္လည္း ရွိ၏။ မည္သို႕ပံုသဏၭာန္ျဖစ္ေစ၊ အျပန္အလွန္ စကားေျပာ ၾကသည္။ စကားဝိုင္းဟု ေခၚႏိုင္၏။
ကမၻာေပၚ၌ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကား လွသည့္ စကားဝိုင္းတစ္ခုရွိသည္။ ၁၉ဝဝ ျပည့္လြန္ႏွစ္မွ ပထမ ဆယ္စု ႏွစ္ကာလမ်ား၌ ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံ King's College ၏ကိန္း ဘရစ္တကၠသိုလ္ အဝန္းအဝိုင္း အတြင္း၌ျဖစ္သည္။ Bloomsbury Group ဟုေခၚၾကသည္။ စာေရး ဆရာ၊ အႏုပညာရွင္၊ ပညာကိုတန္ဖိုးထား၊ ပညာလိုက္စားေသာ သူမ်ားခ်ည္း၊ ဝိုင္းဖြဲ႕စုကာ စကားစျမည္ ေျပာၾကျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုစကားဝိုင္းမွ စာေရးဆရာမ ဗာဂ်ီးနီးယားဝု(ဖ္)၊ ေဘာဂေဗဒပညာ ရွင္ ဂြၽန္ေမးနတ္ကိန္း၊ သခ်ၤာပညာရွင္ ဝိႈက္ဟက္ စသျဖင့္ ထင္ရွားေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ သူတို႕အေတြး၊ သူတို႕စိတ္ကူးထည္မ်ားကို ထို Bloomsbury စကားဝိုင္း၌ အႀကိမ္ႀကိမ္တင္ျပ ေဆြးေႏြးေဝဖန္ ျငင္းခုံခဲ့ၾကသည္။ ထိုေနရာမွရရွိေသာ အက်ဳိးရလဒ္ကား၊ မည္သည့္ ေပတံႏွင့္မွ် တိုင္းတာ၍မရႏိုင္။
ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ၊ ပါရီၿမိဳ႕၌ စိန္႕ဂ်ာမိန္းဆိုသည့္ လမ္းမႀကီးတစ္ခုရွိ၏။ ယင္းလမ္းမႀကီး၌ လမ္းေဘး လဟာျပင္ေအာက္၌ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ အေအးဆိုင္၊ ေဖ်ာ္ရည္ျပင္း၊ ေပ်ာ့ဆိုင္မ်ား အစီအရီ။ ထိုဆိုင္မ်ားသို႕ လာေရာက္ကာ ထိုင္ၾကသူ အမ်ား အျပားမွာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာ၊ ငယ္ရြယ္ႀကီး၊ အရြယ္စံု အသက္စံုတို႕ လာေရာက္စကားေျပာ ၾကသည္။
စိန္႕ဂ်ာမိန္းလမ္းမသို႕ ေက်ာ္ၾကားေနေသာ ဒႆနပညာရွင္ဆတ္ႏွင့္ သူ႕ဘဝအေဖာ္ ဒီဘိုဘြား၊ စာေရး ဆရာကာျမဴး တို႕လည္း လာေရာက္ ထိုင္သည္။ ေတြ႕သည္။ လူငယ္ကဗ်ာ ဆရာ၊ လူငယ္ပန္းခ်ီဆရာမ်ားႏွင့္ စကားေျပာသည္။ စကားစျမည္ေျပာ ျခင္း တန္ဖိုးကိုမသိသူမ်ားအတြက္ အခ်ိန္ကုန္ျခင္းဟု လက္ခံထားသည္ကို ခုခံေျပာရန္မလိုပါ။ သုိ႕ေသာ္ ထိုတန္ဖိုးကို မသိဟုသာ ဆုိရမည္။
စကားေျပာျခင္းသည္ အားထုတ္ မႈတစ္ခု။ အယူအဆတင္ျပျခင္းသည္ ႀကိဳးပမ္းမႈတစ္ခု၊ အားထုတ္မႈ၊ ႀကိဳး ပမ္းမႈ စသည့္ထိုတစ္ခဏ၊ တစ္ခဏတိုင္း၌ အသစ္အသစ္မ်ား ေပၚတတ္သည္။ အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္၊ ႐ႈေထာင့္သစ္၊ တစ္ကိုယ္တည္းထိုင္စဥ္း စား၍မရေသာ အသစ္အသစ္ေသာ အေတြးမ်ားျဖစ္သည္။ အႏုပညာရွင္၊ ဒႆနပညာရွင္၊ ပညာလိုက္စားသူ မ်ားသည္ အေတြးသစ္ကို တန္ဖိုး ထားသည္။ ေလးစားၾကသည္။
စကားဝိုင္းမွ အေတြးသစ္တစ္ခု ၾကားရသည္။ ထိုအေတြးသစ္မွ ဆင့္ပြားကာ ကိုယ္ပိုင္စိတ္ကူးထည္တစ္ခု ထပ္မံရသည္။ ထိုစိတ္ကူးထည္သည္ စာေရးဆရာအဖို႕ ဝတၴဳတစ္ပုဒ္၊ သခ်ၤာပညာရွင္အတြက္ သီအိုရီတစ္ခု၊ ေဘာဂေဗဒပညာရွင္အတြက္ အယူအဆတစ္ခု၊ ကဗ်ာဆရာအတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ ပန္းခ်ီဆရာအတြက္ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္၊ ကာတြန္းဆရာ အတြက္ ကာတြန္းတစ္ကြက္၊ ထိုအရာမ်ားအားလံုးသည္ အသစ္ခ်ည္း ျဖစ္သည္။ ရရွိခံစားဖူးသူတို႕သာ သိ သည္။
စကားဝိုင္း၊ စကားစျမည္ေျပာ ဆိုျခင္းသည္ ရလဒ္တစ္ခုကို အလိုရွိျခင္းဟု ပံုေသယူဆ၍မရေပ။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ား စကားေျပာၾကသည္။ သူတုိ႕အလုပ္ျဖစ္သြားၾက သည္။ ႐ုပ္ပစၥည္းအေကာင္အထည္ ျမင္ရသည္။ ထိုသို႕ ႐ုပ္ဝတၴဳႏွင့္ပတ္ သက္ေသာ အေကာင္အထည္ထုတ္၍ မျပႏိုင္ေသာ စကားဝိုင္းမ်ဳိးလည္းရွိ ၏။
ယေန႕ကမၻာေပၚတြင္ Think- Tank ဆိုေသာ စကားဝိုင္းေျပာၾကသည့္ အုပ္စုေလးမ်ားႏိုင္ငံတိုင္း၌ ရွိသည္။ သူ႕အုပ္စုႏွင့္သူ၊ အေတြးသစ္မ်ားရရွိရန္ အယူအဆသစ္မ်ား ေပၚေပါက္ရန္ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားရွိ ထိပ္တန္းအဆင့္ ေရြးခ်ယ္ ခံရသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ထိုThink tank အဖြဲ႕မ်ားမွ အဖြဲ႕ဝင္မ်ားျဖစ္ေန တတ္သည္။ သူတို႕တာဝန္ကုန္လွ်င္ Think tank အဖြဲ႕ထဲ ျပန္သြားသည္ ခ်ည္းျဖစ္သည္။ Think tank စကား ဝိုင္း၏ပီတိကုိ သူတို႕ခံစားဖူး၍ျဖစ္ ၏။
စိတ္ကူးသစ္၊ အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္ရလိုသူမ်ားလည္း သီးသန္႕ ရွိသည္။ ထုိသူတို႕ကုိ မည္သည့္႐ုပ္ ဝတၴဳ ဂုဏ္ျဒပ္ႏွင့္မွ အလဲအလွယ္လုပ္ ၍မရႏိုင္ေပ။ သူတို႕ကိုစကားဝိုင္းမ်ား စကားစျမည္ေျပာေနျခင္းေနရာမ်ား၌သာ ေတြ႕ရႏုိင္သည္။ ထုိေနရာသည္ သူတို႕ အတြက္ ...(အမည္ နာမေပး၍မရ ေသာ)ေနရာေလးတစ္ခုျဖစ္၏။
စကားဝိုင္း၊ စကားစျမည္ေျပာ ဆိုျခင္း၏ တန္ဖိုးသည္ အလြန္ႀကီး သည္။ စကားေျပာစရာမရွိသူမ်ား အေနႏွင့္ မည္သို႕မွ် နားမလည္ႏိုင္။ သေဘာမေပါက္ႏိုင္ေပ။
**ေမာင္ေစ်းကြက္**
ေစ်းကြက္ဂ်ာနယ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပါပါသည္
--
**ေမွာ္ဆရာအဖြဲ **
အေတြး၊ စိတ္ကူးထည္သည္ လူအားလံုး၌ရွိ၏။ ထိုအေတြး၊ ထိုစိတ္ကူးကို ထုတ္ေဖာ္မႈကား၊ စကား ေျပာဆိုျခင္းျဖစ္၏။ ဘာသာစကား မတတ္ေသာ္လည္း အေတြးႏွင့္ စိတ္ကူးထည္ကားရွိ၏။ ဘာသာစကား တစ္ခုခုကို ၾကားခံထား၍ အေတြးကို ေဖာ္ျပသည္။ စိတ္ကူးထည္ကိုတင္ ျပသည္။ သို႕ျဖင့္စကားေျပာၾကသည္။
စကားစျမည္ ေျပာဆိုျခင္း၌ အနည္းဆံုး ႏွစ္ဦးရွိရသည္။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အျပန္အလွန္ေျပာၾကရန္ ျဖစ္သည္။ တစ္ဦးကေျပာသည္။ က်န္တစ္ဦးက နားေထာင္သည္။ လက္ခံသည္။ သူ႕၌ ပိုခိုင္မာေသာ အခ်က္အလက္မ်ားရွိသည္။ လက္မခံ သူသည္ အဘယ္ေၾကာင့္ လက္မခံ ေၾကာင္းျပန္ေျပာသည္။ ထိုသုိ႕ျဖင့္ စကားေျပာျဖစ္ၾက၏။
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ အရက္ဆိုင္၊ ထမင္းဆိုင္မ်ား၌ စားေသာက္ၾကစဥ္ စကားမ်ားေျပာၾကသည္။ မေတာ္တဆ ႀကံဳသည္လည္းရွိ၏။ ခ်ိန္းဆို၍ ေတြ႕ၾကသည္မ်ားလည္းရွိ၏။ အခ်ိန္မွန္၊ ရက္မွန္၊ ေတြ႕ႀကံဳဆံုၾက စကားေျပာသည့္ပံုသဏၭာန္လည္း ရွိ၏။ မည္သို႕ပံုသဏၭာန္ျဖစ္ေစ၊ အျပန္အလွန္ စကားေျပာ ၾကသည္။ စကားဝိုင္းဟု ေခၚႏိုင္၏။
ကမၻာေပၚ၌ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကား လွသည့္ စကားဝိုင္းတစ္ခုရွိသည္။ ၁၉ဝဝ ျပည့္လြန္ႏွစ္မွ ပထမ ဆယ္စု ႏွစ္ကာလမ်ား၌ ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံ King's College ၏ကိန္း ဘရစ္တကၠသိုလ္ အဝန္းအဝိုင္း အတြင္း၌ျဖစ္သည္။ Bloomsbury Group ဟုေခၚၾကသည္။ စာေရး ဆရာ၊ အႏုပညာရွင္၊ ပညာကိုတန္ဖိုးထား၊ ပညာလိုက္စားေသာ သူမ်ားခ်ည္း၊ ဝိုင္းဖြဲ႕စုကာ စကားစျမည္ ေျပာၾကျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုစကားဝိုင္းမွ စာေရးဆရာမ ဗာဂ်ီးနီးယားဝု(ဖ္)၊ ေဘာဂေဗဒပညာ ရွင္ ဂြၽန္ေမးနတ္ကိန္း၊ သခ်ၤာပညာရွင္ ဝိႈက္ဟက္ စသျဖင့္ ထင္ရွားေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ သူတို႕အေတြး၊ သူတို႕စိတ္ကူးထည္မ်ားကို ထို Bloomsbury စကားဝိုင္း၌ အႀကိမ္ႀကိမ္တင္ျပ ေဆြးေႏြးေဝဖန္ ျငင္းခုံခဲ့ၾကသည္။ ထိုေနရာမွရရွိေသာ အက်ဳိးရလဒ္ကား၊ မည္သည့္ ေပတံႏွင့္မွ် တိုင္းတာ၍မရႏိုင္။
ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ၊ ပါရီၿမိဳ႕၌ စိန္႕ဂ်ာမိန္းဆိုသည့္ လမ္းမႀကီးတစ္ခုရွိ၏။ ယင္းလမ္းမႀကီး၌ လမ္းေဘး လဟာျပင္ေအာက္၌ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ အေအးဆိုင္၊ ေဖ်ာ္ရည္ျပင္း၊ ေပ်ာ့ဆိုင္မ်ား အစီအရီ။ ထိုဆိုင္မ်ားသို႕ လာေရာက္ကာ ထိုင္ၾကသူ အမ်ား အျပားမွာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာ၊ ငယ္ရြယ္ႀကီး၊ အရြယ္စံု အသက္စံုတို႕ လာေရာက္စကားေျပာ ၾကသည္။
စိန္႕ဂ်ာမိန္းလမ္းမသို႕ ေက်ာ္ၾကားေနေသာ ဒႆနပညာရွင္ဆတ္ႏွင့္ သူ႕ဘဝအေဖာ္ ဒီဘိုဘြား၊ စာေရး ဆရာကာျမဴး တို႕လည္း လာေရာက္ ထိုင္သည္။ ေတြ႕သည္။ လူငယ္ကဗ်ာ ဆရာ၊ လူငယ္ပန္းခ်ီဆရာမ်ားႏွင့္ စကားေျပာသည္။ စကားစျမည္ေျပာ ျခင္း တန္ဖိုးကိုမသိသူမ်ားအတြက္ အခ်ိန္ကုန္ျခင္းဟု လက္ခံထားသည္ကို ခုခံေျပာရန္မလိုပါ။ သုိ႕ေသာ္ ထိုတန္ဖိုးကို မသိဟုသာ ဆုိရမည္။
စကားေျပာျခင္းသည္ အားထုတ္ မႈတစ္ခု။ အယူအဆတင္ျပျခင္းသည္ ႀကိဳးပမ္းမႈတစ္ခု၊ အားထုတ္မႈ၊ ႀကိဳး ပမ္းမႈ စသည့္ထိုတစ္ခဏ၊ တစ္ခဏတိုင္း၌ အသစ္အသစ္မ်ား ေပၚတတ္သည္။ အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္၊ ႐ႈေထာင့္သစ္၊ တစ္ကိုယ္တည္းထိုင္စဥ္း စား၍မရေသာ အသစ္အသစ္ေသာ အေတြးမ်ားျဖစ္သည္။ အႏုပညာရွင္၊ ဒႆနပညာရွင္၊ ပညာလိုက္စားသူ မ်ားသည္ အေတြးသစ္ကို တန္ဖိုး ထားသည္။ ေလးစားၾကသည္။
စကားဝိုင္းမွ အေတြးသစ္တစ္ခု ၾကားရသည္။ ထိုအေတြးသစ္မွ ဆင့္ပြားကာ ကိုယ္ပိုင္စိတ္ကူးထည္တစ္ခု ထပ္မံရသည္။ ထိုစိတ္ကူးထည္သည္ စာေရးဆရာအဖို႕ ဝတၴဳတစ္ပုဒ္၊ သခ်ၤာပညာရွင္အတြက္ သီအိုရီတစ္ခု၊ ေဘာဂေဗဒပညာရွင္အတြက္ အယူအဆတစ္ခု၊ ကဗ်ာဆရာအတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ ပန္းခ်ီဆရာအတြက္ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္၊ ကာတြန္းဆရာ အတြက္ ကာတြန္းတစ္ကြက္၊ ထိုအရာမ်ားအားလံုးသည္ အသစ္ခ်ည္း ျဖစ္သည္။ ရရွိခံစားဖူးသူတို႕သာ သိ သည္။
စကားဝိုင္း၊ စကားစျမည္ေျပာ ဆိုျခင္းသည္ ရလဒ္တစ္ခုကို အလိုရွိျခင္းဟု ပံုေသယူဆ၍မရေပ။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ား စကားေျပာၾကသည္။ သူတုိ႕အလုပ္ျဖစ္သြားၾက သည္။ ႐ုပ္ပစၥည္းအေကာင္အထည္ ျမင္ရသည္။ ထိုသို႕ ႐ုပ္ဝတၴဳႏွင့္ပတ္ သက္ေသာ အေကာင္အထည္ထုတ္၍ မျပႏိုင္ေသာ စကားဝိုင္းမ်ဳိးလည္းရွိ ၏။
ယေန႕ကမၻာေပၚတြင္ Think- Tank ဆိုေသာ စကားဝိုင္းေျပာၾကသည့္ အုပ္စုေလးမ်ားႏိုင္ငံတိုင္း၌ ရွိသည္။ သူ႕အုပ္စုႏွင့္သူ၊ အေတြးသစ္မ်ားရရွိရန္ အယူအဆသစ္မ်ား ေပၚေပါက္ရန္ ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားရွိ ထိပ္တန္းအဆင့္ ေရြးခ်ယ္ ခံရသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ထိုThink tank အဖြဲ႕မ်ားမွ အဖြဲ႕ဝင္မ်ားျဖစ္ေန တတ္သည္။ သူတို႕တာဝန္ကုန္လွ်င္ Think tank အဖြဲ႕ထဲ ျပန္သြားသည္ ခ်ည္းျဖစ္သည္။ Think tank စကား ဝိုင္း၏ပီတိကုိ သူတို႕ခံစားဖူး၍ျဖစ္ ၏။
စိတ္ကူးသစ္၊ အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္ရလိုသူမ်ားလည္း သီးသန္႕ ရွိသည္။ ထုိသူတို႕ကုိ မည္သည့္႐ုပ္ ဝတၴဳ ဂုဏ္ျဒပ္ႏွင့္မွ အလဲအလွယ္လုပ္ ၍မရႏိုင္ေပ။ သူတို႕ကိုစကားဝိုင္းမ်ား စကားစျမည္ေျပာေနျခင္းေနရာမ်ား၌သာ ေတြ႕ရႏုိင္သည္။ ထုိေနရာသည္ သူတို႕ အတြက္ ...(အမည္ နာမေပး၍မရ ေသာ)ေနရာေလးတစ္ခုျဖစ္၏။
စကားဝိုင္း၊ စကားစျမည္ေျပာ ဆိုျခင္း၏ တန္ဖိုးသည္ အလြန္ႀကီး သည္။ စကားေျပာစရာမရွိသူမ်ား အေနႏွင့္ မည္သို႕မွ် နားမလည္ႏိုင္။ သေဘာမေပါက္ႏိုင္ေပ။
**ေမာင္ေစ်းကြက္**
ေစ်းကြက္ဂ်ာနယ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပါပါသည္
--
**ေမွာ္ဆရာအဖြဲ **
No comments:
Post a Comment