.............................................................................
+သားလတ္+
(၂၀၀၅ခုႏွစ္-ဧၿပီလ၊ အပ်ိဳမ မဂၢဇင္း)
Showing posts with label အက္ေဆး/၀တၳဳတို. Show all posts
Showing posts with label အက္ေဆး/၀တၳဳတို. Show all posts
Saturday, April 8, 2017
"မေမ႔ပန္း"
.............................................................................
+သားလတ္+
(၂၀၀၅ခုႏွစ္-ဧၿပီလ၊ အပ်ိဳမ မဂၢဇင္း)
Sunday, November 27, 2016
++ေခတ္ မလြန္႔တလြန္ ႐ုပ္႐ွင္++
င္ ေခါင္းစားမည့္သူ အဆင္သင့္႐ွိၿပီး ျဖစ္၏ ကုသျခင္းထက္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ျခင္းက ပိုေကာင္း၍ လက္နက္သစ္မ်ားအၿပိဳင္အဆိုင္ထုတ္၍ စစ္ပြဲမ်ား အျပန္အလွန္ စတင္ခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္လား။ စီးပြားေရးဆိုသည္မွာ အျမင္႐ွိဖို႔ပဲ လို၏ အာဏာ႐ွင္ ျဖစ္စရာမလို ဒုကၡသည္တို႔၏ မ်က္ရည္ကို ခု၍လည္း ပန္းတိုင္ေရာက္ႏိုင္၏ အနည္းငယ္ ယုတ္မာရသည္ေပါ့ ယုတ္မာႏိုင္ခဲ့လို႔ု ယုတ္မာခဲ့ၿပီးၾကၿပီ မဟုတ္လား။ ဗိုင္းရပ္စ္မ်ား ကဲ့သို႔ အဖ်က္ပိုးမႊားမ်ား ႐ွိမွသာ ပဋိဇီဝေဆးမ်ားလည္း ႐ွိႏိုင္မည္ သူ႐ွိမွ ကိုယ္႐ွိ အျပန္အလွန္မွီခို ဆက္ဆံ ႐ုန္းကန္ ဝ့ံႂကြားခဲ့ၾကၿပီး မိုးေရထဲမွာပင္ မီးခိုးမ်ား အူထြက္ေနတတ္ခဲ့ၾကၿပီ မဟုတ္လား။ ..........................................................
+မိုးအိမ္လူ+
Saturday, November 26, 2016
++အေရးမၾကီးတဲ့ စာရြက္++
+မိုးအိမ္လူ+
ပန္းအလကာၤ၊၂၀၁၀
Thursday, September 29, 2016
++လႊတ္ခ်လိုက္ျခင္းမ်ား++
* * * * *
ပထမဆံုး ပိုးပုဝါေလးတစကို လႊတ္ခ်ခဲ့သည္။ ပုဝါမ်ားစြာ ပိုင္ဆိုင္ေသာ္လည္း ထိုပုဝါကေလးမွာ အမွတ္တရေပါင္း မ်ားစြာ ပါဝင္ေသာ၊ အထိမ္းအမွတ္ေန႔စြဲတခုမွာ သူကိုယ္တိုင္ တယုတယ စည္းေႏွာင္ေပးခဲ့ဖူးေသာ ခရမ္းေဖ်ာ့ေရာင္ ပိုးပုဝါကေလးတခု ျဖစ္သည္။ ဘဝမွာ အတန္အသင့္ ျမတ္ႏိုးခဲ့ ဖူးေသာ အရာတခုဟု ဆိုရလ ်ွင္လည္း မွားမည္မထင္ပါ။ သူႏွင့္ပတ္သက္သမွ် အရာရာကို လႊတ္ခ်လိုက္ေတာ့မည္ဟု စဥ္းစားလိုက္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ထိုပုဝါကေလးကို သတိတရ ေရြးခ်ယ္ခဲ့မိသည္။ လႊတ္ခ်အံ့ဆဲဆဲ ထိုပုဝါစေလး ထဲတြင္ ခါးသက္ရွတျပီး တဖက္သတ္ဆန္ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမ်ား ပါဝင္မည္၊ တကိုယ္ေရ လြမ္းဆြတ္တမ္းတမွဳ အနည္းငယ္ ပါဝင္မည္၊ ျပင္းထန္ေသာ ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္မ်ားႏွင့့္အတူ နာက ်င္မွဳအပိုင္းအစမ်ားကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ကို ပါဝင္ေနလိမ့္မည္။ ခ်စ္သူဟု သံုးႏွဳန္းေခၚဆိုႏိုင္ခဲ့ဖူးေသာ သူစိမ္းအမ်ိဳးသား တေယာက္ထံမွ ပိုင္ဆိုင္ရရွိခဲ့ေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသည္ သူ ခ်န္ထားခဲ့ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ တန္ဖိုးထား စံုမက္စြာ ဆက္လက္ သိမ္းဆည္းထားရန္ လိုအပ္သည္လား၊ တဆက္တည္းမွာ ရက္ရက္စက္စက္ ခ်န္ရစ္ထားခဲ့ရက္ေသာ ထိုခ်စ္သူကို တရွိဳက္မက္မက္ လြမ္းဆြတ္ တမ္းတေနရမွဳကေရာ အမွန္တကယ္ ရွိသင့္ရွိထိုက္ပါသလား၊ ထိုသူကို လြမ္းဆြတ္ တမ္းတေနရဖို႔ေရာ ထိုက္တန္ပါရဲ႕လား။ ထိုသူႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ထိခိုက္ နာက ်င္မွဳမ်ားကေတာ့ ဘယ္လိုမွ သိမ္းဆည္းထားရန္ မသင့္ေသာ အရာမ်ားသာ။ ထိုအခါ အရာရာကို အျပီးတိုင္ လႊတ္ခ်ပစ္ရန္သာ စဥ္းစားရေတာ့သည္။ ျမင္လႊာေအာက္မွ အျပီးတိုင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားေစရန္ ဟူေသာ အေတြးျဖင့္ ထိုပုဝါစကေလးကို ဟိုး ခပ္ျမင့္ျမင့္ ေနရာတခုမွ လႊတ္ခ်ႏိုင္ရန္ ေနရာေရြးရသည္။ ေတြ႔ျပီ… အတန္ငယ္ျမင့္မား မတ္ေစာက္ေသာ ေတာင္ကုန္းငယ္ေလး။ သူနဲ႔အတူတၾကိမ္မက ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာ ေတာင္ကုန္းငယ္ကေလး။ ေတာင္ကုန္းတေနရာတြင္ ေျခစံုရပ္ရင္း လက္ထဲမွ ထိုပုဝါကေလးကို လႊတ္ခ်ခဲ့သည္။ မလႊတ္ခ်ခင္ ေဘးဘီဝဲယာကို အသာ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ရင္း တခ်က္ကေလး နမ္းရွိဳက္လိုက္ရန္ ဟန္ျပင္ျပီးမွ ရွက္ရြံ႔စိတ္တို႔ျဖင့္ မလံုမလဲျဖစ္ကာ ေခါင္းကို ခါယမ္းလိုက္မိသည္။ ထို႔ေနာက္ စိတ္ကို ျဖတ္ကာ ပုဝါစေလးကို လႊတ္ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုေန႔ ထိုအခ်ိန္မွာ ေဆာင္းေလက အရွိန္ ျပင္းျပင္းျဖင့္ တိုက္ခတ္ေနခဲ့သည္။ ခရမ္းေဖ်ာ့ေရာင္ ပိုးပုဝါကေလးသည္ ေလထဲတြင္ တလူးလူး တလြန္႔လြန္႔ျဖင့္ နိမ့္ဆင္းဝဲပ်ံရင္း စကၠန္႔အနည္းငယ္ အၾကာတြင္္ သစ္ကိုင္းတခု၏ ထိပ္ဖ်ားတြင္ သြားေရာက္ တြယ္ျငိေနခဲ့သည္။ ထိုအခါ ပုဝါစကေလးသည္ ရုတ္တရက္ ဖမ္းဆီး ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံလိုက္ရသူတေယာက္ပမာ၊ ေလအေဝွ႕တြင္ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ႏွင့္။ သို႔ေသာ္ ေလႏွင့္အတူ ဆက္လက္၍လည္း မပ်ံသန္းႏိုင္၊သစ္ကိုင္းဖ်ားတြင္ ျငိတြယ္ျမဲ ျငိတြယ္လ ်က္ ျမင္လႊာေအာက္မွလည္း ေပ်ာက္ကြယ္မသြားႏိုင္ပဲ လႊတ္ခ်ခဲ့သူကို အျပစ္တင္ စကားတင္းဆိုေနသေယာင္။ ေနာင္တမ်ားစြာ ရေစသေယာင္။ ပုဝါကေလးကို သံေယာဇဥ္မျပတ္ခ်င္သလို၊ အားနာသလို လွည့္ၾကည့္ လွည့္ၾကည့္ျဖင့္ ျပန္လာခဲ့ရသည္။ တဆက္တည္းမွာ ထိုေနရာကို ေနာက္တေခါက္ ထပ္မလာရန္လည္း ဆံုးျဖတ္မိသည္။ မကြယ္မဝွက္ပဲ ေျပာၾကစတမ္းဆိုလ ်ွင္ ကိုယ္တိုင္လႊတ္ခ် ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ေသာ ထိုပုဝါေလးကို စိတ္အေတြးထဲမွ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္လည္ေကာက္ယူေနခဲ့မိသည္။
* * * * *
ထိုညက ညသည္ ညပီသလ ်က္ အေမွာင္ထုၾကီးစိုးကာ တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့၏။ အျဖဴခံေပၚတြင္ အျပာေရာင္ Bulla တံဆိပ္္ ေရးထိုးထားေသာ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးထဲသို႔ သၾကားညိဳ အနည္းငယ္ ထည့္ကာ ေမႊလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးကို ကိုင္ကာ ခပ္က ်ယ္က ်ယ္ တြန္းဖြင့္ထားေသာ ျပတင္းေပါက္ နံေဘးတြင္ ထိုင္ရင္း အျပင္ဖက္ကို အေၾကာင္းမဲ့ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ နက္ျပာေရာင္ ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ ထိုညက ၾကယ္ပြင့္ကေလး တလံုးတေလမွ ရွိမေနပါ။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ရဲ႕ ၾကယ္ပြင့္ကေလး ဟု ေခၚခဲ့ဖူးသူတေယာက္၏ အသံကို ဖ်တ္ကနဲ သတိရသြားခ်ိန္တြင္ ႏွလံုးသားတေနရာမွ နာက ်င္စူးနစ္ကာ အသက္ရွဴရ ခက္ေနခဲ့သည္။ သတိရျခင္းမ်ားသည္ အခါမ်ားစြာမွာ အတိုင္းအဆမဲ့ ခ်ိဳျမိန္သည္ဟု ေက ်နပ္ခ်င္စရာေကာင္းေသာ္လည္း တခ်ိဳ႔အခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ့ ထင္ထားသည္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ခါးသက္ေစသည္ခ်ည္းသာ။ တခါတရံတြင္မူ ၾကည္လင္ေသာ ဂ်င္န္ တခြက္ကဲ့သို႔ ရစ္မူးစြာ ျပင္းရွတတ္ေသး၏။ ထိုသတိရျခင္းမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ ႏွစ္လိုျခင္းမရွိေသာ အခ်ိန္တခုကို မလြဲမေသြ ေရာက္ရွိေနျပီဟု ကိုယ္တိုင္ ေသခ်ာေနခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ ရုတ္တရက္ ေပၚလာေသာ စိတ္အစဥ္အတိုင္း ေသာက္လက္စ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးကိုု အရွိန္ျဖင့္လႊဲကာ ျပတင္းေပါက္မွ ပစ္ခ်လိုက္မိသည္။ ပစ္ခ်အျပီးမွာ တစံုတခုကို ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္ဆိုင္းေနသကဲ့သိုု႔ စကၠန္႔အနည္းငယ္ ၾကာသည္အထိ မ်က္စိ စံုမွိတ္ကာ အသက္မရွဴမိပဲ ျငိမ္သက္ ေနမိသည္။ တခဏအတြင္းမွာပင္ ပစ္ခ်လိုက္ေသာ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးႏွင့္ ကတၱရာလမ္းမတိုု႔ ျပင္းထန္စြာ ထိရိုုက္သြားေသာ အသံကို ၾကားရသည္။ ေသးငယ္ေသာ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးကေလးက ထိုမွ်ေလာက္ အသံျပင္းျပင္း ထြက္သည္ကို အံ့ၾသ မွင္သက္ေနမိေသးသည္။ ထိုအသံသည္ ညတည၏ တိတ္ဆိတ္မွဳကို လွလွပပ ျဖိဳခြင္း လိုက္သလိုပင္။ တခ်ိန္ထဲမွာ တင္းၾကပ္ေနေသာ ခံစားမွဳတို႔ကို အဆံုးစြန္ ေျဖေလ ်ွာ ့ခ်လိုက္သကဲ့သို႔ ႏွာသီးဖ်ားတြင္ ရစ္ဝဲေနေသာ ေလကို လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးစြာ ရွဴထုုတ္လိုက္မိ၏။ ႏွဳတ္ခမ္းႏွစ္လႊာကို မဖြင့္ဟပဲ ပိပိရိရိ ျပံဳးတတ္ရန္ အခါမ်ားစြာက ၾကိဳးစား ေလ့က ်င့္ခဲ့ဖူးသည့္အတိုင္း ဟန္ပါပါ ျပံဳးလိုက္၏။ တစံုတေယာက္ကိုု သတိရျခင္း၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ စိတ္တိုင္းမက ်စြာ ခံျပင္းျခင္း၊ ေဒါသ အနည္းငယ္ႏွင့္ ပူေလာင္ျခင္းတခ်ိဳ႔ အျပင္ သစ္ကိုင္းဖ်ားတြင္ လူးလြန္႔ ျငိတြယ္က်န္ေနခဲ့ေသာ ပိုးပုဝါစကေလးပါ ထိုဒိန္ခ်ဥ္ဗူးထဲတြင္ ရီးေလးခို၍ ပါသြားၾကသည္ကိုု မည္သူမွ် မသိႏိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေနခဲ့သည္။ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးသည္ အနက္ေရာင္လမ္းမႏွင့္ အရွိန္ျပင္းျပင္း ထိရိုုက္ကာ တစစီ ေပါက္ကြဲ ပြင့္ထြက္ လြင့္စင္သြားပံုကို စိတ္မွန္းျဖင့္ ေတြးျမင္ၾကည့္မိ၏။ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူးႏွင့္အတူပါသြားေသာ ေဒါသလွိဳင္းမ်ား၊ အလြမ္းမ်ားႏွင့္ ေသာက အပူေငြ႔မ်ားသည္လည္း အပိုင္းအစမ်ားအျဖစ္ ပဲ့ေၾကြကာ အနက္ေရာင္ကတၱရာလမ္းမေပၚတြင္ အေဆာတလ ်င္ ေျပးလႊားသူက ေျပးလႊား၊ ဘီးလွိမ့္ရံု ေမာင္းႏွင္သြားေသာ ကားတစင္းမွ လြင့္က ်က ်န္ရွိေနခဲ့ေသာ ေတးသံတခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ နရီစည္းခ်က္လိုက္ကာ ကခုန္သူက ကခုန္၊ လမ္းေဘး သစ္ပင္ေျခရင္းတြင္ ျငိမ္သက္စြာ လွဲေလ ်ာင္းသူက လွဲေလ ်ာင္း… ထိုျမင္ကြင္းကို စိတ္ထဲမွာ ေတြးထင္ ျမင္ေယာင္ရင္း မ်ားစြာ ေက ်နပ္မိ၏။ တင္းၾကပ္မွဳမ်ား ပူေလာင္မွဳမ်ားလည္း အခ်ိန္တိုတိုအတြင္း သက္သာရာ ရသြားသေယာင္၊ ေနလို႔ ပိုေကာင္းသြားသေယာင္။ ထို႔အတူ သတိရေနစရာ မလိုအပ္ဟု ဆင္ျခင္မိေသာ လူတေယာက္ကို ရံဖန္ရံခါ လြမ္းဆြတ္ သတိရေနခ်ိန္မ်ားဟူသည့္ ေခါင္းစဥ္ကိုပါ တခါတည္း လႊတ္ခ်လိုက္ႏိုင္ျပီ ျဖစ္သည္။ ထိုအခိုက္အတံ့ေလးမွာေတာ့ လႊတ္ခ်ပစ္လိုက္ရျခင္း၏ အရသာကိုလည္း မက္ေမာစြာ နားလည္ေနခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ပုဝါကေလးကို လႊတ္ခ်ခဲ့စဥ္ကလို ႏွေျမာတသစြာ ျပန္လည္ေကာက္ယူလိုစိတ္မ်ား စိုးစဥ္းမွ ေပၚမလာသည္ကိုလည္း အံ့ၾသစြာ ေတြ႔ရွိခဲ့ရသည္။
* * * * *
မလိုအပ္သည္မ်ားကို လႊတ္ခ်ျခင္း ဟူေသာအျဖစ္တြင္ ေနသားတက ် ေပ်ာ္ဝင္လာေသာအခါ လူက တစ တစ ေပါ့ပါးလာခဲ့သည္။ ေန႔စဥ္ႏွင့္ အမွ် ဘာကို လႊတ္ခ်ရရင္ ေကာင္းမည္လဲ ဟူေသာ အေတြးမ်ားသာ ၾကီးစိုးသည္။ မွတ္မိသမွ်ေျပာျပရလ ်ွင္ စာတိုက္ပံုးထဲမွ စာအေဟာင္းမ်ားကို ရွင္းလင္းပစ္ခ်ခဲ့သည္။ လက္တဝါးစာခန္႔ရွိေသာ လက္ကိုင္ဖုန္းကေလး၏ သိုေလွာင္ႏိုင္စြမ္းကို အံ့အားတသင့္ျဖစ္ေနရင္းမွပင္ စာတိုမ်ားကို ၾကက္ေျခခတ္ရင္း ပစ္ခ်ခဲ့သည္။ အႏွစ္ႏွစ္အလလက ေရးသားခဲ့ေသာ ဒိုင္ယာရီမ်ား၊ သံေယာဇဥ္ လက္က ်န္တစြန္းတစေၾကာင့္ သိမ္းဆည္း ထားမိေသာ မင္လက္က ်န္္နည္းေနေသာ ေဘာပင္ေရာင္စံုမ်ား၊ အသံထြက္မည္ မထြက္မည္ မေသခ်ာေတာ့ေသာ သီခ်င္းစီဒီခ်ပ္မ်ား၊ ဟိုတကြက္ ဒီတကြက္ ေဆးသား ျပယ္လြင့္စျပဳေနျပီျဖစ္ေသာ ဓါတ္ပံုေဟာင္းမ်ား။ သာမန္မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ႏိုင္ေသာ ထိုအရာမ်ားအျပင္ အလြယ္တကူ မျမင္ေတြ႔ႏိုင္ေသာ၊ ဟိုမွ သည္မွ တစစီထြက္ေနေသာ အထူအပါး အတိုအရွည္ မတူညီၾကေသာ အေရာင္အေသြးစံုလင္လွေသာ ၾကိဳးမွ်င္မ်ားကိုလည္း တမွ်င္ျခင္းစီ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းလင္း ဆြဲထုုတ္သည္။ ထိုၾကိဳးမွ်င္မ်ားထဲမွ အနည္းငယ္ကိုသာ ျပန္လည္သိမ္းဆည္းကာ အခ်ိဳ႔ကို အပိုင္းအစငယ္ကေလးမ်ားျဖစ္ေအာင္ ျဖတ္ေတာက္ကာ လႊတ္ခ်သည္။ အခ်ိဳ႔ကို စုေပါင္း ေထြးလံုးကာ ပစ္ခ်သည္။ ရွင္သန္ေနထိုင္ရေသာ ေန႔ရက္မ်ား တေန႔ထက္တေန႔ ပို၍ ေပါ့ပါးလာခဲ့သည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။ ရွဴသြင္းလိုက္ေသာ ေလထုသည္ပင္ အခါမ်ားစြာထက္ ပိုမိုလတ္ဆတ္ သန္႔ရွင္းေနသေယာင္... မလိုအပ္သမွ် အရာအားလံုးကို လႊတ္ခ်ႏိုင္ခဲ့ေသာတေန႔… ထိုေန႔တြင္ အျပာေရာင္ေကာင္းပင္ၾကီးေပၚတြင္ လွပစြာ ခ်ိတ္တြယ္လွ်က္ရွိေသာ ဝါဂြမ္းကေလးတမွ် ေပါ့ပါးေသာ တိမ္ျဖဴကေလးတစ သို႔တည္းမဟုတ္ ေရာင္စဥ္ခုႏွစ္သြယ္ စီျခယ္အပ္ေသာ သက္တန္႔ေကြးေပၚတြင္ မွီတြယ္ ခိုနားလ ်က္ ရွိေသာ အျဖဴေရာင္ ငွက္ငယ္ကေလးတေကာင္ ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္မလာႏိုင္ဟု ဘယ္သူ အတတ္ေျပာႏိုင္မည္လဲ။ ဒါေတြမွ မျဖစ္ရလ ်ွင္၊ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့လ ်ွင္အနည္းဆံုးေတာ့ ေကာင္းကင္ေပၚတြင္ လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးစြာ ဝဲပ်ံသန္းသြားေသာ ငွက္ငယ္ကေလးတေကာင္၏ ကိုယ္ေပၚမွ မေတာ္တဆ က ်က ်န္ေနရစ္ခဲ့ေသာ ငွက္ေမႊးေလးတမွ်င္၊ မိုးကုတ္စက္ဝိုင္း တေလ ်ွာက္ မ်က္စိတဆံုး ေတြ႔ျမင္ေနရေသာ ျမက္ခင္းစိမ္းထဲမွ ေလယူရာ ယိမ္းေနေသာ ျမက္သီးေပါ့ေပါ့ကေလး တစ္လံုး၊ စမ္းေခ်ာင္းငယ္ကေလးထဲတြင္ ေပါ့ပါးစြာ အလိုက္သင့္ စီးေမ်ာပါလာေသာ စကၠဴေလွငယ္ကေလး တစီး၊ မိုးရြာျပီးစ ညေနခင္းတခုတြင္ စိမ္းျမသစ္ရြက္ဖ်ား၌ တြဲခိုက ်န္ရစ္ေသာ မိုးေရစက္ကေလး တစက္၊ အျဖဴေရာင္ႏွင့္ အနက္ေရာင္ ေရာေႏွာေနေသာ လိပ္ျပာတေကာင္ သယ္ယူလာေသာ ဝါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ဝတ္မွဳန္ကေလး တမွဳန္၊ ပြင့္အာစျပဳေနျပီျဖစ္ေသာ အနီေရာင္ ႏွင္းဆီပြင့္ငယ္ေလး၏ ကိုယ္ေပၚမွ ႏုညံ့ေသာ ပြင့္ခ်ပ္ကေလးတခု… တခုခုေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ေသခ်ာယံုၾကည္ေနမိသည္ေလ။ .................................................................
+သက္ေဝ+
(၁၂ ဇြန္ ၂၀၁၅ - ၉ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၆)
- ၂၀၁၆ စက္တင္ဘာလ ထုတ္ မိုးမခ မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။
Tuesday, August 23, 2016
=မိုးသည္းတုန္းခဏ=
//////////////////////////////////////////////////////////////////
+မိုးေငြ႔+
Wednesday, July 27, 2016
=အတိုဆံုးလမ္း=
.....................................
. +ဘာေန+
Saturday, June 4, 2016
=ဗန္ဂိုုး ေဂၚဂင္နဲ႔ စာပို႔သမားတစ္ေယာက္=
* * * * *
အသက္ ဆယ္ႏွစ္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္မွာ အခုုေနရာနဲ႔ မိုုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြာေဝးတဲ့ ျမိဳ႔ခပ္ေသးေသးေလးက သစ္သားအိမ္ေလးမွာ ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ျမိဳ႔ကေလးက ေသးေပမယ့္ ေတာင္ေတြ ပတ္လည္ဝိုုင္းေနေတာ့ ေျမၾကီး အနိမ့္ အျမင့္၊ ကုုန္းတက္ ကုုန္းဆင္းေလးေတြနဲ႔ သစ္ပင္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေခ်ာင္းခပ္ေသးေသးတစ္ခုုပါ ေကြ႔ဝိုုက္ စီးဆင္းေနတဲ့ လွပျပီး ေအးခ်မ္းတဲ့ ျမိဳ႔ကေလးပဲ။ ေနရတဲ့ အိမ္က ကုုန္းအျမင့္ကေလးတစ္ခုုေပၚမွာ ေဆာက္ထားတာ။ ကုုန္းအျမင့္ေပၚကလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ျပတင္းေပါက္က ်ယ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါတဲ့ အိမ္လည္းျဖစ္ျပန္ ဆိုုေတာ့ ပတ္ဝန္းက ်င္က လမ္းမက ်ယ္ေတြ၊ လမ္းသြယ္ကေလးေတြ၊ သစ္ပင္ေတြ၊ ေခ်ာင္းကေလးနဲ႔ လူသြားလူလာ ကားသြားကားလာေတြ အားလံုုးကိုု အေပၚစီးကေန ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ေနရတတ္တယ္။ ေႏြရာသီ ေက ်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ရက္မွာေတာ့ ေန႔လည္စာစားျပီးခ်ိန္၊ အိပ္ခန္းျပတင္းေပါက္မွာ ရပ္ျပီး ဟိုုဟိုုဒိဒီ ေငးေမာေနရင္းက ကုုန္းေလးေပၚကိုု တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ တက္လာတဲ့ စာပိုု႔သမား လိုု႔ ယူဆရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိုု လွမ္းေတြ႔လိုုက္တယ္။ စာပိုု႔သမားလိုု႔ ေျပာႏိုုင္တာက အေပၚ ေအာက္ နက္ျပာ ဝတ္စံုုရယ္၊ စလြယ္သိုုင္းလြယ္ထားတဲ့ မၾကီးမေသး သားေရအိတ္တစ္လံုုးရယ္၊ လက္ထဲမွာ ကိုုင္ထားတဲ့ စာရြက္လိုုလိုု စာအိတ္လိုုလိုုေတြရယ္ ကိုု ျမင္လိုုက္ရလိုု႔ပဲ။ ျပီးေတာ့ စာပိုု႔သမားဟာ ဦးထုုတ္တစ္လံုုးကိုုလည္း ေဆာင္းထားေသးသလိုုလိုု။ တျဖည္းျဖည္း နီးလာေတာ့ ျမင္ကြင္းဟာ ပိုုျပီး သဲကြဲလာတယ္။ ဟုုတ္တယ္… သူဟာ စာပိုု႔သမားတစ္ေယာက္ပဲ။ သူ႔ဆီမွာ ထူးျခားတာတစ္ခုု ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူ႔ေခါင္းေပၚမွာ ေဆာင္းထားတဲ့ ဦးထုုတ္ပဲ။ သူ႔ဦးထုုတ္က အခုုေခတ္မွာ သိပ္မျမင္ရေတာ့တဲ့ ေရွးတုုန္းက ဂ်ပန္ရုုပ္ရွင္ ေတြထဲမွာ စစ္သားေတြ ေဆာင္းေလ့ရွိတဲ့ ဦးထုုတ္မ်ိဳး၊ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ က ်ေနတဲ့ အဖတ္ေတြက နားရြက္ေနရာကိုု ဖံုုးအုုပ္ျပီး ပုုခံုုးနားကိုု လာေထာက္ေနၾကတာမ်ိဳး။ အဆန္းပဲ။ နာရီကိုု ၾကည့္လိုုက္ ေတာ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီနဲ႔ ဆယ္မိနစ္။ စာပိုု႔သမားဟာ ေျခလွမ္းကိုု ေလးေလးနဲ႔ မွန္မွန္ လွမ္းရင္း ျမင္ကြင္းထဲကေန ျဖတ္ျပီး အိမ္ေရွ႕ကေန ျဖတ္ျပီး သူ႔လမ္းသူ ဆက္ေလ ်ွာက္သြားတယ္။ အိမ္အတြက္ စာတစ္ေစာင္တေလမွ ပါမလာဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာလည္း ေန႔လည္စာ စားျပီးခ်ိန္၊ ျပတင္းေပါက္ မွာရပ္ျပီး ဟိုုဟိုုဒီဒီ ၾကည့္္မိခ်ိန္နဲ႔ စာပိုု႔သမား ကုုန္းကေလးေပၚကိုု တေရြ႕ေရြ႕တက္လာခ်ိန္… အားလံုုးဟာ တစ္ခ်ိန္တည္း ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ နာရီကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီနဲ႔ ဆယ္မိနစ္။ မေန႔က အခ်ိန္ပဲ။ ဒီေန႔မွာေတာ့ စာပိုု႔သမားဟာ မ်က္ႏွာကိုု ေမာ့ရင္း ကုုန္းေလးေပၚကိုု အားယူျပီး တက္လာတာေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီမွာ မ်က္ႏွာခ်င္း၊ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုုမိတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ ျပံဳးျပ ႏွဳတ္ဆက္တာမ်ိဳး မရွိၾကဘူး။ သူကလည္း သူ႔လမ္းသူ ဆက္ေလ ်ွာက္သြားတယ္၊ ကိုုယ္ကလည္း ရပ္ျမဲ ရပ္ေနဆဲ။ အိမ္အတြက္လည္း စာတစ္ေစာင္တေလမွ ပါမလာဘူး။ ေက ်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ရဲ႕ ထံုုးစံအတိုုင္း လုုပ္စရာ မယ္မယ္ရရမရွိ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔၊ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း တကူးတက အခ်ိန္ယူ ေစာင့္ဆိုုင္းတယ္ မဟုုတ္ေပမယ့္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ ပတ္ဝန္းက ်င္မွာ စာပိုု႔သမားၾကီး ကုုန္းေလးေပၚကိုု တက္လာတတ္တာ ေတြ႔ေနရတယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ သူက ကိုုယ့္ကိုု သိက ်ြမ္းေနဟန္နဲ႔ လက္ကိုု ေျမွာက္ျပီး ေဝွ႔ယမ္းႏွဳတ္ဆက္တယ္။ ရုုတ္တရက္ေတာ့ ေၾကာင္အအနဲ႔ ၾကည့္ေနမိတာ။ ျပီးေတာ့ သူ႔ေျခလွမ္းေတြက အိမ္ျခံဝင္းအဝမွာ ရပ္သြားတယ္။ အိမ္အတြက္ စာပါလာတယ္လိုု႔ ထင္ရတာနဲ႔ ေအာက္ကိုု ေျပးဆင္းျပီး ဝင္းတံခါး အဝကိုု သြက္သြက္ ေလ ်ွာက္သြား လိုုက္တယ္။ ထင္တဲ့အတိုုင္းပဲ။ ေဖေဖ႔နာမည္နဲ႔ စာတစ္ေစာင္ကိုု သူက လွမ္းေပးတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ အသက္ကေတာ့ ၾကီးပံုုရတယ္။ အသားညိဳညိဳနဲ႔ ဦးထုုတ္ကလည္း ဟုုိေန႔က ေတြ႔လိုုက္တဲ့ ဦးထုုတ္ပဲ၊ နားရြက္ဖံုုး ဦးထုုတ္လိုု႔ စိတ္ထဲက တီးတိုုး ေရရြတ္လိုုက္တယ္။ စာကိုု ယူလိုုက္ျပီး အိမ္ဖက္ကိုု ျပန္ေလ ်ွာက္လာခ်ိန္မွာ စာပိုု႔သမားၾကီးကလည္း သူ သြားေနက ်လမ္းေလးအတိုုင္း ဆက္ထြက္သြားတယ္။ စကားတစ္ခြန္းတစ္ေလေတာင္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကဘူး။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း ေဖေဖ့နာမည္နဲ႔ စာေတြ ပါလာတိုုင္း ကေလးပီပီ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ ေျပးဆင္းျပီး စာေတြ ဆင္းယူတယ္။ အဲဒီလိုု မၾကာခဏ ျမင္ရ ေတြ႔ရေတာ့ စာပိုု႔သမားၾကီးနဲ႔ အတန္ငယ္ ရင္းႏွီးစျပဳလာျပီ။ ဟိုုင္း ဟယ္လိုု စသည္ျဖင့္ေတြ ျပံဳးကာ ရယ္ကာ ႏွဳတ္ဆက္တတ္လာျပီ။ တစ္ရက္မွာေတာ့ သူက စကားစေျပာတယ္။ သူ႔စကားက အဆန္းပဲ။ ေဖေဖ ေမေမတိုု႔ရဲ႕ တျခား အသိမိတ္ေတြ လူၾကီးေတြနဲ႔ ေတြ႔ရင္ သူတိုု႔ ေမးေလ့ေမးထရွိတဲ့ သမီး အသက္ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ရွိျပီလဲ၊ ဘယ္ေက ်ာင္းမွာ တက္ေနလဲ၊ ဒီႏွစ္ ဘယ္ႏွစ္တန္းေရာက္ျပီလဲ၊ သမီး ၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ… အဲဒီလိုု ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ မဟုုတ္ဘူး။ သမီးက ဘာေတြ စုုေဆာင္းတာ ဝါသနာပါသလဲ တဲ့။ ဘာမွ မစုုဖူးဘူး လိုု႔ ေျဖေတာ့ သူက ရယ္တယ္။ ျပီးေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းေလးေတြ စုုပါလား လိုု႔ ေျပာတယ္။ စုုမယ္ဆိုု သူ႔မွာရွိတဲ့ ႏိုုင္ငံတကာက တံဆိပ္ေခါင္းေတြ ေပးမယ္ တဲ့။ လူဆိုုတာ ဘဝမွာ တစ္စံုုတရာကိုု စြဲလမ္း မက္ေမာစိတ္ရွိရတယ္၊ ျပီးေတာ့ တခုုတ္တရ စုုေဆာင္း သိမ္းဆည္းလိုုစိတ္လည္း ရွိရတယ္ အဲဒီလိုု စုုေဆာင္း သိမ္းဆည္းတဲ့ အေလ့အထဟာ အင္မတန္ ေကာင္းတဲ့ အေလ့အထ တစ္ခုုပဲ ဆိုုတဲ့ စကားမ်ိဳးကိုုလည္း မၾကာခဏ ျပီးေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာေသးတယ္။ သူ႔စကားသံက ခပ္ၾသၾသနဲ႔ သိပ္ေတာ့ မခ်ိဳသာဘူး။ တိုုတုုိေျပာရရင္ တံဆိပ္ေခါင္းစုုဖိုု႔ သေဘာတူလိုုက္တယ္ ဆိုုပါေတာ့။ ဒီလိုုနဲ႔ ေန႔တိုုင္း စာပိုု႔သမားၾကီး လာတတ္တဲ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ပတ္ဝန္းက ်င္မွာ ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၾကည့္ေနတာမ်ိဳး မဟုုတ္ေတာ့ဘူး။ ျခံထဲ ဆင္းေဆာ့ရင္း သူအလာကိုု ေစာင့္ေနျဖစ္တယ္။ သူလာရင္ တေန႔တမ်ိဳး မရိုုးႏိုုင္တဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းေတြ ပါလာတတ္တယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ တံဆိပ္ေခါင္းေတြကိုု စာအုုပ္တစ္အုုပ္ထဲမွာ ေကာ္နဲ႔ ကပ္ျပီး သိမ္းရတယ္။ ျပီးရင္ ျပန္ၾကည့္ရတယ္။ ဒါ ဘယ္ႏိုုင္ငံက ဘယ္ႏွစ္ခုုႏွစ္မွာ ထုုတ္ေဝတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္း၊ ဘာအထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ထုုတ္ေဝတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္း အစရွိသည္ျဖင့္ မွတ္သားတတ္စ ျပဳလာတယ္။ အဲဒီေန႔က စာပိုု႔သမားၾကီး လာတဲ့အခ်ိန္က မိုုးအံုု႔ေနတယ္။ ရုုတ္တရက္ မိုုးရြာလာရင္ ျခံထဲ ဆင္းရခက္ေနမွာစိုုးတာနဲ႔ ျမက္ဦးထုုတ္တစ္လံုုးကိုု အဆင္သင့္ ေဆာင္ထားျပီး မိတ္ေဆြစာပိုု႔သမားၾကီး အလာကိုု ေစာင့္ေနမိတယ္။ ဒီေန႔ ဘယ္လ္ဂ်ီယန္ႏိုုင္ငံက ထုုတ္တဲ့ ရွားပါးတံဆိပ္ေခါင္း တစ္ခုု ယူလာမယ္လိုု႔ မေန႔က ေျပာသြားတာ။ ေျပာတဲ့အတိုုင္းပဲ သူေရာက္လာေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းေလး ေပးတယ္။ တံဆိပ္ေခါင္းနဲ႔အတူ ပိုုစ့္ကဒ္တစ္ခုုလည္း ေပးေသးတယ္။ ပိုုစ့္ကဒ္ကိုထုုတ္ၾကည့္ လိုုက္ေတာ့ အျဖဴခံမွာ မင္အနက္ေရာင္နဲ႔ နားရြက္ပံုုေလးေတြ ဆြဲထားတာ။ နားရြက္ေတြက အၾကီး အေသး အရြယ္စံုုပဲ။ နားရြက္ပံုုေတြကိုု တလွည့္ သူ႔ကိုု တလွည့္ၾကည့္ေနမိေတာ့ သူက နားရြက္ေလးေတြေလ ဘာထူးဆန္းလိုု႔လဲ… ကေလးမွာလည္း နားရြက္ေလးေတြ ရွိတာပဲလိုု႔ ေျပာေျပာဆိုုဆိုုနဲ႔ ကိုုယ့္နားရြက္ကိုု လွမ္းကိုုင္လိုုက္တယ္။ ျခံစည္းရိုုး သံတိုုင္ေတြက တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တစ္ေခ်ာင္း ခပ္ေဝးေဝး၊ လက္ထည့္လိုု႔ရေအာင္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိရွိတယ္ေလ။ ရုုတ္တရက္ လန္႔သြားတာလား အံ့ၾသသြားတာလား မေသခ်ာဘုူး။ ဒါေပမဲ့ သူ နားရြက္ကိုု လွမ္းကိုုင္လိုုက္တာဟာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့မရွိပဲ ဆတ္ကနဲ ဆြဲလိုုက္သလိုု လိုု႔ ခံစားရတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုုယ္ကိုု ေနာက္ကိုု ဆုုတ္လိုုက္ေတာ့ စာပိုု႔သမားၾကီးက ရယ္တယ္။ သူရယ္ပံုက တမ်ိဳးပဲ။ ကေလးဆိုေတာ့ ဘယ္လိုရယ္တယ္လို႔ ထုတ္ မေျပာတတ္ေပမယ့္ သူ ရယ္ပံုၾကီးကို မၾကိဳက္တာေတာ့ မွတ္မိေနတယ္။ ဒါလည္း ေနာက္ပိုုင္း ျပန္ေတြးမွ ေရးေရး ေပၚလာတဲ့ အေတြးပါ။ ရုုတ္တရက္ကေတာ့ ကေလးပီပီ လန္႔သြားတာပဲ သိတယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ ထံုုးစံအတိုုင္း စာပါလာတဲ့ေန႔ဆိုု အိမ္ေရွ႔မွာ ခဏ ရပ္၊ စာယူ ျပီးေတာ့ သူေပးတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းေတြအေၾကာင္း စကား နည္းနည္းပါးပါး ေျပာျဖစ္တယ္။ တစ္လေလာက္ေနေတာ့ ေနာက္ ပိုုစ့္ကဒ္တစ္ခုု ထပ္ေပးျပန္တယ္။ အရင္တခါကလိုု အရြယ္စံုု နားရြက္ပံုုေတြပဲ။ ပိုုစ့္ကဒ္ထဲက နားရြက္ပံုုေတြကိုု ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲတမ်ိဳးျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ကိုု လွမ္းၾကည့္လိုုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာက ပံုုမွန္မဟုုတ္သလိုုပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘာမွန္းေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲ မသိခဲ့ဘူး။ ရုုတ္တရက္ ေမးခြန္းတစ္ခုု ေမးခ်င္သြားတာနဲ႔ စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ေမးခ်လိုုက္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ “ဦးေလးက နားရြက္ေတြ မေပၚတဲ့ ဦးထုုတ္ကိုု ဘာျဖစ္လိုု႔ အျမဲ ေဆာင္းထားတာလဲ…” ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းပဲ။ ေမးခြန္း အဆံုုးမွာ ခုုနက အနည္းငယ္ ပ်က္ယြင္းစျပဳေနတယ္လိုု႔ ထင္ရတဲ့ မ်က္ႏွာဟာ ပိုုျပီး တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ ဘာမွ ျပန္မေျဖပဲ သူ႔ဦးထုုတ္ကိုု၊ သူ႔ေခါင္းကိုု သူ႔လက္နဲ႔ အသာဖိျပီး စာေတြ ဆက္ေဝလိုုက္ဦးမယ္ကြ လိုု႔ ေျပာျပီး ခပ္သြက္သြက္ ထြက္သြားေတာ့တာပဲ။ အဲဒီေန႔က စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု ေတြ႔လိုုက္ရတာ ေနာက္ဆံုုးပဲ။ အဲဒီေနာက္မွာ သူ႔ကိုု ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး၊ စုုေဆာင္းသိမ္းဆည္းစရာ တံဆိပ္ေခါင္းေတြလည္း ထပ္မရေတာ့ဘူး။ တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ ပတ္ဝန္းက ်င္ဆိုု တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔။ ဒီလိုုေပ်ာက္သြား မယ္မွန္းသိရင္ ဟိုုေမးခြန္းကိုု မေမးပဲ ေနလိုုက္ပါတယ္ ဆိုုတဲ့ ေနာက္က ်ေနာင္တတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔။ ေန႔လည္ဖက္ေတြဆိုု သူ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ နားရြက္ေတြပါတဲ့ ပိုုစ့္ကဒ္ေလးႏွစ္ခုုကိုု စားပြဲေပၚမွာ ေထာင္ထားရင္း မွန္ထဲမွာ ကိုုယ့္နားရြက္ကိုု ကိုုယ္ အသာ ကိုုင္ၾကည့္ရင္း မိတ္ေဆြ စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု သတိရေနမိတယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ ေက ်ာင္းေတြဖြင့္၊ ေက ်ာင္းျပန္တက္ရင္း စာက ်က္ရင္း တစ္ခါက ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့၊ ဘဝမွာ တစ္ခုုတစ္ခုုကိုု စနစ္တက ် သိမ္းဆည္း စုုေဆာင္းဖိုု႔ ဝါသနာကိုု အစျပဳေပးခဲ့တဲ့၊ ႏိုုင္ငံတကာ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ိဳးစံုုနဲ႔ နားရြက္ပံုု ပိုုစ့္ကဒ္ႏွစ္ခုု လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားခဲ့တာ။ ေနာက္တစ္ႏွစ္ေလာက္ အၾကာ… ေက ်ာင္းမသြားခင္ မနက္ေစာေစာ ေကာ္ဖီစားပြဲေပၚမွာ ေန႔စဥ္ထုုတ္ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကိုု ေတြ႔တာနဲ႔ ဟုုိ ဒီ လွန္ေလွာ ၾကည့္မိတယ္။ ေနာက္ေက ်ာဖက္က အဖံုုးမွာပါတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ သိပ္ကိုု ရင္းႏွီး သိက ်ြမ္းဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုု႔ ခံစားရတယ္။ ဒါနဲ႔ ဓါတ္ပံုုရဲ႕ေအာက္မွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုု ဖတ္ၾကည့္ လိုုက္မိေတာ့ လူတကိုုယ္လံုုး ေအးစက္သြားသလိုု၊ ထိုုင္ေနရာကေန လွဳပ္မရေတာ့သလိုု ျဖစ္သြားတယ္။ သူဟာ ျပစ္မွဳက ်ဴးလြန္လိုု႔ ဖမ္းဆီးျခင္း ခံထားတဲ့ တရားခံတစ္ေယာက္၊ ျပီးေတာ့ စာပိုု႔သမားေဟာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဖမ္းဆီးရျခင္း အေၾကာင္းကေတာ့ ကေလးေတြကိုု အသာ ဆြဲေဆာင္ျပီး လူကြယ္ရာေနရာကိုု ေခၚသြားတတ္၊ ျပီးရင္ ကေလးေတြရဲ႕ နားရြက္ဖ်ားေလးေတြကိုု ျဖတ္ေတာက္္ျပီး ပုုလင္းေတြထဲမွာ ေဆးစိမ္ စုုေဆာင္းထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ဝါသနာေၾကာင့္ပဲ။ သူ႔နားရြက္ကိုုပါ အလြတ္မေပးပဲ သူကိုုယ္တိုုင္ ျဖတ္ေတာက္ ထားတယ္လိုု႔ သိရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔နားရြက္ကိုု လူမျမင္ေအာင္ ဦးထုုတ္ေဆာင္းျပီး အျမဲ ကာကြယ္ထားတတ္သူပဲ။ သူ႔ကိုု သူေနထိုုင္တဲ့ ေျမေအာက္အိမ္ခန္းငယ္ထဲမွာ ေဆးစိမ္ထားတဲ့ နားရြက္အပိုုင္းအစ ပုုလင္းေပါင္း ေလးဆယ္ေက ်ာ္နဲ႔အတူ ဖမ္းမိတာလိုု႔ ဖတ္ရတယ္။ ဝါသနာပါတာ တစ္ခုုခုုကိုု စုုေဆာင္းသိမ္းဆည္းရတယ္လိုု႔ အၾကံျပဳေပးခဲ့သူ၊ သူေပးခဲ့တဲ့ နားရြက္ပံုု ပိုုစ့္ကဒ္ႏွစ္ခုု၊ သမီးမွာလည္း နားရြက္ေလးေတြ ရွိတာပဲ ဆိုုျပီး နားရြက္ဖ်ားကိုု ခပ္ဆတ္ဆတ္ ဆြဲလိုုက္တဲ့ အခ်ိန္၊ ဦးေလးက ဘာျဖစ္လိုု႔ နားရြက္ဖံုုးတဲ့ ဦးထုုတ္ ေဆာင္းထားတာလဲ လိုု႔ ေမးလိုုက္တဲ့ေန႔က စုျပီး ဒီကေန႔ အထိ ျပန္မေတြ႔ရေတာ့တဲ့ စာပိုု႔သမားၾကီး။ ျမင္ကြင္းေတြဟာ အေႏွးရုုပ္ရွင္တစ္ခုုလိုု စီကာ စဥ္ကာ တစ္ကြက္ခ်င္း ေပၚလာၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မိဘေတြ အလုုပ္ကိစၥနဲ႔ အဲဒီျမိဳ႔ကေလးကေန အျပီးေျပာင္းလာခဲ့လိုုက္တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတ့ဲအထိ ျမိဳ႔ကေလးကိုု တစ္ေခါက္တစ္ေလမွ ျပန္မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ နားရြက္ဖ်ားေတြ ျဖတ္ျပီး စုုေဆာင္းတတ္တဲ့ ေၾကာက္စရာ လူထူးလူဆန္း စာပိုု႔သမားၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ တရင္းတႏွီး မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာျမင့္တဲ့အထိ၊ ေျပာရရင္ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္ေရာက္တဲ့အထိ တခ်က္ တခ်က္ သတိတရ ျပန္ေပၚလာတတ္စျမဲ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ အေပၚေအာက္ ဆင္တူ ဝတ္စံုုနဲ႔ သားေရအိတ္ စလြယ္သိုုင္းထားတဲ့ စာပိုု႔သမားေတြကိုု ေတြ႔ရတိုုင္း၊ နားရြက္ဖံုုးတဲ့ ဂ်ပန္ဦးထုုတ္ေဆာင္းထားတဲ့သူေတြကိုု ေတြ႔ရတိုုင္း၊ ကုုန္ကုုန္ေျပာရရင္ မနက္အလုုပ္သြားခါနီး နားထဲက နားကပ္ကိုု ေနာက္ နားကပ္တစ္ခုုနဲ႔ အလဲအလွယ္ လုုပ္တဲ့ အခ်ိန္တိုုင္းမွာေတာင္ နားရြက္ဖ်ားေလးကိုု ကိုုင္မိျပီး အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားတတ္ေသးတာမ်ိဳး။
* * * * *
ကဲ… ရုုတ္တရက္ၾကားလိုုက္ရတဲ့ တံခါးေခါက္သံ၊ တံခါးအျပင္ဖက္က စာပိုု႔သမား၊ အဲဒီစာပိုု႔သမားကေန ေကြ႔ဝိုုက္ျပီး ထြက္လာတဲ့ တသီတတန္း အေတြးေတြကိုု ေျပာခ်င္ေဇာနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုုျပီး အခုုလိုု ခ်ေရးလိုုက္ရတာမိုု႔ စာဖတ္သူကိုု နည္းနည္းေတာ့ အားနာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ညာမေျပာခ်င္ဘူး၊ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေျပာခ်င္တာေတြကိုု နားေထာင္မယ့္သူ တစ္ေယာက္တေလမွ မရွိေတာ့ေရာ ဘာအေရးလဲ။ အခုုလိုုမ်ိဳး ခ်ေရးလိုုက္ေတာ့ ေျပာခ်င္တာေတြလည္း ေျပာရ၊ စာတစ္ပုုဒ္လည္းရ တစ္ခ်က္ခုုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ ကိစၥမရွင္းေပဘူးလားဆိုုျပီး ေက ်နပ္ အားရေနမိတာ အမွန္ပါ။ တဆက္တည္းမွာ နာမည္ေက ်ာ္ပန္းခ်ီဆရာ ဗင္ဂိုုးရဲ႕ နားရြက္ဖ်ားကိုု ဘလိတ္ဓါးနဲ႔ သူ ကိုုယ္တိုုင္ ျဖတ္တာလား သူ႔မိတ္ေဆြ ပန္းခ်ီဆရာ ေဂၚဂင္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ အျငင္းပြားရင္း ေဂၚဂင္က ျဖတ္လိုုက္တာလား ဆိုုတာကေတာ့ အေျဖမရွိတဲ့ ပုုစၦာတစ္ပုုဒ္လိုု ဆက္ျပီး ေတြးေန အေျဖရွာေနမိဦးမွာပဲ။ အေျဖရရင္ အခုုလိုု စာမ်ိဳး ေနာက္တစ္ပုဒ္ ဆက္ေရးတာေပါ့။ အခုုေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။
........................................................................
+သက္ေဝ+
(၂၆ မတ္ ၂၀၁၆) - ၂၀၁၆ ဇြန္လ - Idea မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။
Wednesday, May 25, 2016
=မုိးကိုေမွ်ာ္သည္...အယ္နီညိဳရယ္ ျပန္ပါေတာ့=
Friday, May 20, 2016
=ေရာ့ခ္သီခ်င္းဆိုတဲ့ကစ္တုန္=
............................................................................
ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္တည္း က ်ပါေစ။
+ျမေသြးနီ+
Mom & Baby Magazine, အတြဲ (၁)၊ အမွတ္ (၁)
Monday, April 25, 2016
=ရင္ကြဲနာ=
ပိုနာက ်င္ေစပါတယ္။ ေနာက္ၿပန္ဆုတ္လို႕ မရမွန္းသိေပမယ့္ ၿပင္ခြင့္ရိွရင္ အဲဒီေန႕က ၿမင္ကြင္းကိုသာ နည္းနည္းေလာက္ၿပင္လိုက္ခ်င္တာ။ အဖြားက အိပ္ယာေပၚမွာလဲွလို႕။ ကိုယ္က ေနမေကာင္းေသးေပမယ့္ အဖြားကို ေၿခဆုပ္လက္နယ္ၿပဳစုလို႕။ နာက ်င္ေနေပမယ့္လဲ ရင္ပြင့္မတတ္ ဖြင့္ထုတ္ခ်င္ေနေပမယ့္လဲ အဖြားရဲ႕ ေနထိုင္မေကာင္းၿခင္းအတြက္ မ်က္ရည္ေတြေရာ ခံစားခ်က္ေတြကိုေရာ ၿမိဳသိပ္ထားခဲ့မိမွာ။ ခုေတာ့ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ေ၀ဒနာနဲ႕ မခ်ိမဆန္႕ ခံစားေနရတဲ့ အဖြားကိုမွ ကိုယ့္ရဲ႕ မ်က္ရည္စေတြနဲ႕ ထပ္ၿပီး ၀န္ပိေစခဲ့တာ။ အဖြားေတြမေကာင္းေႀကာင္းေၿပာတဲ့ ေၿမးေတြကို ၿမင္ရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ခ်င္ပါရဲ႕။ ရိွၿခင္းရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ မရိွၿခင္းေနာက္မွသာ သိရတတ္တာ။ အဖြားမရိွေတာ့ဘူးဆိုမွ ကိုယ္ဟာ အဖြားကို တကယ္ခ်စ္မွန္းသိလာရတာ။ ကုိယ့္ဘာသာၿပန္စာမူေတြပါရင္ ရပ္ကြက္ထဲ က ်ဴပ္ေၿမးေရးတာဆိုၿပီး လည္ႀကြားတတ္တဲ့ အဖြားကို ကုိယ္ၿပန္မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ သမားေတာ္ႀကီးလဲ ကိုယ့္အနာကို မက ်က္ေစႏိုင္ပါဘူး။ ႀကာခဲ့ပါၿပီ။ ေၿခာက္ႏွစ္ေက ်ာ္ဆိုတဲ့ ကာလတစ္ခုမွာ ဒဏ္ရာဟာ ေသြးစိမ္းထြက္ေနတုန္းဆိုတာ ဘယ္သူစာနာေပးႏိုင္မလဲ။ ဘယ္သူယံုႀကည္ေပးႏိုင္မလဲ။ အိပ္မက္ အိပ္မက္ဆိုးေတြနဲ႕ ကိုယ္ဟာ ေထာင္ေခ်ာက္မိေနတုန္းသာ။ ကိုယ္ ခ်စ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူေတြအေပၚ တန္ဖိုးထားတတ္လာေအာင္ ဂရုစိုက္တတ္လာေအာင္ သင္ႀကားေပးခဲ့တာေတာ့ အဖြားပါပဲ။
...........................................................
+ရိုးေၿမက ်(မံုရြာ)+
Friday, April 22, 2016
=ၿပဇာတ္=
ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာၿဖင့္
+ဖိုးစိန္+
Friday, April 15, 2016
=မွတ္တိုုင္မ်ား အေၾကာင္း=
+ပ်ိဳးယုဝသုန္+
Sunday, April 10, 2016
= ထြက္ေပါက္=
ေရရြတ္ျပီးသူရွိရာ သို႔အိမ္ထဲကိုျဖတ္ျပီးျခံထဲကိုဆင္းလာခဲ့သည္ ။ ေဟာ..ေတြ႔ပါျပီ ကုန္းကြကုန္းကြနဲ႔သူစိုက္ထားတဲ့ ငရုတ္သီးခင္းက ငရုတ္သီးေတြခူးလို႔ သူ႔နားေလ ်ွာက္သြားရင္း "ဦးရယ္ေနကပူပူဒါေတြလုပ္ေနရလား ေနေအးမွဆရာမ (သူ၏အမ်ိဳးသမီး)နဲ႔အတူတူခူးပါ့လား" "ဒီမယ္ ေမာင္ရင္ ေနေအးတဲ့အထိအခ်ိန္ကိုေစာင့္ေနရင္ ကုန္သြားတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ေမာင္ရင္ေပးႏိုင္လား ေမာင္ရင္းမေပးႏိုင္သလိုဘယ္သူမွလဲမေပးႏိုင္ဘူး" စကားသာေျပာေနေပမယ့္ မ်က္လံုးနဲ႔လက္က ငရုတ္သီးအပင္ေပၚမွာရွိေနေသာသူ႔ကို "ဦးကလဲ က ်ေနာ္က ေစတနာနဲ႔နားနားေနေန ေနဖို႔ေျပာတာပါ။ ဦးတို႔မွာ ဒီသီးပင္စားပင္ေတြမစိုက္လဲ ေစ်းထဲမွာၾကိဳက္သေလာက္၀ယ္စားႏိုင္ေနတာပဲ ဦးတို႔တမိသားစုလံုးအလုပ္အကိုင္နဲ႔ ေနႏိုင္စားႏိုင္သူေတြပဲ ဘာေၾကာင့္ဒါေတြအပင္ပန္းခံလုပ္ေနရတာလဲ" က ်ေနာ္အဲ့လိုေျပာေတာ့ သူတစ္ခ်က္က ်ေနာ္ ့ကိုလွမ္း ၾကည့္ျပီး "ေမာင္ရင္ဒါေတြကိုဘယ္လိုျမင္လဲ" "ငရုတ္ပင္နဲ႔ငရုတ္သီးလို႔ျမင္တယ္ေလ"ခ်က္ခ်င္းေျဖလိုက္ေတာ့ " ဦးေလးကက ်ေနာ္ ့ဘက္လွည့္ၾကည့္ျပီး "အင္း ေမာင္ရင္ျမင္တာလဲမမွားပါဘူး ဒါေပမယ့္ ဦးအျမင္ ကဒါေတြဟာ ဦးေလးရဲ့စိတ္ထြက္ေပါက္ကြ" "ဗ်ာ ထြက္ေပါက္ဟုတ္လား က ်ေနာ္ၾကားဖူးတဲ့ ထြက္ေပါက္ဆိုတာ ကတခ်ိဳ႔က စိတ္ထြက္ေပါက္ကိုအရက္ တခ်ိဳ႔က သီခ်င္းစသျဖင့္ကိုယ္ၾကိဳက္တာနဲ႔ထြက္ေပါက္ေပး လိုက္ၾကတယ္ ဦးေလးၾကေတာ့တမ်ိဳးေနာ္" သူကတခ်က္ရီျပီး-" လူအမ်ိဳးမ်ိဳးစိတ္အေထြေထြေပါ့ကြာ ဦးေလးေမာင္ရင့္ကိုစိတ္ထြက္ေပါက္ရွာတာေလးေျပာျပမယ္။ ဥပမာကြာ အရက္ေသာက္ျပီး ထြက္ေပါက္ရွာတာသူ႔အတြက္ေရာ ပတ္၀န္းက်င္အတြက္ေရာေကာင္းလား" "ဟုတ္ ဘယ္သူ႔အတြက္မွမဟုတ္ပါဘူး" က ်ေနာ္ေျဖေတာ့"ဒါေပါ့ ဘယ္သူ႔အတြက္မွမေကာင္းတဲ့ထြက္ေပါက္ရွာေတာ့ သူဘာျဖစ္မယ္ထင္လဲ ထြက္ေပါက္ရွာေပမယ့္ ၀င္ေပါက္ျမန္ျမန္နီးသြားတာေပါ့ " "ဗ်ာ ....ဘာ၀င္ေပါက္လဲဗ်႔" "ေမာင္ရင္ကလဲ ၀င္ေပါက္ဆိုတာ ေသမင္းဆီ၀င္တဲ့၀င္ေပါက္ေလကြာ အရက္ေသာက္ေတာ့ျမန္ျမန္ေသတာကိုေျပာတာကြ" "ဟုတ္ ဒါလဲဟုတ္တာပဲ ဒါနဲ႔ဦးေလးရဲ့ အပင္ေလးေတြနဲ႔စိတ္ထြက္ေပါက္အေၾကာင္းေလးလဲေျပာျပပါအံုး" "ဒီလိုကြ အပင္ေလးေတြစိုက္ေတာ့ စစိုက္ျပီဆိုကတည္းက ဒီမ်ိဳးေစ့က ဒီေျမမွာေပါက္ပါ့မလား ငါေပါက္းထားတဲ့ေျမကညက္မွညက္ပါ့မလား ပ်ိဳးထားတဲ့ မ်ိဳးေစ့ေတြက အေညွာင့္ထြက္ပါ့ထြက္ပါ့မလားနဲ႔ တခ်ိန္လံုးစိတ္ေတြကဒီအပင္ေပၚေရာက္ေနတာ ဒီေတာ့တျခားမဟုတ္တာလုပ္ဖို႔ေခါင္းထဲေရာက္ေတာ့ဘူး ေပါ့ကြာ အရက္ဆိုရင္ေတာ့ တခြက္ႏွစ္ခြက္ေသာက္ျပီးတာနဲ႔မဟုတ္တာလုပ္ဖို႔ႏိႈးေဆာ္ ေနေတာ့တာပဲ မဟုတ္ဘူးလား"ေမးေတာ့ ခ်က္ခ်င္း " ဟုတ္ပါတယ္" လို႔ကြ်န္ေတာ္ေထာက္ခံေတာ့ ဦးေလးကဆက္ျပီး" " ပ်ိဳးေစ့ေလးေတြေျမခ်အပင္ေလးေတြထြက္လာေတာ့ စိုက္ရသူကစိတ္ခ်မ္းသာလာတယ္ ဒါနဲ႔အပင္ေတြ ၾကီးထြားလာေအာင္ေရေလာင္းေပါင္းသင္နဲ႔အခ်ိန္ေတြဟာ ကုန္မွန္းမသိကုန္သြားတာေပါ့ တိုတိုေျပာရရင္ အသီးေတြရေတာ့ အိမ္လဲစားခ်င္သေလာက္စား မိတ္ေဆြေတြလဲေပးခ်င္သေလာက္ေပး ဘယ္ေလာက္ စိတ္ခ်မ္းသာဖို႔ေကာင္းလဲေကာင္း ပိုက္ဆံလဲမကုန္ဘူး (ေရဖို႔ေတာ့ကုန္တာေပါ့)အသီးေလးေတြ ဘုရားလွဴေတာ့ကုသိုလ္ရ ပိုလွ်ံေတာ့ေရာင္းစားရေတာ့မိသားစုလဲအပို၀င္ေငြရ မိတ္ေဆြေတြေပးစားေတာ့သူတို႔လဲ ေပ်ာ္ ကဲၾကည့္ အားလံုးဟာေကာင္းက ်ဳိးေတြပဲမဟုတ္လား ဒါေၾကာင့္စိတ္ထြက္ေပါက္ရွာတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ေရာ ပတ္၀န္းက ်င္အတြက္ေရာအားလံုးအက ်ဳိးရွိဖို႔လိုတယ္ကြ ဦးေလးကိုၾကည့္ေမာင္ရင္တို႔ဆရာမ အလုပ္သြား သားသမီးေတြေက ်ာင္းသြားနဲ႔အိမ္မွာတေယာက္တည္း က ်န္ေနေပမယ့္ပ်င္းဖို႔အခ်ိန္ေတာင္မရွိဘူး ဒီထြက္ေပါက္ေလးနဲ႔အခ်ိန္ကုန္သြားတာ ညေနမိသားစုျပန္ေရာက္လာေတာ့သူတို႔နဲ႔အခ်ိန္ကုန္ ဘ၀ဆိုတာဒါပဲ ထြက္ေပါက္မမွားဖို႔ပဲလိုတယ္ ေမာင္ရင္လဲထြက္ေပါက္ရွာမယ္ ဆိုေကာင္းတဲ့ထြက္ေပါက္ရွာတတ္ဖို႔ လိုတယ္ေနာ္"လို႔ စကားအရွည္ၾကီးေျပာျပီးေမာလို႔ထင္တယ္ေဘးမွာခ်ထားတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းေအးစက္စက္ကို ေမာ့ေသာက္ျပီး ငရုတ္ခင္းမွထကာ ကန္စြန္းခင္းဘက္ထြက္သြားေလေတာ့သည္ ။ က ်ေနာ္လဲဦးေလးေက ်ာျပင္ကိုေငးရင္း အိမ္အျပန္ ကုန္တိုက္သို႔၀င္ကာ၀ယ္ရန္စဥ္းစားထားေသာ ဘီယာဘူးႏွင့္ မ်ိဳးေစ့ထုတ္တလွည့္ ငရုတ္သီးေတာင့္ႏွင့္ အျမည္းလုပ္စားမည့္အားလူေၾကာ္တျပန္စဥ္စား ေတြးေတာ ဆံုးျဖတ္ကာ ဦးေလးကိုႏႈတ္ဆက္ျပီး အိမ္အျပန္၀ယ္ေနက ်ကုန္တိုက္ထဲသို႔၀င္ကာ...........။
///////////////////////////////////////////
+လြင္ျပင္လႈိင္းငယ္+
Friday, April 8, 2016
=စက္ဘီးစီးတဲ႔ ဥၾသငွက္ငယ္=
//////////////////////////////////////////////////////////////////
+မယ္႔ကိုး+
ႏွင္းဆီျဖဴဂ်ာနယ္ ၊ အတြဲ၁၊ အမွတ္၂၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၇၊ ၂၀၁၅
Tuesday, April 5, 2016
=လြဲလြဲေလးနဲ႕က ်မ=
+ပစ္ပစ္+
Wednesday, March 9, 2016
=အုတ္ခံုေလး၏နံနက္ခင္း=
(၂၀၁၆ ခုႏွစ္၊ မတ္လ၊ ရတီမဂၢဇင္းအထူးထုတ္)
ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲ က ်ပါေစ။
+ျမေသြးနီ+
Subscribe to:
Posts (Atom)
