ထုိအရိပ္မည္းမည္းက ခါးေထာက္ကာ၊ စီးမုိးကာ ၾကည့္ေနသည္ကုိေတာ့ ေနသားက ်ေနသျဖင့္ ရွိလုိ႔ရွိမွန္းပင္ မသိေတာ့ေခ်။ အခန္းလယ္က ဆင္ကုိမွ မျမင္ႏုိင္သူတည္း။ အျဖစ္က မ်က္မျမင္ ပု႑ား ေျခာက္ေယာက္ထက္ပင္ ဆုိးေတာ့သည္။ ေထာက္ပံ့ေၾကးေငြ၊ ခ်ီးျမွင့္ေငြ၊ ဘယ္လုိပင္ ဆုိေစေတာ့ နိဂုံးခ်ဳပ္ေလေတာ့ ပုိက္ဆံသည္သာ အားလုံး၏ တူညီေသာ ပန္းတုိင္ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ ပုိက္ဆံ၊ ပုိက္ဆံ၊ ပုိက္ဆံ…ဟူေသာ စကားကုိ လွလွပပႏွင့္ ပညာရွိတုိ႔က ပညာရွိဆန္ဆန္ တင္ျပၾကေလသည္။ အသိပညာအတြက္၊ အတတ္ပညာအတြက္ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္က ျပဴထြက္လာတတ္ေသာ အတၱမ်ားသည္ တခါတရံ ထိန္းမႏုိင္ သိမ္းမရေအာင္ ရွိေလ၏။ ဒီအတြက္ေၾကာင့္ အရင္းရွင္စနစ္သည္ အသိပညာဟူေသာ ပ၀ါပါးပါးကုိ လႊမ္းျခဳံ၏။ အတတ္ပညာဟူေသာ မေတာ့္တေတာ့္ အက်ၤ ီကုိ မရမက ၀တ္ဆင္ေလ၏။ ထိုပ၀ါပါး၊ အက်ၤ ီပါးႏွင့္ မခုိ႔တ႐ုိ႕ အရင္းရွင္စနစ္ေအာက္တြင္ ေဒါက္တာႀကီးႏွင့္ မ်က္ႏွာျဖဴ၊ မ်က္ႏွာမည္း၊ မ်က္ႏွာညိဳ၊ မ်က္ႏွာ၀ါ အေပါင္းအပါ ေဒါက္တာတုိ႔သည္ မ်က္ႏွာကုိ ေအာက္ခ်ကာ၊ လူသားအက ်ဳိးကုိ မႏုိင့္တႏုိင္ သယ္ပုိးကာသာျဖင့္ ေခတ္သစ္ ေငြ၀ယ္ကၽြန္မ်ား သဖြယ္ တကုပ္ကုပ္ အလုပ္ႀကဳိးစားၾကေလသည္။ အခန္းလယ္က ဆင္ကုိတြန္းဖယ္ၿပီးလ ်ွင္ျဖင့္ မည္သူကမွ် အသိအမွတ္ မျပဳေလေသာ္လည္း ႏွမ္းတစ္မႈန္တစ္ေရြး မဖန္တီးရေသးလ ်ွင္…ေနခြင့္ဟူေသာ တုတ္ျဖင့္ ၿခိမ္းေျခာက္လား ေျခာက္ရဲ႕။ တက္လမ္းဟူေသာ ဓားကုိ မုိးလား မုိးရဲ႕။ ကိစၥေလးတစ္ခုေလာက္ ခၽြတ္ေခ်ာ္တိမ္းေစာင္းသြားခဲ့လ ်ွင္ အျပစ္ကုိ ပုံခ်ရန္ အတြက္ ေခါင္းတစ္လုံးကုိ အလြယ္တကူ ရွာေနၾကေသာ ပတ္၀န္းက ်င္တြင္ ေဒါက္တာႀကီးသည္ ေနသားက ်လ ်က္ရွိ၏။
သို႔ေပမယ့္လည္း ထုိကဲ့သုိ႔ ေခါင္းေလးေတြကုိ ထုိးေပးႏုိင္ဖုိ႔ကုိပဲ အလုအယက္ ေနရာ၀င္ယူရသည္ မဟုတ္လား။ သုိ႔ႏွင့္ပင္ ေဒါက္တာႀကီးႏွင့္ အေပါင္းအပါတုိ႔သည္ အိပ္ေရးပ်က္လ ်က္က အစည္းအေ၀းတြင္ တုိက္ေသာ ေကာ္ဖီေကာင္းေကာင္း ခါးခါးကုိပဲ ဖိေသာက္ရင္း ပုိေနၿမဲက ်ားေနၿမဲ အေနအထားကုိ မပ်က္စီးေအာင္ ႀကိဳးတန္း လမ္းေလ ်ွာက္ ကာသာ ေနၾကေလေတာ့သည္။ (ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ အစည္းအေ၀းမ်ားတြင္ ေကာ္ဖီေကာင္းေကာင္း တုိက္သည္ ထင္ပါရဲ႕။) သု႔ိႏွင့္ပင္ ေဒါက္တာႀကီးသည္ တစ္ခါတစ္ရံ သူ႔မိန္းမကုိလည္းသူ မမွတ္မိသေလာက္ ျဖစ္ခ်င္လာသည္။ သို႔ေပမယ့္ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုႀကီးက တုိးတက္ေလေတာ့ အုိင္ဖုန္း၏ အကူအညီျဖင့္ မိန္းမဘယ္လုိပုံလဲဆုိသည္ကုိ အခ်ိန္မေရြး ထုတ္ၾကည့္ႏုိင္ေလသည္။ မိန္းမကလည္း အိုင္ပက္၊ အုိင္၀က္ စသည့္ ကိရိယာမ်ဳိးစုံျဖင့္ ေဒါက္တာႀကီးကုိ လွမ္း၍ ဆက္သြယ္ႏုိင္ေလသည္။ စက္ပစၥည္းအစုံအလင္ႏွင့္ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစု၏ အရင္းရွင္ ယႏၱရားေအာက္မွ စက္႐ုပ္လင္မယားသာတည္း။
ဒီညေတာ့ မအားေသးဘူးေမာင္ေရ…ျပန္တာ ေနာက္က ်မယ္ေနာ္ ဟူေသာစကားကုိ အ႐ုပ္ျမင္ အသံၾကား စနစ္ျဖင့္လည္း ေျပာႏုိင္သည္။ အားေသာ တစ္နာရီေလာက္ေလးတြင္ ေန႔လည္စာစားရန္လည္း text ပုိ႔ကာ ခ်ိန္းႏုိင္သည္။ (text ႏွင့္အတူ အသည္းေလးေတြ ႏွလုံးေလးေတြလည္း အပုိဆာဒါး ပါေသးသည္ေပ့ါ။) မိန္းမက ခု႐ုိက္ ခုပို႔ လုပ္လာေသာ ဓာတ္ပုံမ်ားကုိလည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ ၾကည့္ႏုိင္သည္။ လူလစ္လ ်ွင္ျဖင့္ ဖန္သားျပင္ကုိေတာင္ ခုိးနမ္းႏုိင္ေသး၏။ အဲဒီေတာ့ ဘာမ်ားလုိေသးသနည္း။ ေအာ္… နည္းပညာတုိးတက္မႈမ်ား… အံၾသဖို႔ေကာင္းလုိက္တာ… ငါတုိ႔လုိ ပညာတတ္ေတြေၾကာင့္ဟု ဂုဏ္ယူမဆုံး ရွိေတာ့သည္။ နည္းပညာကုိ ဂုဏ္ယူမဆုံး ရွိဆဲမွာပင္ ေဒါက္တာႀကီး၏ ဥာဏ္ဖုံးက ထျမည္ေလသည္။ “ဟယ္လုိ…။ ခုေျပာေနတာ ေဒါက္တာxx ပါ။”
“သား…အေဖပါ။”
မိသားစုအေၾကာင္း၊ ရာသီဥတုအေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေျပာၿပီးလ ်ွင္ သား၏ ေအာင္ျမင္မႈကုိ ႐ုိးသားစြာ ဂုဏ္ယူေနတတ္ေသာ အေဖသည္ ခါတုိင္းလုိပင္ သားလုပ္ေနေသာ အရာမ်ားကုိ အထင္တႀကီး ေမးျမန္းေန၏။ အေဖ့အတြက္ေတာ့ သားလုပ္ေနေသာ အရာမ်ားသည္ ႀကီးက ်ယ္ခမ္းနားကာ ထူးျခားေနေတာ့သည္။
“ဒါနဲ႔ မင္းက အခုဘာေတြ သုေတသနလုပ္ေနတာလဲ။”
“ကင္ဆာ ႀကီးထြားမႈ အေၾကာင္းေလ။ ကင္ဆာကုိ ဘယ္လုိ ကာကြယ္ရမလဲ။ ကင္ဆာကုိ ဘယ္လုိေႏွးေအာင္ လုပ္ရမလဲ ဆုိတဲ့ အေၾကာင္း။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခုလုပ္ေနတဲ့ သုေတသနက ေအာင္ျမင္လုိ႔ ရွိရင္ နာမည္ႀကီး ေဆးကုမၸဏီတစ္ခုက နည္းပညာအတြက္ ေငြပံ့ပုိးေပးမယ္လုိ႔ ကမ္းလွမ္းထားတယ္ အေဖရ။ ကၽြန္ေတာ့္က အဲဒီအဖြဲ႔ထဲမွာ ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လုပ္တာ အခုဆုိရင္…xxxx…။”
ေဒါက္တာႀကီးက အားရပါးရ ဂုဏ္ယူစြာျဖင့္ အေဖ့ကုိ ေျပာျပေလသည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အေဖေျပာေသာ စကားေၾကာင့္ ႀကီးမားေသာ စကားလုံးတုိ႔သည္ လည္ေခ်ာင္းတြင္ အားလုံးနင္ကုန္ေလ၏။ “ေအး ေကာင္းတယ္ကြ။ အဲဒါၿပီးလုိ႔ရွိရင္ မင္းတုိ႔ တီဘီေရာဂါတုိ႔၊ ငွက္ဖ်ားေရာဂါတို႔ အေၾကာင္း သုေတသနလုပ္ဦးကြာ။ ကင္ဆာဆုိတာက သူေဌးႏုိင္ငံက ေရာဂါကြ။”
“ပိုက္ဆံ….အေဖ… ပိုက္ဆံ…”
ေဒါက္တာႀကီး ေျပာေသာစကားတုိ႔ လမ္းခုလတ္မွာပင္ ေပ်ာက္ကုန္၏။ “ဘာပိုက္ဆံ တုန္းကြ။ မင္းေနတဲ့ ႏုိင္ငံက ဒီေလာက္တုိးတက္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံကုိ။ ကဲ…လုိင္းကလည္း သိပ္မေကာင္းဘူးကြာ။ ခ်လုိက္ေတာ့မယ္။”
အျမတ္မရွိလ ်ွင္ ဦးစားေပးေနာက္ဆုံးဆင့္ ထားခံရေသာ အရင္းရွင္ ႏုိင္ငံလုပ္ ဆီဘူးေလးမ်ားသည္ ေဒါက္တာႀကီး၏ နက္ေမွာင္ ေျပာင္လက္ေသာ စားပြဲခုံေပၚတြင္ အစီအရီရွိေနၾကသည္။ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ရွာရင္းမွ ေကာက္႐ုိးမ်ားကုိခ်ည္း ၀ါးရလြန္း၍ တုိေနေသာအံကုိ ႀကိတ္လ ်က္က ေဒါက္တာႀကီးသည္ ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ငုံကုိ က ်ဳိက္ခ်လုိက္ေလေတာ့သည္။ ///////////////////////////////////////////
+ပံုရိပ္+
