ရဲေခါင္ေျပာက္က်ား ေခ်ေဂြဗားရား က်ဆံုးခဲ့ရေသာ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၉ ရက္ေန႕ကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာ ၉ ရက္ေန႔မွစ၍ အဖိႏွိပ္ခံျမန္မာျပည္သားမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္လ်က္ ျမန္မာျပည္သားဘေလာ့ဂ္ကို အမွတ္တရ တင္ဆက္လိုက္ပါသည္။ ** ခြန္အားမွ်ေ၀... တို႔တေတြသည္... မလြဲမေသြ ျပည္သူေတြအတြက္... **

Saturday, August 30, 2014

==ယမ္းေငြ ့ေတြ ေယာင္းယမ္းျပီး အေတာ္နံတဲ့ ေခတ္ထဲ လမ္းအေကြ ့မွာ ေထာင္ဖမ္းကာ တပ္မေတာ္က တိုင္းျပည္ကို အေပ်ာ္ႀကံခဲ့တယ္ အေမ==

ေလထဲမွာ လႊင့္ထားတဲ့ အလံမ်ား ေႀကကဲြ
 ေနပူထဲ ျပန္ ့က်ဲေနေသာ အသံမ်ား မေျပာင္းမလဲ
 ေရနဲငါးလို ျမိဳ ့ျပမ်ား ေခတ္ပူပူမွာ ကူးခတ္
အေမွာင္ကို ေက်ာခိုင္းမဲ့ အေတြးအေခၚသစ္မ်ား ဦးေႏွာက္ထဲ တူးေဖာ္ရဦးမယ္..။

စႏၵယား ခလုတ္ေပၚ ေႀကာင္ ခုန္အုပ္သလို နဂိုကလို ဖရိုဖရဲ
 ျငိမ္းခ်မ္းေရး သံစဥ္ေတြ အသစ္တဖန္ ေမြးဖြားခဲ့
 ျမိဳ ့ေပၚမွာ မိႈတက္ေနတဲ့ ေပါင္မုန္ ့ေပၚ ယိုသုတ္သလို
ဒုကၡျဖစ္ ေတာတြင္းက ငိုခ်င္းရွည္ စစ္ဓာတ္ျပားေဟာင္းတစ္ပုဒ္ ဖိတ္က်ခဲ့
 ေခါင္းစားလို ့၀မ္းနည္း ၀မ္းသာက်လာတဲ့ မ်က္ရည္ကို
 ေရကာတာလို တာတမံ တုပ္လို ့
 ေပါင္းစားကာ လွ်ပ္စစ္ထုတ္ျပီး
 ေတာင္းစား ေရာင္းစားကာ ေကာင္းစားခ်င္တဲ့လူေတြ ရိွတယ္...။

 မိုက္တြင္းနက္တာကို မုသား စကားလံုးမ်ားနဲ ့အျပစ္ေတြ ဖံုးအုပ္
 ကိုယ္ရည္ေသြး တီးလံုးမ်ားနဲ ့အရည္မရ အဖတ္မရ
 ေတာင္ကုန္းေတြ ႏွစ္ရွည္ သိမ္းပိုက္ခဲ့
ကားပါမစ္ကို ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ ့အဖတ္ဆယ္မရေအာင္လဲလွယ္လိုက္တဲ့အခါ
 ေဆးကုန္ေနတဲ့ ေဆးရံုမွာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ နာတာရွည္ ေရာဂါသည္လို ျဖစ္ခဲ့တယ္..။

 မႈန္ရီေ၀တဲ့ ေ၀ဒနာ ညေနခင္းမ်ား အေတြး အသစ္ျဖစ္တည္
တုန္ရီေနခဲ့ ေမတၱာ ဓာတ္ခံ အေ၀းမွာ အေမ့မ်က္လံုးေတြ မ်က္ရည္ ေ၀သီ
 ျပန္ဆံုခ်င္ျပီ ေျပာတဲ့ ငိုသံ တစ္၀က္ အေမအို စကားလံုးမ်ား
ရင္ကို ထိမွန္ ေခတ္မီ ဖုန္းလို ႀကိဳးမဲ့
 မျမင္ရတဲ့ တစ္သက္ တြယ္တာ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးမ်ား
နာက်င္ ႏွလံုးသားအား ကြယ္ရာမွာ ခ်ည္ေႏွာင္ရစ္ပတ္ခဲ့ျပီ..။

လူ ့ဘ၀ဆိုတာ မရပ္မနား ခရီးသြားေနတဲ့ ရထားလို
သုခ ထက္ ပူပင္ ေသာကေတြက ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား
ရည္ရြယ္ရာ ျဖတ္သန္းရမဲ ့ဘူတာစဥ္မ်ားအား
 ရဲရဲရင့္ရင့္ ေက်ာေပၚတင္ျပီး အျပံဳးထက္ အရံႈးေတြ မ်ားလာတဲ့အခါ ၊
 လမ္းတစ္၀က္မွာ ခုန္ဆင္းခ့ဲရင္ေတာင္ ေန ့ရက္ေတြ ေပြ ့ဖက္
 သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ဘ၀ရထားထဲ အနင္းခံ ဇလီဗာတံုးလို
အားတင္းကာ အံႀကိတ္ေလွ်ာက္ရမဲ့ လမ္းႀကမ္းေတြရိွတယ္..။

 အတၱမ်ား ေဖာက္ျပန္ခဲ့ ရာသီေတြ ထဲမွာ
ဘ၀မ်ား ေျမစိုင္ေျမခဲလို တစ္ကိုယ္တည္း ရပ္တည္၍ မရ
 ေသြးေႀကာထဲ ေမြးဖြားခဲ့ေသာ စကားလံုးမ်ား ေတြးေတာကာ
အေရြးမမွားရမဲ့ လမ္းမ်ား အနာဂတ္မွာ ရိွတယ္..။

ယမ္းေငြ ့ေတြ ေယာင္းယမ္းျပီး အေတာ္နံတဲ့ ေခတ္ထဲ
လမ္းအေကြ ့မွာ ေထာင္ဖမ္းကာ
တပ္မေတာ္က တိုင္းျပည္ကို အေပ်ာ္ႀကံခဲ့တယ္ အေမ..။

+ေအာင္ခိုင္ျမင့္+ 

၂၉ ႀသဂုတ္လ ၂၀၁၄

Read More...

===အလုပ္လုပ္ခ်ိန္ အျပည့္ရရန္ မဲေဆာက္ရွိ ျမန္မာစက္႐ံုအလုပ္သမား ၈၀ တိုင္ၾကားမႈျပဳလုပ္==

+(ၾသဂုတ္ ၂၉ ရက္၊ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္။ ကရင္သတင္းစဥ္KIC-စဖန္းေရွာင္း)+
 Photo-JACBA

ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ တာခ့္ခ႐ိုင္အတြင္းရွိ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕အနီး ေ၀ွ႔မုရြာတြင္ရွိေသာ JAGUAR စတီး စက္႐ံုရွိ ျမန္မာစက္႐ံုအလုပ္သမား ၈၀ ဦးက အလုပ္ခ်ိန္ အျပည့္အ၀ မရရွိသျဖင့္ မဲေဆာက္ ထိုင္းအလုပ္သမား ႐ံုး(ဆ၀ါဒီကန္)႐ံုးသို႔ ယေန႔ ၾသဂုတ္ ၂၉ ရက္ေန႔တြင္ တိုင္ၾကားမႈတစ္ခု ျပဳလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။ အဆိုပါစတီးပစၥည္းထုတ္လုပ္သည့္ စက္႐ံုတြင္ ထိုင္းႏွင့္ျမန္မာအလုပ္သမားေပါင္း ၁၀၀ ခန္႔ရွိသည့္အနက္ ထိုင္း အလုပ္သမား ၂၀ သာ အလုပ္ခ်ိန္အျပည့္ လုပ္ခြင့္ေပးထားသည့္အတြက္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားက ထိုသို႔ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္သည္ဟု အလုပ္သမားမ်ားအေရး ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးေနသူ မဲေဆာက္အေျခစိုက္ ျမန္မာ ျပည္သားမ်ားအေရး ပူးတြဲလႈပ္ရွားေရး ေကာ္မတီ(JACBA) ဥကၠဌျဖစ္သူ ဦးမိုးႀကိဳးက ေကအိုင္စီသို႔ ေျပာသည္။
 “အခု သူတို႔က တစ္ပတ္မွာ သံုးရက္ပဲ လုပ္ခြင့္ရတယ္။ တစ္ရက္ကို ေန႔စားခ ၃၀၀ ဘတ္ေတာ့ ေပးတယ္။ အလုပ္လုပ္ရင္ ေပးတယ္။ က်န္တဲ့ ၄ ရက္က တျပားမွ မရဘူး။ ျမန္မာအလုပ္သမားေတြအတြက္ စား၀တ္ေန ေရး ခက္ခဲတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အခုလို အလုပ္ရွင္အလုပ္သမား ေျပလည္ေအာင္ ညိွႏိုင္းေပးေနဆဲျဖစ္တယ္”ဟု ေျပာသည္။ JAGUAR စတီး စက္႐ံုတြင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကေသာ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားမွာ တရား၀င္ အလုပ္လုပ္ခြင့္ လက္မွတ္ ကိုင္ေဆာင္ထားသူမ်ားျဖစ္ၿပီး အလုပ္လုပ္ခ်ိန္ အျပည့္အ၀မရသည္မွာ လြန္ခဲ့သည့္ ၄ လကပင္ ျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။


(အလုပ္မဆင္းပဲဆႏ္ၵျပၾကတဲ့ေငြ နဲ ့ေရႊSliver&Gold Garment Co,ltdအထည္ခ်ဳပ္စက္ရုံလုပ္သားေတြကိုအလုပ္ျပန္လုပ္ျပီးထိုင္းဥပေဒေဘာင္ထဲကေတာင္းဆိုဖို ့ JACBAကကြင္းဆင္းေဆြးေနြး)


အဆိုပါ စတီးစက္႐ံုမွ အလုပ္သမားျဖစ္သူ ကို၀င္းလႈိင္က “အခုက က်ေနာ္တို႔ကို တစ္ပတ္မွာ ၅ ရက္ေလာက္ပဲ လုပ္ခြင့္ေပးတယ္ဆို က်ေနာ္တို႔ မတိုင္ဘူး။ အခု သံုးရက္ပဲ အလုပ္လုပ္ခြင့္ရတယ္။ သူေဌးကို သံုးရက္ ထပ္တိုး အလုပ္လုပ္ခြင့္ေတာင္းတာကို လက္မခံဘူး။ ဒီၾကားထဲ တစ္လကို ေရခ၊ မီးခ တစ္လကို ဘတ္ ၅၀၀ ျဖတ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔လည္း မခံစားႏိုင္ေတာ့ဘူး”ဟု ေကအိုင္စီသို႔ ေျပာသည္။


ထို႔အျပင္ စက္႐ံုပိုင္ရွင္အေနျဖင့္ အလုပ္သမားမ်ားအား ေနစရာအတြက္ေပးထားေသာ္လည္း ရရွိလာေသာ အလုပ္သမားမ်ား၏ ေန႔စားလုပ္အားခမ်ားထဲမွ လစာျဖတ္ေတာက္ယူထားမႈမ်ားရွိသည့္အတြက္ အခက္အခဲ ႀကံဳေတြ႔ေနရသည္ဟုလည္း ကို၀င္းလိႈင္က ဆက္ေျပာသည္။ ယခုကဲ့သို႔ တိုင္ၾကားမႈအတြက္ မဲေဆာက္ရွိ ထိုင္းအလုပ္သမား႐ံုးမွ အရာရွိျဖစ္သူ နန္းေဆာင္လပ္ခတ္ကြန္း ကိုယ္တိုင္ ကြင္းဆင္းၿပီး အလုပ္ရွင္ႏွင့္ အလုပ္သမားကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္အတူ လာမည့္ စက္တာဘာလ ၂ ရက္ေန႔တြင္ ညိွႏိႈင္းေဆာင္ရြက္ေပးရန္ ရွိသည္ဟု ဦးမိုးႀကိဳးက ျဖည့္စြက္ေျပာသည္။


(ထိုင္းအလုပ္သမား၀န္ၾကီးဌာနမဲေဆာက္ခရုိင္ခြဲ
အလုပ္သမားရုံးေရွ ့မွာJACBAဆရာမို းနဲ ့ဂ်ဂြါစက္ရုံကိုယ္စား
လွယ္၁ဦး၊Sliver&Gold Garment Co,ltdကိုယ္စားလွယ္၃ဦး)



 အလားတူ ယေန႔ၾသဂုတ္ ၂၉ ရက္ေန႔၌ ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ ဟိုဖို္င္ရပ္ကြက္ရွိ Silver and Gold Garment အထည္ ခ်ဳပ္စက္႐ံုရွိ ျမန္မာအလုပ္သမား ၇ ဦးသည္ အလုပ္ရွင္၏ အလုပ္ထုတ္ပယ္ခံရသည့္အတြက္ ရရွိသင့္ ေသာ လုပ္အားခမ်ား ျပန္လည္ရရွိရန္ ထိုင္းအလုပ္သမား႐ံုး(ဆ၀ါဒီကန္)တြင္ လာေရာက္တိုင္ၾကားမႈျပဳလုပ္ခဲ့ သည္ဟု သိရသည္။


(JACBAယာယီဌာနခ်ဳပ္မွာမဲေဆာက္ျမိဳ ့ဂ်ဂြါ(စတီး)စက္ရုံ
ျပသနာကိုေဆြးေနြးေနၾကစဥ္)


မဲေဆာက္ေဒသရွိ JAGUAR စတီး စက္႐ံုသည္ ၈ ႏွစ္အတြင္း အလုပ္ရွင္ႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ားအၾကား တင္းမာမႈ (၁၀)ႀကိမ္ ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ထိုသို႔ ျဖစ္ပြားျခင္းအတြက္ ထိုင္းအလုပ္သမား႐ံံုးမွ ေျဖရွင္းေပးရသည္မွာ ယခုအႀကိမ္ အပါအ၀င္ ၆ ႀကိမ္ရွိၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ဦးမိုးႀကိဳးက ေျပာဆိုသည္။

Read More...

==ဘေလာ့ဂ္ေဒးအမွတ္တရ ေရးတဲ့စာ==

**ရသစာေပႏွင့္ ကၽြန္မ**

 ကၽြန္မက စာဖတ္နာသူမဟုတ္ခဲ့သလို ကိုယ့္ကိုယ္ကို စာေရးစာဖတ္ဝါသနာပါလို႔ ပါမွန္းလည္း မသိခဲ့သူပါ။ ကံေကာင္းလို႔ သီလရွင္မျဖစ္တာလို႔ေတာင္ ေျပာရပါမယ္။ ကၽြန္မဖတ္ခဲ့ရတဲ့စာအုပ္ေတြက အေဖဖတ္ေနက် “သေဘာပါရဲ႕လား”ဆိုတဲ့ တရားစာအုပ္ေတြခ်ည္းပဲ။ အဲဒီကေန ပဋိစၥသမုပၸါဒ္စက္ဝိုင္းႀကီးေတြ႔ေတာ့ အေဖ့ေမး၊ အေဖက ရွင္းျပ၊ နားမလည္၊ ငယ္ေသးတာကိုးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဖာ့ေတြး။ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးတရားေတြနာရင္းနဲ႔ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က်ေအာင္ "မွန္လိုက္တာ မွန္လိုက္တာ ငါ့ၾကည့္ေျပာေနသလိုပဲ"ဆိုတဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ အရမ္းၾကည္ညိဳလာရာက နားလည္ေအာင္ေလ့လာရင္း သိသြားေတာ့တာ။ အဲသလို တရားအရသာသိလာတဲ့အခါက်ေတာ့လည္း တရားစာအုပ္ေတြခ်ည္း ဖတ္ခ်င္ေတာ့တာပဲ။ အနာဂါမ္ဆရာ သက္ႀကီးတို႔၊ ရဟႏၷာႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ားတို႔ အဲသလိုစာအုပ္ေတြ စိတ္ဝင္တစားဖတ္တတ္လာေတာ့တယ္။ ကဲ ေခ်ာ္ကုန္ၿပီ။ လမ္းေပၚျပန္တက္ၾကစို႔ရဲ႕။ ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္မဟာ ေၾကာင္ပုဇြန္စားသလိုလည္း ရသစာေပကို ၾကြပ္ၾကြပ္ဝါးခဲ့ရသူ မဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္တာပါ။ တစ္ခုသိပ္ေကာင္းသြားတာက ေလာကႀကီးမွာ အေၾကာင္းနဲ႔အက်ိဳးပဲ၊ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ိဳးျဖစ္ဆိုတာကို ေရေရလည္လည္လက္ခံသေဘာေပါက္သြားတဲ့အခါ အေတာ္ကို ေနသာထိုင္သာရွိသြားေတာ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္ စာေရးရသလဲ ေရးခ်င္လို႔ ေရးပါတယ္။


**ဘေလာ့ဂ္ဂါဘဝေရာက္ရျခင္းအေၾကာင္း**

 ဒီလိုပါပဲ။ သူမ်ားေတြ ၂၀၀၆ ေလာက္က ထင္ပါရဲ႕၊ ဘေလာ့ဂ္ေခတ္ဦးႀကီး ျခိမ့္ျခိ္မ့္သဲေနခ်ိန္မွာ နတ္ျပည္တက္ေနခဲ့သူျဖစ္ၿပီး အဘတို႔ေတာ့ ေမာၿပီဆိုတဲ့အခ်ိန္က်ကာမွ ငါဟဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါဆိုၿပီး ကၽြန္မက လက္ခေမာင္းထခတ္သူျဖစ္ေတာ့တာကိုး။ အဲဒီအေၾကာင္းမ်ား ေျပာရရင္ သက္ေဝကို ေမ့ထားလို႔ မရဘူး။ သူက ညစာေကၽြးၿပီးေတာ့ကို ဘေလာ့ဂ္ဖြင့္ေပးခဲ့တာ။ ၾကည့္မရတဲ့သူဆို ကင္မရာသာ ဝယ္ေပးလိုက္ဆိုတာလို ေနမွာ။ ဘယ့္ႏွယ္ ဓါတ္ပံုပိုးဝင္သြားလို႔ကေတာ့ ဟိုဟာေလး ဝယ္ခ်င္၊ ဒီအပိုပစၥည္းေလးဝယ္ခ်င္နဲ႔ ဘဏ္ကပ္ဒ္ျပားပါးပါးသြားရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး။ ဘေလာ့ဂ္စေရးကာစမွာ တစ္ေရးႏိူးေတာင္ ဘေလာ့ဂ္ထၾကည့္တာ၊ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ မ်က္ႏွာသစ္၊ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ထမင္းစား၊ ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ေရခ်ိဳး (ေအ့ေလ ဒါကေတာ့ နည္းနည္းလြန္သြားၿပီ)။ ထားပါေတာ့၊ ဒီလိုနဲ႔ ရူးလာလိုက္တာ တစ္ပတ္ေနလို႔ ပိုစ့္ သံုး-ေလးပုဒ္ေလာက္ မတင္ရရင္ စာလာဖတ္သူေတြအေပၚ တာဝန္ပဲ မေၾကသလိုလို၊ အံမယ္ ျဖစ္ပံုက အဲသလိုကိုးရွင့္။ ခံစားေနရတာ။ ကိုယ္တိုင္ပဲ စာဖတ္သူနဲ႔ စာခ်ဳပ္ႀကီး အႀကီးႀကီးခ်ဳပ္ထားသလိုလို ဘာလိုလို။ ေနာက္ေတာ့လည္း (ခု ဆိုပါေတာ့) ေသြးေအးသြားလိုက္တာ။ တစ္လေနလို႔ တစ္ပုဒ္ မတင္ႏိူင္လည္း ေအးေဆးေပါ့ကြာ ေနာက္ေန႔တင္တာေပါ့ကြာ ရပါေသးတယ္ကြာေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ေရးတာေတြကျဖင့္ အေပ်ာ္လိုလို၊ ေနာက္တာလိုလို၊ သေရာ္တာလိုလို…၊ အတည္အတန္႔တစ္ခုမွ မပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ သိပ္ဟုတ္တိပတ္တိေရးခဲ့တယ္ မရွိလွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္တယ္။ ေၾကနပ္တယ္။ သူမ်ားဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အထူးသျဖင့္ ေခတ္ဦးက ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ သူတို႔ေခတ္က သူတို႔အခ်ိန္နဲ႔ သူတို႔အခါနဲ႔ မ်က္ႏွာဝွက္ေရးၾကတာကိုး၊ ကၽြန္မ ဘေလာ့ဂ္စေရးတဲ့ ေခတ္လယ္က်မွပဲ ဘေလာ့ဂ္ဂါရယ္လို႔ နဖူးစာကပ္ၿပီး ေပတရာမေလွ်ာက္ရံုရွိတာ။ တကယ္ပါပဲ။ ဘေလာ့ဂ္ဂါေလလို႔ မိတ္ဆက္ေပးရင္ပဲ သေဘာေတြကို က်လို႔…..။ ဘေလာ့ဂ္ဂါလား စာေရးသူလား စာေရးၾဆာမလား ဘာလား ညာလား ဘာ မွ မ ဟုတ္ ဘူး။ ကၽြန္မ ေက်ာက္ေခတ္မွာ လူျဖစ္ခဲ့တုန္းက ေက်ာက္ခ်ပ္ေတြေပၚ အခၽြန္ဟုထင္ရေသာ ကေလာင္တံတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ထြင္းေရးခဲ့တာ မွတ္မိေသးတယ္။ တကယ္၊ မယံုရင္ ေက်ာက္ေခတ္မွာ ေမြးတဲ့သူေတြ ေတြ႔ရင္ ေမးသာၾကည့္။ ေက်ာက္ေခတ္မွာ ေမြးရင္ ေက်ာက္ေပၚမွာ
 ေရးမယ္။ ေၾကးေခတ္ သံေခတ္မွာ ေမြးရင္ ေၾကးျပားသံျပားေတြေပၚမွာ ေရးမယ္။ ဂူနံရံေတြေပၚေတာင္ ေရးခဲ့ၾကေသးတာ မဟုတ္လား။ ထားလိုက္ပါေတာ့...။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မ အခု လူျဖစ္လာရတဲ့ ဘဝႀကီးထဲမွာ အြန္လိုင္းဆိုတာႀကီးနဲ႔ ႀကံဳခိုက္ အြန္လိုင္းေပၚ ေရးျဖစ္တယ္။ ပံုႏွိပ္စာမ်က္ႏွာေပၚ ေရးလို႔ရတယ္ဆိုေတာ့ ေရးၾကည့္တယ္၊ ေရးခြင့္ကေတာ့ လူတိုင္းမွာ ရွိတာပဲ။ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ ကိုယ္ပါပဲ။ ဒါကိုမွ ကုိယ္ဟာ ဘေလာ့ဂ္ဂါ၊ ကုိယ္ဟာ စာေရးၾဆာ၊ ကိုယ္ဟာ ရြဳက္တာ ဘာညာခြဲျခားၿပီး နာမည္လိုက္တပ္ေနရင္ေတာ့ နာမည္တပ္တဲ့အထဲပဲ ေနၾကရံုပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဘာင္ေတြခတ္ပစ္လိုက္တာနဲ႔တူတယ္လို႔ ကၽြန္မက ထင္တယ္။ တရားသေဘာနဲ႔ ေျပာေၾကးဆို နာမည္ဆိုတာ ပညတ္မွ်သာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ အဓိကက ကိုယ္ေရးေနတဲ့ စာပါပဲ။ ဘယ္မွာပဲေရးေရး၊ တတ္ႏိူင္လို႔ မိုးေပၚပဲ ပ်ံေရးေရး၊ ကိုယ္ေရးေနတဲ့စာသည္သာ ကိုယ့္ကို ဒီဖိုင္းလုပ္သြားမွာ (ဘိုလိုေလးညွပ္ေျပာပါရစီ) ျမန္မာလို ဘယ္လိုဖြဲ႔ရမယ္ မသိလို႔ပါ။ ေနဦး ႀကိဳးစားေျပာၾကည့္မယ္။ "ကိုယ္ေရးေနတဲ့စာကသာ ကုိယ္ဘာဆိုတာ သတ္မွတ္ေပးလိမ့္မယ္" အဲသလိုပဲ ထားလိုက္ပါေတာ့။ ကၽြန္မက ျမန္မာစာေရးတဲ့ေနရာသာ ညံ့တာ၊ ဘာသာျပန္လည္း အေတာ့္ကုိ မစြံတာ။ ထားလုိက္ပါေတာ့ေလ….(Again) ဒီေတာ့ ကၽြန္မကို ဘာလဲေမးလာရင္ ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ ေရးလို႔ရတဲ့ေနရာမွာ ႀကံဳလို႔ ေရးေနတာ။ ဒီေလာက္ပဲ။ 

**စာအုပ္ထုတ္ေဝျခင္း** 

စာေပစိစစ္ေရးမရွိဆိုတဲ့ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ စာအုပ္ထုတ္ေဝျခင္းအမႈကိစၥေတြ အဆင္ေျပေျပျဖစ္သြားၿပီး ေဟာတစ္အုပ္ ေဟာတစ္အုပ္ျဖစ္လာရတာ။ ေက်းဇူးတင္ဖို႔ သိပ္ေကာင္းတာပဲ။ တစ္ဘက္ကၾကည့္ရင္လည္း စာအုပ္ကို ကုိယ္ပိုင္ေငြနဲ႔ ကုိယ့္ဟာကိုယ္ထုတ္သူေတြဟာ သူတို႔ေက်းဇူးနဲ႔ အလွဴ႕ရွင္ႀကီးေတြ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာရတယ္။ စာအုပ္ထြက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေရစက္ခြက္ေလးကိုင္ၿပီး အမွ် အမွ် အမွ်လို႔သာ သေဘာထားႀကီးႀကီးနဲ႔ သံုးေခါက္တိတိေပးေဝတတ္ဖို႔ပဲလိုတယ္။ ဒါနဲ႔ ဒီမွာတင္ ရပ္ၿပီလားဆိုေတာ့ မရပ္ေသးဘူး။ ပိုးက မေသေသးေတာ့ ေနာက္ တစ္အုပ္စာေလးမ်ား ေလာက္ေလာက္လားလားစုမိရင္ ထုတ္ဦးမွာ ဆိုပဲ။ ဒီေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ ဆရာေခၚခံခ်င္မွေတာ့ ဗိေႏၷာကုစားလည္း ရတာပဲ မဟုတ္လား။ ေရးထားတဲ့စာေလးေတြမ်ား မ်ားလာၿပီဆိုမွျဖင့္ စာအုပ္ထုတ္ခ်င္တဲ့ပိုးဟာ တရြရြတက္လာတတ္တာမ်ိဳး။ ခုက မျပည့္ေသးလို႔ ၿငိမ္ေနတာ။ ျပည့္ရင္ ထုတ္ဦးမွာ။ ခုေလာက္ဆို ရွင္းၿပီေပါ့။ ဒီလိုပါပဲေလ၊ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ပုထုဇဥ္ဆိုတဲ့ အရူးမ်ိဳးမွာမွ စာေပရူးတာက ပိုဝဋ္ႀကီးတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ မတတ္ႏိူင္ဘူးေလ၊ ၃၁ဘံုထဲမွာ လူ႔ဘံုဆိုတာက တကယ့္ကို ကံထူးလို႔သာ ထရန္စစ္အေနနဲ႔ ေရာက္လာၾကရတာ မဟုတ္လား။ သေဘာပါရဲ႕လား….အိမ္းးးး
**လူလံုးထြက္ျပျခင္း မျပျခင္း**

 ဒါကေတာ့ သိပ္ကိုရွင္းပါတယ္။ စာဖတ္သူသည္ စာကိုသာ ဖတ္သည္၊ လူကို မဖတ္လို႔သာ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ခုလို မ်က္ႏွာစာအုပ္ႀကီးေတြ ကိုယ္စီဖြင့္လာၾကေတာ့ သူသူကိုယ္ကိုယ္ အမ်ားစု အထူးသျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးစာေရးသူေတြ သူတို႔ပံုလွလွေလးေတြ တင္လာတတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း တင္ပါတယ္။ လွတဲ့ပံုေလးေတြဆို တင္ပါတယ္။ မလွရင္လည္း လွေအာင္ရိုက္ၿပီး တင္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘာျဖစ္လဲဆိုေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕က ဒီအမ်ိဳးသမီး ပရိသတ္ခ်ဴေနတယ္ ေျပာၾကျပန္တယ္။ ခက္လိုက္ပံုက။ ေျပာၿပီးပါေရာလား၊ ပပဝတီျဖစ္ေနပါေစ၊ သူေရးတဲ့စာေတြက မဟုတ္ရင္ ဘယ္သူကမွ စကားလုပ္ေျပာၾကမယ္ မထင္ဘူး။ စာေရးမ်ားေကာင္းလို႔က ရုပ္ဆိုးေလးလည္း လွတယ္ကို ထင္ေနတတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္လား။ ထားပါေတာ့ေလ။ အေပၚယံ အေရျပားတစ္ေထာက္ကိစၥေတြ သိပ္မေျပာခ်င္လွပါဘူး။ စာေရးေနတဲ့အမ်ိဳးသမီးေတြ သိပ္ေခ်ာေနတာကေတာ့ တိုက္ဆိုင္မႈတစ္ခုသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မအျမင္ကေတာ့ လူလံုးထြက္ျပၿပီး စာဖတ္သူရွာတယ္ဆိုတာကို လက္မခံတာပါ။ သေဘာထားကြဲလြဲခ်င္ ကြဲလြဲလို႔ ရပါေၾကာင္း....။ 


**တစ္ခုခုလိုခ်င္ရင္ တရားအလုပ္ လုပ္ပါ။ စာမဖတ္ပါနဲ႔** 

လူေတြ ေျပာေလ့ရွိၾကတယ္။ စာဖတ္ရင္ တစ္ခုခု ရမွ တဲ့။ ကၽြန္မ ေျပာၾကည့္ပါရေစ၊ တစ္ခုခုရမွ ဆိုတဲ့စိတ္ႀကီးနဲ႔ေတာ့ စာမဖတ္ပါနဲ႔။ တရားသာ မွတ္ပါ၊ တစ္ခုမက ရပါလိမ့္မယ္။ အမွတ္စိတ္ေတြၾကား ကိေလသာ ၾကားမခိုဘဲ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားမွတ္ရင္ နိဗၺာန္ေတာင္ ေရာက္ဦးမယ္။ တရားအလုပ္ လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ မတရားမႈေတြကေန ေရွာင္က်ဥ္ၿပီးသားလည္း ျဖစ္ဦးမယ္။ ကၽြန္မ စာေရးတဲ့အခါ စာဖတ္သူေတြ တစ္ခုခုရသြားၾကပါေစဆိုတဲ့ ေစတနာနဲ႔ စာမေရးဘူး။ ဥပမာ ေျပာရရင္ ဟင္းတစ္ခြက္ခ်က္တဲ့အခါ ဆားက သူ႔အလိုလို ပါၿပီးသားျဖစ္ရမွာလိုပဲ။ စာေရးၿပီဆိုတဲ့အခါ ေစတနာက သူ႔အလိုလို ျပဌာန္းၿပီးျဖစ္သြားတယ္။ ဖတ္သူအေနနဲ႔လည္း အဲဒီလိုပဲ၊ တစ္ခုခုလိုခ်င္စိတ္နဲ႔ ဖတ္တာထက္ ဖတ္ၿပီးမွ ရသြားတဲ့ စိတ္ခံစားမႈကေလးအေပၚမွာသာ ရယူတတ္ပါေစ။ ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္မ အဲသလိုေျပာရသလဲဆိုရင္ တစ္ခုခုလိုခ်င္လို႔ ဖတ္ရင္၊ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို မရတဲ့အခါ စိတ္မွာ ေဒါသကေလး ကပ္ၿငိသြားတတ္တယ္။ တကယ့္အႏုစားေလးမို႔ ကိုယ္တိုင္သိခ်င္မွေတာင္ သိလိုက္မယ္။ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့အခါမွာဆိုရင္လည္း ေလာဘစိတ္ကေလး အႏုစားျဖစ္သြားတာပဲ။ "မလို ေဒါသ၊ လို ေလာဘ" လို႔ ဆိုပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာတစ္ပုဒ္အေပၚမွာ စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ရလိုက္တဲ့ အျမင္ခ်င္းေရာ တူႏိုင္ပါ့မလား။ ျမတ္စြာဘုရား တရားေဟာတဲ့အခါ ေဟာတာကေတာ့ လူနတ္ျဗဟၼာ အကုန္လံုးကို အတူတူေဟာတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဉာဏ္ရည္ရင့္သန္မႈအေပၚ မူတည္ၿပီး တရားဆံုးတဲ့အခါ ေသာတာပန္တည္သူက တည္၊ အနာဂါမ္တည္သူက တည္၊ ဂိတ္ဆံုးထိ ရဟႏၷာျဖစ္သူက ျဖစ္၊ ဘာမွ မျဖစ္ဘဲ ပုထုဇဥ္အရင္းအတိုင္း ရူးက်န္ခဲ့သူက က်န္….။ အဲသလို မဟုတ္လား။ ကၽြန္မက အနီးစပ္ဆံုး ဥပမာျပတာပဲ။ စာေရးၾဆာေတြကို ဘုရားနဲ႔ပံုခိုင္းတယ္လို႔လည္း မယူလိုက္ၾကပါနဲ႔ဦး။ ေရးသူနဲ႔ဖတ္သူ လိုင္းတူသြားတဲ့အခါမေတာ့ သိပ္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေပါ့။ မ်ားေသာအားျဖင့္ စာေရးျခင္းအလုပ္ကို ကၽြမ္းက်င္သူ စာေရးဆရာေတြ ေရးတဲ့အခါ ဖတ္သူကို ဆြဲေခၚသြားႏိူင္တယ္။ ဖတ္အၿပီးမွာ မေပးဘူးဆိုရင္ေတာင္မွ ဖတ္သူက တစ္ခုခုေတာ့ ရသြားတတ္ၾကတယ္။ ရသစာေပရဲ႕သေဘာက အဲဒါပါပဲ။ ကၽြန္မေျပာခ်င္တာက တစ္ခုခုေပးရမယ္၊ တစ္ခုခု ရရမယ္၊ အဲသလိုႀကီး ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး တင္းမထားေစခ်င္တာ၊ အားထုတ္စရာမလိုပါဘူး၊ ရသအဖြဲ႔ေကာင္းတဲ့စာဆိုရင္ အေပးအယူဆိုတာေတြက ရင္ဘတ္ပါသူတိုင္း သူ႔အလုိလိုေအာ္တိုမက္တစ္ ရရမယ့္ ကိစၥေတြလို႔ ဆိုခ်င္တာ။ သေဘာပါရဲ႕လား အိမ္း... ခု လက္ရွိ ဘေလာ့ဂ္မွာ ေရးလိုက္၊ ပံုႏွိပ္ကို ပို႔ထားတဲ့စာမူေလးေတြ အဆင္ေျပတဲ့အခါ ပါလာလိုက္၊ ဒီလိုပါပဲ။ ဘေလာ့ဂ္မွာ ေရးေနတဲ့ ႏႈန္းေတာ့ သိသိသာသာေလ်ာ့က်သြားတယ္ဆိုရမယ္။ လာဖတ္သူလည္း ေလ်ာ့တာပါပဲ။ ေလ်ာ့ခ်င္လို႔ ေလ်ာ့တယ္ပဲ မွတ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ဘက္က တတ္ႏိူင္သေလာက္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ကို အေသႀကီးျဖစ္သြားမွာ မလိုခ်င္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ အရင္ကႏႈန္းအတိုင္း မဟုတ္ေတာင္ က်ဲက်ဲေလးေတာ့ လုပ္ျဖစ္ေနပါဦးမယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ တစ္ျခားလည္း ထူးထူးေထြေထြ ေျပာစရာမရွိလွပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္ဘေလာ့ဂ္ေဒးေခၚသလဲဆိုတာလည္း မသိလွပါဘူး။ သိလည္း သိပ္အေရးမႀကီးလွပါဘူး။ ေမြးလာၿပီး ေသရမွာ၊ ဒီေမြးေသၾကားထဲက ကာလႀကီးတစ္ခုထဲ သူသူငါငါ ျဖတ္သန္းရင္း မွတ္တိုင္ေတြ စိုက္ခဲ့ၾကဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါကိုပဲ ဘဝရဲ႕တန္ဘိုးလို႔ ဆိုၾကတာ။ ဘဝႀကီးထဲ ဘာမ်ားအေရးႀကီးတာ ရွိေသးတုန္း။ ေရးဆိုလို႔သာ ေရးလိုက္ရတာ။ ဘေလာ့ဂ္ေဒးဘာညာ မသိေသာ္ျငားလည္း ေနာက္ဆံုးပိတ္ေျပာခ်င္ တာကိုေတာ့ျဖင့္ ခန္႔ခန္႔ျငားျငားေလးေျပာၿပီး ပိတ္လိုက္ပါမယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေဒးႏွင့္ဆိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဆိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ ေႏွာင္းလူမ်ားမွတ္သားရန္ ပါသည္ျဖစ္ေစ၊ မပါသည္ျဖစ္ေစ၊ စာဖတ္သူမ်ား တစ္ခုခု ရလိုက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မရလိုက္သည္ျဖစ္ေစ၊ သည္စာအေပၚ၌ စာေရးသူခ်စ္ၾကည္ေအးႏွင့္ သေဘာထားတူသည္ျဖစ္ေစ၊ ကြဲလဲြသည္ျဖစ္ေစ.... မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ "ဤစာအား ဘေလာ့ဂ္ေဒးအမွတ္တရ ေရးတဲ့စာဟု အမည္တြင္ေစရမည္"

 ပံု 

အန္တီစီေကေအ

 "ဘေလာ့ဂ္ေခတ္လယ္၂၀၀၉မွ စ၍ အြန္လိုင္းေပၚ စတင္ေရးသားသူ" 


Author: ခ်စ္ၾကည္ေအး

Read More...

==ပိုမိုညံ့ဖ်င္းေသာ စိတ္ကူးထည္တို႔ျဖင့္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနႏိုင္ရန္ အားထုတ္မႈ [ျမင့္သန္း]==

A man will be imprisoned in a room with a door that's unlocked and opens inwards; as long as it does not occur to him to pull rather than to push it. ~Ludwig Wittgenstein

တတိယေန႔၌ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပံဳးတတ္လာၾကပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ စိတ္ထဲကမပါေပတဲ့ စိတ္ထဲကပါသလို ျပံဳးရမယ္ဟူေသာ အပိုင္းျဖစ္သည္။ သင္တန္းဆရာကမူ အေတာ္ပင္ စိတ္ပ်က္ေနပံုရသည္။ ဒီအပိုင္းမွာတင္ တစ္ေနၾကၿပီထင္တယ္၊ ဆရာတို႔ ၾကည့္လုပ္ၾကပါဦးဟု ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ တည္ၾကည္ျခင္း၏ ပရ၀ုဏ္အတြင္း၌ ႏွစ္ကာလအေတာ္ၾကာေအာင္ လွည့္ပတ္သြားလာေနထိုင္ခဲ့သည္ျဖစ္ရာ ျပံဳးျခင္းမ်ားမွာ လံုးလံုးခ်ည္း ပေပ်ာက္သြားခဲ့သည္မဟုတ္။ ရုပ္ကိုသိေသာ္လည္း နာမည္ဖမ္းရသည့္သူႏွင့္ တူေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ အေရွ႕ဘက္နားဆီက လူတစ္ေယာက္ကမူ အားလံုးေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေတြျဖစ္လာရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုအေနအထားမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပံဳးတတ္လာၾကမွာပါဗ်ာဟု ဆိုသည္။ သင္တန္းဆရာကမူ လက္ပိုက္ရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးကို ၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ျမင္ပံုမရ။ သူ႔မ်က္စိေရွ႕တြင္ ရွိရွိသမွ်တို႔ ေပ်ာက္ကြယ္ေနပံုရသည္။ သို႔ရာတြင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားစြာမွာ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကသည္။ သို႔ေသာ္...။ ဤေနရာတြင္ "သို႔ေသာ္" ကို တန္ဖိုးထားၾကေစခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားစြာမွာ ေမွ်ာ္လင့္စရာမရွိေတာ့သည္ကို ေမွ်ာ္လင့္ရင္း၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိသည္တို႔၏ ရွိေနေနျခင္းကို သိေနၾကပံုရေနေလသည္။ ကေန႔အတြက္ေတာ့ ေတာ္ေလာက္ၿပီထင္တယ္၊ လူႀကီးမင္းတို႔ဟု သင္တန္းဆရာကေျပာၿပီး စားပြဲတြင္တင္ထားေသာ သူ၏ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို သိမ္းေနသည္။ ေရွ႕အလယ္ပိုင္းနားဆီက သင္တန္းသားတစ္ေယာက္က မတ္တတ္ရပ္လိုက္ၿပီး ခြင့္ျပဳပါခင္ဗ်ာဟုေျပာရင္း စကားေျပာခြင့္ေတာင္းလိုက္သည္။ သင္တန္းဆရာက အသာေမာ့ၾကည့္လိုက္ရင္း ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ရာ ထိုသင္တန္းသားက သင္တန္းကို မနက္ျဖန္ကၽြန္ေတာ္မလာႏိုင္ဘူးဟု ေျပာေလသည္။ သင္တန္းဆရာက ခဏၾကာေအာင္ စိုက္ၾကည့္ေနၿပီးမွ ဘာျဖစ္လို႔လဲခင္ဗ်ာဟု အလြန္ပင္အားမရွိေသာေလသံျဖင့္ ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျပံဳးတာကို အေလ့အက်င့္လုပ္ဖို႔ထက္ ပိုၿပီးအေရးႀကီးတဲ့ကိစၥရွိေနလို႔ပါဟု သင္တန္းသားက တည္ၾကည္ေသာအသံျဖင့္ ေျဖသည္။ သင္တန္းဆရာမွာ အံ့အားသင့္သြားပံုရသည္။ ဘယ္လိုကိစၥမ်ဳိးပါလဲခင္ဗ်ာဟု သင္တန္းဆရာထံမွ ေမးခြန္းတစ္ခု ထြက္လာသည္။ ေရွ႕အလယ္ပိုင္းနားက သင္တန္းသားက ၀မ္းနည္းပါတယ္ခင္ဗ်ာဟု ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းတံု႔ျပန္လိုက္ၿပီး ဘာဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ အေသးစိတ္ရွင္းမျပႏိုင္တာကို ခြင့္လႊတ္ပါ။ ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲမွာ ျပံဳးတာထက္အေရးႀကီးတဲ့ကိစၥေတြ ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားလည္းသိၿပီးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ဟု ျပန္ေျပာရင္း သင္တန္းဆရာကို မၾကည့္ေတာ့ဘဲ သူ၏လက္ဆြဲအိတ္အတြင္းသို႔ စာရြက္စာတမ္းမ်ား ထည့္ေနေလသည္။ သင္တန္းဆရာကကလည္း ဘာမွ်ထပ္မေျပာေတာ့ဘဲ အားလံုးကိုၾကည့္ကာ တစ္ခ်က္ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ထိုအျပံဳးမွာ စိတ္ထဲကမပါေသာ္လည္း စိတ္ထဲကပါသလို ျပံဳးရမည္ဟူေသာ အျပံဳးမ်ဳိးျဖစ္ေလမည္လားဟု ကၽြန္ေတာ္က ေတြးၾကည့္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားက သင္တန္းသားကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ရင္း ဘယ္လိုသေဘာရသလဲဟု ေမးလိုက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ့အေမးကို သူက မည္သို႔နားလည္သည္မသိ၊ သစ္ပင္ရိပ္ေတြေအာက္က အဘြားႀကီးဆိုင္သြားရင္ မေကာင္းဘူးလား။ အဘြားႀကီးရဲ႕ ၾကက္ေၾကာ္က အေတာ္ေကာင္းတာ။ သူ႔ဆိုင္မွာ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ရွမ္ပိန္လည္းရတယ္ဟု ေျဖသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေရြးခ်ယ္ျခင္းဆိုသည္မ်ားကို ယာယီစြန္႔ပစ္ကာ ဤသင္တန္းဆီသို႔ လာခဲ့သူျဖစ္သျဖင့္ သူ႔ကို လြယ္လြယ္ကူကူ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္မိသည္။ အခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္ကာထြက္သြားေသာ သင္တန္းဆရာ၏ေက်ာကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ေကာင္ကေလးကိုေတာ့ နည္းနည္းသနားၾကရင္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္ဟု ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွ သင္တန္းသားကိုေျပာလိုက္ရာ ပညာတတ္ကေလးကိုလားဟု သူက ျပန္ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္မေျဖရေသးခင္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားဆီမွ အျခားသင္တန္းသားတစ္ေယာက္က ၀င္ေျပာသည္။ ခင္ဗ်ားတို႔ေျပာေနတာ ၾကားလိုက္မိလို႔ပါ။ ခုလို၀င္ေျပာတာ ရိုင္းမ်ားသြားရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ။ ေကာင္ကေလးက ပညာတတ္ကေလးဆိုတာကေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒီေတာ့လည္း ပညာတတ္တို႔ရဲ႕ထံုးစံအတိုင္း ပညာတတ္တာကလြဲလို႔ သူ႔ေခါင္းထဲမွာ ဘာမွမရွိဘူး။ ပညာတတ္တာကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္ဘူးဘဲ ဆိုပါေတာ့။ ငယ္လည္းငယ္ေသးတာကိုး။ ကတ္စတီဗင္(စ)သီခ်င္းထဲကလိုေပါ့။ You are young, that's your fault ဆိုတဲ့ အတိုင္းပဲဟု ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ရင္း စာေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္း ျဖည့္ေပးလိုက္မိသည္။ I am old but I am happy သူတို႔က လက္ခုပ္တီးၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးမွသင္တန္းသားက သူ႔နံေဘးမွသင္တန္းသားကိုၾကည့္လိုက္ရင္း လိုက္မလားဟုေမးသည္။ ဘယ္ကိုလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ မေမးေတာ့ဘူး။ ဒီသင္တန္းကလြဲရင္ ဘယ္ေနရာျဖစ္ျဖစ္ေကာင္းမွာဟု သူက ျပန္ေျပာသည္။ သင္တန္းအေပၚ ေကာက္ခ်က္လည္းခ်လိုက္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္သား သင္တန္းခန္းမထဲမွ ထြက္လာခဲ့ၾကေတာ့သည္။ အေတာ္ၾကာေအာင္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ စကားမေျပာျဖစ္ၾက။ သစ္ပင္အုပ္ကေလးကို စျမင္လာသည့္အခါတြင္ သင္တန္းတက္ရသည္ကို ဘ၀င္က်ပံုမေပၚသည့္သူထံမွ အသံကို စၿပီးၾကားလာရသည္။ က်ဳပ္ဟာ သမၼတအဆက္ဆက္ အၾကံေပးလာတဲ့ေကာင္ပါ။ အလကားအေကာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ခုခါမွ.. ေျပာၿပီး စကားရပ္သြားသည္။ ခုခါမွ ဘာျဖစ္လို႔တံုးဟု ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးမွလူက ေမးလိုက္သည္။ ခုခါမွ..ဟု ေျပာၿပီး ထိုလူက စကားဆက္ျပန္သည္။ ခုခါမွ.. က်ဳပ္က အၾကံမေပးရေတာ့ဘူး။ မေပးရဘူးဆိုတာက ခုတက္တဲ့ သမၼတကို အၾကံေပးတာ သမၼတႀကီးရဲ႕ မိန္းမနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရွိတဲ့လူေတြခ်ည္းပဲ။ မိန္းမေတြက သူတို႔ေယာက္်ားေတြကို သမၼတအၾကံေပးအရာရွိျဖစ္ေအာင္ ၀ိုင္းလုပ္ေပးၾကတာ။ သူ႔စကားဆံုးသြားသည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္က မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ခ်က္ခ်င္းေမးလိုက္မိသည္။ ခင္ဗ်ားမိန္းမကေကာ အဲဒီလိုလုပ္မေပးႏိုင္ဘူးလား။ စမ္းၾကည့္ခိုင္းပါလားဟု ကၽြန္ေတာ္က ေမးရင္း ေျပာလိုက္သည္။ သူက ျပန္ေျပာသည္။ က်ဳပ္မိန္းမနဲ႔ကေတာ့ မျဖစ္ပါဘူးဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔သင္တန္းဆရာမ်ဳိး။ ပညာတတ္၊ တကၠသိုလ္က ပါေမာကၡ။ အားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကဗ်ာဖတ္တယ္။ ကဗ်ာအေၾကာင္း ဖတ္တယ္။ ကဗ်ာဖတ္တယ္ဆိုေတာ့လည္း ဘယ္မွာအသံုးတည့္မွာလဲ။ သူ႔ေလာကႀကီးထဲမွာ သူေနတာ၊ သိတယ္မဟုတ္လား။ ကဗ်ာရယ္၊ ကဗ်ာေရးတဲ့လူရယ္ဆိုတာက သူတို႔ေလာကႀကီးထဲ သူတို႔ေနတာ။ သူက ဘာမွ် ဆက္မေျပာေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဆက္မေမး။ ကဗ်ာအေၾကာင္း စာအေၾကာင္းဆိုသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သိပ္မရင္းႏွီးလွသည့္ ဘာသာရပ္မ်ားျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးမွ လူကမူ ကၽြန္ေတာ့္ကဲ့သို႔မဟုတ္။ ကဗ်ာဖတ္တာပဲဗ်ာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အႏၱရာယ္လုပ္တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ သမၼတအဆက္ဆက္ကို အၾကံေပးလာတယ္ဆိုတာမ်ဳိးကသာ တတိယကမၻာစစ္ျဖစ္လာႏိုင္တာဟု ေျပာလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျပံဳးလိုက္မိသည္။ တကယ္ျပံဳးခ်င္လို႔လား၊ အပ်င္းေျပပံုးမိသည္လား။ စိတ္ကူးထည္တစ္ခုခု၏ ေစ့ေဆာ္မႈလားဆိုသည္ကို မေျပာႏိုင္။ ျပံဳးျခင္းအတြက္ ဆင္ေျခတစ္စံုတရာလိုမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မထင္။ သမၼတအဆက္ဆက္ အၾကံေပးလာခဲ့သူဟု ဆိုသူက ေျပာျပန္သည္။ ဟုတ္တယ္၊ ခင္ဗ်ားေျပာသလိုပဲ၊ ကဗ်ာဖတ္တာ အႏၱရာယ္မရွိဘူး။ က်ဳပ္ေပးတဲ့အၾကံလြဲသြားရင္ အႏၱရာယ္ရွိတယ္ဆိုတာ အမွန္ပဲ။ တကယ့္ဘ၀ႀကီးဟာ အႏၱရာယ္ကို ရွိေနတာ။ ေျပးမလြတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ တကယ့္ဘ၀ႀကီးထဲမွာ ေနရင္ အႏၱရာယ္ရွိတယ္ဆိုတာကို ေရွာင္လို႔မရဘူး။ အႏၱရာယ္မရွိေအာင္ေနရမယ္၊ ရန္မရွိေအာင္ေနရမယ္ဆိုတာက အဲဒီ ကဗ်ာဆိုတာကိုေရးတဲ့လူေတြရဲ႕ လက္ေတြ႕မက်တဲ့အျမင္ပဲ။ က်ဳပ္မိန္းမက အဲသလိုမ်ဳိး။ က်ဳပ္ကလည္း က်ဳပ္မိန္းမကို အားကိုးခ်င္လို႔ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခက္ေနတာက သမၼတကိုယ္တိုင္က မိန္းမကို ေၾကာက္ေနရတာပဲ။ ခု သမၼတက အိမ္က မိန္းမလည္းေၾကာက္၊ ေယာကၡမလည္းေၾကာက္။ ယုတ္စအဆံုး သူတို႔ေနတဲ့လမ္းထိပ္နားဆီက သူ႔ကို လက္ညွိဳးထိုးထိုးၿပီးဆဲေနတဲ့ အရူးမကိုေတာင္ ေၾကာက္ရလို႔။ အဲဒီအရူးမကို ၿငိမ္ေအာင္ အိမ္နဲ႔ ရာနဲ႔၊ အေစာင့္အေရွာက္နဲ႔၊ ထမင္းခ်က္၊ ကားနဲ႔ ကားေမာင္းသမား ေပးထားလိုက္သတဲ့။ ေတာက္... မိန္းမေတြဟာဟု ေျပာၿပီး စကားျဖတ္လိုက္ေတာ့သည္။ ဤေနရာတြင္ ကၽြန္ေတာ့္အေနျဖင့္ မွန္ျခင္း၊ မွားျခင္းကို တစ္စံုတရာ ေထာက္ခံေျပာဆိုျခင္း မျပဳႏိုင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဤသင္တန္းသုိ႔ လာတက္ရျခင္းမွာ အိမ္မွ ငယ္ကေပါင္း ေက်ာင္းအမႀကီး၏ အစီအစဥ္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ရွင္ အခ်ိန္ေစ့ေတာ့မယ္။ သင္တန္းသြားတက္ထားေခ်ဟုဆိုကာ သက္ဆိုင္ရာအာဏာပိုင္ႏွင့္ အခ်ိတ္အဆက္ျပဳၿပီး ေစလႊတ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသင္တန္းမ်ဳိးမွာ တက္ခ်င္တိုင္းတက္၍ မရသည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း လာတက္ေနရသူမ်ားမွာ အာဏာတစ္စံုတရာအေျခခံၿပီး တြန္းပို႔စနစ္အရ ေစလႊတ္ျခင္းခံရသူမ်ားသာ ျဖစ္ေနသည္။ သမၼတအဆက္ဆက္ အၾကံေပးလာခဲ့သူ၏ ေျပာပံုအရေသာ္ ဤေနရာတြင္ မိန္းမႏွင့္အာဏာကို ခြဲျခားထား၍ ရႏိုင္မည့္ပံုမေပၚ။ မိန္းမတို႔အေနျဖင့္ အာဏာဆိုသည္မွာ ေမြးရာပါအခြင့္အေရးတစ္ရပ္ဟု ျမင္ေကာင္းျမင္ထားၾကသည္လားဟု ေတြးၾကည့္လိုက္မိသည္။ ေတြးေနတုန္းမွာပင္ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွ အဘြားႀကီးဆိုင္သို႔ ေရာက္လာေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္က သင္တန္းမစမီ သံုးရက္ႀကိဳၿပီး ေရာက္လာခဲ့သူျဖစ္ၿပီး ထိုေန႔မွစ၍ ေန႔စဥ္လိုပင္ အဘြားႀကီးဆိုင္သို႔ ေရာက္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးမွလူကလည္း ေရာက္ဖူးသည္။ သမၼတအဆက္ဆက္ကို အၾကံေပးခဲ့ရသူကမူ မေရာက္ေသး။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြ႕လိုက္သည္ႏွင့္ အဘြားႀကီးက မာေၾကာင္းသာေၾကာင္းေမးၿပီး ၾကက္ေၾကာ္ႏွင့္ ရွမ္ပိန္ပဲလားဟု ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို ေနာက္သည့္အေနျဖင့္ ခင္ဗ်ားဆိုင္မွာ ၾကက္ေၾကာ္ႏွင့္ရွမ္ပိန္ကလြဲလို႔ ဘာရွိလို႔တံုးဟု ေမးလိုက္ရာ သူက ဒါပဲရွိတယ္ဟု ျပန္ေျဖရင္း ရယ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးမွလူက ခင္ဗ်ားဆိုင္ကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တာ အဲဒီအခ်က္ပဲ။ ဘာမွ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိဘူး။ ေရြးစရာရွိတာေတြမ်ားရင္ ေရြးရတာအခ်ိန္ကုန္တယ္ဟု ေျပာသည္။ သမၼတအဆက္ဆက္ကို အၾကံေပးလာခဲ့သူဟု ဆိုသူကမူ တုန္လႈပ္သြားသည္။ လန္႔သြားပံုရသည္။ ဘာျဖစ္လို႔ ေရြးစရာမရွိရတာလဲ။ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အခြင့္အေရး ဆံုးရႈံးသြားတဲ့သေဘာပဲ။ ေရြးခ်ယ္စရာတစ္ခုခုေတာ့ ရွိရမ်ာေပါ့ဟု ၀င္ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ သူေျပာတာကိုနားေထာင္ရင္း ကုလားထိုင္မွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ၾကသည္။ ဖင္ကိုအသားက်ေအာင္ ေနရာျပင္ထိုင္လိုက္ၿပီးမွ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိဘူးဆိုတာကိုက ေရြးခ်ယ္လိုက္ရျခင္းတစ္ခုပဲေပါ့ဟု သူ႔ကို ေျပာလိုက္မိသည္။ သူလည္း ထိုင္ခံုအလြတ္တစ္ခုတြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္ရင္း အံ့အားသင့္သြားသည့္မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ အဘြားႀကီးကမူ ဆိုင္၏ေနာက္ဘက္အခန္းထဲ ၀င္သြားေတာ့သည္။ အသက္ငယ္ငယ္အမ်ဳိးသမီးကေလးတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ပန္းကန္ျပား၊ ခက္ရင္းႏွင့္ ဓားမ်ားယူလာကာ စားပြဲေပၚတြင္ ခ်ေပးေလသည္။ သမၼတအဆက္ဆက္ကို အၾကံေပးခဲ့ရသူက ကၽြန္ေတာ့္အေျဖစကားအေပၚ ဘ၀င္က်ပံုမရ။ သူသည္ ဘာကိုမွ် သိပ္ဘ၀င္က်ပံုမရသည့္လူ။ ဖင္ၾကားထဲ ခဲခုေနပံုရသည္။ အမ်ဳိးသမီးကေလးကို ၾကည့္လိုက္ရင္း မင္းတုိ႔ဆိုင္မွာ ဘာမွေရြးခ်ယ္စရာမရွိဘူးဆိုတာ ဟုတ္သလားဟုေမးလိုက္ရာ အမ်ဳိးသမီးကေလးက ျပံဳးျပံဳးကေလးျဖင့္ သူ႔ကိုၾကည့္လိုက္ရင္း ရွင္ နားလည္မႈလြဲလို႔ေနမွာပါ။ ကၽြန္မတို႔ဆိုင္မွာ ၾကက္ေၾကာ္နဲ႔ ရွမ္ပိန္ရပါတယ္။ ရွင္ဆိုလိုခ်င္တာက ကၽြန္မတို႔ဆိုင္မွာ ၾကက္ေၾကာ္နဲ႔ရွမ္ပိန္ရပါတယ္။ ရွင္ဆိုလိုတာက ကၽြန္မတို႔ဆိုင္မွာ သစ္သားတို႔၊ ေသနတ္တို႔၊ ညွပ္ဖိနပ္တို႔ ေရာင္းေသးသလားလို႔ ေမးခ်င္တာလားဟု ျပန္ေမးေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးကလူကမူ ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ထိုအျပံဳးထဲတြင္ ေက်နပ္ႏွစ္လိုျခင္းပါသြားေၾကာင္း အေသအခ်ာ သိလိုက္မိသည္။ သမၼတအဆက္ဆက္အၾကံေပးခဲ့ရေသာလူက ႀကိဳးစားကာျပံဳးလိုက္ရင္း အမ်ဳိးသမီးကေလးကို ေမးျပန္သည္။ ငါဆိုလိုတာက မင္းတို႔ဆိုင္မွာ ၾကက္သားေၾကာ္အျပင္ ပုဇြန္တို႔၊ ငါးတို႔၊ ဒိန္ခဲတို႔ေတြမ်ား ရႏိုင္သလား၊ ေရာင္းသလားလို႔ပါဟု ေျပာသည္။ အမ်ဳိးသမီးကေလးက အေသအခ်ာစဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပံုရသည္။ ၿပီးမွ ဒါေတြက ၾကက္ေၾကာ္လို စားစရာပဲမဟုတ္ဘူးလားဟု ျပန္ေမးေလသည္။ မွန္ပါတယ္။ စားစရာေတြပါပဲဟု သူက ျပန္ေျဖသည္။ ဒီလိုျဖင့္ ေရြးခ်ယ္စရာရွိေနလည္း ဘာထူးမွာလဲ။ စားစရာေတြခ်ည္းပဲမို႔ ေရြးခ်ယ္ျခင္းဟာ ေရြးခ်ယ္ျခင္းအတြက္သက္သက္ပဲ ေနမွာေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ဆိုင္မွာ ၾကက္ေၾကာ္ေရာ၊ သစ္သားေရာ၊ ေသနတ္ေရာ ေရာင္းတယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ ရွင့္အေနနဲ႔ ၾကက္ေၾကာ္အစား သစ္သားျဖစ္ျဖစ္၊ ေသနတ္ျဖစ္ျဖစ္ကို ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ တစ္မ်ဳိးေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလားဟု ျပန္ၿပီးေမးေတာ့သည္။ သမၼတအဆက္ဆက္ အၾကံေပးခဲ့ရေသာလူက တစ္ခုခုျပန္ေျပာမည္ဟုလုပ္ေနစဥ္ အမ်ဳိးသမီးကေလးက ဆက္ၿပီး ေျပာျပန္သည္။ ခု ကၽြန္မတို႔ဆိုင္မွာ ၾကက္ေၾကာ္ပဲရတယ္ဆိုေပတဲ့ ရွင့္ကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေပးထားတာပဲ။ ရွင္ေရြးခ်ယ္ဖို႔က ၾကက္နဲ႔ပုစြန္အၾကား၊ ၾကက္နဲ႔ ဒိန္ခဲအၾကားမဟုတ္ဘူး။ စားမလားနဲ႔ မစားဘူးလားအၾကားက ေရြးခ်ယ္မႈပဲဟု ေျပာၿပီး ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းျပံဳးျပလိုက္သည္။ ထိုထိုေသာ ယဥ္ေက်းသည့္အျပံဳးမ်ဳိးမ်ားသည္ အႏိုင္ရသူတို႔ ျပံဳးေလ့ရွိေသာ အျပံဳးမ်ဳိးျဖစ္၏။ ထို႔ေနာက္ အမ်ဳိးသမီးကေလးက လွည့္ထြက္သြားေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးမွလူတြင္ အျပံဳးမ်ား မ်က္ႏွာသို႔တက္မလာ။ သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ကိုယ္ခႏၶာအတြင္း အျပံဳးမ်ားကခုန္ေနေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘာသာ သိေနမိၾကသည္။ ၾကက္ေၾကာ္ႏွင့္ရွမ္ပိန္ေရာက္လာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်နပ္သာယာစြာျဖင့္ စားေသာက္ၾကရင္း ေရာက္တတ္ရာရာ ေျပာဆိုေနမိၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးမွလူက မဆီမဆိုင္ အေၾကာင္းတစ္ခုကို ေျပာလိုက္သည္။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ျပံဳးရယ္ျခင္းသင္တန္းကို မလာႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ငတိကို သိသလားဟု ေမးသည္။ ေရးေတးေတးပဲဟု ကၽြန္ေတာ္က ေျဖသည္။ သမၼတအဆက္ဆက္ကို အၾကံေပးခဲ့ရေသာလူကမူ လြယ္လြယ္ပင္ ေခါင္းခါသည္။ ရွိတ္မိုဟာမက္ႀကီးရဲ႕တူ။ အရင္က သူတို႔ႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး။ ခုေတာ့ အနားေပးထားတယ္။ မၾကာခင္ ရာထူးေကာင္းေကာင္းရမွာ။ မရလည္း သူ႔ဦးေလးက ၀ယ္ေပးမွာ။ သူတို႔အတြက္ ပိုက္ဆံက အေရးမႀကီးဘူး။ ဂုဏ္ကအေရးႀကီးတယ္။ ကမၻာ့ဘဏ္တို႔၊ အိုပက္တို႔မွာ ေနရာရမွာဟု သူက အရွည္ႀကီးရွင္းျပသည္။ ဒီလိုျဖင့္ သူက ဘာျဖစ္လို႔ ဒီသင္တန္းကိုလာရတာလဲဟု ကၽြန္ေတာ္က ေမးၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဟုတ္သားပဲဟု သမၼတအဆက္ဆက္ အၾကံေပးလာခဲ့ရသူက ၀င္ၿပီးေထာက္ခံသည္။ သူကပဲ ဆက္ၿပီး ေျပာျပန္သည္။ ဒီသင္တန္းက အနာဂတ္အတြက္ အသံုးမတည့္ေတာ့တဲ့လူေတြအတြက္ လုပ္တဲ့သင္တန္းမဟုတ္ဘူးလားဟု ေမးေျပာေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးမွလူကမူ ထိုအေမးကို ေျဖခ်င္ပံုမေပၚ။ ရွိတ္ႀကီး၏ တူအေၾကာင္းကိုသာ ဆက္ေျပာျပသည္။ ဒါကလည္း ဂုဏ္အတြက္ပဲေနမွာ။ ဒီသင္တန္းက ကမၻာေပၚမွာ ပထမဦးဆံုးလုပ္တဲ့သင္တန္းဆိုေတာ့ ပထမတန္းကေနခ်င္တဲ့ သူတို႔အတြက္ အကြက္ပဲလို႔ ထင္ခ်င္ထင္မွာဟုဆိုသည္။ ထိုေန႔က အေတာ္ေလးမိုးခ်ဳပ္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔အခန္းသို႔ ျပန္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးမွလူကမူ ေန႔စဥ္လိုလိုပင္ ထိုဆိုင္ကေလးသို႔သြားကာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေလ့ရွိသည္။ ရံဖန္ရံခါ သမၼတအဆက္ဆက္ကို အၾကံေပးခဲ့ရသူလည္း ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္တည္း ရွိေနၾကေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္၏အေၾကာင္း၊ မိသားစုအေၾကာင္း၊ အိမ္တြင္ေမြးထားေသာေခြးမ်ား၊ ေၾကာင္မ်ားအေၾကာင္းသာ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္မွာ သဘာ၀ခ်င္းဆင္ေသာအလုပ္မ်ဳိးတြင္ ပတ္သက္ေနသည္ကို သူေရာကၽြန္ေတာ္ပါ သိေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ပတ္သက္ေနခဲ့ေသာအလုပ္မ်ားမွ ေရွာင္ေျပးပုန္း၍ မရႏိုင္သူမ်ားျဖစ္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုလိုအပ္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ပါမည္ဟု က်မ္းသစၥာက်န္ဆိုထားမိၾကသူမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ ဆယ္ရက္ျပည့္ေသာအခါ သင္တန္းၿပီးဆံုးသြားပါေတာ့သည္။ ထိုေန႔ညေနဘက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္သား အဘြားႀကီးဆိုင္သို႔သြားကာ ၾကက္ေၾကာ္ႏွင့္ရွမ္ပိန္ စားၾကေသာက္ၾကသည္။ အဘြားႀကီးကိုလည္း ႏႈတ္ဆက္ရင္း လက္ေဆာင္ေပးၾကသည္။ သမၼတအဆက္ဆက္အၾကံေပးခဲ့ရသူကမူ ဆိုင္မွ အမ်ဳိးသမီးကေလးကို ေငြတစ္ရာ တစ္(ပ)ေပးရင္း ေရြးခ်ယ္မႈမွာ ကာလနဲ႔ေဒသတို႔ရဲ႕ ဆက္စပ္မႈဟာ လိုအပ္တယ္ဆိုတာ မင္း သတိေပးလိုက္ေပလို႔ပဲဟုေျပာရင္း ေက်းဇူးတင္စကားဆိုသည္။ အဘြားႀကီးႏွင့္ စကားေျပာေနရင္း အဘြားႀကီးမွာ မ်က္လံုးတစ္လံုးသာျမင္ေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။ သူသည္ သူ႔ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး မ်က္လံုးတစ္လံုးမွအျမင္ျဖင့္သာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရသည္ဟု ဆိုသည္။ သို႔ရာတြင္ စိတ္ဓာတ္က်ခဲ့ပံုမရ။ သမၼတအဆက္ဆက္ အၾကံေပးခဲ့ရသူက ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုေျပာပါရေစ။ ေစာ္ကားတယ္ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔ဟု စကားခံၿပီး မ်က္လံုးတစ္လံုးတည္းမွ ျမင္ရတဲ့အတြက္ ေကာင္းတဲ့အလားအလာကို ေျပာပါရေစဟု ေျပာေလသည္။
 ေျပာစမ္းပါရွင္၊ ရယ္စရာဆိုရင္လည္း အတူရယ္ၾကရတာေပါ့ဟု ေျပာရင္း ခြင့္ေပးသည္။ က်ဳပ္က သမၼတအဆက္ဆက္ အၾကံေပးလာခဲ့ရေတာ့ သမၼတေတြအေၾကာင္း သိတယ္ဟုေျပာၿပီး စကားစလိုက္သည္။ ရွမ္ပိန္ကုိ တစ္ငံုငံုလိုက္ၿပီးမွ သူ႔စကားကို ဆက္သည္။ ဒီလို။ သမၼတျဖစ္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးလူေတြဟာ မ်က္လံုးတစ္လံုးတည္းက ျမင္ရတဲ့လူေတြပဲ။ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးနဲ႔လူေတြဟာ သမၼတျဖစ္ခ်င္ရင္ မ်က္လံုးတစ္လံုးတစ္လံုးကို မွိတ္ၿပီး မွန္ထဲၾကည့္ရင္း ငါသမၼတျဖစ္ရမယ္လို႔ ေန႔စဥ္ေျပာရသတဲ့။ အေလ့အက်င့္လုပ္ၿပီး သတိေပးတဲ့သေဘာ၊ အားေပးတဲ့သေဘာတဲ့ဟု ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးကလူတို႔ တိုင္ပင္မထားဘဲ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိၾကသည္။ အဘြားႀကီးကိုယ္တိုင္လည္း နားလည္ပံုမေပၚ။ ဘာျဖစ္လို႔ မ်က္စိႏွစ္လံုးစလံုးနဲ႔ မွန္ၾကည့္ၿပီး ေျပာလို႔မျဖစ္ရတာလဲဟု အဘြားႀကီးက ေမးသည္။ သမၼတအဆက္ဆက္ အၾကံေပးလာခဲ့သူက အဘြားႀကီးကိုၾကည့္ကာ သမၼတတို႔၊ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္တို႔ဆိုတာေတြရဲ႕ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးမွာ တစ္လံုးက တိုင္းသူျပည္သားေတြကိုၾကည့္ဖို႔၊ တစ္လံုးက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ၾကည့္ဖို႔လို႔ အဆိုရွိတာကို ခင္ဗ်ားၾကားဖူးပံုမေပၚဘူးဟု ေျပာသည္။ အဘြားႀကီးက ေခါင္းခါျပလိုက္သည္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ပဲ သမၼတမျဖစ္ခင္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ၾကည့္ဖို႔ထားတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ၾကည့္ရင္း ငါ သမၼတျဖစ္ရမယ္လို႔ မွန္ထဲၾကည့္ၿပီး ေန႔စဥ္ေျပာရတာဟု သမၼတအဆက္ဆက္ အၾကံေပးလာရသူက ေျဖေလသည္။ ဒီေတာ့ သမၼတျဖစ္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့ေကာဟု အဘြားႀကီးက ေမးျပန္သည္။ သမၼတအဆက္ဆက္ကို အၾကံေပးလာခဲ့ရသူက ခ်က္ခ်င္းမေျဖ။ ရွမ္ပိန္ခြက္တစ္၀က္ခန္႔ကို အသာျမံဳၿပီးမွ သမၼတျဖစ္လာေတာ့ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးနဲ႔ ၾကည့္ပါတယ္။ ဒါေပတဲ့ ကိုယ့္ပံုကိုယ္ မွန္ထဲၾကည့္လာခဲ့တာက အေတာ္အသားက်ေနၿပီျဖစ္လို႔ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးနဲ႔ မွန္ထဲက ကိုယ့္ပံုကိုယ္ ၾကည့္ေတာ့တယ္။ တိုင္းသူျပည္သားကို လွည့္ၾကည့္ဖို႔ ေမ့ကုန္ၾကတယ္ဟု ေျဖေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ခုပ္မတီးဘဲ မေနႏိုင္ၾကေတာ့ပါ။ ကၽြန္မသာ သမၼတျဖစ္ခဲ့ရင္ ရွင္အၾကံေပးမလားဟု အဘြားႀကီးက ေမးသည္။ သမၼတအဆက္ဆက္ အၾကံေပးခဲ့သူက ထိုင္ရာကထၿပီး ဦးညႊတ္ကာ အခ်ိန္မေရြး၊ အဆင္သင့္ပါ။ တစ္ေရးႏိုးလွမ္းေခၚေတာင္ ေရာက္ေအာင္လာခဲ့ပါ့မယ္ဟု ျပန္ၿပီး ေျပာေလသည္။ ထိုေန႔ညေနကမူ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ေနာက္ဆံုးညေနျဖစ္၍ အဘြားႀကီးဆိုင္တြင္ မိုးအေတာ္ခ်ဳပ္သည္အထိ အခ်ိန္ျဖဳန္းခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ေန႔မနက္မွာမူ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသည္။ သင္တန္းၿပီးဆံုးသြားသျဖင့္ မနက္ဘက္တြင္ အမွတ္တရ လက္ဖက္ရည္ပြဲကေလး က်င့္ပေလသည္။ သင္တန္းဆင္းပြဲဟူ၍ကား မေခၚ။ မေခၚရသည္မွာ သင္တန္းသည္ အစႏွင့္အဆံုးရွိေသာ သင္တန္းမ်ဳိးမဟုတ္၍တစ္ေၾကာင္း၊ သင္တန္းကို လာေရာက္ၾကသူမ်ားသည္ သင္တန္းတြင္ပို႔ခ်ေနသူမ်ားထက္ အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ႀကီးရင့္ေနၾကသည္ျဖစ္၍တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ နမူနာေပးေျပာရမည္ဆိုေသာ္ သင္တန္းကိုဦးေဆာင္ေသာ ပညာရွင္အမ်ဳိးသမီးမွာ ကၽြန္ေတာ့္သမီးႏွင့္အတူ ေက်ာင္းတက္ဖက္ျဖစ္သည္။ ထိုအမ်ဳိးသမီးမွာ အသက္ ၄၀ ခန္႔သာ ရွိေသးေသာ္လည္း သုေတသနလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ သူ႔ဘ၀တစ္ခုလံုးကို ျမွဳပ္ႏွံကာ ပညာေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လုိက္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ ပညာရပ္ဆိုင္ရာစာအုပ္ အေတာ္မ်ားမ်ားေရးခဲ့ရာ စာအုပ္တိုင္းလိုလိုမွာ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ အေဆာက္အအံုမ်ားက မွီးရ၊ ကိုးရ၊ ညႊန္းၾကရပါသည္။ သူသည္ အိမ္ေထာင္မျပဳဖူး၍ သားသမီးမေမြးဖြားခဲ့ဖူးေသာ္လည္း သူ ေရးသားေသာ ကေလးသူငယ္တို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္နည္း၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္တို႔ကို ထိန္းေက်ာင္းနည္း၊ အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္ေျပနည္းက်မ္း... စသည္မ်ားမွာ ဆယ္ႀကိမ္မက ျပန္လည္ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ရသည္။ အခုသင္တန္းမွာလည္း သူ၏ ဉာဏ္ႀကီးလွေသာ ဦးေႏွာက္အတြင္းက ေမြးဖြားေပးခဲ့ေသာ စီမံကိန္းတစ္ခုသာ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သင္တန္းဟု စကားအျဖစ္ေခၚေသာ္လည္း သူတို႔အတြက္မွာမူ စီမံကိန္းသာျဖစ္ပါသည္။ စီမံကိန္း၏ ကနဦးအမည္မွာ "ပညာအရာ၌ ေပါက္ေရာက္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း သစ္လြင္ေနေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ အသံုးမတည့္ျဖစ္ေတာ့မည့္သူမ်ားကို ျပန္လည္ထိန္းေက်ာင္းေပးျခင္း စီမံကိန္း" ဟူ၍ပင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သင္တန္းသားအမ်ားစုကမူ သင္တန္းဟူ၍သာ ေခၚၾကၿပီး စီမံကိန္းဟု မေခၚၾက။ စီမံကိန္းမွာ ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးကာလက လုပ္ခဲ့ေသာ ျပန္လည္ပညာေပးေရးအစီအစဥ္ႏွင့္ တစ္သေဘာတည္း ျဖစ္ပံုရသည္။ သမၼတအဆက္ဆက္ အၾကံေပးခဲ့သူကမူ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ကာလ ျပန္လည္ပညာေပးေရးစီမံကိန္းဟု ေနာက္ေတာက္ေတာက္ျဖင့္ မၾကားတၾကားေခၚေလ့ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ သေဘာတူသည္။ ဤသင္တန္း သို႔မဟုတ္ (သူတို႔အေခၚ) စီမံကိန္းမွာ ေလာေလာဆယ္အေနအထားတြင္ ပိုက္ဆံရွိ/အာဏာရွိ တိုင္းျပည္မ်ားအတြက္သာ ျဖစ္ပါသည္။ တတိယကမၻာကႏိုင္ငံမ်ား၊ ႏြမ္းပါးေသာႏိုင္ငံငယ္မ်ားမွ ပုဂိၢဳလ္မ်ားအတြက္ ထည့္မစဥ္းစားၾကပါ။ စီမံကိန္း၏ အႀကီးအကဲ အမ်ဳိးသမီးႀကီး ေျပာစကားအရေသာ္ ထိုႏိုင္ငံမ်ားမွာ အခ်င္းခ်င္းအာဏာလုၾကရင္းျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဒီမိုကေရစီဟူေသာစကားလံုးကို လိုသလိုအနက္ေဖာ္သံုးစြဲရင္း တိုင္းသူျပည္သားမ်ားကို ျဖားေယာင္းေနၾကရင္းျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း အခ်ိန္ကုန္ေနၾကသျဖင့္ ထည့္သြင္းစဥ္းစားရန္ မလိုေသးေၾကာင္း သိရသည္။ ထိုေန႔မနက္က လက္ဖက္ရည္ပြဲတြင္ စီမံကိန္း၏ အႀကီးအကဲအမ်ဳိးသမီးႏွင့္ သင္တန္းဆရာမ်ားက လိုက္လံႏႈတ္ဆက္စကားေျပာရင္း သူတို႔၏ လိပ္စာကတ္ျပားေလးမ်ား ေပးၾကသည္။ သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ေတာ့ မေပး။ မေပးရသည္မွာ သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ေပးရမည့္အရြယ္မ်ား မဟုတ္သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ အျခားအေၾကာင္းတစ္ခုမွာ ယခုသင္တန္းသို႔ လာေရာက္ၾကသူမ်ားသည္ သင္တန္းကို တစ္စက္ကေလးမွ် အထင္မႀကီးၾကသူမ်ားျဖစ္သည္ကို သူတို႔ဘာသာသိထားၾကေသာေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ ျပံဳးတတ္ရန္သင္ၾကားေပးသည့္ နည္းျပဆရာကေလးႏွင့္ လိမ္တတ္ရန္ သင္ၾကားေပးေသာ ဆရာမကေလးတို႔ႏွစ္ေယာက္သားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သံုးေသာက္သားႏွင့္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ မတ္တတ္ရပ္ရင္း စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏မ်က္ႏွာမ်ားမွာ တျပံဳးျပံဳးႏွင့္ျဖစ္ေန၍ လိမ္တတ္ေအာင္သင္ၾကားေပးသည့္ဆရာမေလးက လူႀကီးမင္းတို႔အျပံဳးဟာ လိမ္ညာျပံဳးတယ္ဆိုတာ ေပၚလြင္ေနေသးတယ္။ ႏိုင္ငံတကာက အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္မွန္သမွ်ရဲ႕ အျပံဳးေတြဟာ အဲဒီလိုခ်ည္းပဲ။ သိသာတယ္။ အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္မွန္သမွ်ဟာ သူ႔ကိုေထာက္ခံအားေပးသူေတြနဲ႔ေတြ႕တိုင္း ျပံဳးတဲ့အျပံဳးမွာ နင္တို႔တံုးမွန္းသိပါတယ္ဆိုတာက ရွစ္ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းပါၿပီးသား။ ဒါကလည္း ႏိုင္ငံတကာႏိုင္ငံေရးမွာ အတိုက္အခံကို အားေပးသူေတြရဲ႕ စိတ္ေနစိတ္ထားေလ့လာခ်က္အရ အမ်ားစုဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အေျခခံနဲ႔ အားေပးတာ။ ဆင္ျခင္တံုတရားအေျခခံနဲ႔ အားေပးတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့လည္း အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ အမ်ားႀကိဳက္လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ ျပႆနာေျဖရွင္းဖို႔ မစဥ္းစားဘူး။ Popularity is better than reality ဆိုတာ သူတို႔အတြက္ပဲ။ သူတို႔ဘာသာေက်နပ္ၿပီး ဟန္လုပ္ေနတဲ့အျပံဳးပဲ။ တကယ္ေတာ့ စနစ္တက်လိမ္ညာျပံဳးတတ္ရင္ အဲဒီလိုမျပံဳးဘူးဟု ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖို႔ အသိပညာအသစ္တစ္ခု ရလိုက္ရသည္။ ေလာကႀကီးတြင္ ေပါက္ေစ်းအတိုင္း လက္မခံသင့္ေသာ အရာေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ရွိေနသည့္အေၾကာင္း။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သံုးေယာက္သား ေလယာဥ္ကြင္းသို႔ ထြက္ခဲ့ၾကသည္။ သမၼတအဆက္ဆက္ အၾကံေပးခဲ့ရသည့္လူကမူ ဒီကျပန္သြားရင္ ငါးသြားမွ်ားမယ္ဟု ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးကလူက သမၼတေတြကိုအၾကံေပးဖို႔ ခင္ဗ်ားစိတ္မပါေတာ့ဘူးလားဟု ေမးလိုက္သည္။ ပါေတာ့ ပါပါတယ္။ ခက္ေနတာက က်ဳပ္ေျပာဖူးတဲ့အတိုင္း ခုေခတ္မွာ အိမ္ကမိန္းမေတြက စီမံေပးရင္ သမၼတအၾကံေပးျဖစ္တဲ့ေခတ္။ က်ဳပ္က ႏိုင္ငံေရးပညာ၊ လူမႈဆက္ဆံေရးပညာ၊ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္အကဲျဖတ္နည္း စတာေတြနဲ႔ ပီအိပ္(ခ်)ဒီေျခာက္ခုေလာက္ ရထားတာ။ အိုင္က်ဴက ၂၄၀ ေက်ာ္တယ္။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္အေနနဲ႔ သမၼတအၾကံေပးျဖစ္ဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူးဟု ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ၾကားရဖူးေသာ အေၾကာင္းတစ္ခုကို သတိရလိုက္မိသည္။ ႏိုင္ငံငယ္တစ္ခုဆီမွာေတာ့ သမၼတဆီကို အိတ္ဖြင့္ေပးစာ ေရးရသတဲ့။ သမၼတႀကီးက သိသြားတာနဲ႔ ဒီငတိႀကီးေတာ့ျဖင့္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေနေအာင္ အၾကံေပးတဲ့လူေတြ စာရင္းထဲ ထည့္ထားလုိက္စမ္းလို႔ေျပာၿပီး သမၼတက အၾကံေပးရာထူးေပးဆိုပဲဟု ေျပာလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ သံုးေယာက္သားၿပိဳင္တူပင္ ရယ္လိုက္မိၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ လမ္းခြဲလိုက္ၾကရသည္။ ေလယာဥ္ေပၚတြင္ တစ္ေယာက္တည္းထိုင္ေနရင္း စိတ္ထဲတြင္ ၾကည္ႏူးသလိုလိုျဖစ္လာသည္။ ျဖစ္လာရျခင္းအေၾကာင္းမ်ားအနက္ တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္သည္ အနာဂတ္အတြက္ အသံုးမတည့္ေတာ့သည့္လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ စာရင္း၀င္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး၊ အျခားတစ္ဖက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာတစ္ဦးေျပာခဲ့ေသာ စကားတစ္ခြန္းကို အမွတ္မထင္ သတိရလိုက္မိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ကမၻာႀကီးဟာ ပိုးစိုးပက္စက္ျဖစ္ေနတာ။ ပိုးစိုးပက္စက္ျဖစ္ေနတာဟာ တို႔နဲ႔မဆိုင္ဘူးလို႔ ပါေမာကၡဗင္ဒစ္က ေျပာဖူးတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုေနၾကရမလဲဟု ကၽြန္ေတာ္က ေမးလိုက္မိသည္။ ပိုးစိုးပက္စက္ျဖစ္ေနျခင္းမ်ားကို ဆီေလ်ာ္အပ္စပ္မႈဆိုင္ရာ သီအိုရီအေျခခံနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြေနထိုင္ၾကရံုပဲဟု သူက ေျဖသည္။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္၏ မနက္ျဖန္မ်ားစြာတို႔မွာ အျခားသူတို႔၏ မနက္ျဖန္မ်ားသာ ျဖစ္ေနေပေတာ့မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးၾကည့္လိုက္မိသည္။ ဒီလိုျဖင့္ သတ္ျဖတ္ျခင္းခံထားရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မနက္ျဖန္မ်ားစြာအတြင္း ေက်နပ္သာယာစြာ ရွင္သန္ေနႏိုင္ရန္ အားထုတ္ဖို႔ပဲ လိုတာေပါ့ဟု ကၽြန္ေတာ္က ဆရာ့ကိုေျပာလိုက္သည္။ ဆရာက ခင္ဗ်ားမွာ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ အျခားစိတ္ကူးမ်ား ရွိေသးလားဟု ျပန္ေမးဖူးသည္။ ေလယာဥ္အျပင္ဘက္က မိုးသားတိမ္စိုင္မ်ားကို ၾကည့္ေနရင္း ဆရာ့ကို သတိရေနမိသည္။ ဆရာသည္ သူ၏ အလုပ္အကိုင္၊ မိသားစု၊ အိမ္ရာအလံုးစံုကို စြန္႔ပစ္ၿပီး စပိန္ႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္းက ရြာကေလးတစ္ခုတြင္ သြားေရာက္ေနထိုင္ေလသည္။ ရာသီဥတုသာယာေသာေန႔ရက္မ်ားတြင္ အလကားရေသာေလမ်ားကို ရွဴသြင္းကာ ရွဴထုတ္လိုက္ေသာေလမ်ားတြင္ သူ႔ဦးေႏွာက္အတြင္းက သူ သိရွိလက္ခံထားသည္မ်ားကို ထည့္လိုက္သည္ဟု ဆိုသည္။ လိုအပ္သည္ထက္ ပိုမိုသိရွိထားျခင္းမွန္သမွ်မွာ လူကို အႏၱရာယ္ေပးႏိုင္သည္မ်ားသာျဖစ္၏ဟု ဆို၏။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္ေျမးမကေလးကို သတိရလိုက္မိသည္။ သံုးႏွစ္ျပည့္၍ မႏွစ္ကစၿပီး မူႀကိဳတက္သည္။ သူတို႔ေက်ာင္းတြင္ အိုင္ပဒ္သံုးၾကရသည္။ သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ပိုၿပီး အိုင္ပဒ္ သံုးတတ္သည္။ အိုင္ပဒ္ေကာင္းေကာင္းသံုးတတ္ေအာင္ သူ႔ဆီက တပည့္ခံဦးမွဟု ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ျပံဳးလိုက္မိသည္။ ထိုအျပံဳးတြင္ အေႏွာင္အတည္းလံုး၀မပါ။ ေက်နပ္ေသာအျပံဳးတစ္ခုသာ ျဖစ္ပါသည္။ 

+ျမင့္သန္း+ 


မတ္ ၂၀၁၄၊ ေရႊအျမဳေတ


 Posted by ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)

Read More...

==ဟာဒယနွလုံး-တခဏျပဳံး==


Read More...

==ကာတြန္းဟာသ( ေနေရးနဲ႔ နာေရး)==


Read More...

==လူထုက်န္းမာေရး(လုပ္ငန္းခြင္တြင္စိတ္ဖိစီးမႈ မ်ားပါကဆီးခ်ိဳျဖစ္ႏိုင္)==

**Public Health**
(လန္ဒန္၊ ၾသဂုတ္ ၁၇)

အလြန္အကြၽံ အလုပ္လုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ ကာ စိတ္ဖိစီးမႈ ျဖစ္ေစႏိုင္သည္။ ထို႔အျပင္ စိတ္ဖိစီးမႈႏွင့္ ဆီးခ်ိဳ ေရာဂါ ဆက္စပ္မႈ ရွိေၾကာင္း သုေတသန ပညာရွင္ မ်ားက ေလ့ လာေတြ႕ရွိခဲ့သည္။ အဝလြန္သူ မဟုတ္ေသာ္ျငား စိတ္ဖိစီးမႈ မ်ားပါက ဆီးခ်ိဳေရာဂါ ဒုတိယ အမ်ိဳးအစားျဖစ္ပြားမႈ ျမင့္ တက္ႏိုင္သည္။ အလုပ္သရဲ မ်ားအား ေလ့လာဆန္းစစ္မႈျပဳခဲ့ရာ ၄၅ ရာခိုင္ႏႈန္းသည္ ဆီးခ်ိဳေရာဂါ ျဖစ္လြယ္ၾကၿပီး ႏွလံုးေရာဂါ၊ ေလျဖတ္ေရာဂါ၊ အျမင္ အာ႐ံုဆံုး႐ႈံးျခင္း အျပင္ ခႏၶာကိုယ္ အ စိတ္အပိုင္း မ်ားအား ျဖတ္ေတာက္ ကုသရသည္အထိ ဆိုးရြား ေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ၌ ဆီးခ်ိဳေရာဂါ ျဖစ္ပြားသူ သံုးသန္းရွိကာ ၂ဝ၂၅ ခုႏွစ္တြင္ ေလးသန္း အထိ တက္ဖြယ္ရွိၿပီး ၂ဝ၃ဝ တြင္ ငါးသန္းအထိ ျမင့္တက္ လာမည္ျဖစ္ၿပီး ၉ဝ ရာခိုင္ႏႈန္း မွာ ဆီး ခ်ိဳေရာဂါ ဒုတိယ အမ်ိဳးအစား ခံစားရမည္ဟု ခန္႔မွန္းထားသည္။ ”ကြၽန္ေတာ္ တို႔ရဲ႕ မွတ္တမ္းေတြ အရ အၾကမ္းအားျဖင့္ လုပ္ငန္းခြင္က လူငါးဦးမွာ တစ္ဦးႏႈန္း စိတ္ဖိစီးမႈ ျမင့္တက္ေန ပါတယ္။ သာမန္ စိတ္ဖိစီးမႈကို မဆိုလိုပါဘူး။ အလုပ္ မ်ားတဲ့သူ ေတြ (ဒါမွမဟုတ္) ဖိအားမ်ားၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ရတဲ့သူေတြ မွာ အေတြ႕ မ်ားပါတယ္” ဟု သုေတသန ပါေမာကၡ Karl-Heinz က ဆို သည္။

 Ref:--Daily Mail

Read More...

Friday, August 29, 2014

==မဲေဆာက္ျမိဳ႕ တြင္ ျမန္မာအလုပ္သမား(၇)ဦး အလုပ္ျဖဳက္ခံရ။ ဂ် ဂြာ စက္ရံု အလုပ္သမား(၈၀) တုိ႔က ေန႔စဥ္အလုပ္မလုပ္ရသျဖင့္ ထုိ္င္းအလုပ္သမားရံုးတုိင္ၾကား==

(JACBAယာယီဌာနခ်ဳပ္မွာမဲေဆာက္ျမိဳ ့ဂ်၈ြာ(စတီး)စက္ရုံ ျပသနာကိုေဆြးေနြးေနၾကစဥ္)

+(ၾသဂုတ္လ၊၂၉ရက္၊ ၂၀၁၄။ ေသာင္ရင္းနဂါး)+

ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ တာ့ခ္ျပည္နယ္ မဲေဆာက္ခရုိင္ခြဲရွိ Sliver&Gold အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုမွ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား (၇)ဦး တုိ႔အား အလုပ္ရွင္ဘက္မွ လုပ္ငန္းခြင္တြင္ ဖိႏွိပ္မႈႏွင့္ေရ၊ ဆက္ဆံေရး စသည္တုိ႔ မေျပလည္မႈေၾကာင့္ အလုပ္မွ ထြက္စာတင္ထာ;ခ်ိန္မွာပင္ထုတ္ပယ္ခံရေၾကာင္း သတင္းရရွိသည္။
ထိုျပသနာနွင့္စပ္လ်ဥ္းျပီးအလုပ္သမားကိုယ္စားလွယ္မသဲစုလႈိင္ေျပာျပသည္က... **သမီးတို ့ကၾသဂုတ္လ၂၀ရက္ေန ့ကခ်ဳပ္ဆိုခဲ့တဲ့အလုပ္ရွင္-အလုပ္သမားသေဘာတူ စာခ်ဳပ္ကိုအလုပ္ရွင္ကဘာမွအေကာင္အထည္ေဖာ္မေပးလို ့ၾသဂုတ္လ၂၅ရက္ေနမွာ ထုိင္းအလုပ္သမား၀န္ၾကီးဌာနရုံး(ဆ၀ါဒီကန္)ကိုထပ္လာၾကရတာပါ.။ အဲဒီေန ့မွာစာခ်ဳဴပ္အတိုင္းေျပာရရင္.. (၁)ျဖတ္ေတာက္ထားတဲ့၂၀၈၀ဘတိထဲက၁၀၀၀ဘတ္ျပန္မေပးေသးတာ၊(၂)ေရကို လူံေလာက္ေအာင္လုပ္မေပးေသးတာ၊(၃)က်န္းမာေရးမေကာင္းရင္အလုပ္ရွင္က တာ၀နိယူမယ္ေျပာျပွီးဘာမွလုပ္မေပးတာစတာေတြနဲ ့(၄)လစဥ္လဆန္း၁၃ရက္ ထက္ေနာက္မက်ပဲလစာထုတ္ေပးဖို ့.....အဲဒီ၄ခ်က္ထဲက၁ခ်က္မွလုပ္မေပးလို ့ ထြက္စာေတြကိုလူ(၁၀၀)ေလာက္ေရးခဲ့၊တင္ခဲ့ျပီးျပီ။ဒီလိုထြက္စာတင္ေတာ့မွ ၁၀ရက္ေလာက္လုပ္ေပးပါဦးလို ့အလုပ္ရွင္ကိုယ္တိုငိမ်က္နွာငယ္နဲ ့ေတာင္;ပန္လို ့သမီး တို ့ကလည္းလုပ္ေပးေနတုနိးမွာအခူလိုအလုပ္ထုတိပစ္ေၾကာင္းေၾကညာလိုက္တာပါ။ သမီးတိူ ့(၇)ေယာက္ကဒီစက္ရူံတိုက္ပြဲကိုဦးေဆာင္ေနတာမို ့ေနာက္လူေတြေၾကာက္ သြားေအာင္လုပ္ေပမယ့္က်န္ခဲ့တဲ့လူေတြကလည္းထြကိစာေတြတင္ေနၾကဆဲပါပဲ** ဟုရွင္းျပသည္။

ထိုင္းအလုပ္သမား၀န္ၾကီးဌာနမဲေဆာက္ခရုိင္ဦးစီးအရာရွိနန္းေစာင္လတ္ခတ္ကြန္း ကလည္း..**အလုပ္ရွင္ကစာခ်ဳပ္ပါကတိအတိုင္းအေကာင္အထည္မေဖာ္တာကအျပစ္ ရွိတယ္။ဒါေပမယ့္အလုပ္သမားေတြဘက္ကထြက္စာတင္တာေတာ့ေလာၾကီးလြန္း တယ္။အလုပ္ရွင္ကအလုပ္လုပ္ေနလ်က္အလုပ္ျဖဴတ္ပစ္တာဆိုရင္သုတို ့ကလုပ္သက္ ၂နွစ္ဆိုေတာ့၃လေလာက္နစ္နာေၾကးရမယ္။အခူျပသနာကမိမိဖာသာအလုပ္ထြက္စာ နဲ ့ထြက္တာဆုိေတာ့နစ္နာေၾကးရပိုင္ခြင့္မရထိုက္သလိုျဖစ္ေနတယ္။နစ္နာေၾကး လိုခ်င္ရင္ထိုင္းေရွ ေနငွားရမယ္။နွစ္နည္းနည္းၾကာမယ္။ရမယ္ကမေသခ်ာပါဘူး..** ဟုေျပာဆိုသည္။



(ထိုင္းအလုပ္သမား၀န္ၾကီးဌာနမဲေဆာက္ခရုိင္ခြဲ
အလုပ္သမားရုံးေရွ ့မွာJACBAဆရာမို းနဲ ့ဂ်ဂြါစက္ရုံကိုယ္စား
လွယ္၁ဦး၊Sliver&Gold Garment Co,ltdကိုယ္စားလွယ္၃ဦး)

 

ဆက္လက္ျပီးျပီးခဲ့သည့္၂၀၀၅ခုနွစ္ကတည္းကေတာက္ေလ်ွက္ဆိုသလိုအလုပ္သမား ျပသနာေပါဴၚေပါက္ခဲ့
သည့္မဲေဆာက္ျမ်ိ ့ေ၀ွ ့မုရြာရွိဂ်၈ြာ(စတီး)စက္ရုၤမွျမန္မာေရႊ ့ေျပာင္းလုပ္သား(၈၀)ခန္ ့တို ့ကအလုပ္ေန ့စဥ္
မလုပ္ရတာ၄လရွိခဲ့ျပီျဖစ္ေၾကာင္းျမန္မာ ျပည္သားမ်ားအေရးပူးတြဲ
 လႈပ္ရွားမႈေကာ္မတီ(JACBA)ယာယီဌာနခ်ဳပ္တြင္အေၿက အလည္ေဆြူေနြူျပီးေနာက္JACBAနွင့္အတူထိုင္းအလုပ္သမား၀န္ ၾကီးဌာနမဲေဆာက္ခရုိင္ခြဲအလုပ္သမားကာကြယ္ေရးရုံး(labour Protection Office) သို ့ဆက္သြယ္တိုင္ၾကားခဲ့သည္။

(JACBAယာယီဌာနခ်ဳပ္မွာမဲေဆာက္ျမိဳ ့ဂ်ဂြါ(စတီး)စက္ရုံ ျပသနာကိုေဆြးေနြးေနၾကစဥ္)
ဂ်၈ြာစတီးစက္ရုံမွကိူယ္စားလွယ္ကို၀င္းလႈိင္က..**က်ေနာ္တို ့စက္ရုံမွာထိုင္းအလုပ္သမား ၂၀ကေန ့တိုင္းအလုပ္ရွိျပီးက်ေနာ္တို ့ျမန္မာအလုပ္သမား၈၀ကတစ္လကိူ၁၂ရက္ ၁၃ရက္ပဲလုပ္ရတာ၄လရွိျပီ.။သည္းခံျပီးေနလာလုပ္လာေပမယ့္ကုန္ေစ်းနႈန္းက တက္လာလို ့၀င္ေငြနဲ ့မေလာက္ၾကဘူး။ဒါေၾကာင့္၂ခ်က္ေတာင္းဆိုဖို ့ဆရာမို းတို ့ JACBAမွာအရင္တိုင္ပင္ၾကတယ္။(၁)ေန ့တိုင္းအလုပ္ေပးပါ။မေပးနိုင္ရင္ေန ့စားခ ၃၀၀ဘတ္ထဲကဥပေဒတိုင္း၇၅ရာခိုင္နႈန္းေပးပါ။(၂)ဘန္ေကာက္ခ်ြန္ဘူရီကစက္ရုံ ခြဲကိုကာယကံရွင္ရဲ ့ ့သေဘာမပါပဲမသြားခိုင္းပါနဲ ့.။ဒီ၂ခ်က္ေတာင္းဆိုပါတယ္။..**ဟု ရွင္းျပသည္။



(ဂ်ဂြါ-စတီး-စက္ရုၤအတြင္းျမင္ကြင္းတေနရာ)
(ဂ်၈ြာ-စတီး-စက္ရုၤတိုက္ပြဲ)


ယေနမဲေဆာက္ျမိဳ ့အလုပ္သမားျပသနာ အမႈ၂မႈနွင့္ပတ္သက္ျပီး ထ်ိင္းနိုင္ငံဆိုင္ရာျမန္မာသံရုံးအလုပ္သမားသံအရာရွိဦးသိမ္းနိုင္မွစိတ္ဓါတ္ေရးရာ အားေပးမႈသာမကအလုပ္ထြက္ရေသာ၇ဦးအတြက္အေရးေပါၚဆန္။ဆီ၀ယ္ယူရန္ (၁၀၀၀)ဘတ္ကူညီခဲ့သည္။

Read More...

==မဲေေဆာက္ျမီုဳ ့ဟိုဖြိဳင္ရပ္ကြက္ကSliver&Gold Garment Co,ltd အလုပ္သမားျပသနာအေၾကာင္းျမန္မာျပည္တြင္းထုတ္ Daily Elevenေန ့စဥ္ သတင္းစာအင္တာဗ်ဳး==

၂၀၁၄ၾသဂုတ္လ၂၆ရက္ေန ့ထူတ္Daily Elevenေန ့စဥ္ သတင္းစာအင္တာဗ်ဳး

Read More...

== 2013-14 ေဘာလံုးရာသီ၏ဥေရာပအေကာင္းဆံုးေဘာလံုးသမားဆုကို စီေရာ္နယ္လ္ဒို ပထမဆံုးအႀကိမ္ဆြတ္ခူး==

2013-14 ေဘာလံုးရာသီ၏ ဥေရာပအေကာင္းဆံုးေဘာလံုးသမားဆုေပးပဲြအ ခမ္းအနားကို 2014-15ရာသီခ်န္ပီယံလိဂ္အုပ္စုအဆင့္မဲခြဲပဲြအၿပီးတြင္ဆက္ လက္က်င္းပခဲ့ရာ ရီးယဲလ္မက္ဒရစ္ေတာင္ပံကစားသမား စီေရာ္နယ္လ္ဒိုဆြတ္ ခူးရရွိသြားေၾကာင္းသိရသည္။ စီေရာ္နယ္လ္ဒိုသည္ ေနာက္ဆံုးဆန္ခါတင္(၃)ဦး စာရင္းတြင္ ပါ၀င္ခဲ့သည့္ ဘိုင္ယန္ျမဴးနစ္ေတာင္ပံကစားသမားေရာ္ဘင္ႏွင့္ ဂိုး သမား ႏူအာတို႔ကိုေက်ာ္ျဖတ္ကာ ယင္းဆုကို ကစားသမားဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ရရွိခဲ့ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ စီေရာ္နယ္လ္ဒိုသည္ ၿပီးခဲ့သည့္ရာသီ ခ်န္ပီယံလိဂ္ၿပိဳင္ပဲြတြင္ (၁၁)ပဲြကစား (၁၇)ဂိုးသြင္းယူေပးခဲ့ၿပီး တစ္ရာသီအတြင္း ဂိုးအမ်ားဆံုးသြင္းသည့္ စံခ်ိန္ကိုလည္းရရွိခဲ့သည္။
စီေရာ္နယ္လ္ဒိုသည္ ခ်န္ပီယံလိဂ္သြင္းဂိုး(၆၇)ဂိုးျဖင့္ ဂိုးအမ်ားဆံုးသြင္းသူစာရင္းတြင္ မက္ဆီႏွင့္ သြင္းဂိုးတူညီထားၿပီး ထိပ္ဆံုးမွရပ္တည္ေနသည့္ ရာအူးလ္၏ (၇၁)ဂိုး စံခ်ိန္အား ေက်ာ္ျဖတ္ရန္ (၄)ဂိုး သာလိုေတာ့ေၾကာင္းသိရသည္။

Eleven Media Group 

Read More...

==မကၠဆီကို ကမ္းေျခတစ္ေနရာတြင္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ ဘာသာစကား==

"ေဟ့ေရာင္ ရစ္ခ်က္ပါကာ
ကုလားေလးကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေလကြာ
ဘာလို႔ အဲဒီေတာအုပ္ႀကီးကိုပဲ စိုက္ၾကည့္ေနရတာလဲ
 မင္း ျပန္လာခဲ့၊

အခု ခဏေလာက္ ျပန္လာခဲ့
ဒယီးဒယိုင္ ျဖစ္ေနလည္း ျပန္လာခဲ့၊
မရဘူး ျပန္လာခဲ့
 ကုလားေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို မင္းလွ်ာၾကမ္းၾကမ္းႀကီးနဲ႔ လွ်က္ခဲ့
နားလည္မႈတစ္ခု ထားခဲ့ေလကြာ
ဘာလဲ မင္းက မင္းေရနစ္တုန္းက ဘယ္သူ ကယ္ခဲ့တာလဲ
မင္းေရဆာတုန္းက ဘယ္သူ အသက္ဆက္ေပးခဲ့လဲ၊

သူပဲေလ
သားေရခ်ည္းပဲ က်န္ၿပီး ေသမလိုျဖစ္ခဲ့တဲ့ေကာင္က
အခုမွ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ငါးႀကီးလည္း စားခဲ့ရရဲ႕သားနဲ႔
ဟိုမွာ ကုလားေလး အခု အားနည္းေနရွာၿပီ
 လာကယ္သူ မရွိရင္
ခဏေန သူေသၿပီ
သြား အခု မင္း သူ႔မ်က္ႏွာကို လွ်ာနဲ႔ သြားလွ်က္စမ္း
 မင္း ႏႈတ္ခမ္းေမႊးၾကမ္းၾကမ္းႀကီးနဲ႔ ပြတ္သပ္ေခ်ာ့ျမွဴစမ္း
 မင္းလမ္း မင္းမသြားခင္
နားလည္မႈ တစ္ခုခု ထားခဲ့စမ္း

ဘာလဲကြ၊
 မင္းက သူက မင္းကို သူ႔ သူငယ္ခ်င္းႀကီးလို႔ ထင္ေနတာ
 သူက မင္းကို ခင္ေနတာ၊
သံေယာဇဥ္ရွိတာ
ပင္လယ္ျပင္အက်ယ္ႀကီးကို ျဖတ္ၿပီး နီးသြားတာ
 သူ မင္းကို ကၽြန္းေပၚမွာ ခ်န္မထားခဲ့ဘူးေလကြာ

 ဘာလဲ
သူက မင္းကို ဖမ္းထားမယ္ ထင္လို႔လား
တိရစ ၦာန္ရံုထဲ ထားမယ္ ထင္လို႔လား
 ဘာမွ မသိတဲ့ ရစ္ခ်က္ပါကာ
သူက မင္း၊ သားရဲႀကီး ျဖစ္သြားတာကိုပဲ ေပ်ာ္မွာ
 ေတာထဲ မင္း ေျပးလႊားေနတာကိုပဲ ျမင္ခ်င္မွာ
 ကဲ အခု ခ်က္ခ်င္း မင္းျပန္လာ
၊ အားရွိသေလာက္ ျပန္လာ
သူ႔ကို မင္းလက္သည္းေတြနဲ႔ ကုပ္ဖဲ့ဖို႔ ျပန္လာ
သူ႔ လည္မ်ဳိကို ကိုက္ေဖာက္ဖို႔ ျပန္လာ
သူ မေသခင္မွာ သူ႔ကို စားႏိုင္သေလာက္ စားပစ္ဖို႔ ျပန္လာ
 မင္း၊ သားရဲႀကီး ျဖစ္သြားတာကို သူေပ်ာ္မွာ
ဘာလဲ သူက မင္းကို ဖမ္းထားမယ္ ထင္လို႔လား
 ဘာမွ မသိတဲ့ ရစ္ခ်က္ပါကာ
အလကား ရစ္ခ်က္ပါကာ
ဟင္းမ်ဳိး"


 +ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)+ 
Inspired by "Life of Pi" by Yann Martel

Read More...

==ဟာဒယနွလုံး-တခဏျပဳံး==


Read More...

==ကာတြန္းဟာသ(ရန္ကုုန္ရဲ့ ေရေက်ာ္)==


Read More...

==လူထုက်န္းမာေရး(က်န္းမာေရးမွာအေရးပါတဲ့ Nucleic Acids)==

**Public Health** 

က်န္းမာေရးမွာ အေရးပါတဲ့ Nucleic Acidsအိုမင္းရင့္ေရာ္ျခင္းရဲ႕ ပြန္းစား ပ်က္စီး မႈေၾကာင့္ ခႏၶာကိုယ္တြင္း Nucleic Acids သိုေလွာင္ ထားျခင္းမွာ ကုန္ခန္းသြား ရပါတယ္။ Nucleic Acids ေတြဆိုတာက ဆဲလ္မ်ားရဲ႕ ဒီအင္န္ေအ (DNA) ႏွင့္ အာရ္အင္န္ ေအ (RNA) တည္ေဆာက္ရာမွာ အေျခခံအုတ္ျမစ္ေတြပဲ ျဖစ္တယ္။ ခႏၶာကိုယ္ကို ယင္းအာဟာရဓာတ္ ပစၥည္းမ်ား ျဖည့္တင္းေပးျခင္းက အိုမင္း ရင့္ေရာ္ျခင္းနည္းစဥ္ကို ေႏွးေကြး ေစႏိုင္ပါတယ္။ တိရစၦာန္မ်ားမွာ ေလ့လာမႈမ်ားႏွင့္ လူမ်ားအေပၚ ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာတဲ့ ေဆးခန္းတြင္ ေလ့လာမႈတခ်ိဳ႕မွာ လူ႔သက္တမ္း ပိုရွည္ေစေၾကာင္းႏွင့္ အျခားက်န္းမာ ေရးအရည္အေသြးဆိုင္ရာ တိုင္းတာ ခ်က္မ်ား (ဥပမာ-စြမ္းအင္တိုးတက္ လာျခင္း၊ အသားအေရ ပိုက်န္းမာ လာျခင္းႏွင့္ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ ေပၚေပါက္တဲ့ အကြက္၊ အစက္မ်ား အျဖစ္နည္း လာျခင္း) မွာ အလားအလာ ေကာင္းေၾကာင္း ျပသထား တာရွိပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ Nucleic Acids ၾကယ္ဝစြာပါရွိတဲ့ ဆာဒင္းငါး (ငါးေသတၲာငါး)၊ မိႈ၊ ကညြတ္၊ ဂ်ံဳေစ့အေညႇာက္၊ ဆယ္လ္မြန္ငါးႏွင့္ ဟင္းႏုနယ္မ်ားကို စားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ယင္းအာဟာရဓာတ္ မ်ားကို ျဖည့္စြက္စာ အသြင္အေနႏွင့္ စားႏိုင္ပါတယ္။

 By Health Digest

Read More...

Thursday, August 28, 2014

==ပညာေရးဆိုင္ရာ အေဆာက္အအံုသို႔ အစီရင္ခံခ်က္ [1] [ျမင့္သန္း]==

ပညာေရးအေဆာက္အအံုရဲ႕ ေလးစားအပ္တဲ့ လူႀကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ား။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အတိတ္က ေမ်ာက္အျဖစ္နဲ႔ ျဖစ္-ရွိခဲ့ရတဲ့ အေနအထားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပညာေရးဆိုင္ရာ အေဆာက္အအံုမွာ ခုလို အစီရင္ခံစာတစ္ေစာင္ တင္ခိုင္းတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဂုဏ္ျပဳရာ ေရာက္ပါတယ္။ လူႀကီးမင္းတို႔ စီမံထားတဲ့အတိုင္း ေတာင္းဆိုခ်က္တစ္ရပ္အေပၚ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ အလံုးစံုမလိုက္ေလ်ာႏိုင္တဲ့အတြက္ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။ ခုဆို ေမ်ာက္ဘ၀နဲ႔ ကင္းကြာလာတာ ငါးႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ျပကၡဒိန္အရေတာ့ သိပ္မၾကာလွေသးပါဘူး။ သို႔ေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသလို ပံုမွန္ျဖတ္သန္းခဲ့ရမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ရွည္ၾကာလွပါတယ္။ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့အတြင္းမွာျဖင့္ လူေတာ္ေတြလူေကာင္းေတြ၊ အၾကံဉာဏ္ေတြ၊ ခ်ီးက်ဴးသံ ၾသဘာသံေတြ၊ တီး၀ိုင္းႀကီးရဲ႕ တီးမႈတ္သံေတြနဲ႔ အတူပါ။ သို႔ေပတဲ့ ပံုေပၚေအာင္ေျပာရရင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က ေလွာင္အိမ္ထဲကဆိုေတာ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ေပါ့။ တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကသာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မ်ဳိးရိုးဇာတိ၊ ငယ္စဥ္ဘ၀အျဖစ္အပ်က္ စတာတုိ႔အေပၚမွာသာ လိုလိုလားလားနဲ႔ မွီတင္းေနခဲ့ရင္ ဒီေအာင္ျမင္မႈေတြ ျဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပုဂၢလိကခံစားခ်က္ေတြကို အလံုးစံုျငင္းဆိုလိုက္ျခင္းက အဓိကပါ။ လြတ္လပ္တဲ့ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီကန္႔သတ္ခံရျခင္းေတြကို အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။ ဒီ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အတိတ္နဲ႔ ေ၀းလာေစခဲ့ပါေတာ့တယ္။ တကယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာရာလမ္းျပန္ေစလို႔ ဆိုၾကရင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာစမ္းပါရေစ။ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းေအာက္က က်ယ္ေျပာလွတဲ့ ကၽြန္ေတာ္လာခဲ့ရာလမ္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္မွာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း က်ဥ္းေျမာင္းပိတ္ဆို႔ရင္း က်န္ခဲ့ၿပီဆိုတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ တစ္ဆင့္ခ်င္း ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လူတို႔ရဲ႕ ကမၻာႀကီးအတြင္းမွာ ပိုၿပီးအသားက်လာခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုက္ခတ္ေနတဲ့ မုန္တိုင္းလည္း အားေပ်ာ့လာခဲ့ပါၿပီ။ ဒီေန႔ဆိုရင္ ေလေျပေလညင္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေျခဖေနာင့္ကိုေတာင္ ေအးျမလာေစခဲ့ပါၿပီ။ ေ၀းလံတဲ့အရပ္တစ္ပါးမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္၀င္လာခဲ့တဲ့အေပါက္ဆိုရင္ျဖင့္ အခုအခါ သိပ္က်ဥ္းေျမာင္းေနၿပီ။ တကယ္လို႔မ်ား ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဆႏၵရွိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ခြန္အားရွိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီအေပါက္ကို တုိးျပန္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္အေရခြံေတြ ခြာပစ္မွ ရေတာ့မယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ဒါမ်ဳိးေတြေျပာတဲ့အခါ ဥပမာဥပစာစကားေတြ သံုးရတာမ်ဳိးလည္း ႀကိဳက္ပါတယ္။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ တစ္နည္းအားျဖင့္ လူႀကီးမင္းတို႔ရဲ႕ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့ ေမ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ရျခင္းအျဖစ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ေမ်ာက္ျဖစ္ခဲ့တာကို မျငင္းႏိုင္သလိုပါပဲ။ ဒါေပတဲ့ ဘယ္သူမဆို ဒီကမၻာႀကီးမွာ ခရီးထြက္လာသူတိုင္း ဖေနာင့္ေတာ့ယားမွာပဲ။ ေမ်ာက္ကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူစြမ္းေကာင္းႀကီး အာခ်ီလီပဲ ျဖစ္ျဖစ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ျခံဳငံုေျပာရရင္ လူႀကီးမင္းတို႔ စံုစမ္းေမးျမန္းတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေျဖႏိုင္ေကာင္း ေျဖႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ေျဖဖို႔လည္း ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာပါပဲ။ ပထမဆံုး ကၽြန္ေတာ္ သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ခဲ့တာကေတာ့ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ျခင္းပါပဲ။ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တယ္ဆိုတာကျဖင့္ ရင္းႏွီးပြင့္လင္းမႈသေဘာပါ။ ဒီေနရာမွာ တစ္ခုေလာက္ျဖည့္စြက္ေျပာပါရေစ။ ခုလို ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ႕ အထြတ္အထိပ္ေရာက္ေနတဲ့ အေနအထားမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပထမဆံုးလုပ္ခဲ့ရတဲ့ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ျခင္းမွာ ေဖာ္ထုတ္ခဲ့တဲ့ ရင္းႏွီးပြင့္လင္းမႈကို ဆက္လက္ျပဳမူသြားမယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ ပညာေရးအေဆာက္အအံုကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ အသစ္အဆန္းေတြထပ္ေျပာႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။ အဲသလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေမးျမန္းထားတာေတြလည္း ကုန္စင္ေအာင္ ေျပာႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။ စိတ္ရင္းေကာင္းနဲ႔ ေျပာရရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေျဖႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပတဲ့ အတိတ္ကေမ်ာက္တစ္ေကာင္ဟာ ဘယ္နည္းဘယ္ပံုနဲ႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းထဲ ၀င္ေရာက္လာတယ္၊ ဘယ္လိုအေျခက်လာတယ္ဆိုတာကို က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ေျပာႏိုင္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီကိစၥေတြရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲတစ္စံုတစ္ရာ အဆိုျပဳဖို႔၊ ေကာက္ခ်က္ခ်ဖို႔ဆိုတဲ့ ကိစၥမ်ားမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သိပ္မေသခ်ာလွပါဘူး။ အေၾကာင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ဇာတ္ခံုႀကီးေပၚမွာ ပါ၀င္ကခုန္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္ပါရဲ႕လားဆိုတာ မေသခ်ာေသးလို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ေရႊကမ္းေျခ [2] က လာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖမ္းလာတဲ့ အရပ္ပါ။ ဒါကလည္း သူတို႔တေတြ အေျပာအရလို႔ ဆိုရမွာပဲ။ ဟာဂင္ဘတ္ကုမၸဏီက ေစလႊတ္တဲ့ အမဲလိုက္အဖြဲ႕က တစ္ညေန ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ ေရစပ္ဆင္းအလာ သူတို႔ေစာင့္ေနတဲ့ ခ်ဳံစပ္ထဲက ပစ္ဖမ္းရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိပါတယ္။ ထိသမွ ႏွစ္ခ်က္ေတာင္ပါ။ စကားမစပ္ ဟာဂင္ဘက္က လႊတ္လိုက္တဲ့ ေတာ္ပစ္အဖြဲ႕က အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၀ိုင္နီေကာင္းေကာင္း၊ ပုလင္းေပါင္းမ်ားစြာ အတူေသာက္ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ပါးမွာ တစ္ခ်က္မွန္ပါတယ္။ သိပ္အႀကီးအက်ယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပတဲ့ အနီေရာင္အမာရြတ္ႀကီး ထင္က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကစလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း မဆီမဆိုင္ ပီတာငနီရယ္လို႔ နာမည္တြင္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ပါးက အနီမွတ္ႀကီးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မၾကာခင္ကဆံုးသြားတဲ့ ေမ်ာက္ႀကီးပီတာနဲ႔ ကြဲကြဲျပားျပား ျဖစ္သြားရတာေပါ့။ အဲဒီပီတာကိုေတာ့ ဟိုနားဒီနားက အေတာ္ကေလး သိၾကပါတယ္။ ဒါက ၾကံဳတုန္းေျပာတဲ့ စကားပါ။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ တင္ပါးေအာက္ဘက္ ထိပါတယ္။ ဒီအခ်က္ကေတာ့ အေတာ္ကေလး ဆိုးပါတယ္။ အဲဒီဒဏ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခုထိ ေထာ့က်ဳိးေထာ့က်ဳိး ျဖစ္ေနတာပါ။ မၾကာခင္ကပဲ ေလအလြန္မ်ားတဲ့ လူေတြထဲက တစ္ေယာက္က ေျပာတာ သတင္းစာမွာ ဖတ္ရပါတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေမ်ာက္စိတ္လံုးလံုးမကုန္ေသးဘူးတဲ့။ စြဲခ်က္အတြက္ သူေပးတဲ့ အေထာက္အထားက ကၽြန္ေတာ့္ထံ လာေတြ႕ဆံုသူေတြကို ေဘာင္းဘီခၽြတ္ခၽြတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ က်ည္ဆန္အရာေတြကို ျပလို႔တဲ့။ ဒီငနဲ႔ရဲ႕ စာေရးတဲ့လက္က လက္ေခ်ာင္းကေလးေတြကိုေတာ့ တစ္ေခ်ာင္းခ်င္း ျဖတ္ပစ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္၊ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ သင့္ေလ်ာ္တယ္ထင္တဲ့ ဘယ္သူ႔ေရွ႕မွာမဆို ေဘာင္းဘီခၽြတ္ျပမွာပါ။ ဘာမွလည္း ေထြလီကာလီ ေတြ႕ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၿဖီးသင္ထားတဲ့ အေမြးအမွင္ေတြနဲ႔ ဒဏ္ရာပါ။ ဒဏ္ရာက- ဒီေနရာမွာလည္း အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္ေအာင္ စကားလံုးေရြးသံုးရရင္- ဒဏ္ရာက အလြန္အက်ဴးဆိုးရြားစြာ ပစ္ထည့္လိုက္တဲ့ ေသနတ္ေၾကာင့္ပါ။ လူသူေလးပါးၾကည့္ရင္ ျမင္ေစခ်င္လို႔ပါ၊ ဘာမွ ဖံုးဖိကြယ္ကာထားစရာ မလိုပါဘူး။ သေဘာထားျပည့္၀တဲ့ ဘယ္ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးမဆို အမွန္တရားကိုေဖာ္ထုတ္တယ္ဆိုရာမွာ ဟန္ေတြပန္ေတြ၊ အမူအက်င့္ေတြကို ထည့္စဥ္းစားေနစရာ မလိုပါဘူး။ တျခားတစ္ဖက္ကေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ တကယ္လို႔ အဲဒီစာေရးဆရာသာ လူသူေလးပါးေရွ႕မွာ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ျပမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါကေတာ့ တစ္မ်ဳိးေပါ့ေလ။ သူ႔အေနနဲ႔ ဆင္ျခင္တံုတရားရွိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲသလိုလုပ္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ကိုင္း…ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္တာကိုင္တာေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သူ႔အေနနဲ႔ နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး ၀င္မရႈပ္ေစခ်င္ဘူး။
အဲဒီလို ေသနတ္နဲ႔ အပစ္ခံရၿပီး မၾကာခင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ သတိျပန္လည္လာပါတယ္။ ဒီမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္ရေနတဲ့အေၾကာင္းေတြ စခဲ့တယ္ ေခၚရလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သတိရေတာ့ ဟာဂင္ဘက္ မီးသေဘၤာရဲ႕ ကုန္းပတ္ေပၚက ေလွာင္အိမ္ထဲမွာပါ။ ေလွာင္အိမ္ဆိုေပတဲ့ ေလးဖက္ေလးတန္မွာ တန္းေတြနဲ႔ဟာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ တန္းေတြက သံုးဖက္မွာပဲရွိၿပီး တစ္ဖက္က ေသတၱာႀကီးတစ္ခုပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေသတၱာဟာ စတုတၳေျမာက္ နံရံတစ္ဖက္လို႔ ဆိုရပါမယ္။ တစ္ခုလံုးကေတာ့ အေတာ္နိမ့္ပါတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ မတ္တပ္ရပ္လို႔မရဘူး။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္သလို ဒူးကိုေကြးထားရေတာ့ ဒူးေတြလည္း တုန္ေနတာေပါ့။ အစပိုင္းမွာေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မေတြ႕ခ်င္၊ မၾကည့္ခ်င္၊ ေမွာင္ထဲမွာပဲ တစ္ကိုယ္တည္းေနခ်င္ေတာ့ ေသတၱာရွိတဲ့ဘက္ကိုသာ မ်က္ႏွာမူၿပီး ေနေတာ့တာပါပဲ။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေနာက္ေက်ာဘက္ေတြကို တိုင္ေတြက ရွေတာ့တာေပါ့။ ဒီေန႔မ်ားမွာေတာ့ ဖမ္းၿပီးစ တိရစၦာန္တစ္ေကာင္ကို အဲသလိုထားရင္ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈရွိတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ေတာ့ ကိုယ့္အေတြ႕အၾကံဳလည္းရွိထားၿပီး လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ေနရာက ျပန္လည္ရႈျမင္သံုးသပ္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အလြန္စဥ္းစားစရာေကာင္းလွတဲ့ အခ်က္လို႔ ဆိုရပါမယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဒါေတြ မစဥ္းစားမိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔ ထြက္ေပါက္မရွိဘူးဆိုတာကို ေတြ႕သိရလို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာလည္း ဒီလိုမ်ဳိးမွ မရွိခဲ့ဖူးကိုး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေရွ႕တည့္တည့္မွာက ေသတၱာ၊ ကုန္းေပါင္နဲ႔ အေသအခ်ာတြဲထားတဲ့ ေသတၱာ။ ဒီႏွစ္ခုၾကားထဲမွာက အၾကားေလးတစ္ခုရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီအၾကားကေလးကို ေတြ႕ခါစကဆိုရင္ အိုးတိုးအတနဲ႔ အားပါးတရ ေအာ္မိေသးတာ။ ဒီအၾကားေလးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အၿမီးေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမ၀င္ခ်င္ပါဘူး။ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ရဲ႕အားနဲ႔လည္း ဘယ္မွာ ခ်ဲ႕ႏိုင္မွာလဲ။ ျပန္ေျပာျပလို႔ သိရတာက ကၽြန္ေတာ္က ပံုမွန္အသံမ်ဳိးမဟုတ္တဲ့ အသံမ်ဳိးေလး လုပ္ေအာ္ေလ့ရွိတယ္ဆိုပဲ။ ဒီေတာ့ သူတို႔ေတြထင္တာက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေသေတာ့မွာမို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီကာလေလးကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ့လို႔ မေသေတာ့ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေတာ့္ကို သင္လို႔ၾကားလို႔ရမယ့္ ေမ်ာက္ကေလးျဖစ္လာမယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဲဒီကာလကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ တိတ္တိတ္ကေလး ငိုေနတာ၊ သန္းကေလးေတြကို လိုက္ဖမ္းရင္း နာက်င္ရတာ၊ အုန္းသီးကို ေမာပန္းတဲ့အထိ လွ်က္ေနမိတာ၊ ေခါင္းကို ေသတၱာနံရံနဲ႔ ေဆာင့္ေနတာ၊ အနီးအနား လာသမွ်လူေတြကို လွ်ာထုတ္ျပတာ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဲသလိုလုပ္ရင္း ဘ၀သစ္ရဲ႕အစမွာ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ရပါတယ္။ ခုလို ျပဳမူေနတာရဲ႕ တစ္ခုတည္းေသာ ခံစားခ်က္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လြတ္လမ္းမရွိေတာ့လို႔ပါ။ တကယ္ေတာ့ ေမ်ာက္ဘ၀မွာ ေတြ႕ၾကံဳခံစားခဲ့တာေတြကို ခုလူ႔ဘ၀မွာ လူတို႔ရဲ႕ဘာသာစကားနဲ႔ ေဖာ္ျပေနရတဲ့အတြက္ အနက္ယူလြဲမွားမႈေတြ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ သို႔ေပတဲ့ ခုေနအခါ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ေမ်ာက္ေတြရဲ႕ အမွန္တရားရႈေထာင့္ကေန မေျပာဆိုႏိုင္ေတာ့ေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေဖာ္ျပခ်က္ေတြဟာ အမွန္ေတြပါ။ ဒီ့အတြက္ေတာ့ သံသယမရွိၾကေစခ်င္ပါဘူး။ ခုထိ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လြတ္လမ္းေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ခုေတာ့ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ မလိုလားအပ္တဲ့ အေျခအေန ေျပာင္းခဲ့ရတာကိုး။ တကယ္လို႔သာ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကိုသာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လြတ္လြတ္လပ္လပ္လႈပ္ရွားမႈေတြဟာ ပိုလို႔ အတားအဆီးျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။ ေျခၾကားကိုျဖဲၿပီး ကုတ္ၾကည့္ဦးေတာ့ အေျဖေတြ႕လိမ့္မယ္မထင္ဘူး။ ေလွာင္အိမ္ထဲက တိုင္ေတြကို ေက်ာနဲ႔ တအားမွီၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ဦး ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတဲ့ ဆင္ေျခကို ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ လြတ္လမ္းမရွိပါဘူး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဖန္တီးယူရပါတယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ဆက္ရွင္သန္ေနစရာ အေၾကာင္း မရွိပါဘူး။ ေသတၱာရဲ႕ ဒီဘက္အျခမ္း၊ အတြင္းထဲမွာ ေန-ေနရလို႔ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ သက္ဆိုးရွည္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဟာဂင္ဘက္ကုမၸဏီက မိထားတဲ့ ေမ်ာက္ေတြကေတာ့ ေသတၱာရဲ႕အတြင္းဘက္မွာသာ ေနရေတာ့တာကိုး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ေမ်ာက္အျဖစ္နဲ႔ေနရျခင္းကို ၿပီးဆံုးပစ္ရေတာ့မွာပါ။ ဒီေတာ့လည္း အင္မတန္ ၾကည္လင္လွပတဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြ ကၽြန္ေတာ္ရရွိလာပါတယ္။ ဒီစိတ္ကူးေတြဟာ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္၀မ္းဗိုက္ထဲမွာ သေႏၶတည္ခဲ့တာကိုး။ ေမ်ာက္ဆိုတာကလည္း ဗိုက္နဲ႔စဥ္းစားတာ မဟုတ္ဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္က “လြတ္လမ္း” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို သံုးစြဲတဲ့အတြက္ တခ်ဳိ႕က အနက္ေကာက္လြဲေကာင္းလြဲႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သံုးစြဲလိုက္တာက အမ်ားသံုးနဲ႔ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔သေဘာပါ။ “လြတ္လပ္ျခင္း” ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ဳိးနဲ႔ သံုးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုတာက ဘယ္လိုမွ အတားအဆီး အခ်ဳပ္အေႏွာင္မရွိတဲ့ လြတ္လပ္ျခင္းသေဘာမ်ဳိးကို ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီသေဘာကိုနားလည္ရတာက ကၽြန္ေတာ္ေမ်ာက္ဘ၀က အဲဒီလိုမ်ဳိး စိတ္ကူးယဥ္ေနတဲ့လူေတြကို ေတြ႕ခဲ့ဖူးလို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီကေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ရရွိေနတဲ့ လြတ္လပ္မႈထက္ ပိုၿပီးရဖို႔ ဆႏၵမရွိပါဘူး။ စကားမစပ္ေျပာရရင္ လူေတြဟာ လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး တယ္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ၾကတာကိုး။ တကယ္ေတာ့ လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတာက သိမွတ္ခံစားႏိုင္တဲ့အထဲမွာ အေကာင္းဆံုးကိုး။ ဒီေတာ့လည္း အဲဒီကိုစိတ္ကူးယဥ္ေတာ့ ယဥ္လို႔ေကာင္းေနတာေပါ့။ တစ္ခါတေလ ၾကည့္ခ်င္ပြဲေတြမွာ ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္ကိုေစာင့္ရင္း ေကာင္းကင္ဘာကၽြမ္းကစားတာေတြကို ၾကည့္မိတယ္။ ရံုရဲ႕အမိုးေအာက္မွာ ေလထဲ ခုန္၊ ပ်ံ၊ ေက်ာ္၊ လႊား၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေလထဲမွာ ကူးလူးေနၾကပံု ေတြ႕ရတယ္။ တစ္ေယာက္မ်ားဆိုရင္ တျခားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆံပင္ကို ပါးစပ္နဲ႔ကိုက္ထားရင္း အဲဒီတစ္ေယာက္ရဲ႕ တစ္ကိုယ္လံုးကို ဆြဲထားႏိုင္တာ။ ဒါေတြဟာ လူေတြရဲ႕ လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတာပဲ။ လူေတြဖန္တီးထားတဲ့ ဆန္းၾကယ္တဲ့အျပဳအမူေတြပဲ ထင္မိတယ္။ သဘာ၀တရားရဲ႕ ဖန္တီးထားခ်က္ေတြကို လိုက္တုပထားၾကတာကိုး။ အဲဒါကိုမ်ား ေမ်ာက္ေတြကသာ ၀ိုင္းၾကည့္ၿပီး ရယ္လိုက္ၾကရင္ျဖင့္ အေဆာက္အအံုေတြေတာင္ ၿပိဳသြားႏိုင္ပါေသးရဲ႕။ လြတ္လပ္ျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က လြတ္လပ္ခ်င္တာပါ။ ဘယ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ညာျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တျခားေတာင္းဆိုစရာဆိုလို႔လည္း ရွိမွမရွိဘဲကိုး။ လြတ္ခ်င္တယ္ဆိုတာကိုက စိတ္ကူးယဥ္မွားတာလည္း ျဖစ္မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ေတာင္းဆိုခ်က္က သိပ္ႀကီးႀကီးမားမားမဟုတ္ေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးယဥ္မႈကလည္း သိပ္မႀကီးေပဘူးေပါ့။ ဆက္လုပ္ကိုယ့္လူေရ၊ ဆက္လုပ္။ လက္ကေလးႏွစ္ေခ်ာင္းေျမွာက္ၿပီး ရပ္ေနမယ့္အစား၊ ေဘးဘီလည္း တြန္းၾကည့္ဦးေပါ့။ ဒီကေန႔ေတာ့ အရာရာကို ထင္လင္းစြာ ျမင္လိုက္မိပါတယ္။ စိတ္ရဲ႕အတြင္းသား ၿငိမ္းေအးမႈမရရင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လြတ္လမ္းရွိမယ္မဟုတ္ဘူး။ အခ်က္တစ္ရပ္အေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ဒီကေန႔ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အေနအထားဟာ ကၽြန္ေတာ္အဖမ္းခံရၿပီး၊ သေဘၤာေပၚေရာက္ၿပီး ပထမ ေလး-ငါးရက္အၾကာမွာ ရရွိခဲ့တဲ့ ၿငိမ္းေအးမႈေၾကာင့္ပါ။ အဲဒီ ၿငိမ္းေအးမႈအတြက္ေတာ့ သေဘၤာေပၚကလူေတြကို ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သေဘၤာေပၚကလူေတြဟာ လူေကာင္းေတြပါ။ ကေန႔အထိ သတိရေနေသးတာကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ေျခသံျပင္းျပင္းေတြပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ငိုက္ေနတဲ့အခါမွာေတာင္ သူတို႔ေျခသံေတြ ၾကားေနတတ္တယ္။ ဒီလူေတြက ဘာလုပ္လုပ္ ေျဖးေျဖးပဲ လုပ္ေလ့ရွိတတ္တယ္။ ဆိုၾကပါစို႔၊ သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္က မ်က္လံုးကို ပြတ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ လက္ကိုလႈပ္ေနတာက ခဲဆြဲထားသလိုပါပဲ။ ရယ္စရာေျပာတဲ့အခါမ်ားဆိုရင္ ပက္ပက္စက္စက္ေျပာတတ္ေပတဲ့ စိတ္ရင္းက ေကာင္းၾကပါတယ္။ သူတို႔က ရယ္မ်ားရယ္တဲ့အခါ မၾကား၀ံ့တဲ့အသံမ်ဳိးနဲ႔ ရယ္တတ္ၾကေပတဲ့ အႏၱရာယ္ရွိလွတယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔တစ္ေတြရဲ႕ ပါးစပ္ထဲမွာ အျမဲတမ္း တစ္ခုခုငံုထားတတ္ၾကေတာ့ ဟိုဟိုဒီဒီ ပစ္ခနဲေထြးတတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေပၚသန္းေတြ သူတို႔ေပၚ တက္ကုန္ၿပီလို႔ တိုင္ၾကေတာၾကတတ္ေပတဲ့ ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ စိတ္ဆိုးခဲ့ၾကတာ မရွိပါဘူး။ သန္းေလးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေမႊးေတြထဲမွာ ႀကီးျပင္းၾကၿပီးတဲ့ေနာက္ သန္းတို႔ရဲ႕သဘာ၀အတိုင္း ခုန္ၾကတာပဲလို႔ သူတို႔က လက္ခံၾကတာကိုး။ တစ္ခါတေလမ်ား သူတို႔လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ကိုင္ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ေလွာင္အိမ္နားလာၿပီး ၀ိုင္းပတ္ထိုင္ၾကေတာ့တာ။ စကားေတြဘာေတြေတာ့ သိပ္မေျပာၾကပါဘူး။ သူတို႔ အခ်င္းခ်င္းေတာ့ တို႔တိတို႔တိ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ေဆးတံေလးဘာေလးေသာက္ရင္း ေသတၱာကို ေဆးတံနဲ႔ ေခါက္တတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က နည္းနည္းပါးပါးလႈပ္ရွားလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ သူတို႔က သေဘာက်လို႔ သူတို႔ဒူးကို သူတို႔လက္နဲ႔ ရိုက္တတ္ၾကတယ္။ မၾကာမၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ယားတတ္တဲ့ေနရာေတြကို တုတ္နဲ႔ထုိးၿပီး ကလိထိုးတတ္၊ စတတ္ၾကတယ္။ ခုေနမ်ား အဲဒီသေဘၤာနဲ႔ ခရီးသြားရေအာင္လို႔ ဖိတ္ၾကားခံရရင္ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ျငင္းရလိမ့္မယ္။ သို႔ေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေရြ႕ေတာ့ အဲဒီတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြအားလံုးဟာ အဆိုးခ်ည္းပဲလည္း မဟုတ္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ဒီ့ျပင္ေျပာရရင္ျဖင့္ ဒီလူသိုက္ဆီကရခဲ့တဲ့ ေအးၿငိမ္းမႈက ကၽြန္ေတာ္လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ၾကံဆေနတာကို တားျမစ္ခဲ့တယ္ဆိုရမယ္။ ခုေန အတိတ္ကိုျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ျမင္မိတာက ဟိုစဥ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ အသက္ရွင္သန္ေနဖို႔ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ လြတ္လမ္းကိုရွာရမယ္ ဆိုတာပါပဲ။ လြတ္လမ္းလို႔ ဆိုေပတဲ့ လြတ္ထြက္ေျပးဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုစဥ္က လြတ္ထြက္ေျပးဖို႔ဆိုတာ တကယ္ပဲျဖစ္ႏိုင္ရဲ႕လားဆိုတာ အေသအခ်ာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိပါဘူး။ ဒါေပတဲ့ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္အတြက္ကေတာ့ျဖင့္ လြတ္လမ္းဆိုတာ အျမဲတမ္းျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါ။ ခုေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕သြားေတြဟာ သစ္ခ်သီးေလး၊ ေျမပဲေလးစားရင္ေတာင္ သတိထားေနရေပတဲ့ ဟိုတုန္းကေတာ့ ေလွာင္အိမ္တံခါးက ပတၱာကို ကိုက္ျဖဲဖ်က္ဆီးၿပီး ထြက္ေျပးႏိုင္ေလာက္ပါတယ္။ သို႔ေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အဲသလို မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဘာအက်ဳိးရွိမွာမို႔လဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းတစ္လံုး အျပင္ဘက္ေရာက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ျပန္အဖမ္းခံရမွာပဲ။ ဖမ္းမိတဲ့အခါ အခုထက္ပိုဆုိးတဲ့ ေလွာင္အိမ္ထဲ ထည့္ပစ္လိုက္ၾကမွာ။ ဒါမွမဟုတ္လို႔ လြတ္ေျပးရင္း တျခားတိရစၦာန္ေလွာင္အိမ္ထဲ ေရာက္ခ်င္ေရာက္သြားမွာ။ ဆိုၾကပါစို႔ ကၽြန္ေတာ့္ေလွာင္အိမ္ရဲ႕ တျခားဘက္မွာရွိတဲ့ စပါးႀကီးေျမြေလွာင္အိမ္လိုဟာမ်ဳိး။ အဲဒီထဲမ်ားေရာက္သြားရင္ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ အဲဒီတြင္ အဆံုးသတ္ရေပေတာ့မွာ။ အဲသလိုမ်ဳိးေတြမျဖစ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္လြတ္ထြက္ေျပးရင္း ကုန္းပတ္ေပၚေရာက္သြားၿပီပဲ ဆိုပါစို႔၊ အဲဒီကတစ္ဆင့္ ေရထဲခုန္ခ်ဖို႔ ရွိေတာ့တာ။ ေရထဲခုန္ခ်လိုက္ရင္ ခဏေတာ့ ဟုတ္သေပါ့။ အေတာ္လည္းၾကာေရာ ေရထဲျမဳပ္သြားေတာ့မွာေပါ့။ ဒီနည္းကေတာ့ျဖင့္ အလြန္ဆိုးရြားလွတဲ့ ျပႆနာေျဖရွင္းနည္းပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔က လူေတြေတြးသလို မေတြးတတ္ေသးေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြေၾကာင့္ လူေတြလို ေတြးၾကည့္မိခဲ့တယ္ထင္ပါရဲ႕။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ မေတြးဘူး၊ မဆင္ျခင္တတ္ဘူးဆိုေပတဲ့ ခပ္ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလး ၾကည့္ရႈေလ့လာတတ္ပါတယ္။ လူေတြ သြားခ်ည္လာခ်ည္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္ေနတတ္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာေတြကလည္း တစ္ပံုစံတည္း၊ လႈပ္ရွားပံုေတြကလည္း အတူတူဆိုေတာ့ တစ္ခါတေလမ်ားေတာ့ စိတ္ထဲမွာ သင္းတို႔ဟာ တစ္ေယာက္တည္းလို႔ေတာင္ ေတြးမိပါတယ္။ ဒီလူတစ္ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီလူေတြဟာ အေႏွာင့္အယွက္ အတားအဆီးမရွိ သြားလာေနၾကတာပါ။ သူတို႔ကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ အားက်လာမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သာ သူတို႔လို ျပဳမူလာမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေလွာင္အိမ္ထဲက လႊတ္မယ္လို႔ေတာ့ ဘယ္သူကမွ အာမမခံၾကပါဘူး။ အဲဒီလို အာမခံဖို႔ဆိုတာကေတာ့လည္း သိပ္မျဖစ္ႏိုင္တာကမ်ားေလေတာ့ အာမမခံၾကဘူးေပါ့။ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ပဲထားဦး အာမခံၾကတယ္ဆိုတဲ့တိုင္ ဒါမ်ဳိးဆိုတာက ေလ်ာ္ပစ္လို႔လည္း ရေသးတာ။ တကယ္ေတာ့ လူေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ တပ္မက္စရာ မျမင္မိပါဘူး။ တကယ္လို႔သာ ေရွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ္ဟာ လြတ္လပ္ျခင္းကို စိတ္သန္သပါ့ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ပင္လယ္ထဲခုန္ခ်လိုက္တာပဲ ေကာင္းမယ္ဆိုတာကို ဒီလူေတြရဲ႕မ်က္ႏွာမွာ ေပၚေနသလိုပါပဲ။ ဘယ္နည္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုလိုအေျခအေနမ်ဳိးေရာက္မလာခင္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ေနမိတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုၾကည့္ရႈေလ့လာျခင္း ျပဳခဲ့တာေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လမ္းမွန္ေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။ သူတို႔ကို အတုခိုးဖို႔က လြယ္ပါတယ္။ ပထမေန႔မွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္က ေထြးတတ္လာပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာကိုတစ္ေယာက္ တံေတြးနဲ႔ ေထြးၾကပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကြာတာက ၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို သန္႔စင္ပစ္ပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ မလုပ္ၾကဘူး။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးတံေသာက္တတ္လာပါတယ္။ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္လိုေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ေဆးတံေဆးအိုးထဲကို လက္မမ်ားႏွိပ္ထည့္လိုက္တဲ့အခါ သေဘၤာတစ္စီးလံုး ၀ိုင္းၿပီး ၾသဘာေပးၾကတာ။ ဒါေပတဲ့ အေတာ္ကေလးၾကာတဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္တာရွိတယ္။ ဒါက ေဆးတံေဆးအိုးထဲမွာ ေဆးျဖည့္ထားတာနဲ႔ ေဆးမရွိတာနဲ႔ ဘာကြာလဲဆိုတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အႀကီးမားဆံုးအခက္အခဲက အရက္ပုလင္းပဲ။ အနံ႔က မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ပါ။ အရက္နံ႔ခံႏိုင္လာဖို႔ ရက္သတၱ အေတာ္ၾကာေအာင္ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ ခုလို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈတစ္ရပ္ကို ဒီလူေတြက အေတာ္ကေလး ေလးေလးစားစား ရွိလာၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီလူေတြကို ဘယ္သူဘယ္၀ါရယ္လို႔ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ သို႔ေပတဲ့ သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္ကျဖင့္ သူတစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ျဖစ္၊ သူ႔မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေန႔မေရြးညမေရြး၊ အခ်ိန္မေရြးေပါက္ခ်လာတတ္ပါတယ္။ လာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာရပ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အရက္ပုလင္းေပးရင္း အရက္ေသာက္နည္း သင္တန္းေပးေတာ့တာကိုး။ ေမ်ာက္ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကိုလည္း သူက သိပ္ၿပီး သေဘာေပါက္ပံု မေပၚပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အေနအထားကို ေျဖရွင္းေပးခ်င္ပံု ရပါတယ္။ သူက ပုလင္းအဖံုးကို ေျဖးေျဖးဖြင့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကည့္ပါတယ္။ သေဘာကေတာ့ သူလုပ္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ရဲ႕လားေပါ့။ အမွန္၀န္ခံရရင္ သူလုပ္သမွ်ကို ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပါလက္ပါ အားတက္သေရာ ၾကည့္ေလ့ရွိပါတယ္။ ဘယ္လူသားဆရာမွာမွ ကၽြန္ေတာ့္လို စိတ္အားထက္သန္လွတဲ့ လူသားတပည့္တစ္ေယာက္ ရွာလို႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပုလင္းအဖံုး ပြင့္သြားၿပီဆိုတဲ့အခါ ပုလင္းကို ပါးစပ္အနား ေျမွာက္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔လည္ေခ်ာင္းအထိ လိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်နပ္စြာနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ၿပီး ပုလင္းကို သူ႔ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ ေတ့လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေနရင္းက နားမလည္ႏိုင္ေတာ့လည္း ဟိုကုတ္ဒီကုတ္ၿပီး အသံမ်ားထြက္ေအာင္ေတာင္ ေအာ္မိပါတယ္။ သူကေတာ့ ေက်နပ္ေနပံုပါ။ ပုလင္း၀ကို ပါးစပ္ထဲထည့္ၿပီး အရက္တစ္က်ဳိက္ မ်ဳိလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔လို သိပ္ၿပီးလုပ္ခ်င္သြားတယ္။ သူက ေက်နပ္သြားပံုရေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ေလွာင္အိမ္ထဲမွာ ေနမထိထိုင္မသာ ျဖစ္ေနမိတယ္။ သူက ပုလင္းကိုင္ထားတဲ့လက္ကို ႏွိမ့္ခ်လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ အရွိန္နဲ႔ တစ္ခ်က္တည္း လက္ကိုလႊဲ၊ ပုလင္းကို သူ႔ပါးစပ္နဲ႔ေတ့ၿပီး တစ္ခါတည္းအကုန္ေမာ့ခ်လိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔မွာေတာ့ သူ႔ကိုၾကည့္ရတာရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လုပ္ခ်င္လာတဲ့ ဆႏၵေတြရယ္ေၾကာင့္ အေတာ္ပန္းသြားပါတယ္။ သူလုပ္တာ ဆက္လက္မၾကည့္ႏိုင္ေတာ့လို႔ ေလွာင္အိမ္ကတန္းေတြကိုပဲ ခ်ည့္ခ်ည့္နဲ႔နဲ႔နဲ႔ ကိုင္ထားမိပါေတာ့တယ္။ သူကေတာ့ သီ၀ရီပိုင္းဆိုင္ရာ ျပသၿပီးလို႔မို႔ သူ႔ဗိုက္ကိုသူပြတ္ရင္း အသာျပံဳးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ခုမွ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လက္ေတြ႕ေလ့က်င့္ခန္း စရေတာ့မွာပါ။ သီ၀ရီေလ့လာရတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မပင္ပန္းေသးဘူးလားလို႔ ေမးၾကရင္ျဖင့္ အလြန္ပင္ပန္းတာကေတာ့ အမွန္ပါလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာရမွာပါပဲ။ သို႔ေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အက်ဳိးေပးက ဒီလိုျဖစ္ေနတာကိုး။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေပးလိုက္တဲ့ အရက္ပုလင္းကို ဟန္ပန္တက် လွမ္းယူလိုက္မိပါတယ္။ အဖံုးကို တုန္တုန္ယင္ယင္နဲ႔ပဲ ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ အဖံုးပြင့္သြားတယ္ဆိုရင္ပဲ ယံုၾကည္ခ်က္ကေလးရွိလာေတာ့ အားရွိလာတယ္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာလုပ္တာနဲ႔ တစ္ေသြမတိမ္းတူတဲ့ အျပဳအမူအတိုင္း ပုလင္းကို ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ ေတ့လိုက္မိပါတယ္။ ဒါေပတဲ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ လႊင့္ပစ္လိုက္မိပါတယ္။ လႊင့္ပစ္ရေအာင္ပဲ အနံ႔က မခံမရပ္ႏိုင္ကိုး။ ဒါေတာင္ ပုလင္းက အလြတ္၊ ပုလင္းထဲမွာ အနံ႔ပဲ ရွိေတာ့တာ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာကေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္သြားမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔က ပုလင္းကို လႊင့္ပစ္လုိက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ေမ်ာက္တို႔ထံုးစံအတိုင္း ဗိုက္ကိုပြတ္ရင္း ျပံဳးၿဖီးၿဖီးလုပ္ေနမိေပတဲ့ သူေရာကၽြန္ေတာ္ပါ စိတ္မေျပႏိုင္ၾကပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သင္ခန္းစာအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ခုလို ၿပီးဆံုးသြားရတာ မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာကေတာ့ ခ်ီးက်ဴးစရာ ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ခါမွ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးခဲ့တယ္လို႔ မရွိပါဘူး။ တစ္ခါတေလေတာ့ မီးညွိထားတဲ့ သူ႔ေဆးတံကို ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာဘက္က အေမြးေတြထဲ ကၽြန္ေတာ္မမီေလာက္တဲ့ေနရာမွာ ထားရင္း ေဆးတံကအခိုးနဲ႔ ေလာင္ေစတတ္ပါတယ္။ ဒါေပတဲ့ အေမြးေတြ ေလာင္တဲ့အခါမွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ၾကင္နာသနားတတ္တဲ့လက္ႀကီးနဲ႔ သူ႔ဘာသာ ၿငွိမ္းေပးတတ္ပါတယ္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္မဆိုးႏိုင္တာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ ေမ်ာက္ဆန္တဲ့ သေဘာသဘာ၀ေတြကို ဆန္႔က်င္ေနၾကသူေတြ ျဖစ္လို႔ပါပဲ။ ဒီကိစၥမွာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပိုပင္ပန္းတာေပါ့ေလ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တစ္ညေနမွာ သူေရာကၽြန္ေတာ္ပါ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခု ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႔က သေဘၤာေပၚမွာ အထိမ္းအမွတ္ပြဲ တစ္ခုခု လုပ္တယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဓာတ္စက္ကလည္း သီခ်င္းေတြဘာေတြ ဖြင့္လို႔။ သေဘၤာအရာရွိေတြကလည္း လူေတြအၾကား ဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္နဲ႔။ အဲဒီညေနက ဘယ္သူကမွ သိပ္ၿပီး ဂရုတစိုက္မရွိတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေလွာင္အိမ္ေရွ႕မွာ အမွတ္တမဲ့ ထားသြားတဲ့ အရက္ပုလင္းကို ကၽြန္ေတာ္လွမ္းယူလိုက္ပါတယ္။ ဆရာျပထားတဲ့အတိုင္း အဖံုးကို ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။ အျပင္ကလူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ေနၾကတုန္း ကၽြန္ေတာ္က အရက္ပုလင္းကို ႏႈတ္ခမ္းမွာ ေတ့လိုက္ၿပီး ေသာက္ေနက်အရက္သမားတစ္ေယာက္လို မဲ့တာရြဲ႕တာမရွိဘဲ မ်က္လံုးကို အသာေမွးလို႔ ေသာက္ခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ပုလင္းကို အသာလႊင့္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ လႊင့္ပစ္တာကေတာ့ အရင္ကလို မႏွစ္ၿမိဳ႕တဲ့ပံုစံမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ေက်နပ္နပ္ လွလွပပပါ။ လုပ္ေနက် ဗိုက္ကို ပြတ္ဖို႔ေတာင္ ေမ့သြားပါတယ္။ ဒါေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြင္းမွာ ေစ့ေဆာ္မႈေတြ၊ တြန္းအားေတြ မ်ားလာတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပါးစပ္က “ဟဲလို” လို႔ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ပဲ ေအာ္လိုက္မိပါတယ္။ အဲဒီလိုေအာ္လိုက္တာဟာ လူေတြအၾကား ထြင္းေဖာက္၀င္ေရာက္သြားခဲ့ၿပီး လူေတြေျပာဆိုေနၾကတာေတြဟာ ရပ္တန္႔သြားပါတယ္။ “နားေထာင္ၾကစမ္း၊ ဒီေကာင္ လူလိုစကားေျပာေနတယ္” လို႔ ေျပာဆိုသံေတြဟာ ပဲ့တင္ထပ္သြားၿပီး ေခၽြးထြက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာကို နမ္းရႈတ္ေနသလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ထပ္ေျပာပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ လူေတြကို တုပလိုစိတ္ မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ တုပလုပ္ကိုင္ေနရတာေတြက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ပါ။ တျခား ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ မရွိပါဘူး။ လူလို စကားတစ္ခြန္းထြက္သြားတဲ့အတြက္လည္း ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေအာင္ျမင္မႈ မရခဲ့ပါဘူး။ အသံကလည္း အဲဒီကတည္းက ၀င္သြားလုိက္တာ လ,အေတာ္ၾကာမွပဲ ျပန္ေကာင္းလာတယ္။ အရက္ကိုမုန္းတီးမႈလည္း ျပန္ျဖစ္လာရံုမကဘူး၊ ပိုေတာင္ မုန္းလာတယ္။ ဒီေပတဲ့ ဦးတည္ခ်က္တစ္ရပ္အတြက္ေတာ့ သႏၷိ႒ာန္ ခ်ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဟမ္းဘာ့ဂ္ၿမိဳ႕က တိရစၦာန္ေတြေလ့က်င့္ေပးတဲ့ လူရဲ႕လက္ထဲ အပ္လိုက္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေရြးခ်ယ္စရာ ႏွစ္ခုပဲရွိတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ျမင္လိုက္မိတယ္။ တိရစၦာန္ရံုကို အပို႔ခံမလား၊ ရံုသြင္းျပပြဲေတြဆီ အပို႔ခံမလား။ ကၽြန္ေတာ္ေတြေ၀မေနပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္လည္း ေျပာလိုက္မိတယ္၊ ပြဲသြင္းတဲ့ဆီကို ေရာက္ေအာင္ တတ္ႏုိင္သမွ်ႀကိဳးစားလို႔။ အဲဒီမွာ လြတ္လမ္းရွိတယ္။ တိရစၦာန္ရံုဆိုတာက ေလွာင္အိမ္အႀကီးႀကီး တစ္မ်ဳိးပဲ။ အဲဒီေရာက္ရင္ျဖင့္ ကိုယ္က်ဳိးနည္းေရာ့ပဲ။ လူႀကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ား၊ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေလ့လာဆည္းပူးပါတယ္။ လိုအပ္ၿပီဆိုတဲ့အခါ ေလ့လာဆည္းပူးရပါတယ္။ လြတ္ေျမာက္ခ်င္ၿပီဆိုတဲ့အခါ ေလ့လာဆည္းပူးရပါတယ္။ သႏၷိ႒ာန္ခ်ထားခဲ့ၿပီဆိုရင္ ေလ့လာဆည္းပူးရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေလ့က်င့္ေပးသူကေတာ့ ၾကာပြတ္နဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေတာ့တာေပါ့။ သူ႔ကိုဆန္႔က်င္တာ ဘယ္ခံမလဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေမ်ာက္တို႔ထံုးဓေလ့ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ထြက္ခြာသြားၾကပါေလေရာ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပထမဦးဆံုးဆရာလည္း သူကိုယ္တိုင္ေမ်ာက္လိုျဖစ္လာတာမို႔ အရူးေထာင္ပို႔လိုက္ၾကရလို႔ သူ အဲဒီအထဲ ေရာက္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုသင္ၾကားတဲ့ကိစၥေတြ ဆက္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကံအားေလ်ာ္စြာပါပဲ၊ သူလည္း မၾကာခင္ အဲဒီက ထြက္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ နည္းျပဆရာေတြ အမ်ားႀကီး သံုးခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ခါတေလ အမ်ားႀကီးကို တစ္ႀကိမ္တည္းမွာ သံုးခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို ပိုၿပီး ယံုၾကည္လာတာနဲ႔အမွ် ပရိသတ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ တိုးတက္မႈေတြအေပၚ ပိုၿပီး စိတ္၀င္တစားရွိလာတဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အနာဂတ္လည္း ေတာက္ပလာေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို လမ္းညႊန္နည္းျပႏိုင္မယ့္ ဆရာမ်ားကို ကိုယ္တုိင္ပဲ ငွားရပါတယ္။ သူတို႔ကို အခန္းငါးခန္း ဆက္လ်က္မွာထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္က တစ္ခန္းခ်င္း ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားရင္း သူတို႔ဆီက မနားတမ္း ေလ့လာဆည္းပူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တိုးတက္လာခဲ့ပါတယ္။ အရပ္တကာကလာတဲ့ အသိပညာေရာင္ျခည္မ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကို ႏိုးထေစခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းေျမာက္ခဲ့ရတယ္ဆိုတာကိုျဖင့္ မျငင္းလိုပါဘူး။ ဒီအခ်က္ကေလး တစ္ခ်က္လည္း ေျပာပါရေစ။ ဟိုကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြႀကီးႀကီးမားမား မထားခဲ့သလို ဒီကေန႔မွာဆိုလည္း အမ်ားႀကီးနည္းေနခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သာမန္ဥေရာပတိုက္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပညာေရးအဆင့္ကို ရခဲ့ပါၿပီ။ ဒါဟာ တကယ္ေတာ့ ဘာမွႀကီးမားတဲ့ေအာင္ျမင္မႈတစ္ရပ္မဟုတ္ဘူးလို႔ဆိုႏိုင္ေပတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္မွာေတာ့ ေလွာင္အိမ္ထဲက ထြက္ရၿပီး လူတို႔ရဲ႕လြတ္ေျမာက္မႈတစ္နည္းကို ရရွိေစခဲ့တာပါ။ (ဂ်ာမန္)[3] ဘာသာစကားအရ တင္စားေျပာဆိုရာမွာသံုးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိပါတယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈနည္းရာသို႔ ျပဳတ္က်ျခင္းတဲ့။ မွန္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈနည္းရာကို ျပဳတ္က်သြားတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း တျခားေရြးခ်ယ္စရာမွ မရွိဘဲကိုး။ ဒါေၾကာင့္လည္း လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ကမွ မေရြးခ်ယ္ခဲ့တာ။ ခုထိ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈနဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို ျပန္ၿပီးသံုးသပ္ၾကည့္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ၀မ္းနည္းစရာမရွိသလို ေက်နပ္စရာေတြလည္း မရွိပါဘူး။ လက္ကို ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲမွာထည့္ၿပီး ၀ိုင္ပုလင္းက စားပြဲေပၚမွာ။ ကိုယ္တစ္၀က္က လွဲလို႔၊ တစ္၀က္ကေတာ့ ကုလားထိုင္ေပၚထိုင္ရင္း ျပတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကို ၾကည့္ေနတတ္တယ္။ ဧည့္သည္ေတြမ်ားလာရင္ ဣေျႏၵရရနဲ႔ သူတို႔ကို ေတြ႕ဆံုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မန္ေနဂ်ာကေတာ့ ေဘးက အခန္းက်ဥ္းကေလးထဲမွာ ထိုင္ေလ့ရွိၿပီး ကၽြန္ေတာ္က အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းကေလး လႈပ္လိုက္တဲ့အခါမွ ကၽြန္ေတာ္ရွိရာလာၿပီး ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြကို နာယူရတာ။ ညေနဘက္ေတြမွာေတာ့ ျပပြဲ အျမဲလိုရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈကို သေဘာက်ေပတဲ့ ဒီ့ထက္ေကာင္းေအာင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အားထုတ္ႏိုင္မယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ ဧည့္ခံပြဲေတြ၊ လူမႈေရးပဲြေတြ၊ ပညာတတ္ေတြဘာေတြဆီက ညဥ့္နက္လို႔ အိမ္ျပန္တဲ့အခါမွာေတာ့ အေတာ္အတန္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးထားတဲ့ ေမ်ာက္မကေလးရွိရာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကို ျပန္ပါတယ္။ သူနဲ႔က ေမ်ာက္တို႔ဘာသာဘာ၀ ဆက္ဆံရသေပါ့။ ေန႔လယ္ခင္းေတြမွာေတာ့ သူနဲ႔ ေတြ႕ေလ့မရွိပါဘူး။ သူ႔မွာက သင္ၾကားထားေပတဲ့ ဆင္ျခင္တံုတရားမရွိလွတဲ့ တိရစၦာန္ရဲ႕ အၾကည့္မ်ဳိးက ရွိေနေသးတာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္ကလြဲလို႔ တျခားသူေတြကေတာ့ မသိၾကပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မၾကည့္ရက္ဘူး။ အားလံုးျပန္ၿပီးျခံဳငံုေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ဦးတည္ရည္မွန္းထားတဲ့အတိုင္း ေအာင္ျမင္မႈရွိခဲ့တယ္ဆိုတာ သံသယျဖစ္စရာ မရွိပါဘူး။ ႀကိဳးပမ္းရက်ဳိးမနပ္ေပဘူးလို႔ေတာ့ မေျပာၾကေစခ်င္ဘူး။ ဘယ္လိုအျဖစ္အပ်က္မ်ဳိးမွာျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔က ဘယ္လိုလူပုဂၢိဳဟ္ဆီကမွ အဆံုးအျဖတ္မေတာင္းပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔က အသိပညာျဖန္႔ေ၀ေပးခ်င္တာပါ။ သိေစခ်င္တဲ့ သေဘာပါ။ ေလးစားထိုက္တဲ့ အသိပညာအေဆာက္အအံုက လူႀကီးမင္းတို႔အတြက္လည္း ဒီသေဘာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔က အစီရင္ခံရံုသာပါပဲ။

 +ျမင့္သန္း+ 

 [1] A Report for an Academy
 [2] အာဖရိကတုိက္ အေနာက္ဘက္ေဒသ
 [3] ပက္စေလ၏ မူတြင္သာ ဘာသာစကား၏အမည္ကို ေဖာ္ျပထားသည္။

 Image: www.west-end-times.com
 Posted by ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)

Read More...

===Security အားနည္းေသာ ျမန္မာနိုင္ငံႏွင့္ Ebolaအႏၱရာယ္==

30,Augမွာက်ေရာက္မယ့္ Blogger Day အတြက္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ စာမေရးျဖစ္ၾကသူ အခ်င္းခ်င္း ႏႈိးေဆာ္ရင္း ဤေဆာင္းပါးေလးကိုေရးျဖစ္ခ့ဲသည္။ လြန္ခ့ဲေသာ ၁၀ႏွစ္ခန္႔က အင္တာနက္တစ္ခြင္တြင္ blog page မ်ားျ ပဳလုပ္ကာ စာေရးသူမ်ား ေရပန္းစားခ့ဲဖူးသည္။ ထိုထဲမွ bloggerအမ်ားစုမွာ ျပည္ပတြင္ ေနထိုင္သူမ်ားျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွအပ တစ္ကမၻာလံုးတြင္ အင္တာနက္ ဝက္ဆိုဒ္မ်ားကို လြတ္လပ္စြာဖြင့္ေပးထားသျဖင့္ အလကားရေသာ blogspot.com ကိုအသံုးျပဳၿပီး စာေရးဝါသနာပါသူတို႔ bloggerျဖစ္လာခ့ဲၾကသည္။ ထိုသူမ်ားထဲတြင္ က်မလည္း တစ္ေယာက္အပါအဝင္။ နိုင္ငံျခားတြင္၉ႏွစ္ၾကာေနထိုင္ခ့ဲရင္း အေတြ႔အႀကံဳႏွင့္ ဗဟုသုတမ်ားစြာကို ေရးသားခ့ဲၿပီး ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ေတာ့ မိသားစုအေရးႏွင့္ အင္တာ နက္လိုင္းမေကာင္းျခင္းတို႔ ေၾကာင့္ စာေရးသည့္ဖက္သို႔ မလွည့္နိုင္ေတာ့သည္မွာ ယခု က်မ၏သားေလး အသက္(၄)လအရြယ္ပင္ေရာက္ရွိခ့ဲေလၿပီ။ လြန္ခ့ဲေသာတပတ္ခန္႔က သားေလးအတြက္ လက္တြန္းလွည္းတစ္စီးဝယ္ရန္ စိတ္ႀကိဳက္မေတြ႔မခ်င္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းရွိ shopping centerအေတာ္မ်ားမ်ားသို႔ သြားေရာက္ရွာေဖြခ့ဲသည္။shopping centerမ်ား၏ အဝင္ဝတြင္ "security"လက္ပတ္မ်ားနွင့္လံုၿခံဳေရးဂိတ္ကို ျဖတ္ရသည္။ က်မလြယ္ထားေသာ အိတ္ကို စားပြဲေပၚတင္ေပးၿပီး က်မက သတ္မွတ္ထားေသာ ေရာင္ျခည္ျဖတ္ရံုေလးကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ေပးရသည္။ shopping center တစ္ခုလံုး၏ လံုၿခံဳေရးကို တာဝန္ယူထားေသာ စစ္ေဆးသူမ်ားမွာတာဝန္အရ ေစ်းဝယ္လာသူမ်ားအားစစ္ေဆးေနေသာ္လည္း ၾကပ္မတ္မႈမရွိ။ က်မလြယ္ထားေသာ အိတ္ကို စစ္ေဆးသူတစ္ဦး၏ေရွ႕သို႔ ခ်ေပးလိုက္သည္။ စစ္ေဆးသူအမ်ိဳးသမီးမွ အိတ္၏ဇစ္ကိုအဖြင့္ အပိတ္ လုပ္ၿပီးက်မထံသို႔ ျပန္ေပးသည္။ အိတ္တြင္းသို႔ ေမႊေႏွာက္ရွာျခင္းမ်ိဳးမရွိ။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ အိတ္ကို မစစ္ေဆးသည္ကမွ ေကာင္းအံုးမည္။ ထိုေန႔က shopping centerသံုး ေလးခုသို႔ က်မေရာက္ရွိခ့ဲသည္။ securityဂိတ္မ်ားကို ထံုးစံ အတိုင္း ျဖတ္ေက်ာ္ခ့ဲသည္။ က်မ၏လက္ကိုင္အိတ္ကို စစ္ေဆးရန္ လံုၿခံဳေရးစားပြဲေပၚသို႔တင္ေပးလိုက္ေတာ့ လံုၿခံဳေရးဝန္ထမ္းမွာ က်မကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး စားပြဲေပၚတင္ေပးလိုက္ေသာ အိတ္ကို ဖြင့္ေတာင္မၾကည့္ေတာ့ပဲ ျပန္ေပးပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ပါနည္း။ က်မ၏မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ဤshopping centerအား ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး အႏၱရာယ္ျပဳ မည့္ပံုမ်ိဳး မေပၚ၍စိတ္ခ်သြားပံုရသည္။ လူဆိုးႏွင့္လူေကာင္း မည္သို႔ခြဲျခားထားပါသနည္း။ "security" ဆိုသည္မွာ ၎တာဝန္က်ရာ ေနရာေဒသ၏လံုၿခံဳေရးအတြက္ တာဝန္အရွိဆံုးလူျဖစ္သည္။ shopping centerမ်ားတြင္ ဗံုးေပါက္သည္။ hotelမ်ားတြင္ဗံုးေပါက္သည္။ ဘူတာရံုမ်ားတြင္ဗံုးေပါက္သည္။ ထိုေနရာမ်ားတြင္ "security"ဟုေခၚေသာ လံုၿခံဳေရးမ်ားရွိပါလွ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ မလံုၿခံဳပါသနည္း။ အက်ႌအနက္၊ ေဘာင္းဘီအနက္ မ်က္မွန္အနက္နွင့္ ပါးသိုင္းေမႊးမ်က္ႏွာနဲ႔မွ လူဆိုးမဟုတ္။ အဖ်က္သမားမဟုတ္။ ေမာ္ဒယ္လ္ဂဲလ္တစ္ေယာက္ပံုစံမ်ိဳးလည္းျဖစ္နိုင္သည္။ ကေလးအေမပံုစံမ်ိဳး လည္းျဖစ္နိုင္သည္။ အဖြားအိုပံုစံမ်ိဳးလည္းျဖစ္နိုင္သည္ ။ ဤအခ်က္အား လံုၿခံဳေရးဝန္ထမ္းမ်ားမွ သတိျပဳ ၾကပ္မတ္ရန္လိုေပသည္။ နိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္မ်ားတြင္ "security"တာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ေနေသာ သူမ်ားကို ျမင္ဖူးၾကမည္ထင္ပါသည္။ သူတို႔တြင္ အာဏာအျပည့္ရွိသည္။ ၎တို႔တာဝန္ က်ရာ ေနရာေဒသ၏ လံုၿခံဳေရးအတြက္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အျပည့္ေပးထားသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္းရွိ shopping centerမ်ားမွ securityမ်ားကေတာ့ ဂိတ္ေစာင့္သာသာ၊ ၾကြက္ေခ်ာက္ငွက္ေခ်ာက္သာသာမွ် သေဘာ ထားေနၾကျခင္းကို အားမရျဖစ္ရသည္။ 

---------------

 (၂) 

 ျမန္မာျပည္မွ ျပည္ပသို႔သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္မည့္သူမ်ား ျပည္ပသို႔မထြက္ခင္ ေဆးစစ္ရသည္။ "C ပိုး" "Bပိုး" ရွိမရွိ စစ္ရသည္။ ေဆးက်ပါက ျပည္ပသို႔ထြက္ခြင့္မရွိ။ သို႔ပါေသာ္လည္း "Cပိုး" "Bပိုး"ရွိသူမ်ား ေဆးေအာင္ၿပီးနိုင္ငံျခားသို႔ ထြက္ခြင့္ရေနၾကသည္။ နည္းလမ္းရွိပါသည္။ နိုင္ငံျခားသို႔သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္မည့္ျဖဴျဖဴဆိုေသာ မိန္းခေလးတြင္ "Cပိုး"ရွိသည္ဆိုပါစို႔။ ေဆးခန္း တြင္ ေဆးစစ္သည့္အခါ သူမအစား "Cပိုး"မရွိသူတစ္ေယာက္အား သူမ၏အမည္ျဖင့္ အစားထိုး ဝင္ေရာက္ေဆးစစ္ေစၿပီး ေဆးေအာင္မႈ passကို ရယူေနၾကသည္။ ဤနည္းျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာေဆးခန္းမွ ဝန္ထမ္းမ်ား လာဘ္ေပးလာဘ္ယူျပဳလုပ္ၿပီး က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ securityကို ခ်ိဳးေဖာက္ေနၾကပါသည္။ သက္ဆိုင္ရာေဆးခန္းမ်ားမွ ဤအခ်က္ကို အထူးၾကပ္မတ္ေပး ပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါသည္။ 

 ------------ 

(၃) 

လြန္ခ့ဲေသာ တစ္ပတ္ခန္႔က ၾကည့္ျမင္တိုင္ညေစ်းမွ တိုက္အိုတစ္လံုး ဝရံတာပ့ဲက်၍ လူေသမႈျဖစ္ပြားခ့ဲ သည္။ ဤက့ဲသို႔ တိုက္အို တိုက္ေဆြးမ်ား မၾကာခဏၿပိဳက်မႈမ်ားကိုလည္း သက္ဆိုင္ရာတာဝန္ရွိသူမ်ားမွ တိုက္၏ခိုင္ခ့ံမႈ securityကို ႀကီးၾကပ္စစ္ေဆး ထိန္းသိမ္းေပးသင့္သည္။ ေနာက္ဆံုးတင္ျပလိုသည္မွာ လက္ရွိေခတ္စားေနေသာ Ebola virus အေၾကာင္းကို လူတိုင္းသိၿပီးၾကၿပီ။ Ebola virusကူးစက္ခံရပါက ေျဖေဆးမေတြ႔ေသး။ ထိုEbola virus မွာ အာဖရိကနိုင္ငံဖက္မွ စတင္ျဖစ္ပြားခ့ဲရာမွ ယခုအခါ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံမ်ားဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္းျပန္႔ႏွံ႔လာေလၿပီ။ က်မတို႔ျမန္မာနိုင္ငံ တြင္းသို႔ အခ်ိန္မေရြးေရာက္လာနိုင္သည္။ Ebola virusေရာဂါကူးစက္ခံရသူဟု သံသယရွိသူ အသက္(၂၂)ႏွစ္ အရြယ္ ျမန္မာလူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ ျပည္ပမွ ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္လာၿပီး ေဝဘာဂီကူးစက္ေဆးရံုတြင္ ေဆးကုသမႈခံယူလွ်က္ရွိသည္ ဆိုေသာ သတင္းတစ္ခု အင္တာနက္တြင္ျပန္႔ႏွံ႔လ်က္ရွိသည္။ ေရာဂါအေျခအေနမွာ သက္သာလာၿပီဟုလည္း ၾကားသိရပါသည္။ ဤသည္ကား ဝမ္းသာစရာပင္။ ဤက့ဲသို႔ ေဆးမေတြ႔ေသးေသာ ကပ္ေရာဂါဆိုးႀကီး ျမန္မာျပည္အတြင္းသို႔ မဝင္ေရာက္နိုင္ေစ ရန္ ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္နိုင္ေသာ ေလေၾကာင္း ေရေၾကာင္း ကုန္းေၾကာင္းတို႔မွ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးနွင့္တကြ သက္ဆိုင္ရာက်န္းမာေရးဌါနမွ တာဝန္ရွိ သူမ်ားက securityအျပည့္ျဖင့္ စိစစ္ေပးရန္လိုသည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ပါက Ebola virusရွိသူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွအစျပဳ၍ ဆင့္ပြားကူးစက္ကာ ကပ္ေဘးဆိုးႀကီးကို ရင္ဆိုင္ၾကရမည္ကို ေတြးရင္း "security"အလြန္ အားနည္းေသာ ျမန္မာျပည္မွ ျပည္သူတစ္ေယာက္အေနျဖင့္ လြန္စြာစိုးထိတ္မိပါေၾကာင္း တင္ျပရင္းးး ဤေဆာင္းပါးေလးကို Blog Day အမွတ္တရအျဖစ္ ေရးသားလိုက္ပါသည္။ (မီးဆိုတာ မေလာင္ခင္က တားရပါတယ္ ေလာင္ၿပီးမွဆိုရင္ေတာ့… ) စာဖတ္သူမ်ားႏွင့္တကြ စာေရးသူသူငယ္ခ်င္းခ်င္းမ်ားအားလံုး Happy Blog Day ပါေနာ္။ 

+လင္းဦး(စိတ္ပညာ)+

Read More...

==ဟာဒယနွလုံး-တခဏျပဳံး(မွတ္ပလား)==


Read More...

==ကာတြန္းဟာသ(သစ္လုံးျပည္ပမပို ့ရ)==




Read More...

==လူထုက်န္းမာေရး( ေမာပန္းျခင္း)==

**Public Health**
 ေမာပန္းျခင္းဟာ ႏွလံုးေရာဂါရဲ႕ ေရွးဦး လကၡဏာမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွား အားကစား လုပ္သူ မ်ားဟာ ပိုၿပီး အေမာခံႏုိင္ၾကၿပီး သက္လံု ေကာင္းၾကတယ္။ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားျခင္းဟာ ခႏၶာကိုယ္ ပံုသဏၭာန္ကို အခ်ဳိးအစား မွ်တၿပီး ခႏၶာကိုယ္ရွိ ၾကြက္သား အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ပိုမုိ သန္စြမ္းေစတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ အလုပ္ ပိုလုပ္ႏုိင္တယ္။ အသက္အရြယ္နဲ႔ တစ္ဦးခ်င္းရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ အေျခအေနကို လုိက္ၿပီး သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ေလ့က်င့္ခန္း တစ္ခုခုကို ျပဳလုပ္သင့္တယ္။ ေန႔စဥ္ နာရီဝက္ အားကစား၊ အေျပး၊ လမ္းေလွ်ာက္ ဒါမွမဟုတ္ စက္ဘီးစီး လုပ္သင့္တယ္။ ေမာပန္းတယ္ ဆုိတာ ခႏၶာကိုယ္တြင္းမွာ အေၾကာင္း ေၾကာင္းေၾကာင့္ ကာဗြန္ဒုိင္ ေအာက္ဆုိက္ ဓာတ္ေငြ႕မ်ား စုေဝးေနတဲ့ အခါမွာ ျဖစ္ေစ၊ ေအာက္ဆီဂ်င္ ေလ်ာ့နည္းေနတဲ့ အခါမွာ ျဖစ္ေစ ဦးေႏွာက္က သိရွိၿပီး အသက္ ရွဴသြင္းတဲ့ အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းက အာ႐ုံေၾကာမွ တစ္ဆင့္ အဆုတ္ကို ပို၍ အသက္ရွဴဖို႔ ၫႊန္ၾကားတာ ျဖစ္တယ္။ အဆုတ္ဟာ ခႏၶာကိုယ္ အတြက္ ေအာက္ဆီဂ်င္ ပိုရ ေစဖို႔၊ ပိုေနတဲ့ ကာဗြန္ဒိုင္ ေအာက္ဆိုက္ ထုတ္ဖို႔ အလုပ္ လုပ္ေပးရတယ္။ ေမာပန္းရျခင္းမွာ ေမာပန္းျခင္းနဲ႔ အတူ အသက္ရွဴ မဝျခင္း၊ ႏွလံုးခုန္ ျမန္ျခင္းတို႔ တြဲ၍ ျဖစ္ၾကတယ္။ ေမာပန္းျခင္း အေၾကာင္းအရာမွာ ႏွလံုး ေရာဂါဟာ ေမာပန္းတဲ့ အဓိက လကၡဏာ ျဖစ္တယ္။ ႏွလံုးေရာဂါ သည္ဟာ ပင္ပင္ပန္းပန္း မလုပ္ဘဲ အလိုလုိ ေမာပန္း ေနတတ္တယ္။ အဆုတ္ေရာင္ေရာဂါ အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ေကာင္းစြာ အသက္မရွဴႏိုင္ရင္ ေမာပန္းၾကတယ္။ ျပင္းထန္တဲ့ အဆုတ္ အေအးမိေရာဂါ၊ အဆုတ္ ေရာင္ျခင္း၊ ျပည္တည္ျခင္း၊ ေသြးမ်ား စုေဝးျခင္း၊ ျပည္မ်ား ပုိမို ခိုေအာင္းေနျခင္း၊ ရင္ေခါင္းပိုင္းရွိ အဂၤါမ်ား ကင္ဆာျဖစ္ျခင္း၊ ေရဖ်ဥ္းနဲ႔ ဝမ္းဗိုက္ရွိ အသားပို၊ အက်ိတ္လံုးမ်ား ဖိလို႔ အဆုတ္မွာ တင္းက်ပ္ျခင္းတို႔ ျဖစ္တယ္။ အသက္ရွဴလမ္းေၾကာင္း ေကာင္းစြာ မပြင့္တဲ့အခါ ေမာပန္း တတ္တယ္။

အဲဒီလို ေမာပန္းတာဟာ အသံအုိး ေရာင္ျခင္း၊ အသက္ရွဴ လမ္းေၾကာင္း တစ္ေလွ်ာက္ အျခား အရာဝတၴဳမ်ားနဲ႔ ပိတ္ဆို႔ေနျခင္း၊ အဆုတ္ ေလျပြန္ေရာင္ျခင္း၊ အဆုတ္ အေအးမိျခင္း၊ ပန္းနာရင္က်ပ္ ေရာဂါ၊ ကာလသား ေရာဂါနဲ႔ အသံအုိး ထိခုိက္မိျခင္း၊ လည္ပင္းမွာ အသားပို၊ အက်ိတ္လံုးမ်ား၊ သိုင္းရြိဳက္ အက်ိတ္ ကင္ဆာတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။ ေသြးအားနည္းျခင္း၊ ဦးေႏွာက္ႏွင့္ ေက်ာ႐ိုးတြင္းရွိ အာ႐ုံေၾကာမႀကီးမွာ ဒဏ္ရာရျခင္း၊ အနာေရာဂါ ျဖစ္ျခင္း၊ ဆီးခ်ဳိႏွင့္ တစ္ကိုယ္လံုးရွိ ၾကြက္သား အားနည္းေရာဂါ၊ သိုင္းရြိဳက္ အက်ိတ္ေရာဂါတုိ႔ဟာ ေမာတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ စိတ္ေၾကာင့္ ေမာတတ္တယ္။ အလြန္ နာက်င္တဲ့ အေျခအေန၊ ေတာင္ေပၚႏွင့္ ေလဖိအားနည္း ေနရာမွာ အသက္ရွဴ မဝရင္ ပို၍ ေမာတယ္။ သက္ႀကီး ရြယ္အိုေတြက လူငယ္၊ လူရြယ္ေတြထက္ ပိုၿပီး ေမာပန္း တတ္တယ္။ ၾကြက္သား အင္အားနည္းၿပီး ေသြးေၾကာမ်ား အတြင္း ကာဗြန္ဒိုင္ ေအာက္ဆုိက္ဓာတ္ ျမန္ျမန္ ဖယ္မပစ္ႏုိင္တဲ့ အေလ့အက်င့္ ရွိပါက ေရာဂါဘယ ကင္းၿပီး သာမန္ က်န္းမာေရးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေပမယ့္ ကုိယ္တြင္း ကာဗြန္ဒုိင္ေအာက္ဆုိက္မ်ားၿပီး ေမာပန္းလြယ္တယ္။ ႏွလံုးႏွင့္ အဆုတ္ေရာဂါ အမ်ဳိးမ်ဳိးမွ ကာကြယ္ဖို႔ အဆီအအိမ့္ႏွင့္ ေဆးလိပ္ေလွ်ာ့ ရမယ္။ စိတ္ပင္ပန္းမႈ၊ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ ေလွ်ာ့ရမယ္။ တစ္ကိုယ္ေရ သန္႔ရွင္းမႈႏွင့္ အညီ ေနထုိင္ရမယ္။ ။


+ေဒါက္တာ လြင္သန္႔ (ေဆး-၂)+

 Written by ေရႊတည္

Read More...

Wednesday, August 27, 2014

==ယခုလအတြင္းဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္းသူတို ့အေၾကာင္း==


** မန္ယူတိုက္စစ္ကိုအားျဖည့္မယ့္ဒီမာရီယာ**

မန္ယူက ရီးရဲမက္ဒရစ္ေတာင္ပံ တိုက္စစ္မွဴးးအိန္ဂ်ယ္ဒီမာရီယာကိ ု ေပါင္ ၅၉ ဒသမ ၇ သန္းနဲ ႔ ေခၚယူဖိ ု ႔ သေဘာတူလိ ုက္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ အသက္ ၂၆ ႏွစ္အရြယ္ရွ ိ အာဂ်င္ တီးနားကစားသမား ဒီမာရီယာကို ေခၚယူဖိ ု ႔ အတည္ျပဳလိ ုက္တဲ ့အတြက္ ဒီႏွစ္ရာသီမွ ာ မန္ယူက ကစားသမား ေခၚယူစရိတ္ေပါင္ ၁၃၂ သန္း ကုန္က်လိမ္ ့မယ္လု ႔ ိ ဆိ ုပါတယ္။ ဒီမာရီယာရဲ ႕ ေျပာင္းေရႊ ႕ေၾကးဟာ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္က ခ်ယ္လ္ဆီးက လီဗာပူးမွ ေတာရက္စ္ကိ ုေခၚခဲ ့တဲ ့ အေျပာင္း အေရႊ ႕ေၾကး ေပါင္သန္း ၅၀ထက္ေက်ာ္ လြန္ခဲ့ပါတယ္။ မန္ယူဟာ၂၀၁၂ ခုႏွစ္က ဖာဒီနန္ကိ ုစံခ်ိန္တင္ ေျပာင္း ေရႊ ႕ေၾကးေပါင္ ၂၉ ဒသမ ၁ သန္းနဲ ႔ လိဒ္အသင္းမွ ေခၚယူခဲ ့ပါတယ္။

ဒါ ေပမယ္ ့ နည္းျပဗန္ဟားလ္က မန္ယူ ကိ ု ျပန္လည္ ေအာင္ျမင္မႈေတြရရွ ိဖိ ု ႔ ကစားသမားေကာင္းေတြ ဆက္တိ ုက္ ေခၚယူခဲ့ပါတယ္။ ၀ဲေနာက္တန္း ကစားသမား လုခ္ေရွ ာ၊ ကြင္းလယ္ လူ ဟာရီရာနဲ ႔ ဒီမာရီယာရဲ ႕ ကစား ေဖာ္ ႐ိုဂ်ဳိတို႔ကို ေပါင္ ၇၂ သန္း သံ ုးၿပီး ေခၚခဲ ့တာပါ။ ဒီမာရီယာဟာ၂၀၁၀ ခုႏွစ္က ဘင္ဖီကာမွ ေပါင္ ၃၆ သန္းနဲ႔ ရီးရဲကိ ုေရာက္ရွ ိခဲ ့တာပါ။ ၂၀၁၂  ခုႏွစ္က လာလီဂါနဲ ႔ ၿပီးခဲ ့တဲ ့ရာသီက ခ်န္ပီယံလိဂ္ဖလား ဆြတ္ခူးေပးႏု ိင္ခဲ ့ ပါတယ္။(အာကာေက်ာ္)



**စီ႐ု ိနယ္ဒုိတုိ ့ နိုင္ပြဲစျပီ**

ဥေရာပခ်န္ပီယံ ရီးရဲမက္ဒရစ္က လာလီဂါအဖြင္ ့ပြ  ဲတြင္ ေကာ္ဒု  ိဗာ အသင္းကု  ိ ႏွစ္ဂု  ိးျပတ္ျဖင့္  အႏု  ိင္ရလု  ိက္သည္။ ရီးရဲမက္ဒရစ္အတြက္ ဘင္ဇီ မာႏွင့္စီ႐ု  ိနယ္ဒုိတု  ိ့က သြင္းယူေပးခဲ ့သည္။ ရီးရဲမက္ဒရစ္အသင္းတြင္ လူ သစ္မ်ားျဖစ္သည္ ့ ဂ်ိမ္းစ္႐ုိဒရီဂြက္ဇ္ႏွင့  ္ တု  ိနီခ႐ူးစ္တု  ိ႔လည္း ပါ၀င္ကစားခဲ ့  သည္။ တန္းတက္ေကာ္ဒုိဘာအသင္းသည္ တု  ိးတက္မႈရွိေသာ္လည္း စီ႐ုိ
နယ္ဒု  ိ၏ ေနာက္က်ဂု  ိးေၾကာင္ ့ ႏွစ္ဂု  ိးျပတ္ျဖင့္႐ႈံးနိမ္ ့ခဲ ့ရသည္။(ေကာင္းျမတ္သူ) 





**လက္ရွိခ်န္ပီယံ မန္စီးတီးက  လီဗာပူးကုိဂိုးျပတ္နိုင္**

ပရီမီယာလိဂ္ခ်န္ပီယံ မန္စီးတီး
က အိမ္ကြင္းတြင္ ၿပီးခဲ ့သည္ ့ရာသီက
ဒုတိယရခဲ ့သည္ ့ လီဗာပူးကု  ိ သု  ံးဂုိး-
တစ္ဂု  ိးျဖင့  ္ အႏု  ိင္ရလု  ိက္သည္။

 ယင္းပြ  ဲတြင္ ဂ်ဳိဗီတစ္က ပထမပု  ိင္းတြင္
အျခားကစားသမားမ်ား၏ ဖန္တီး ေပးမႈမပါဘဲ ႏွစ္ဂု  ိးသြင္းယူ
လု  ိက္သည္။


တတိယအႏုိင္ဂု  ိးကုိ လူစား၀င္
လာသည္ ့ အဂူ႐ု  ိက ၀င္၀င္ခ်င္းသြင္းယူ  ခဲ ့သည္။ လီဗာပူးအတြက္ ေခ်ပဂု  ိးကု  ိ
ဇာဘလက္တာက ကု  ိယ္ ့ဂု  ိးကု  ိယ္ျပန္ သြင္းခဲ ့သည္။ လီဗာပူးက ေပါင္ ၁၆
သန္းႏွင့  ္ စာခ်ဳပ္လု  ိက္ေသာ ဘာေလာ့တယ္လီက အရန္လူအျဖစ္သာထိုင္

ၾကည့္ခဲ့သည္။
(ေကာင္းျမတ္သူ)

Read More...

ေပါေပါရ မ်ားမ်ားေသာက္ ျမန္ျမန္ေသ | 7Day Daily - ၇ ရက္ ေန႔စဥ္ သတင္းစာ

 ‘ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကိုသာ ၾကည့္ေတာ့။ အရက္တုေတြ ေသာက္ေနရလို႔ ဘယ္လိုျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ’’



အစိုးရအဖြဲ႕၀င္ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးတစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဦး၀င္းျမင့္ကိုယ္တိုင္က
အရက္တုမ်ား ျမန္မာျပည္အတြင္း ေရာင္းခ်ေနမႈအေပၚ စိတ္နာနာႏွင့္
ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားလာရသည့္ အေျခအေနျဖစ္သည္။



ေပါေပါရ မ်ားမ်ားေသာက္ ျမန္ျမန္ေသ | 7Day Daily - ၇ ရက္ ေန႔စဥ္ သတင္းစာ

Read More...

==ကေလးတို႔ ပညာကို ဆံုးခန္းတုိင္ပါေစကြယ္၊ ကေလးလုပ္သား မျဖစ္ၾကပါေစနဲ႔ကြယ္==

(မဲေဆာက္ျမိဳ ့ေန ့သစ္အလကေက်ာင္းမွာတတိယတန္း မွအဌမတန္းေအာင္တဲ့အထိေက်ာင္းကေလးအျဖစ္ေက်ြးေမြး ျပဳစုေစာင္ ့ေရွာက္ခဲ့ရသူ(၀ါ)ေက်ာင္းရဲ ့ အနာဂတ္အိပ္မက္ထဲကကေလးတစ္ဦး)

+အပိုင္း (၃)နိဂုံး+ “ဟစ္ပ္ေဟာ့ေလးေရ သားတကယ္ပဲ ေန႔သစ္အလယ္တန္းေက်ာင္းကို ခြဲခြာသြားၿပီလားကြယ္။ မင္းအေပၚ နက္ရႈိင္းဲတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ေႏွာင္ဖြဲ႕ထားတဲ့ အနာဂတ္အိမ္ကေလး လံုး၀ ပ်က္သုဥ္းသြားပါၿပီကြာ… ေတာက္…..”

အတူေနခဲ့ေသာ ဆရာရဲရင့္ေအာင္၏ အိမ္နံရံကို လက္သီးႏွင့္ထိုးၿပီး ေၾကေၾကကြဲကြဲ ေျပာဆိုခ်က္ျဖစ္ပါသည္။ ပါသြားပါၿပီ။ သူ၏ မိခင္ႏွင့္အတူ မဟာခ်ဳိင္ေဒသသို႔ ပါသြားပါေလၿပီ။ ဆရာေဇာ္ကား အသက္အရြယ္လည္း (၆၀) ေက်ာ္ရွိၿပီး တရားလည္း အေတာ္အတန္ ရေနေသာသူျဖစ္၍လား မဆိုတတ္။ဟစ္ပ္ေဟာ့ေလး၏ မိခင္ေရာက္ေနသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ ဟစ္ပ္ေဟာ့ေလးကို း ခပ္ေရွာင္ေရွာင္ေနကာ သံေယာဇဥ္ကို ျဖတ္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားေနပံုရသည္။ ဆရာၾကည္ကေတာ့ ဟစ္ပ္ေဟာ့ေလးႏွင့္ အေခၚအေျပာမပ်က္ပဲ သူ႔အေမလာမည္ဟု ႀကိဳတင္သိရွိခ်ိန္ကစၿပီး ပီမိုးနင္း၏ “တကယ့္ လူခၽြန္” အပါအ၀င္ ပီမိုးနင္းေရးသားခဲ့ေသာ စိတ္ခြန္အား တိုးပြားေရး စာအုပ္မ်ားကို ေပးဖတ္ကာ သူႏိုင္သမွ်ေသာ ဘ၀အားမာန္ အခ်ဳိ႕ကို ေပးခဲ့တာ ေတြ႕ရပါသည္။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အမွန္တကယ္လည္း ပညာႀကိဳးစားသူျဖစ္ပါလ်က္ (၀ါ) အစစ္အမွန္လည္း ေက်ာင္းစာအပါအ၀င္ အားကစား၊ ကြန္ပ်ဴတာ၊ လူမႈဆက္ဆံေရး စသည္တို႔မွာ ထူးခၽြန္သူျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ မိခင္မ်ား၏ ပညာဥာဏ္ ႏံုနဲ႔မႈေၾကာင့္ အရြယ္မတိုင္မီ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား (ကေလးလုပ္သား) ျဖစ္ၾကသူမ်ား မည္မွ်မ်ားျပားမည္လဲ မခန္႔မွန္းႏိုင္ေခ်။ ထိုင္း- ျမန္မာနယ္စပ္ တာ့ခ္ျပည္နယ္ (ခရိုင္) ၅ ၿမိဳ႕နယ္တြင္ ထိုင္းပညာေရးဌာန (MOE) ၏ အမွတ္ (၂) ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေဒသ ပညာေရးဌာန၏ စာရင္းအရ MOE အသိအမွတ္ျပဳ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား စာသင္ေက်ာင္း (၇၄) ေက်ာင္းတြင္ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းတို႔၏ ရင္ေသြး (၁၇၀၀၀) ခန္႔တက္ေရာက္ေနၿပီး ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္း ဆရာေပါင္း (၆၀၀) ေက်ာ္ရွိသည္။ ထိုကေလးတို႔၏ အေျခခံပညာေရးအဆင့္ (မူႀကိဳမွသည္ ထိုင္းသတ္မွတ္ခ်က္ ၁၂ တန္းအထိ) ပညာဆံုးခန္းတုိင္ၾကရန္
လံုး၀ဥႆသုံမလြယ္ကူၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ကေလးအနည္းငယ္မွ်သာ “ဘြဲ႕ရ ပညာတတ္” အဆင့္ကို ေရာက္ၾကၿပီးသကာလ ကေလးအမ်ားစုမွာမူ ပညာတစ္ပိုင္းတစ္စႏွင့္ပင္ ကေလးလုပ္သား ဘ၀ကို အရွင္ႏွင့္မွ လတ္လတ္ႀကီး ေရာက္ရွိသြားၾကတာ မ်ားပါသည္။



(မဲေဆာက္ျမိဳ ့ေန ့သစ္အလကေက်ာင္းမွာတတိယတန္း မွအဌမတန္းေအာင္တဲ့အထိေက်ာင္းကေလးအျဖစ္ေက်ြးေမြး ျပဳစုေစာင္ ့ေရွာက္ခဲ့ရသူ(၀ါ)ေက်ာင္းရဲ ့ အနာဂတ္အိပ္မက္ထဲကကေလးတစ္ဦး)
အို….. အသင္ေလာက (တိတိက်က်ေျပာရပါလွ်င္၊ အသင္ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေလာက) သင္သည္ မိခင္တုိင္းျပည္တြင္ အလုပ္အကိုင္ရွားပါးမႈႏွင့္ ေန႔စဥ္၀င္ေငြ ပါးရွားပါေလတုိင္း အရြယ္မတိုင္ေသးသည့္ (၀ါ) ပညာသင္ယူေနဆဲျဖစ္သည့္ ကေလးမ်ားကို အလုပ္ခိုင္းေစျခင္းမွ ဘယ္ေသာအခါမ်ားမွ နည္းပါးသြားေအာင္စြမ္းေဆာင္နိုင္ပါမည္နည္း။ တစ္ခြန္းတည္းေသာ ဆုေတာင္းစကားကိုသာ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေရႊ႕ေျပာင္းေက်ာင္းဆရာမ်ား အႀကိမ္ႀကိမ္ အဖန္ဖန္၊ အလီလီ အခါခါ ေရရြတ္ၾကရန္သာ ရွိပါသည္။ “ဘ၀ဆက္တိုင္းဆက္တိုင္းကေလးတို႔ ပညာဆံုးခန္းတုိင္ပါေစကြယ္၊ ကေလးလုပ္သား မျဖစ္ၾကပါေစနဲ႔ကြယ္” ဟူ၍။

+ေသာင္ရင္းနဂါး - ရင္ဘတ္ႏွင့္ ခံစားေရးဖြဲ႕သည္။+

  Rest of your post

Read More...