29 Nov, 10// ေစတနာမွန္မွ မိတ္ေဆြ

> အယူအဆမတူတိုင္း ရန္သူလို႔ သေဘာမထားအပ္ေၾကာင္း မၾကာမၾကာ ေရးေလ့ရွိတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လူငယ္တခ်ဳိ႕က ဒီလိုဆိုရင္ အားလံုးကို မိတ္ေဆြအျဖစ္ သေဘာထားၿပီး စိတ္ခ်ယံုၾကည္ရမွာလား လို႔ ေစာဒက တက္ၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေခတ္စားေနတဲ့ win- win နည္းဗ်ဴဟာ အတူတူပဲလားလို႔ ေမးၾကပါတယ္။

**ကာလာမသုတ္နဲ႔ အညီ**
လူငယ္ေတြခုလို ေမးခြန္းျပန္ထုတ္တာ ၀မ္းသာစရာေကာင္းတယ္။ သူမ်ားေျပာတုိင္း မ်က္စီမွိတ္ၿပီး လက္ခံတာမ်ဳိး မလုပ္ၾကဘူးဆိုတာ အနာဂတ္အတြက္ အားရစရာလည္းျဖစ္တယ္။ ဗုဒေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ ကာလာမသုတ္ ကို လူငယ္ေတြက ပိုၿပီး သေဘာေပါက္ၾကပါလို႔လည္း ေအာက္ေမ့မိတယ္။ အခု သူတို႔တေတြ ေစာဒကတက္ၾကတဲ့ စကားကလည္း လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ ရွင္းမျပဘူးဆိုရင္ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ရႈတ္ေထြး သြားေစနုိင္တဲ့ စကားမ်ဳိး ျဖစ္ေနတာကိုး။ အယူအဆ မတူတိုင္း ရန္သူလို႔ သေဘာမထားနဲ႔ဆိုတဲ့ စကားက ရန္သူလို႔ သေဘာထားရမယ့္ သူမရွိဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ဳိးလည္း ေကာက္ယူလို႔ ရသြားနုိင္တဲ့ စကားမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေဆာင္းပါးေတြထဲ တည့္ေရးျဖစ္တဲ့အခါမွာ ေရးတဲ့အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ဖတ္ရေတာ့ သိပ္ၿပီး ရႈပ္ေထြးစရာ အေၾကာင္းမရွိေပမယ့္၊ သူ႔ခ်ည္းသက္သက္ ေကာက္ေျပာလုိက္ရင္ေတာ့ အဓိပၸါယ္ တစ္မ်ဳိးျဖစ္သြားနုိင္ပါတယ္။

**မသမာသူ မိတ္ေဆြမဟုတ္**
အယူအဆ မတူေပမယ့္ ရိုးသားစြာနဲ႔ သူယံုၾကည္တဲ့အတုိင္း အမ်ားအက်ဳိး၊ တုိင္းက်ဳိးျပည္က်ဳိး ေဆာင္ရြက္သူမ်ားကို ရန္သူလို႔ သေဘာမထားအပ္ေၾကာင္း ဆိုလိုတာပါ။ ကိုယ့္တစ္ကိုယ္ေကာင္းစားဖို႔ ႀကီးပြားခ်မ္းသာဖို႔ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားဖို႔အတြက္ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးနဲ႔ အယူအဆတစ္ခုကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး ေၾကြးေက်ာ္ သူမ်ဳိးကိုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး မိတ္ေဆြအျဖစ္ စိတ္ခ်ယံုၾကည္လို႔ ရမွာလဲ၊ ပိုက္ဆံနဲ႔ ပါ၀ါတြဲပါတဲ့ စီးပြားေရးနဲ႔ နုိင္ငံေရးေလာကမွာ အဲဒီလို မသမာတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္(ukterior motive)နဲ႔ လုပ္ေဆာင္သူေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။ ေဆး၀ါးအတု လုပ္တာ၊ နို႔မႈန္႔ထဲ မယ္လမင္း ေရာတာ၊

အစားအေသာက္ေတြထဲ အႏၱရာယ္ရွိ ဓာတုပစၥည္းေတြ ေရာေႏွာထည့္တာ၊ မူးယစ္ေဆး၀ါး ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်တာ၊ လူတသ္လက္နက္ပစၥည္းေတြ ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်တာေတြဟာ စီးပြားေရး မသမာမႈေတြျဖစ္တယ္။ လူေတြ ေသၾကေၾကၾက ေရာဂါေတြရၾကလည္း ဂရုစိုက္စရာ မလိုဘူး။ ပိုက္ဆံရဖို႔က အဓိကပဲလို႔ သေဘာထားသူေတြကိုေတာ့ ရန္သူအျဖစ္ သေဘာထားၾကရမွာပဲျဖစ္တယ္။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မိတ္ေဆြမျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။

**အိုင္ဒီေယာ္ေလာ္ဂ်ီ မ်က္ႏွာဖံုး**
နုိင္ငံေရးေလာကမွာလည္း အမ်ားအက်ဳိး တုိင္းက်ဳိးျပည္က်ဳိးအတြက္ နုိင္ငံေရးလုပ္ၿပီး အသက္စြန္႔သြားတဲ့ အာဇာနည္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အလားတူပဲ အမ်ားအက်ဳိး၊ တုိင္းက်ဳိးျပည္က်ိဳးဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကိုင္ၿပီး ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈမ်ဳိးစံု၊ လိမ္ညာလွည့္စားမႈမ်ဳိးစံုသံုးၿပီး မရွက္မေၾကာက္ လုပ္ၾကသူေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ပထမ အမ်ဳိးအစားထက္ အဆတစ္ရာေလာက္ ပိုမ်ားတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ နုိင္ငံေရးမသမာသူက စီးပြားေရး မသမာသူထက္ ပိုေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ စီးပြားေရးသမားက ပိုက္ဆံပဲရွိတာ ပါ၀ါမရွိဘူး။ နုိင္ငံေရးမသမာသူၾကေတာ့ ပိုက္ဆံေရာ ပါ၀ါပါ အစြမ္းထက္လက္နက္ ႏွစ္မ်ဳိးစလံုး ကိုင္ထားနုိင္သူျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပိုအႏၱရာယ္ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ နိုင္ငံေရးသမားလက္ထဲမွာ လူထုကို ဆြဲေဆာင္နိုင္စြမ္းရွိတဲ့ ၀ါဒ (အိုင္ဒီေယာ္ေလာ္ဂ်ီ)ရွိေသးတယ္။ မသမာသူေတြက ၀ါဒတစ္ခုကို ယံုၾကည္လက္ခံသေယာင္ မ်က္နွာဖံုးစြပ္ၿပီးမွ ကိုယ္က်ဳိးရွာတာျဖစ္ေလေတာ့ ေတာ္ရံုနဲ႔ လူေတြက သူတို႔ရဲ႕ သရုပ္မွန္ကို မသိၾကဘူး။ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ထားတဲ့ ၀ါဒကိုသာၾကည့္ၿပီး ေထာက္ခံအားေပးေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီလို နုိင္ငံေရးမသမာသူေတြကိုေရာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး မိတ္ေဆြအျဖစ္ စိတ္ခ်ယံုၾကည္လို႔ျဖစ္မွာလဲ။ ရန္သူလို႔ပဲ သေဘာထားရမွာေပါ့။

**နယ္ေျမခြဲေ၀ယူၾကဖို႔**
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ေပၚပင္ျဖစ္ေနတဲ့ win-win ဆိုတဲ့စကား။ ဒီစကားက ဂလိုဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းကို ၀ါဒျဖန္႔ေနတဲ့ မဟာ့မဟာ ေကာ္ပိုေရးရွင္းႀကီးေတြက ဘီလ်ံနာႀကီးမ်ားရဲ႕ သည္းေျခစိုက္ လက္သံုးစကား ျဖစ္တယ္။ သူေဌးေတြအခ်င္းခ်င္း ေစ်းကြက္လုေနမယ့္အစား တြဲလုပ္ၾကစို႔၊ ေပါင္းလိုက္ၾကစို႔၊ နယ္ေျမခြဲေ၀ၿပီး အပိုင္စားယူၾကစို႔လို႔ ဆိုၾကတာေလ။ သူတို႔ခ်င္းေတ့၊ သူမသာ ကိုယ္မနာ ဟန္က်ေနၾကတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စီးပြားေရးသမားနဲ႔ စားသံုးသူၾကားမွာ win-win ဆိုတာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ရွိနုိင္မွာလဲ။ စီးပြားေရးသမားက အျမတ္ မ်ားမ်ားရခ်င္တယ္။ ဒီေတာ့ စားသံုးသူက ေစ်းႀကီးေပး၀ယ္ရတယ္။ စားသံုးသူက ေလ်ာ့ေစ်းလိုခ်င္တယ္။ ဒီေတာ့ စီးပြားေရး သမားမွာ ထိခိုက္တယ္။ သဘာ၀အရ ကိုယ္က စီးပြားေရးသမားနဲ႔ စားသံုးသူၾကားမွာ win-win ဆိုတာ မရွိနုိင္တဲ့အရာ ျဖစ္တယ္။ စီးပြားေရးသမား အရင္းရွင္အခ်င္းခ်င္း ေစ်းကြက္လု ၿပိဳင္ဆုိင္ တုိက္ခိုက္ၾကရင္ ႏွစ္ဖက္စလံုး နစ္နာတာမို႔၊ အဲဒီလိုမျဖစ္ေအာင္ အေပးအယူလုပ္ ေစ့စပ္ညွိႏႈိင္းၿပီး ေ၀စုခြဲၾကတဲ့ ေနရာမွာသာ win-win ရွိနုိင္ပါတယ္။ အက်ဳိးစီးပြားခ်င္း ဆန္႔က်င္ဖက္ျဖစ္ၾကသူေတြၾကားမွာေတာ့ မရွိနုိင္ပါဘူး။

**ေစတနာမွန္မွ မိတ္ေဆြ**
နုိင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆိုတာ တုိင္းက်ဳိးျပည္က်ဳိး လူအမ်ားအက်ဳိး သည္ပိုးေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖစ္တယ္။ ေစတနာမွန္မွန္ကန္ကန္နဲ႔ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္စြာ နုိင္ငံေရးလုပ္သူခ်င္းျဖစ္ရင္၊ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အျမင္အယူအဆေတြ မတူေပမယ့္ တစ္ခရီးတည္းသြားၾကတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြအျဖစ္ ခရီးအတူ မသြားနိုင္စရာအေၾကာင္း ဘာမွမရွိပါဘူး။ မႏၱေလး သြားတယ္ဆိုပါစို႔။ တစ္ဦးက ရထားနဲ႔ သြားတယ္။ တစ္ဦးက ကားနဲ႔ တစ္ဦးက ေလယာဥ္နဲ႔သြားတယ္။ ေနာက္တစ္ဦးက်ေတာ့ သေဘၤာနဲ႔ သြားတယ္။ ဘယ္လမ္းကပဲ သြားသြား မႏၱေလးကိုေရာက္ၾကမွာခ်ည့္ပဲ။ ငါ့လမ္းကေကာင္းတယ္။ သူ႔လမ္းက မေကာင္းဘူးလို႔ ရန္ျဖစ္ေနစရာ မလုိပါဘူး။ ရထားတစ္စီးတည္း အတူစီးသြားတာျခင္းတူေပမယ့္ မႏၱေလးသြားျခင္းဟာ လမ္းမွာ ဘိန္းေမွာင္ခိုေရာင္းဖို႔၊ မူးယစ္ေဆးျပားသယ္ဖို႔ သြားတဲ့လူဆိုရင္ေတာ့ ခရီးသြားေဖၚမိတ္ေဆြလို႔ ဘယ္သေဘာထားနုိင္ေတာ့မွာလဲ။ အေယာင္ေဆာင္ အေရၿခံဳ ကိုယ္က်ဳိးရြာသမားမို႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ရန္သူလို႔ပဲ သတ္မွတ္ရေတာ့မွာေပါ့။

**ကယ္တင္ရွင္လား ရန္သူလား**
အီရတ္ကို ကယ္တင္ဖို႔ ဆိုၿပီး ေရာက္လာတဲ့ အေမရိကန္စစ္သားက၊ မိန္းမပ်ဳိေလးကို မိဘေတြေရွ႕မွာ မေတာ္မတရားျပဳတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ပိတ္ဖို႔ တစ္အိမ္သားလံုးကို ပစ္သတ္လုိက္တယ္။ အဲဒီစစ္သားကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ မိတ္ေဆြအျဖစ္ သေဘာထားရမွာလား။ စာသင္ေက်ာင္းေတြေပၚ၊ ေဆးရံုေတြေပၚ၊ လူေနရပ္ကြက္ေတြေပၚ အေ၀းႀကီးက ဒံုးက်ည္ေတြနဲ႔ လွမ္းပစ္ၿပီး ကေလးနဲ႔ အရပ္သူ အရပ္သား ၁၀၀ ေသခ်င္ေသပါေစ။ တာလီဘန္တစ္ေယာက္ မလြတ္ရင္ ၿပီးတာပဲဆိုတဲ့ သူေတြကို အာဖဂန္နစၥတန္လူမ်ဳိးေတြက ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္တာ သဘာ၀က်တယ္။ မွန္လည္း မွန္တယ္။ အာဖဂန္နုိင္ငံထဲ ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္ေနသူေတြကို မိတ္ေဆြပါလို႔ ေျပာရင္ေတာ့ အဲဒီသူဟာ ဦးေႏွာက္ပ်က္ေနလို႔ပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေလရူးသုန္သုန္ ၀တၳဳႀကီးထဲက စစ္ေၾကာင့္ စီးပြားျဖစ္တဲ့ ရက္ဘတၱလာလို လူစားမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သာမန္ ဆင္ျခင္တံုတရား ရွိသူမွန္ရင္ ကိုယ့္ကို မတရားလာၿပီး အနုိင္က်င့္ ေစာ္ကား၊ သူကို ျပတ္ျပတ္သားသား ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္ရမွာခ်ည့္ ျဖစ္ပါတယ္။ လူငယ္ေတြ ဒီအခ်က္ကို သတိရွိၾကေစခ်င္လို႔ ေရးလိုက္ရတာျဖစ္ေၾကာင္းပါ။



**လူထုဦးစိန္၀င္း**
(လူထုရနံ႔ စာစုမ်ားမွ၊ ၅-၉-၂၀၀၉)

အယူအဆမတူတိုင္း ရန္သူလို႔ သေဘာမထားအပ္ေၾကာင္း မၾကာမၾကာ ေရးေလ့ရွိတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လူငယ္တခ်ဳိ႕က ဒီလိုဆိုရင္ အားလံုးကို မိတ္ေဆြအျဖစ္ သေဘာထားၿပီး စိတ္ခ်ယံုၾကည္ရမွာလား လို႔ ေစာဒက တက္ၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေခတ္စားေနတဲ့ win- win နည္းဗ်ဴဟာ အတူတူပဲလားလို႔ ေမးၾကပါတယ္။

**ကာလာမသုတ္နဲ႔ အညီ**
လူငယ္ေတြခုလို ေမးခြန္းျပန္ထုတ္တာ ၀မ္းသာစရာေကာင္းတယ္။ သူမ်ားေျပာတုိင္း မ်က္စီမွိတ္ၿပီး လက္ခံတာမ်ဳိး မလုပ္ၾကဘူးဆိုတာ အနာဂတ္အတြက္ အားရစရာလည္းျဖစ္တယ္။ ဗုဒေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တဲ့ ကာလာမသုတ္ ကို လူငယ္ေတြက ပိုၿပီး သေဘာေပါက္ၾကပါလို႔လည္း ေအာက္ေမ့မိတယ္။ အခု သူတို႔တေတြ ေစာဒကတက္ၾကတဲ့ စကားကလည္း လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ ရွင္းမျပဘူးဆိုရင္ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ရႈတ္ေထြး သြားေစနုိင္တဲ့ စကားမ်ဳိး ျဖစ္ေနတာကိုး။ အယူအဆ မတူတိုင္း ရန္သူလို႔ သေဘာမထားနဲ႔ဆိုတဲ့ စကားက ရန္သူလို႔ သေဘာထားရမယ့္ သူမရွိဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ဳိးလည္း ေကာက္ယူလို႔ ရသြားနုိင္တဲ့ စကားမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေဆာင္းပါးေတြထဲ တည့္ေရးျဖစ္တဲ့အခါမွာ ေရးတဲ့အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ဖတ္ရေတာ့ သိပ္ၿပီး ရႈပ္ေထြးစရာ အေၾကာင္းမရွိေပမယ့္၊ သူ႔ခ်ည္းသက္သက္ ေကာက္ေျပာလုိက္ရင္ေတာ့ အဓိပၸါယ္ တစ္မ်ဳိးျဖစ္သြားနုိင္ပါတယ္။

**မသမာသူ မိတ္ေဆြမဟုတ္**
အယူအဆ မတူေပမယ့္ ရိုးသားစြာနဲ႔ သူယံုၾကည္တဲ့အတုိင္း အမ်ားအက်ဳိး၊ တုိင္းက်ဳိးျပည္က်ဳိး ေဆာင္ရြက္သူမ်ားကို ရန္သူလို႔ သေဘာမထားအပ္ေၾကာင္း ဆိုလိုတာပါ။ ကိုယ့္တစ္ကိုယ္ေကာင္းစားဖို႔ ႀကီးပြားခ်မ္းသာဖို႔ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားဖို႔အတြက္ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးနဲ႔ အယူအဆတစ္ခုကို ခုတံုးလုပ္ၿပီး ေၾကြးေက်ာ္ သူမ်ဳိးကိုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး မိတ္ေဆြအျဖစ္ စိတ္ခ်ယံုၾကည္လို႔ ရမွာလဲ၊ ပိုက္ဆံနဲ႔ ပါ၀ါတြဲပါတဲ့ စီးပြားေရးနဲ႔ နုိင္ငံေရးေလာကမွာ အဲဒီလို မသမာတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္(ukterior motive)နဲ႔ လုပ္ေဆာင္သူေတြ ပိုမ်ားပါတယ္။ ေဆး၀ါးအတု လုပ္တာ၊ နို႔မႈန္႔ထဲ မယ္လမင္း ေရာတာ၊

အစားအေသာက္ေတြထဲ အႏၱရာယ္ရွိ ဓာတုပစၥည္းေတြ ေရာေႏွာထည့္တာ၊ မူးယစ္ေဆး၀ါး ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်တာ၊ လူတသ္လက္နက္ပစၥည္းေတြ ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်တာေတြဟာ စီးပြားေရး မသမာမႈေတြျဖစ္တယ္။ လူေတြ ေသၾကေၾကၾက ေရာဂါေတြရၾကလည္း ဂရုစိုက္စရာ မလိုဘူး။ ပိုက္ဆံရဖို႔က အဓိကပဲလို႔ သေဘာထားသူေတြကိုေတာ့ ရန္သူအျဖစ္ သေဘာထားၾကရမွာပဲျဖစ္တယ္။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မိတ္ေဆြမျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။

**အိုင္ဒီေယာ္ေလာ္ဂ်ီ မ်က္ႏွာဖံုး**
နုိင္ငံေရးေလာကမွာလည္း အမ်ားအက်ဳိး တုိင္းက်ဳိးျပည္က်ဳိးအတြက္ နုိင္ငံေရးလုပ္ၿပီး အသက္စြန္႔သြားတဲ့ အာဇာနည္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အလားတူပဲ အမ်ားအက်ဳိး၊ တုိင္းက်ဳိးျပည္က်ိဳးဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကိုင္ၿပီး ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈမ်ဳိးစံု၊ လိမ္ညာလွည့္စားမႈမ်ဳိးစံုသံုးၿပီး မရွက္မေၾကာက္ လုပ္ၾကသူေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ပထမ အမ်ဳိးအစားထက္ အဆတစ္ရာေလာက္ ပိုမ်ားတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ နုိင္ငံေရးမသမာသူက စီးပြားေရး မသမာသူထက္ ပိုေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ စီးပြားေရးသမားက ပိုက္ဆံပဲရွိတာ ပါ၀ါမရွိဘူး။ နုိင္ငံေရးမသမာသူၾကေတာ့ ပိုက္ဆံေရာ ပါ၀ါပါ အစြမ္းထက္လက္နက္ ႏွစ္မ်ဳိးစလံုး ကိုင္ထားနုိင္သူျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပိုအႏၱရာယ္ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ နိုင္ငံေရးသမားလက္ထဲမွာ လူထုကို ဆြဲေဆာင္နိုင္စြမ္းရွိတဲ့ ၀ါဒ (အိုင္ဒီေယာ္ေလာ္ဂ်ီ)ရွိေသးတယ္။ မသမာသူေတြက ၀ါဒတစ္ခုကို ယံုၾကည္လက္ခံသေယာင္ မ်က္နွာဖံုးစြပ္ၿပီးမွ ကိုယ္က်ဳိးရွာတာျဖစ္ေလေတာ့ ေတာ္ရံုနဲ႔ လူေတြက သူတို႔ရဲ႕ သရုပ္မွန္ကို မသိၾကဘူး။ မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ထားတဲ့ ၀ါဒကိုသာၾကည့္ၿပီး ေထာက္ခံအားေပးေလ့ရွိတယ္။ အဲဒီလို နုိင္ငံေရးမသမာသူေတြကိုေရာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး မိတ္ေဆြအျဖစ္ စိတ္ခ်ယံုၾကည္လို႔ျဖစ္မွာလဲ။ ရန္သူလို႔ပဲ သေဘာထားရမွာေပါ့။

**နယ္ေျမခြဲေ၀ယူၾကဖို႔**
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ေပၚပင္ျဖစ္ေနတဲ့ win-win ဆိုတဲ့စကား။ ဒီစကားက ဂလိုဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းကို ၀ါဒျဖန္႔ေနတဲ့ မဟာ့မဟာ ေကာ္ပိုေရးရွင္းႀကီးေတြက ဘီလ်ံနာႀကီးမ်ားရဲ႕ သည္းေျခစိုက္ လက္သံုးစကား ျဖစ္တယ္။ သူေဌးေတြအခ်င္းခ်င္း ေစ်းကြက္လုေနမယ့္အစား တြဲလုပ္ၾကစို႔၊ ေပါင္းလိုက္ၾကစို႔၊ နယ္ေျမခြဲေ၀ၿပီး အပိုင္စားယူၾကစို႔လို႔ ဆိုၾကတာေလ။ သူတို႔ခ်င္းေတ့၊ သူမသာ ကိုယ္မနာ ဟန္က်ေနၾကတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စီးပြားေရးသမားနဲ႔ စားသံုးသူၾကားမွာ win-win ဆိုတာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ရွိနုိင္မွာလဲ။ စီးပြားေရးသမားက အျမတ္ မ်ားမ်ားရခ်င္တယ္။ ဒီေတာ့ စားသံုးသူက ေစ်းႀကီးေပး၀ယ္ရတယ္။ စားသံုးသူက ေလ်ာ့ေစ်းလိုခ်င္တယ္။ ဒီေတာ့ စီးပြားေရး သမားမွာ ထိခိုက္တယ္။ သဘာ၀အရ ကိုယ္က စီးပြားေရးသမားနဲ႔ စားသံုးသူၾကားမွာ win-win ဆိုတာ မရွိနုိင္တဲ့အရာ ျဖစ္တယ္။ စီးပြားေရးသမား အရင္းရွင္အခ်င္းခ်င္း ေစ်းကြက္လု ၿပိဳင္ဆုိင္ တုိက္ခိုက္ၾကရင္ ႏွစ္ဖက္စလံုး နစ္နာတာမို႔၊ အဲဒီလိုမျဖစ္ေအာင္ အေပးအယူလုပ္ ေစ့စပ္ညွိႏႈိင္းၿပီး ေ၀စုခြဲၾကတဲ့ ေနရာမွာသာ win-win ရွိနုိင္ပါတယ္။ အက်ဳိးစီးပြားခ်င္း ဆန္႔က်င္ဖက္ျဖစ္ၾကသူေတြၾကားမွာေတာ့ မရွိနုိင္ပါဘူး။

**ေစတနာမွန္မွ မိတ္ေဆြ**
နုိင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆိုတာ တုိင္းက်ဳိးျပည္က်ဳိး လူအမ်ားအက်ဳိး သည္ပိုးေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖစ္တယ္။ ေစတနာမွန္မွန္ကန္ကန္နဲ႔ ရိုးသားေျဖာင့္မတ္စြာ နုိင္ငံေရးလုပ္သူခ်င္းျဖစ္ရင္၊ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အျမင္အယူအဆေတြ မတူေပမယ့္ တစ္ခရီးတည္းသြားၾကတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြအျဖစ္ ခရီးအတူ မသြားနိုင္စရာအေၾကာင္း ဘာမွမရွိပါဘူး။ မႏၱေလး သြားတယ္ဆိုပါစို႔။ တစ္ဦးက ရထားနဲ႔ သြားတယ္။ တစ္ဦးက ကားနဲ႔ တစ္ဦးက ေလယာဥ္နဲ႔သြားတယ္။ ေနာက္တစ္ဦးက်ေတာ့ သေဘၤာနဲ႔ သြားတယ္။ ဘယ္လမ္းကပဲ သြားသြား မႏၱေလးကိုေရာက္ၾကမွာခ်ည့္ပဲ။ ငါ့လမ္းကေကာင္းတယ္။ သူ႔လမ္းက မေကာင္းဘူးလို႔ ရန္ျဖစ္ေနစရာ မလုိပါဘူး။ ရထားတစ္စီးတည္း အတူစီးသြားတာျခင္းတူေပမယ့္ မႏၱေလးသြားျခင္းဟာ လမ္းမွာ ဘိန္းေမွာင္ခိုေရာင္းဖို႔၊ မူးယစ္ေဆးျပားသယ္ဖို႔ သြားတဲ့လူဆိုရင္ေတာ့ ခရီးသြားေဖၚမိတ္ေဆြလို႔ ဘယ္သေဘာထားနုိင္ေတာ့မွာလဲ။ အေယာင္ေဆာင္ အေရၿခံဳ ကိုယ္က်ဳိးရြာသမားမို႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ရန္သူလို႔ပဲ သတ္မွတ္ရေတာ့မွာေပါ့။

**ကယ္တင္ရွင္လား ရန္သူလား**
အီရတ္ကို ကယ္တင္ဖို႔ ဆိုၿပီး ေရာက္လာတဲ့ အေမရိကန္စစ္သားက၊ မိန္းမပ်ဳိေလးကို မိဘေတြေရွ႕မွာ မေတာ္မတရားျပဳတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ပိတ္ဖို႔ တစ္အိမ္သားလံုးကို ပစ္သတ္လုိက္တယ္။ အဲဒီစစ္သားကို ကယ္တင္ရွင္အျဖစ္ မိတ္ေဆြအျဖစ္ သေဘာထားရမွာလား။ စာသင္ေက်ာင္းေတြေပၚ၊ ေဆးရံုေတြေပၚ၊ လူေနရပ္ကြက္ေတြေပၚ အေ၀းႀကီးက ဒံုးက်ည္ေတြနဲ႔ လွမ္းပစ္ၿပီး ကေလးနဲ႔ အရပ္သူ အရပ္သား ၁၀၀ ေသခ်င္ေသပါေစ။ တာလီဘန္တစ္ေယာက္ မလြတ္ရင္ ၿပီးတာပဲဆိုတဲ့ သူေတြကို အာဖဂန္နစၥတန္လူမ်ဳိးေတြက ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္တာ သဘာ၀က်တယ္။ မွန္လည္း မွန္တယ္။ အာဖဂန္နုိင္ငံထဲ ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္ေနသူေတြကို မိတ္ေဆြပါလို႔ ေျပာရင္ေတာ့ အဲဒီသူဟာ ဦးေႏွာက္ပ်က္ေနလို႔ပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ေလရူးသုန္သုန္ ၀တၳဳႀကီးထဲက စစ္ေၾကာင့္ စီးပြားျဖစ္တဲ့ ရက္ဘတၱလာလို လူစားမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သာမန္ ဆင္ျခင္တံုတရား ရွိသူမွန္ရင္ ကိုယ့္ကို မတရားလာၿပီး အနုိင္က်င့္ ေစာ္ကား၊ သူကို ျပတ္ျပတ္သားသား ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္ရမွာခ်ည့္ ျဖစ္ပါတယ္။ လူငယ္ေတြ ဒီအခ်က္ကို သတိရွိၾကေစခ်င္လို႔ ေရးလိုက္ရတာျဖစ္ေၾကာင္းပါ။



**လူထုဦးစိန္၀င္း**
(လူထုရနံ႔ စာစုမ်ားမွ၊ ၅-၉-၂၀၀၉)