တစ္ခါက လြန္စြာႏွေျမာတတ္ေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးရွိေလရဲ႕။ အမည္ကေတာ့ ေဒၚစိန္သီးပါ။ သိို႔ေပမယ့္ လူအမ်ားေခၚတတ္ေသာအမည္မွာေတာ့ ေဒၚေပသီးတဲ့ေလ။ အမည္နဲ႔လုိက္ဘက္ေအာင္ စိန္ေတြသီး ေနေသာ္လည္းလူအမ်ားေခၚဆုိၾကတဲ့အတုိင္း ေပသီးၾကသည္ မွာလည္း ျငင္းဆုိ၍ မရေပၿပီ။
“ ေဒၚေပသီး …. အဲေလ… ေဒၚစိန္သီး ဘယ္ကျပန္လာတာတုန္းေတာ့။ မ်က္ႏွာလည္းမေကာင္းပါလား။
ေျခေထာက္ ကလည္းေထာ့နဲ႔ ေထာ့နဲ႔ နဲ႔ ဘာျဖစ္လာတာတုန္း ေတာ္ကလည္းေအ။ ” လမ္းထိပ္ ကုန္စံုဆုိင္မွ ေဒၚဘုမ ကစ၍ စကားဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
“ အုိေအ… က်ဳပ္ မေျပာခ်င္ပါဘူးေတာ္။ အလွဴအိမ္သို႔ ၾကြၾကပါဗ်ိဳ႕ ဆိုၿပီး ဦးထိပ္ေခါင္တို႔အိမ္မွာ သူတုိ႔သမီးကေလး တကၠသိုလ္၀င္တန္း စာေမးပြဲမွာ (၃) ဘာသာဂုဏ္ထူးနဲ႔ေအာင္လုိ႔ဆုိၿပီးအလွဴလုပ္တာေလ။ အဲဒါ က်ဳပ္ကုိလာဖိတ္လုိ႔ပါေအ။ သိပ္ေတာ့လည္းမသြားခ်င္ပါဘူး။ ” ဟု ေဒၚစိန္သီးေျပာဆုိေနတုန္း….
“ အင္းေလ… မသြားခ်င္ဘူးဆုိတာကေတာ့ ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အလကားစားရတာဆုိေတာ့ သြားျဖစ္ေအာင္သြားခဲ့တာပဲျဖစ္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အလကားစားလာရတာေတာင္ မ်က္ႏွာက မသာမယာနဲ႔ဆိုေတာ့ တစ္ခုေတာ့ တစ္ခုပဲ…” ေဒၚဘုမ စိတ္ထဲမွ တစ္ဦးတည္းေရရြတ္မိျခင္းပါ။
“ ဒါေပမဲ့လည္းမ်က္ႏွာပ်က္စရာမျဖစ္ရေလေအာင္ က်ဳပ္ဒီေန႔ေန႔လည္စာလည္း မခ်က္အားတာနဲ႔ သြားလိုက္မိပါတယ္ေအ။ ေကၽြးတာကေတာ့ ဒံေပါက္နဲ႔ အေအးရယ္၊ ေရခဲမုန္႔လည္းပါေသးသပါ့။ စားလုိ႔ၿမိန္လြန္းလုိ႔ က်ဳပ္လည္းအားရပါးရစားမိပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ အကုန္ အုိေကမွာစိုေျပပဲေဟ့။ အဲ… အျပန္မွာေပါ့။ က်ဳပ္လည္းစားၿပီးေသာက္ၿပီး ဦးထိပ္ေခါင္တုိ႔မိသားစု ကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္ကာ ျပန္မယ္လည္းအလုပ္ ဖိနပ္ … စီးစရာ ဖိနပ္ မေတြ႔ေတာ့ဘူးေဟ့။ က်ဳပ္ ရွက္လည္းရွက္၊ ေဒါသလည္းျဖစ္နဲ႔ အိမ္ရွင္ေတြကိုလည္းအားနာ… ဒီလုိနဲ႔ပဲ အခုလုိအိမ္ရွင္ေတြေပးလုိက္တဲ့ ဖိနပ္ ကိုစီးခဲ့ရေတာ့တာပါပဲ။ က်ဳပ္ ႏွေျမာလုိက္တာေအ။ ”
“ ေအာ္ ဒီလိုလား။ ဒါနဲ႔ ေဒၚစိန္သီးရဲ႕ဖိနပ္ကေတာ္ေတာ္ေစ်းႀကီးတယ္နဲ႔တူတယ္။ ဘယ္ေလာက္တန္လို႔လဲေတာ့။” ေဒၚဘုမ ကလွမ္း၍ အေမး…
ေဒၚေပသီး ေျဖလုိက္ပံုမွာ “ အုိ…ေအ…. က်ဳပ္ကႏွေျမာဆုိ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေက်ာ္ေလာက္ကမွ က်ဳပ္ေစ်းပြဲေတာ္သြားတုန္း ေငြ ခုနစ္ရာ ေပးၿပီး၀ယ္ထားရတာေတာ့။ သြားၿပီေဟ့ ေျပာရင္းနဲ႔စိတ္မေကာင္းျဖစ္လြန္းလုိ႔ပါေအ။ ”
“ ေအာ္ ေဒၚေပသီးတုိ႔မ်ား နာမည္နဲ႔လုိက္ေအာင္ေပသီးက်လုိက္ ပံုမ်ား လက္ဖ်ားခါေလာက္တယ္ေအ။ အလွဴအိမ္က ေပးလုိက္တဲ့ဖိနပ္ကမွ အေကာင္းစားႀကီး။ ”ဟု ေဒၚဘုမ တစ္ေယာက္အံ့ၾသလြန္း၍ ေျပာဆုိမိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ထုိအခ်ိန္မွာပင္ “ ဟဲ့ မအံ့ၾသေလနဲ႔ေဟ့ ဒါကရုိးေသးတယ္။ ဒီထက္ဆန္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေျပာျပအံုးမယ္ေဟ့ ” ဆုိကၠားသမား ကုိဘေမာင္ ကေျပာဆုိျခင္းတည္း။
“ဘာတုန္းဟဲ့ နင့္ဟာက အစမရွိ၊ အဆံုးမရွိနဲ႔ပါလား”ေဒၚဘုမလည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ကာ လွမ္း၍ဆုိေလသည္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိဘေမာင္ လည္းရွင္းျပရေလေတာ့သည္။
“ဒီလုိ အေဒၚရဲ႕။ ေစာေစာက အေဒၚပဲ ေဒၚေပသီး အေၾကာင္းစဥ္းစားေနတာ မဟုတ္လား။ ဒါက ရိုးေသးတယ္ဗ်။ ေဒၚေပသီးတို႔မ်ား ေပသီးသာက်တယ္။ ေခတ္ေတာ့ မွီသားဗ်။ မေန႔ တစ္ေန႔ ကေပါ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္ရဲ႕ဆုိကၠားကို ငွားစီးၿပီး က်ဳပ္ကို အကူအညီေတာင္းတယ္ေလ။ ဘာမ်ားျဖစ္မယ္ထင္သလဲ။ က်ဳပ္ကို သူ႔ရဲ႕ ေမာင္အိမ္ကို လုိက္ပုိ႔ခုိင္းၿပီး သူ႔ေမာင္ဆီက ရ,ထားတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာလုိ႔ေတာ့ ေျပာတာပဲ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ေသးေသးေလးပဲေတြ႔တယ္ဗ်. အဲဒါ သူေျပာတာၾကားတာေတာ့ လက္ေတာ ဆုိလား ဘာဆုိလား အဲ ဟုတ္တယ္ က်ဳပ္ၾကားတာ လက္ေတာ့ (Laptop) တ့ဲ။ အဲ က်ဳပ္လည္းမျမင္ဘူးေတာ့ စပ္စုမိတာေပါ့။ သူေျပာတာေတာ့ အခုေခတ္မွာ အားလံုး လက္ေတာ အဲေလ လက္ေတာ့ ျဖစ္ေနၿပီဆုိေတာ့ သူလည္းလုိအပ္တယ္တဲ့။ အပ်ိဳႀကီး ဘယ္မွာ သံုးမွာလည္းေတာ့ မသိပါဘူးေအ။ အဲတာ ၀ယ္တယ္လုိ႔ မထင္လုိက္နဲ႔ေနာ္။ သူ႔ေမာင္ဆီက ေတာင္းထားလုိ႔ သူ႔ေမာင္ကလည္း သိပ္မေကာင္းလုိ႔ မသံုးေတာ့တဲ့ အေဟာင္းႀကီးကို ေပးတာဆိုပဲ။”
“ေအာ္ နင့္ဟာကလည္းဘာထူးလုိ႔တုန္းဟ။” စိတ္မရွည္ေတာ့တဲ့အသံနဲ႔ ေဒၚဘုမ ေမးျခင္းပါ။
“ေျပာမယ္ေလဗ်ာ။ ဒီလုိနဲ႔ က်ဳပ္လည္းေဒၚဘုမ နဲ႔ လက္ေတာၾကီး အဲေလ လက္ေတာ့ ႀကီးကို မျပဳတ္က်ရေလေအာင္ အႏ ၱရယ္ကင္းကင္းနဲ႔ အိမ္အေရာက္ ျပန္ပို႔ေနတုန္းမွာပဲ အေကြ႕တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ကားတစ္စီးက အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ေမာင္းလာလုိ႔ က်ဳပ္လည္း မတုိက္မိေအာင္ အျမန္ေရွာင္ရွားလုိက္ရတယ္ဗ်ား။ အဲေလ… ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အဲဒီကားနဲ႔ မၿငိမိပါဘူး။ သုိ႔ေပမဲ့ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ က်ဳပ္ဆုိကၠားက ခဲလံုးတစ္လံုးနဲ႔တိုက္မိၿပီး ဘီးလိန္သြားကာ ေမွာက္သြားေလရဲ႕ဗ်ာ။”
ေဒၚဘုမ တစ္ေယာက္ နားေထာင္ေနရာမွ အလြန္စိတ္၀င္စားကာ “ဟင္ … ဟဲ… ဒါ . ဒါ ဆို ေဒၚဘုမနဲ႔ လက္ေတာႀကီးေကာ… ေျပာပါဦးဟဲ့ ျမန္ျမန္ ”
ကုိဘေမာင္လည္း ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ကို ျမန္ျမန္ေမာ့ ကာ “ အဲဒါေျပာတာေပါ့။ က်ဳပ္လည္း ရုတ္တရက္ထူပူသြားၿပီး သတိတစ္ခ်က္လြတ္သြားတယ္ဗ်။ သတိ၀င္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ဳပ္ကလမ္းေပၚမွာ လဲက်ေနၿပီေလ။ ခတၱ ခဏေနေတာ့မွ က်ဳပ္ဆုိကၠားကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဆုိကၠားလဲေမွာက္လ်က္ ဒါေပမဲ့ ဘာမွေတာ့ မပ်က္စီးသြားပါဘူး။ အဲ ေနာက္ေတာ့ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ လက္ႏွစ္ဖက္ေျမွာက္ကာ ေမွာက္ရက္သားျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရေလရဲ႕။ ဒီေတာ့မွ အသိျပန္၀င္လာတာက ေဒၚေပသီးနဲ႔ လက္ေတာ့ ႀကီး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔ကုိကူညီ္ဖုိ႔ေျပးအသြား လက္ေတာ့ ႀကီးကုိ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ေျမွာက္ကာ ေမွာက္ရက္လဲွ ေနေသာေဒၚဘုမ ေျပာလုိက္ပံုမွာကား …”
“ေဟ့ က်န္တာေတြ ထိရင္ထိပါေစ။ လက္ေတာ့ ကိုေတာ့မထိေစနဲ႔ေဟ့။ ”
“ ေအာ္ …. ဒါေၾကာင့္ ခုနကေတြ႔ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ေျခေထာက္ကေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ ျဖစ္ေနတာကုိး။ ” အခုမွ ေဒၚဘုမ တစ္ေယာက္ ေဒၚေပသီး အေၾကာင္းကို ဇာတ္ရည္လည္သြားေလေတာ့သတည္း။
ေဒၚေပသီးတုိ႔မ်ား မိမိ အသက္ကုိ ပဓာန မထားပဲ လက္ေတာ့ႀကီးကို ကာကြယ္လုိက္ပံုမ်ား……….." မထိေစနဲ႔ "…………….ဆိုပါလား။
အားလံုးေပ်ာ္ရြင္ပါေစ
**Binary Ster**
တစ္ခါက လြန္စြာႏွေျမာတတ္ေသာ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးရွိေလရဲ႕။ အမည္ကေတာ့ ေဒၚစိန္သီးပါ။ သိို႔ေပမယ့္ လူအမ်ားေခၚတတ္ေသာအမည္မွာေတာ့ ေဒၚေပသီးတဲ့ေလ။ အမည္နဲ႔လုိက္ဘက္ေအာင္ စိန္ေတြသီး ေနေသာ္လည္းလူအမ်ားေခၚဆုိၾကတဲ့အတုိင္း ေပသီးၾကသည္ မွာလည္း ျငင္းဆုိ၍ မရေပၿပီ။
“ ေဒၚေပသီး …. အဲေလ… ေဒၚစိန္သီး ဘယ္ကျပန္လာတာတုန္းေတာ့။ မ်က္ႏွာလည္းမေကာင္းပါလား။
ေျခေထာက္ ကလည္းေထာ့နဲ႔ ေထာ့နဲ႔ နဲ႔ ဘာျဖစ္လာတာတုန္း ေတာ္ကလည္းေအ။ ” လမ္းထိပ္ ကုန္စံုဆုိင္မွ ေဒၚဘုမ ကစ၍ စကားဆုိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
“ အုိေအ… က်ဳပ္ မေျပာခ်င္ပါဘူးေတာ္။ အလွဴအိမ္သို႔ ၾကြၾကပါဗ်ိဳ႕ ဆိုၿပီး ဦးထိပ္ေခါင္တို႔အိမ္မွာ သူတုိ႔သမီးကေလး တကၠသိုလ္၀င္တန္း စာေမးပြဲမွာ (၃) ဘာသာဂုဏ္ထူးနဲ႔ေအာင္လုိ႔ဆုိၿပီးအလွဴလုပ္တာေလ။ အဲဒါ က်ဳပ္ကုိလာဖိတ္လုိ႔ပါေအ။ သိပ္ေတာ့လည္းမသြားခ်င္ပါဘူး။ ” ဟု ေဒၚစိန္သီးေျပာဆုိေနတုန္း….
“ အင္းေလ… မသြားခ်င္ဘူးဆုိတာကေတာ့ ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အလကားစားရတာဆုိေတာ့ သြားျဖစ္ေအာင္သြားခဲ့တာပဲျဖစ္မယ္။ ဒါေပမဲ့ အလကားစားလာရတာေတာင္ မ်က္ႏွာက မသာမယာနဲ႔ဆိုေတာ့ တစ္ခုေတာ့ တစ္ခုပဲ…” ေဒၚဘုမ စိတ္ထဲမွ တစ္ဦးတည္းေရရြတ္မိျခင္းပါ။
“ ဒါေပမဲ့လည္းမ်က္ႏွာပ်က္စရာမျဖစ္ရေလေအာင္ က်ဳပ္ဒီေန႔ေန႔လည္စာလည္း မခ်က္အားတာနဲ႔ သြားလိုက္မိပါတယ္ေအ။ ေကၽြးတာကေတာ့ ဒံေပါက္နဲ႔ အေအးရယ္၊ ေရခဲမုန္႔လည္းပါေသးသပါ့။ စားလုိ႔ၿမိန္လြန္းလုိ႔ က်ဳပ္လည္းအားရပါးရစားမိပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ အကုန္ အုိေကမွာစိုေျပပဲေဟ့။ အဲ… အျပန္မွာေပါ့။ က်ဳပ္လည္းစားၿပီးေသာက္ၿပီး ဦးထိပ္ေခါင္တုိ႔မိသားစု ကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္ကာ ျပန္မယ္လည္းအလုပ္ ဖိနပ္ … စီးစရာ ဖိနပ္ မေတြ႔ေတာ့ဘူးေဟ့။ က်ဳပ္ ရွက္လည္းရွက္၊ ေဒါသလည္းျဖစ္နဲ႔ အိမ္ရွင္ေတြကိုလည္းအားနာ… ဒီလုိနဲ႔ပဲ အခုလုိအိမ္ရွင္ေတြေပးလုိက္တဲ့ ဖိနပ္ ကိုစီးခဲ့ရေတာ့တာပါပဲ။ က်ဳပ္ ႏွေျမာလုိက္တာေအ။ ”
“ ေအာ္ ဒီလိုလား။ ဒါနဲ႔ ေဒၚစိန္သီးရဲ႕ဖိနပ္ကေတာ္ေတာ္ေစ်းႀကီးတယ္နဲ႔တူတယ္။ ဘယ္ေလာက္တန္လို႔လဲေတာ့။” ေဒၚဘုမ ကလွမ္း၍ အေမး…
ေဒၚေပသီး ေျဖလုိက္ပံုမွာ “ အုိ…ေအ…. က်ဳပ္ကႏွေျမာဆုိ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေက်ာ္ေလာက္ကမွ က်ဳပ္ေစ်းပြဲေတာ္သြားတုန္း ေငြ ခုနစ္ရာ ေပးၿပီး၀ယ္ထားရတာေတာ့။ သြားၿပီေဟ့ ေျပာရင္းနဲ႔စိတ္မေကာင္းျဖစ္လြန္းလုိ႔ပါေအ။ ”
“ ေအာ္ ေဒၚေပသီးတုိ႔မ်ား နာမည္နဲ႔လုိက္ေအာင္ေပသီးက်လုိက္ ပံုမ်ား လက္ဖ်ားခါေလာက္တယ္ေအ။ အလွဴအိမ္က ေပးလုိက္တဲ့ဖိနပ္ကမွ အေကာင္းစားႀကီး။ ”ဟု ေဒၚဘုမ တစ္ေယာက္အံ့ၾသလြန္း၍ ေျပာဆုိမိျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
ထုိအခ်ိန္မွာပင္ “ ဟဲ့ မအံ့ၾသေလနဲ႔ေဟ့ ဒါကရုိးေသးတယ္။ ဒီထက္ဆန္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေျပာျပအံုးမယ္ေဟ့ ” ဆုိကၠားသမား ကုိဘေမာင္ ကေျပာဆုိျခင္းတည္း။
“ဘာတုန္းဟဲ့ နင့္ဟာက အစမရွိ၊ အဆံုးမရွိနဲ႔ပါလား”ေဒၚဘုမလည္း ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ကာ လွမ္း၍ဆုိေလသည္။ ဒါေၾကာင့္ ကုိဘေမာင္ လည္းရွင္းျပရေလေတာ့သည္။
“ဒီလုိ အေဒၚရဲ႕။ ေစာေစာက အေဒၚပဲ ေဒၚေပသီး အေၾကာင္းစဥ္းစားေနတာ မဟုတ္လား။ ဒါက ရိုးေသးတယ္ဗ်။ ေဒၚေပသီးတို႔မ်ား ေပသီးသာက်တယ္။ ေခတ္ေတာ့ မွီသားဗ်။ မေန႔ တစ္ေန႔ ကေပါ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္ရဲ႕ဆုိကၠားကို ငွားစီးၿပီး က်ဳပ္ကို အကူအညီေတာင္းတယ္ေလ။ ဘာမ်ားျဖစ္မယ္ထင္သလဲ။ က်ဳပ္ကို သူ႔ရဲ႕ ေမာင္အိမ္ကို လုိက္ပုိ႔ခုိင္းၿပီး သူ႔ေမာင္ဆီက ရ,ထားတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာလုိ႔ေတာ့ ေျပာတာပဲ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ေသးေသးေလးပဲေတြ႔တယ္ဗ်. အဲဒါ သူေျပာတာၾကားတာေတာ့ လက္ေတာ ဆုိလား ဘာဆုိလား အဲ ဟုတ္တယ္ က်ဳပ္ၾကားတာ လက္ေတာ့ (Laptop) တ့ဲ။ အဲ က်ဳပ္လည္းမျမင္ဘူးေတာ့ စပ္စုမိတာေပါ့။ သူေျပာတာေတာ့ အခုေခတ္မွာ အားလံုး လက္ေတာ အဲေလ လက္ေတာ့ ျဖစ္ေနၿပီဆုိေတာ့ သူလည္းလုိအပ္တယ္တဲ့။ အပ်ိဳႀကီး ဘယ္မွာ သံုးမွာလည္းေတာ့ မသိပါဘူးေအ။ အဲတာ ၀ယ္တယ္လုိ႔ မထင္လုိက္နဲ႔ေနာ္။ သူ႔ေမာင္ဆီက ေတာင္းထားလုိ႔ သူ႔ေမာင္ကလည္း သိပ္မေကာင္းလုိ႔ မသံုးေတာ့တဲ့ အေဟာင္းႀကီးကို ေပးတာဆိုပဲ။”
“ေအာ္ နင့္ဟာကလည္းဘာထူးလုိ႔တုန္းဟ။” စိတ္မရွည္ေတာ့တဲ့အသံနဲ႔ ေဒၚဘုမ ေမးျခင္းပါ။
“ေျပာမယ္ေလဗ်ာ။ ဒီလုိနဲ႔ က်ဳပ္လည္းေဒၚဘုမ နဲ႔ လက္ေတာၾကီး အဲေလ လက္ေတာ့ ႀကီးကို မျပဳတ္က်ရေလေအာင္ အႏ ၱရယ္ကင္းကင္းနဲ႔ အိမ္အေရာက္ ျပန္ပို႔ေနတုန္းမွာပဲ အေကြ႕တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ကားတစ္စီးက အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ေမာင္းလာလုိ႔ က်ဳပ္လည္း မတုိက္မိေအာင္ အျမန္ေရွာင္ရွားလုိက္ရတယ္ဗ်ား။ အဲေလ… ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အဲဒီကားနဲ႔ မၿငိမိပါဘူး။ သုိ႔ေပမဲ့ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ က်ဳပ္ဆုိကၠားက ခဲလံုးတစ္လံုးနဲ႔တိုက္မိၿပီး ဘီးလိန္သြားကာ ေမွာက္သြားေလရဲ႕ဗ်ာ။”
ေဒၚဘုမ တစ္ေယာက္ နားေထာင္ေနရာမွ အလြန္စိတ္၀င္စားကာ “ဟင္ … ဟဲ… ဒါ . ဒါ ဆို ေဒၚဘုမနဲ႔ လက္ေတာႀကီးေကာ… ေျပာပါဦးဟဲ့ ျမန္ျမန္ ”
ကုိဘေမာင္လည္း ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ကို ျမန္ျမန္ေမာ့ ကာ “ အဲဒါေျပာတာေပါ့။ က်ဳပ္လည္း ရုတ္တရက္ထူပူသြားၿပီး သတိတစ္ခ်က္လြတ္သြားတယ္ဗ်။ သတိ၀င္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ဳပ္ကလမ္းေပၚမွာ လဲက်ေနၿပီေလ။ ခတၱ ခဏေနေတာ့မွ က်ဳပ္ဆုိကၠားကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဆုိကၠားလဲေမွာက္လ်က္ ဒါေပမဲ့ ဘာမွေတာ့ မပ်က္စီးသြားပါဘူး။ အဲ ေနာက္ေတာ့ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ လက္ႏွစ္ဖက္ေျမွာက္ကာ ေမွာက္ရက္သားျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရေလရဲ႕။ ဒီေတာ့မွ အသိျပန္၀င္လာတာက ေဒၚေပသီးနဲ႔ လက္ေတာ့ ႀကီး။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔ကုိကူညီ္ဖုိ႔ေျပးအသြား လက္ေတာ့ ႀကီးကုိ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ေျမွာက္ကာ ေမွာက္ရက္လဲွ ေနေသာေဒၚဘုမ ေျပာလုိက္ပံုမွာကား …”
“ေဟ့ က်န္တာေတြ ထိရင္ထိပါေစ။ လက္ေတာ့ ကိုေတာ့မထိေစနဲ႔ေဟ့။ ”
“ ေအာ္ …. ဒါေၾကာင့္ ခုနကေတြ႔ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ေျခေထာက္ကေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ ျဖစ္ေနတာကုိး။ ” အခုမွ ေဒၚဘုမ တစ္ေယာက္ ေဒၚေပသီး အေၾကာင္းကို ဇာတ္ရည္လည္သြားေလေတာ့သတည္း။
ေဒၚေပသီးတုိ႔မ်ား မိမိ အသက္ကုိ ပဓာန မထားပဲ လက္ေတာ့ႀကီးကို ကာကြယ္လုိက္ပံုမ်ား……….." မထိေစနဲ႔ "…………….ဆိုပါလား။
အားလံုးေပ်ာ္ရြင္ပါေစ
**Binary Ster**
No comments:
Post a Comment