........................................................................
“ဟဲ့..ေခြးေကာင္..ေသနာေကာင္..ေခြးမ်ိဳး..ေခြးသူခုိး” ဆုိတဲ့..ဆဲဆုိမႈေတြက ေနရာတုိင္းမွာ ၾကားႏုိင္ပါတယ္။ ၾကားရပါမ်ားလုိလားမသိေတာ့ပါဘူး...ဒီလုိဆဲဆုိသံေတြၾကားရင္...ရုိးေနသလုိလိုေတာင္ျဖစ္ေနပါျပီ။
ဆဲဒါကလဲ..ေခြးကုိ ဆဲတာမဟုတ္ပါဘူး။ လူကုိဆဲတာပါ။ ၾကားေနၾကဆဲဆုိသံေလးေတြေပါ့။ ဟုိေန ့က ေခြးကုိ...
“ဟဲ့ေခြး...” ဆုိျပီးေအာ္မိေတာ့..အတိတ္ကျဖစ္ရပ္တစ္ခုက ဦးေႏွာက္ထဲကုိေျပး၀င္လာပါတယ္။ အတိတ္ကျဖစ္ရပ္ဆုိေပမယ့္လဲ..ၾကည္ႏႈးစရာမဟုတ္ပါဘူး။ မမွတ္ပဲနဲ ့ အလုိလုိမွတ္မိေနတဲ့ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပါ။ စိတ္နာလုိ ့လား၊ နာက်ဥ္းလုိ ့လားကေတာ့ က်ေနာ့္ကုိယ္က်ေနာ္လဲမသိပါဘူး။
တစ္ေန ့တြင္ရုံးတြင္ထုိင္၍အလုပ္လုပ္ေနစဥ္...အေဒၚၾကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဦးေလးတစ္ေယာက္ရုံးသုိ ့ မ်က္ႏွာသုန္မႈန္ထိတ္လန္ ့စြာႏွင့္ေရာက္လာေလသည္။
ရုံးမ..အစ္မ မ်ားကအျပင္ထြက္ကာ..မည္သုိ ့ျဖစ္လာသည္ကို ေမးျမန္းေျပာဆုိေနပါသည္။ ရုံးသြင္းထုိင္ေနေသာ က်ေနာ္လဲ..ျဖစ္ေနၾက အျဖစ္အပ်က္မ်ားမုိ ့..သတိမထားမိပါ။
ခဏ အၾကာတြင္..ရုံးမ..အစ္ကုိ၊ အစ္မ မ်ားအားလုံး လုိအပ္သည္မ်ားကုိ ယူေဆာင္ကာ ခုန ကေရာက္လာေသာ အေဒၚႏွင့္ ဦးေလးေနာက္သုိ ့လုိက္သြားေလသည္။
ခုခ်ိန္ထိတုိင္..က်ေနာ့္အတြက္ကေတာ့ ပုံမွန္ျဖစ္ေနၾကပါပဲေလ။ ႏွစ္နာရီ ေလာက္အၾကာတြင္ ရုံးမအစ္မမ်ားျပန္ေရာက္လာျပီး...ဘာသာျပန္ရမည့္ အမႈဖုိင္တြဲကုိေပးပါသည္။
က်ေနာ္။ ။ “အစ္မ..ဒီေန ့ကဘာျဖစ္တာလဲ?”
အစ္မ။ ။ “လူသတ္မႈ”
က်ေနာ္။ ။ “ျဖစ္ျပန္ျပီလား?”
အစ္မ။ ။ “ဒီလုိပဲေပါ့ကြာ..သူမ်ားႏုိင္ငံမွာေနတာ ဆုိေတာ့.. သူတုိ ့လုပ္တုိင္းကုိခံေနရတာေပါ့”
က်ေနာ္။ ။ “ဟူး...ထုိင္းမွာအလုပ္လာလုပ္တဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ ့အျဖစ္က မလြယ္ပါလား။ ပုရြက္ဆိတ္ထက္ေတာင္လူ ့အသက္က တန္ဖုိးမဲ့ေနပါလား။ ခုကဘယ္လုိျဖစ္ျပီး လူသတ္မႈျဖစ္ရတာလဲ?”
အစ္မ။ ။ “ေရာ့..ဒီမွာ စစ္ခ်က္။ ျမန္မာလုိမွတ္တမ္းတင္ျပီးရင္..အဂၤလိပ္လုိပါဘာသာျပန္ထားလုိက္”
က်ေနာ္။ ။ “ဟုတ္ကဲ့..ပါဗ်ာ”
က်ေနာ္တုိ ့အသံက ပုံမွန္ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ဟုစာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားထင္ေပလိမ့္မည္။ အမွန္မွာ..ဤကဲ့သုိ ့ေသာအျဖစ္
မ်ိဳး..ခဏ၊ ခဏ ၾကံဳေတြ ့ရသျဖင့္..ရင္နာလြန္းလွကား..နာက်င္ဖုိ ့ရန္ပင္ရင္မက်န္ေတာ့ပါကလား။
**အမႈမွတ္တမ္းတင္ျခင္း**
ေသဆုံးသူအမည္။ ။ ေမာင္ေအာင္
အသက္။ ။ 28
အလုပ္အကုိင္။ ။ ျခံေစာင့္
အမႈက်ဴးလြန္သူ။ ။ ရြာသူၾကီး
ေန ့စြဲ။ ။ 2004
ေနရာ။ ။ မယ္ေဆာက္ျမိဳ ့
အခ်ိန္။ ။ ေန ့ခင္း 2 နာရီ
**အမႈအက်ဥ္း**
ေမာင္ေအာင္သည္ အလုပ္လုပ္ျပီး ေန ့လည္ ၂ နာရီခန္ ့တြင္ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ အရက္ျဖဴေသာက္ၾကသည္။ အရက္
၁ လုံးကုန္သြားေသာအခါ အခါတြင္..မ၀ေသးသျဖင့္ ေနာက္ထပ္တစ္လုံးသြား၀ယ္ေလသည္။ အျပန္တြင္ သူၾကီး
ေခြးက ကုိက္ရန္မန္ဖီကာ လုိက္ဆြဲသျဖင့္ အနားတြင္ရွိေသာ သစ္ကုိင္းျဖင့္ ရုိက္လုိက္သည္။ ထုိအခ်င္းအရာကုိ
သူၾကီးေတြ ့ေသာအခါ.. သူ ့ေခြးအားရုိက္ရမည္လားဟု စိတ္တုိကာ ေမာင္ေအာင္အား ေသနတ္ျဖင့္ပစ္လုိက္ေလသည္။
သူၾကီးပစ္လုိက္ေသာ ေသနတ္ဒါဏ္ရာျဖင့္ပင္ ေမာင္ေအာင္သည္ ေနရာတြင္ပြဲခ်င္းျပီး ေသဆုံးသြားသည္။
၄င္းေနာက္သူၾကီးႏွင့္ ေနာက္လုိက္မ်ားသည္..ေမာင္ေအာင့္သူငယ္ခ်င္းအား မည္သူမွအားမေျပာရန္ ရုိက္ႏွက္ျခိမ္း
ေျခာက္ေလသည္။ ၄င္းေနာက္..ေမာင္ေအာင္မိဘမ်ားေတြ ့သြားေသာအခါ..သူၾကီးက ေမာင္ေအာင္၏ စာပနာအတြက္
ေငြ ၁၀၀၀၀ ေပး၏။ ၄င္းေနာက္ေမာင္ေအာင္၏ မိဘမ်ားအား လုပ္အားခမ်ားပင္မေပးပဲ ျခံမွေမာင္းထုတ္လုိက္သည္။
က်ေနာ္။ ။ “ဟူး...ေခြးကုိရုိက္လုိ ့..အသတ္ခံရတာဆုိေတာ့ လူ ့အသက္က ေခြးေလာက္ေတာင္ တန္ဖုိးမရွိေတာ့ဘူးလား?။ ”
အစ္မ။ ။ “ေအး..ဒီမွာက ဒီလုိပဲ။ ေနတတ္စားတတ္မွအသက္ရွည္မွာ”
၄င္းေနာက္တြင္..အဖြဲ ့အစည္းမ်ား၏ၾကိဳးပမ္းမႈႏွင့္ ေမာင္ေအာင္၏ မိဘမ်ားႏွင့္ သူၾကီးသည္ ရဲစခန္းတြင္သြားေရာက္
ညိွႏႈိင္းၾကသည္။ ေနာက္ဆုံးရလဒ္မွာ ေမာင္ေအာင္၏မိဘမ်ားသည္ သူၾကီးထံမွ ေငြ 200,000 ဘတ္ျဖင့္ အမႈေၾကေအးလုိက္သည္။
ထုိ ့ေနာက္ ျမန္မာျပည္ဖက္သုိ ့ျပန္သြားၾကေလသည္။
အင္း.......ျမန္မာျပည္ကအတုိင္းေျပာရရင္ေတာ့..အဲလုိဆဲဆုိၾကတာက နမ္ႏွိမ္သလုိမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ေနလား? ဆုိျပီးေတာ့စဥ္းစားမိပါတယ္ဗ်ာ။ တျခားၾကံဳေတြ ့ရတာေတြလဲရွိပါတယ္။ စိတ္ညစ္ေအာင္ေတာ့ မလုပ္လုိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လဲတစ္ကယ္ျဖစ္တာက ျဖစ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ျမိဳ ့ၾကီးေတြနဲ ့ေ၀းေလ..လူမသိ..သူမသိေသသြားတဲ့လူေတြမ်ားေလပါပဲ။
ျမိဳ ့ထဲမွာဆုိရင္ေတာ့ သိပ္မလုပ္ရဲၾကဘူးေလ။ ျမိဳ ့နဲ ့ေ၀းရင္ေတာ့..ပုိက္ဆံရွိတဲ့သူေတြက ရဲထက္အာဏာရွိျပီး၊ လုပ္ခ်င္သလုိလုပ္ၾကပါတယ္။ အဲ..ရဲက အာဏာရွိရင္လဲ ဘာမွသိပ္မကူႏုိင္ပါဘူး။ ကုိယ္ကပဲ ေပးေနရတာေပါ့ဗ်ာ။
လမ္းၾကံဳလုိ ့ထပ္ေျပာအုန္းမယ္...
ပစၥည္းေပ်ာက္ျခင္း
တစ္ေန ့တစ္၌ က်ေနာ္သည္အိပ္ရာမွႏုိးေသာအခါတြင္..က်ေနာ့္ပစၥည္းမ်ားေပ်ာက္သြားသျဖင့္ ရဲစခန္းသို ့တုိင္တန္းျခင္းျပဳလုပ္ေလသည္။
ရဲစခန္းအေရာက္တြင္ လုိအပ္သည္မ်ားကုိ ျပဳလုပ္ပါသည္။ ရဲမွ သိလုိေသာအခ်က္အလက္မ်ားကုိ ေမးျမန္းစစ္ေဆးပါသည္။ ေမးျမန္းစစ္ေဆးျခင္းမ်ားျပီးသြားေသာအခါတြင္...
ရဲ။ ။ “ေအး..ငါ့ညီ..ဒီမွာက ဒီလုိပဲ။ ျပီးရင္..ရဲကုိလဲနားလည္ရမယ္။ အမႈေတြကအမ်ားၾကီးပဲကြ။ ျပန္ရမယ္၊ မရက
ေတာ့ မေသခ်ာဘူး။ သူခ်ိဳးဘယ္သူမွန္းလဲမသိ..အထီး၊ အမ မွန္းမသိေတာ့ ခက္လိမ့္မယ္ေနာ္”
ဟုတ္ကဲ့..က်ေနာ္နားလည္ပါတယ္..အဲနားလည္လုိက္ပါတယ္..ပစၥည္းရႈံးျပီဆုိတာကုိ။ ထုိခ်ိန္မွစျပီး ခုခ်ိန္ထိေပ်ာက္သြားေသာ ပစၥည္းမ်ားလုံး၀ျပန္မရေသးပါ။ (နည္းနည္းေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ေသးတာေပါ့ေလ)။
ဒါေတြက က်ေနာ့္၏ အေတြ ့အၾကံဳမ်ားသာျဖစ္ပါတယ္။ လူတုိင္းအေတြ ့အၾကံဳျခင္းမတူႏုိင္ပါဘူး။
(ရွမ္းကေလး) ဘေလာက္မွကူးယူေဖၚၿပပါသည္..........
**saitun sein**
........................................................................
“ဟဲ့..ေခြးေကာင္..ေသနာေကာင္..ေခြးမ်ိဳး..ေခြးသူခုိး” ဆုိတဲ့..ဆဲဆုိမႈေတြက ေနရာတုိင္းမွာ ၾကားႏုိင္ပါတယ္။ ၾကားရပါမ်ားလုိလားမသိေတာ့ပါဘူး...ဒီလုိဆဲဆုိသံေတြၾကားရင္...ရုိးေနသလုိလိုေတာင္ျဖစ္ေနပါျပီ။
ဆဲဒါကလဲ..ေခြးကုိ ဆဲတာမဟုတ္ပါဘူး။ လူကုိဆဲတာပါ။ ၾကားေနၾကဆဲဆုိသံေလးေတြေပါ့။ ဟုိေန ့က ေခြးကုိ...
“ဟဲ့ေခြး...” ဆုိျပီးေအာ္မိေတာ့..အတိတ္ကျဖစ္ရပ္တစ္ခုက ဦးေႏွာက္ထဲကုိေျပး၀င္လာပါတယ္။ အတိတ္ကျဖစ္ရပ္ဆုိေပမယ့္လဲ..ၾကည္ႏႈးစရာမဟုတ္ပါဘူး။ မမွတ္ပဲနဲ ့ အလုိလုိမွတ္မိေနတဲ့ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပါ။ စိတ္နာလုိ ့လား၊ နာက်ဥ္းလုိ ့လားကေတာ့ က်ေနာ့္ကုိယ္က်ေနာ္လဲမသိပါဘူး။
တစ္ေန ့တြင္ရုံးတြင္ထုိင္၍အလုပ္လုပ္ေနစဥ္...အေဒၚၾကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဦးေလးတစ္ေယာက္ရုံးသုိ ့ မ်က္ႏွာသုန္မႈန္ထိတ္လန္ ့စြာႏွင့္ေရာက္လာေလသည္။
ရုံးမ..အစ္မ မ်ားကအျပင္ထြက္ကာ..မည္သုိ ့ျဖစ္လာသည္ကို ေမးျမန္းေျပာဆုိေနပါသည္။ ရုံးသြင္းထုိင္ေနေသာ က်ေနာ္လဲ..ျဖစ္ေနၾက အျဖစ္အပ်က္မ်ားမုိ ့..သတိမထားမိပါ။
ခဏ အၾကာတြင္..ရုံးမ..အစ္ကုိ၊ အစ္မ မ်ားအားလုံး လုိအပ္သည္မ်ားကုိ ယူေဆာင္ကာ ခုန ကေရာက္လာေသာ အေဒၚႏွင့္ ဦးေလးေနာက္သုိ ့လုိက္သြားေလသည္။
ခုခ်ိန္ထိတုိင္..က်ေနာ့္အတြက္ကေတာ့ ပုံမွန္ျဖစ္ေနၾကပါပဲေလ။ ႏွစ္နာရီ ေလာက္အၾကာတြင္ ရုံးမအစ္မမ်ားျပန္ေရာက္လာျပီး...ဘာသာျပန္ရမည့္ အမႈဖုိင္တြဲကုိေပးပါသည္။
က်ေနာ္။ ။ “အစ္မ..ဒီေန ့ကဘာျဖစ္တာလဲ?”
အစ္မ။ ။ “လူသတ္မႈ”
က်ေနာ္။ ။ “ျဖစ္ျပန္ျပီလား?”
အစ္မ။ ။ “ဒီလုိပဲေပါ့ကြာ..သူမ်ားႏုိင္ငံမွာေနတာ ဆုိေတာ့.. သူတုိ ့လုပ္တုိင္းကုိခံေနရတာေပါ့”
က်ေနာ္။ ။ “ဟူး...ထုိင္းမွာအလုပ္လာလုပ္တဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ ့အျဖစ္က မလြယ္ပါလား။ ပုရြက္ဆိတ္ထက္ေတာင္လူ ့အသက္က တန္ဖုိးမဲ့ေနပါလား။ ခုကဘယ္လုိျဖစ္ျပီး လူသတ္မႈျဖစ္ရတာလဲ?”
အစ္မ။ ။ “ေရာ့..ဒီမွာ စစ္ခ်က္။ ျမန္မာလုိမွတ္တမ္းတင္ျပီးရင္..အဂၤလိပ္လုိပါဘာသာျပန္ထားလုိက္”
က်ေနာ္။ ။ “ဟုတ္ကဲ့..ပါဗ်ာ”
က်ေနာ္တုိ ့အသံက ပုံမွန္ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ဟုစာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားထင္ေပလိမ့္မည္။ အမွန္မွာ..ဤကဲ့သုိ ့ေသာအျဖစ္
မ်ိဳး..ခဏ၊ ခဏ ၾကံဳေတြ ့ရသျဖင့္..ရင္နာလြန္းလွကား..နာက်င္ဖုိ ့ရန္ပင္ရင္မက်န္ေတာ့ပါကလား။
**အမႈမွတ္တမ္းတင္ျခင္း**
ေသဆုံးသူအမည္။ ။ ေမာင္ေအာင္
အသက္။ ။ 28
အလုပ္အကုိင္။ ။ ျခံေစာင့္
အမႈက်ဴးလြန္သူ။ ။ ရြာသူၾကီး
ေန ့စြဲ။ ။ 2004
ေနရာ။ ။ မယ္ေဆာက္ျမိဳ ့
အခ်ိန္။ ။ ေန ့ခင္း 2 နာရီ
**အမႈအက်ဥ္း**
ေမာင္ေအာင္သည္ အလုပ္လုပ္ျပီး ေန ့လည္ ၂ နာရီခန္ ့တြင္ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ အရက္ျဖဴေသာက္ၾကသည္။ အရက္
၁ လုံးကုန္သြားေသာအခါ အခါတြင္..မ၀ေသးသျဖင့္ ေနာက္ထပ္တစ္လုံးသြား၀ယ္ေလသည္။ အျပန္တြင္ သူၾကီး
ေခြးက ကုိက္ရန္မန္ဖီကာ လုိက္ဆြဲသျဖင့္ အနားတြင္ရွိေသာ သစ္ကုိင္းျဖင့္ ရုိက္လုိက္သည္။ ထုိအခ်င္းအရာကုိ
သူၾကီးေတြ ့ေသာအခါ.. သူ ့ေခြးအားရုိက္ရမည္လားဟု စိတ္တုိကာ ေမာင္ေအာင္အား ေသနတ္ျဖင့္ပစ္လုိက္ေလသည္။
သူၾကီးပစ္လုိက္ေသာ ေသနတ္ဒါဏ္ရာျဖင့္ပင္ ေမာင္ေအာင္သည္ ေနရာတြင္ပြဲခ်င္းျပီး ေသဆုံးသြားသည္။
၄င္းေနာက္သူၾကီးႏွင့္ ေနာက္လုိက္မ်ားသည္..ေမာင္ေအာင့္သူငယ္ခ်င္းအား မည္သူမွအားမေျပာရန္ ရုိက္ႏွက္ျခိမ္း
ေျခာက္ေလသည္။ ၄င္းေနာက္..ေမာင္ေအာင္မိဘမ်ားေတြ ့သြားေသာအခါ..သူၾကီးက ေမာင္ေအာင္၏ စာပနာအတြက္
ေငြ ၁၀၀၀၀ ေပး၏။ ၄င္းေနာက္ေမာင္ေအာင္၏ မိဘမ်ားအား လုပ္အားခမ်ားပင္မေပးပဲ ျခံမွေမာင္းထုတ္လုိက္သည္။
က်ေနာ္။ ။ “ဟူး...ေခြးကုိရုိက္လုိ ့..အသတ္ခံရတာဆုိေတာ့ လူ ့အသက္က ေခြးေလာက္ေတာင္ တန္ဖုိးမရွိေတာ့ဘူးလား?။ ”
အစ္မ။ ။ “ေအး..ဒီမွာက ဒီလုိပဲ။ ေနတတ္စားတတ္မွအသက္ရွည္မွာ”
၄င္းေနာက္တြင္..အဖြဲ ့အစည္းမ်ား၏ၾကိဳးပမ္းမႈႏွင့္ ေမာင္ေအာင္၏ မိဘမ်ားႏွင့္ သူၾကီးသည္ ရဲစခန္းတြင္သြားေရာက္
ညိွႏႈိင္းၾကသည္။ ေနာက္ဆုံးရလဒ္မွာ ေမာင္ေအာင္၏မိဘမ်ားသည္ သူၾကီးထံမွ ေငြ 200,000 ဘတ္ျဖင့္ အမႈေၾကေအးလုိက္သည္။
ထုိ ့ေနာက္ ျမန္မာျပည္ဖက္သုိ ့ျပန္သြားၾကေလသည္။
အင္း.......ျမန္မာျပည္ကအတုိင္းေျပာရရင္ေတာ့..အဲလုိဆဲဆုိၾကတာက နမ္ႏွိမ္သလုိမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ေနလား? ဆုိျပီးေတာ့စဥ္းစားမိပါတယ္ဗ်ာ။ တျခားၾကံဳေတြ ့ရတာေတြလဲရွိပါတယ္။ စိတ္ညစ္ေအာင္ေတာ့ မလုပ္လုိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လဲတစ္ကယ္ျဖစ္တာက ျဖစ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ျမိဳ ့ၾကီးေတြနဲ ့ေ၀းေလ..လူမသိ..သူမသိေသသြားတဲ့လူေတြမ်ားေလပါပဲ။
ျမိဳ ့ထဲမွာဆုိရင္ေတာ့ သိပ္မလုပ္ရဲၾကဘူးေလ။ ျမိဳ ့နဲ ့ေ၀းရင္ေတာ့..ပုိက္ဆံရွိတဲ့သူေတြက ရဲထက္အာဏာရွိျပီး၊ လုပ္ခ်င္သလုိလုပ္ၾကပါတယ္။ အဲ..ရဲက အာဏာရွိရင္လဲ ဘာမွသိပ္မကူႏုိင္ပါဘူး။ ကုိယ္ကပဲ ေပးေနရတာေပါ့ဗ်ာ။
လမ္းၾကံဳလုိ ့ထပ္ေျပာအုန္းမယ္...
ပစၥည္းေပ်ာက္ျခင္း
တစ္ေန ့တစ္၌ က်ေနာ္သည္အိပ္ရာမွႏုိးေသာအခါတြင္..က်ေနာ့္ပစၥည္းမ်ားေပ်ာက္သြားသျဖင့္ ရဲစခန္းသို ့တုိင္တန္းျခင္းျပဳလုပ္ေလသည္။
ရဲစခန္းအေရာက္တြင္ လုိအပ္သည္မ်ားကုိ ျပဳလုပ္ပါသည္။ ရဲမွ သိလုိေသာအခ်က္အလက္မ်ားကုိ ေမးျမန္းစစ္ေဆးပါသည္။ ေမးျမန္းစစ္ေဆးျခင္းမ်ားျပီးသြားေသာအခါတြင္...
ရဲ။ ။ “ေအး..ငါ့ညီ..ဒီမွာက ဒီလုိပဲ။ ျပီးရင္..ရဲကုိလဲနားလည္ရမယ္။ အမႈေတြကအမ်ားၾကီးပဲကြ။ ျပန္ရမယ္၊ မရက
ေတာ့ မေသခ်ာဘူး။ သူခ်ိဳးဘယ္သူမွန္းလဲမသိ..အထီး၊ အမ မွန္းမသိေတာ့ ခက္လိမ့္မယ္ေနာ္”
ဟုတ္ကဲ့..က်ေနာ္နားလည္ပါတယ္..အဲနားလည္လုိက္ပါတယ္..ပစၥည္းရႈံးျပီဆုိတာကုိ။ ထုိခ်ိန္မွစျပီး ခုခ်ိန္ထိေပ်ာက္သြားေသာ ပစၥည္းမ်ားလုံး၀ျပန္မရေသးပါ။ (နည္းနည္းေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ေသးတာေပါ့ေလ)။
ဒါေတြက က်ေနာ့္၏ အေတြ ့အၾကံဳမ်ားသာျဖစ္ပါတယ္။ လူတုိင္းအေတြ ့အၾကံဳျခင္းမတူႏုိင္ပါဘူး။
(ရွမ္းကေလး) ဘေလာက္မွကူးယူေဖၚၿပပါသည္..........
**saitun sein**
No comments:
Post a Comment