ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ဇာတ္ေကာင္ရဲ႔ နာမည္ကို ေပးစရာမလိုဘူး၊ လုိလည္း မလိုအပ္ဘူးလို႔ က်ဳပ္ထင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီထဲမွာရွိေနတဲ႔ လူေတြကို က်ဳပ္တို႔က နာမည္အစား ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္နဲ႔ေခၚလို႔ပါပဲ။“ငိုက္မေနနဲ႔ကြာ အေၾကာင္းၾကားတဲ့လူေတြ လာေနျပီ”
ေဘးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္က က်ဳပ္ပုခံုးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး ပုတ္လိုက္မွ ေမွးေနတဲ့ က်ဳပ္မ်က္လံုးေတြ ဖြင့္လိုက္မိတယ္။ တစ္ေန႔လံုး ဒီထဲမွာပဲ တာ၀န္က်ေနတဲ့အတြက္ လူကလည္း ႏႈံးခ်ိပင္ပန္းေနတယ္။ က်ဳပ္ ပ်င္းေၾကာတစ္ခ်က္ဆန္႔ျပီး တံခါးဘက္ဆီကို ေလ်ာက္သြားလိုက္တယ္။
ဒီေန႔ ေထာင္သားအသစ္တစ္ဦး ထပ္ေရာက္လာပါတယ္။ နာမည္စာရင္းထဲက တရားခံရဲ႔ ကိုယ္ေရးမွတ္တမ္း အက်ဥ္းကို တစ္ခ်က္ လွန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ဳပ္ မွင္သက္သြားမိတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ နံပါတ္ေအာက္မွာ ထင္ရွားျပတ္သားေအာင္ ေရးထားတဲ့ စာလံုးက နွစ္လံုးထဲ “ေသဒဏ္”တဲ့။ က်ဳပ္ပိုအံၾသသြားတာက တရားခံ ဟာ အသက္(၁၇)နွစ္ပဲ ရွိေသးလို႔ပဲ။ အင္မတန္မွ ျဖစ္ခဲတဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါ။ က်ဳပ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လာတဲ့ သက္တမ္းတစ္ေလ်ာက္ တစ္ၾကိမ္ တစ္ခါမွ မၾကံဳခဲ့ဖူးဘူး။ ရဲသားနွစ္ေယာက္ ၾကားက အခ်ဳပ္ခံျပီး ၀င္လာတဲ့ ငယ္ရြယ္ နုနုယ္တဲ့ မ်က္နွာနဲ႔ သူ႔ကို က်ဳပ္ျမင္လိုက္ပါတယ္။
“ဒါ (၅၂၀၇)လားေဟ့”
“ဟုတ္ပါတယ္။ ဆရာတို႔လက္ထဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အပ္ပါတယ္”
လႊတ္ေနတ့ဲအခန္းထဲ တရားခံကိုထားဖို႔ က်ဳပ္က ဦးေဆာင္ၿပီး သြားလိုက္တယ္။ တိတ္ဆိတ္အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ နံနက္ခင္းမွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚကို ရွပ္တိုက္သြားတဲ႔ တရားခံရဲ့ ေျခထိပ္သံက နားထဲကို စူးျပီးတိုး၀င္လာတယ္။ က်ဳပ္ မယံုနိုင္ေအာင္ဘဲ မွတ္တမ္းစာအုပ္ကို ျပန္ၾကည့္ လိုက္မိတယ္။ အသက္(၁၇)နွစ္သာ ရွိျပီး ၾကီးေလးတ့ဲ အျပစ္ဒဏ္ကို ခံရတဲ့သူရဲ႕ေနာက္ေၾကာင္း ရာဇ၀င္ကို က်ဳပ္စိတ္၀င္စားသြားမိတယ္။
“နံပါတ္(၅၂၀၇) မွတ္တမ္းမွာ ခင္ဗ်ားရဲ့ အသက္က (၁၇)နွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္ဆိုတာ တကယ္လား”
“ေသဒဏ္ဆိုမွေတာ့ အသက္က အတုျဖစ္ရဦးမလား”
သူ က်ဳပ္ကို ဘုၾကည့္ၾကည့္ျပီး ေျဖလိုက္တယ္။ သူ႔ရဲ့မ်က္လံုးက က်ဳပ္ကို တံုးအတဲ့ေမးခြန္းကို ေမးေနသလားလို႔ ေလွာင္ေျပာင္ေနသလိုပဲ။
“က်ဳပ္က ဒီေထာင္ရဲ႕ လက္ေထာက္ေထာင္မႈးပါ။ ဒီေနရာကို ေရာက္လာၾကတဲ့ တရားခံေတြရဲ့ ေနာက္ေၾကာင္းရာဇ၀င္ ရင္ဖြင့္တာကို က်ဳပ္အျမဲနားေထာင္တယ္။ ခင္ဗ်ားေရာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းေတြ က်ဳပ္ကို ေျပာမျပခ်င္ဘူးလား”
သတိေလးနဲ႔ က်ဳပ္ သူ႔ကို ေမးလိုက္တယ္။ အရမ္း စိတ္ထိခိုက္၀မ္းနည္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြလည္း ဒီေနရာမွာပဲ က်ဳပ္ နားေထာင္ခဲ့ဖူးတယ္ေလ။
“ဟင္း..........” ျပင္းသက္တစ္ခ်က္ကို သူေလးတဲြ႔စြာ ခ်ရင္း စကားဆက္ပါတယ္။
“ေကာင္းျပီေလ.. ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ေသဒဏ္က ေသဒဏ္ပါပဲ။ မေသခင္ ကြ်န္ေတာ့္ ပံုျပင္ေလးကို ခ်န္ထားခဲ့ရလည္း မဆိုးပါဘူး”
က်ဳပ္စားပဲြေရွ႕က ထိုင္ခံုမွာ သူ႔ကို ထိုင္ခိုင္းလိုက္တယ္။ လင္းထိန္ေနတ့ဲ အခန္းရဲ႕ မီးေရာင္ေအာက္မွာ သူ႔မ်က္နွာကို ထင္ထင္ရွားရွား က်ဳပ္ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ရွင္းသန္႔ျပီး ရည္မြန္ေနတ့ဲ သူရုပ္ရည္ဟာ ဒီလိုေနရာနဲ႔ နည္းနည္းမွ မဟပ္စပ္ဘူး။ ဒီလိုေနရာဟာ ရုပ္ရည္ၾကမ္းတမ္းျပီး လူဆိုးရုပ္ ေပါက္ေနတဲ့လူေတြသာ အလာမ်ားတဲ့ ေနရာပါ။ သူ႔လို လိမၼာေရးျခားရွိမဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဒီလိုေနရာကို ေရာက္လာတဲ့အတြက္ သူ႔ေနာက္ေၾကာင္း ရာဇ၀င္က က်ဳပ္ရဲ႕သိလိုစိတ္ကို ပိုျပင္းျပေစခဲ့တယ္။ က်ဳပ္ေရွ႕မွာ သူဟာ တရိုတေသထိုင္ရင္း သူ႔ဇာတ္လမ္းေလးကို ေျပာျပပါေတာ့တယ္။
၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉ ၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉
“ကြ်န္ေတာ္ကို ပညာတတ္ အဆင့္အတန္းရွိတဲ့ မိသားစုက ေမြးဖြားလာခဲ့တာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ညီတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ အဲဒီလို မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာလို႔ပဲလား မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ဟာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက စည္းစနစ္ၾကားမွာ ၾကီးျပင္းလာခဲ့တယ္။ မိဘေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လူေတာ္လူေကာင္းေတြျဖစ္ေအာင္ သြန္သင္ဆံုးမခဲ့တယ္။ ပညာတတ္ၾကီး ျဖစ္ေအာင္ အေမွ်ာ္လင့္ၾကီး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႔ ဆိုဆံုးမမႈက ကြ်န္ေတာ့္အေပၚမွာပဲ အက်ဳံး၀င္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ညီေလးအတြက္ နည္းနည္းမွ အသံုးမ၀င္ခဲ့ဘူး။ ညီေလးဟာ တစ္ျခားလူနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရင္ျဖစ္၊ မျဖစ္ရင္လည္း ျပႆနာအမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္။ မိဘေတြက သူ႔အတြက္ ဦးေႏွာက္ ေတာ္ေတာ္ေျခာက္ခဲ့ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ညီေလးနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ၾကီးျပင္းလာတဲ့ တစ္ေလွ်ာက္မွာ မိဘစကားကို ေျမ၀ယ္မက် နားေထာင္ခဲ့တယ္။ အတန္းထဲမွာလည္း အျမဲတမ္း အဆင့္တစ္ ေနရာမွာ ျမဲခဲ့တယ္။ ျပိဳင္ပဲြတိုင္းမွာလည္း ဆုတံဆိပ္ေတြ အျမဲ ဆြတ္ခူးႏိုင္ခဲ့တယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း ေဖေဖ ေမေမတို႔ရဲ႔ အခ်စ္နဲ႔ အလိုလိုက္မႈကို ညီေလးထက္ ပိုရခဲ့တယ္။ ညီေလးကေတာ့ သူ႔ရဲ႔ ဆိုးသြမ္းမႈေတြေၾကာင့္ မိဘေတြရဲ႔ ဥပကၡာျပဳတာကို ခံခဲ့ရတယ္။ သူတို႔ရဲ႔ အခ်စ္ဟာ ညီေလးအေပၚမွာ ေအးစက္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ညီေလးၾကားမွာလည္း ဆက္ဆံမႈဆိုတာ မရွိသေလာက္ဘဲ။ ဆက္ဆံမႈေတြက သုညလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အနားယူ အိပ္စက္တဲ့အခ်ိန္ဟာ ညီေလးအတြက္ ေပ်ာ္ပါးဆိုးသြမ္းဖို႔ စတင္တဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ မရွိသေလာက္ဘဲ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ မိရင္လည္း တစ္ေန႔ကို စကား(၁၀)ခြန္း ျပည့္ေအာင္ မေျပာျဖစ္ၾကဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ေသြးသားတူစပ္တဲ့ ညီအစ္ကို အရင္းေခါက္ေခါက္ေတြပါ။ ဒါေပမဲ့ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ ဆက္ဆံေရးက သူစိမ္းေတြထက္ေတာင္ ပိုသူစိမ္းဆန္ခဲ့ၾကတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းတက္လာတဲ့ ကာလတစ္ေလွ်ာက္ စာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဘာအခက္အခဲမွ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္ စာေမးပဲြေျဖဖို႔ အခ်ိန္ေတြ တေျဖးေျဖး နီးကပ္လာခဲ့တယ္။ အေကာင္းဆံုး နာမည္ၾကီး တကၠသိုလ္ကို တက္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အရည္အခ်င္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ႏိုင္မယ္လို႔လည္း ယံုၾကည္ခဲ့တယ္။ သန္းေခါင္ယံ ညနက္အထိ ကြ်န္ေတာ္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ခဲ့တယ္။ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ စာေမးပဲြ စေျဖမဲ့ေန႔ မတိုင္ခင္ ညမွာ အိပ္ရာ ေစာေစာ၀င္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ကူးလိုက္တယ္။ အခန္းမီးကိုပိတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္အိပ္မလို ျပင္ဆင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ တံခါးေခါက္သံ တိုးတိုးေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကားလိုက္မိတယ္။ စာေမးပဲြ ေျဖႏိုင္ဖို႔အတြက္ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာအားေပးတယ္လို႔ စိတ္ထဲ ထင္လိုက္မိတယ္။ တံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ့ တံခါး၀မွာ ရပ္ေနတဲ့ ညီေလးကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေတြ႔လိုက္တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ထိတ္လန္႔သြားမိတယ္။
“ဟာ.. ညီ မအိပ္ေသးဘူးလား ေမေမထင္ေနတာ”
ကြ်န္ေတာ္ တအံ့တၾသနဲ႔ ေမးေတာ့ “ဒါ မင္းအတြက္” ဆိုျပီး ကြ်န္ေတာ္ကို ႏြားႏို႔တစ္ခြက္ ကမ္းေပးတယ္။ အရင္က သူစိမ္းလို႔ ဆက္ဆံခဲ့တဲ့ ညီေလးရဲ႔ အျပဳအမႈေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ မအံၾသဘဲ မေနႏိုင္ဘူး။
“ႏို႔ပူပူေလး ေသာက္ျပီး ေစာေစာအိပ္လိုက္.. ငါလည္း အိပ္ေတာ့မယ္”
လွည့္ထြက္သြားတဲ့ ညီေလးရဲ႔ ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ အံ့ၾသ၀မ္းသာမိတယ္။ ႏို႔ပူပူေလးကို တစ္ခ်က္ထဲနဲ႔ ကုန္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ ေသာက္လိုက္မိတယ္။ အိပ္ရာေပၚလဲရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ၾကားမွာ အေခၚအေျပာ နည္းခဲ့တဲ့ ညီေလးရဲ႔ အျပဳအမႈနဲ႔ ဂရုစိုက္တတ္မႈကို ေတြးမိျပီး ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းၾကည္ႏူးမိတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေရးၾကံဳရင္ ေသြးက စကားေျပာတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သူတို႔ရဲ႔ အားေပးမႈေတြနဲ႔ စာေမးပဲြခန္းထဲကို ကြ်န္ေတာ္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ၀င္ခဲ့တယ္။ ပထမ တစ္ဘာသာကို ကြ်န္ေတာ္ေကာင္းေကာင္း ေျဖႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒုတိယ ေျဖရမွာက ကြ်န္ေတာ္အၾကိဳက္ဆံုး သခ်ာၤပါ။ စေျဖဖို႔ ေခါင္းေလာင္သံၾကားတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ တစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္ ေျဖဆိုႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေျဖေနတုန္း အခိ်န္တစ္၀က္ေရာက္ေတာ့ ဗိုက္က နာလာခဲ့တယ္။ စိတ္လႈပ္ရွားလို႔ နာတာျဖစ္မယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္လိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗိုက္က မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ နာလာတယ္။ မခံႏိုင္တဲ့အဆံုး ဆရာ့ဆီ ခြင့္ေတာင္းျပီး အိမ္သာဘက္ကို ကြ်န္ေတာ္ ထြက္လာခဲ့တယ္။ နာက်င္တဲ့ ေ၀ဒနာနဲ႔ အိမ္သာမွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားလဲ မသိဘူး။ ေျဖတဲ့အခန္းကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ တစ္၀က္သာ ေျဖရေသးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ အေျဖလြာကို ဆရာက သိမ္းသြားလိုက္ျပီ။ ဘာလို႔ ဒီလိုအခ်ိန္မွာမွ ဗိုက္က နာရသလဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ့္ကို အျပစ္တင္မိတယ္။
ေအာင္မွတ္သာသာပဲ ေျဖဆိုခဲ့ရတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ၀မ္းနည္းမိတယ္။ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္မိတယ္။ အဲဒီစိတ္နဲ႔ပဲ ေနာက္ဘာသာေတြလည္း ေအာင္မွတ္ေလာက္ပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေျဖႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ နာမည္မၾကီးတဲ့ တကၠသိုလ္ တစ္ခုမွာ ရိုးရိုးေမဂ်ာပဲ ကြ်န္ေတာ္ ရခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ကမ္းကုန္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တယ္။ မိဘေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို အျပစ္မတင္ေပမဲ့ သူတို႔လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူတို႔ အရမ္း ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္ေလ...
အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုက မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ညီက အေကာင္းဆံုး၊ နာမည္အၾကီးဆံုးဆိုတဲ့ တကၠသိုလ္ရဲ႔ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူ႔ အရည္အခ်င္းနဲ႔ ဒါဟာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္တာက ညီေလးဟာ စာမၾကိဳးစားခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို အႏိုင္က်င့္ ဗိုလ္က်တဲ့ ေနရာမွာ သရဖူေဆာင္းခဲ့တယ္။ ဒီစာေမးပဲြ ေျဖတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ခိုးခ်ရာမွာ ကူညီေပးဖို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ျခိမ္းေျခာက္ခဲ့ပံုရတယ္။
ဒီအျဖစ္အပ်က္ရဲ႔ ေနာက္ဆက္တဲြက ကြ်န္ေတာ့္မိဘရဲ႔ အျမင္ကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့တယ္။ သူတို႔ရဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ဂရုစိုက္မႈေတြက ကြ်န္ေတာ္အေပၚ ေျပာင္းလဲလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔အေပၚ ကြ်န္ေတာ္ အျပစ္မျမင္ရက္ခဲ့ပါဘူး။ အရင္တုန္းက မိဘေတြရဲ႔ လွ်စ္လွ်ဴရွဴခံခဲ့ရတဲ့ ညီေလးေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္ အစား၀င္ ခံစားၾကည့္ျပီး ကိုယ္ခ်င္းစာမိတယ္။ အေကာင္းဆံုး ေနရာကို မေရာက္ခဲ့လည္း ေရာက္တဲ့ေနရာကေန အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ ၾကိဳးစားလို႔ ရပါေသးတယ္။ အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ခဲ့ပါတယ္။
အခ်ိန္ေတြ တစ္ေရြ႔ေရြ႔ ကုန္ခဲ့တယ္။ တစ္ေန႔မွာ ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းက ေစာေစာျပန္လာခဲ့တယ္။ ညီေလးလည္း အိမ္မွာရွိေနတယ္။
“ညီ ေနမေကာင္းဘူးလား။ ဒီအခ်ိန္က ေက်ာင္းတက္တဲ့အခ်ိန္ပဲ ေက်ာင္းမသြားဘူးလား” ကြ်န္ေတာ္ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ေမးလိုက္မိတယ္။
“ငါ့ဘာသာ တက္ခ်င္တက္မယ္။ မတက္ခ်င္ မတက္ဘူး။ ဒါ ငါ့လြတ္လပ္ခြင့္ပဲ မင္းေမးစရာမလိုဘူး”
“ဘာလို႔ ဒီလို ေျပာရတာလဲ ညီ... မင္းအခု တက္ေနတဲ့ေက်ာင္းက နာမည္ၾကီးေက်ာင္း၊ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ လူေတြမွ တက္လို႔ရတာ။ အဲဒီေက်ာင္းကို တက္ရတယ္ဆိုတာ နည္းတဲ့အခြင့္အေရး မဟုတ္ဘူး။ ဒီအခြင့္အေရးကို မင္း တန္ဖိုးထားသင့္တယ္”
“ေအာ္... မင္းရည္မွန္းခဲ့ဖူးတဲ့ အဲဒီေက်ာင္းက နာမည္ၾကီးတဲ့လား.. ေကာင္းသတင္းေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဆိုးသတင္းပဲ ျဖစ္ရမယ္။ မင္းလူျပိန္းပဲ... အဲဒီေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြ ရန္ျဖစ္တာ၊ ဖဲခ်တာ၊ အရက္ေသာက္တာ မင္းမွ မျမင္ဖူးတာ.. ငါ့အတြက္ေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းက ေခြးခ်ီးပဲ”
“စကားကို ၾကည့္ေျပာ ညီ... ကုိယ္တက္တဲ့ ေက်ာင္းကို မင္းဘာလို႔ အဲလို အပုပ္ခ်ရသလဲ”
“သြားစမ္းပါ... အရည္အခ်င္းရွိရင္ မင္းလာတက္ေလ... စာေမးပဲြ ေျဖေနတုန္း မင္း ဗိုက္နာခဲ့တာ ကံေကာင္းတယ္ မွတ္ပါ”
“ဒါ ကံတရားပဲေလ... စိတ္လႈပ္ရွားတိုင္း ငါက ဗိုက္နာတတ္တာကိုး.. မတတ္ႏိုင္ဘူး”
“အဲဒီ ဗိုက္နာတုန္းက မင္းစိတ္လႈပ္ရွားလို႔ နာတယ္ ထင္ေနတာလား... စာေမးပဲြ မေျဖခင္ညက ႏြားႏို႔တစ္ခြက္ကို မင္းမွတ္မိေသးလား...။ ႏြားႏို႔ထဲ ငါ၀မ္းႏႈတ္ေဆး ထည့္လိုက္တာ ဟား....ဟား... မင္း ေတာ္ေတာ္ အတဲ့ေကာင္ ဟား... ဟား... ဟား...”
“ဘာ... ဘာေျပာတယ္ ညီ... မင္းဘာလို႔ အဲလို ယုတ္မာရသလဲ”
ညီေလးရဲ႔ စကားအဆံုးမွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကိုယ့္နားကို မယံုႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္မိတယ္။ ေဒါသေၾကာင့္ ေသြးေတြ နားထင္းကို ေထာင္းခနဲ ေရာက္လာတယ္။
“ ဘာျဖစ္လို႔လဲ သိလား... ငယ္ရာကေန ၾကီးလာတဲ့အထိ အေမတို႔က မင္းကိုပဲ ပိုခ်စ္ခဲ့တယ္။ ပိုဂရုစိုက္ခဲ့ၾကတယ္။ ငါ့ကို ဖုတ္ေလတဲ့ ငပိ ရွိတယ္လို႔ေတာင္ မထင္ၾကဘူး။ ငါဘယ္လို ခံစားခဲ့ရမလဲ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္စမ္းပါ။ အဲဒီ အျငိဳးေတြနဲ႔ မင္းကို ဗိုက္ပဲနာေစခဲ့တာ ကံေကာင္းတယ္ မွတ္ပါ။ ခုေတာ့ မင္းဟာ ငါ့ရဲ႔ ေျခဖ၀ါးေအာက္ကပါပဲ.. ဟား..ဟား”
အဲဒီ စကားေတြ ၾကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို လံုး၀ မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္အိပ္မက္၊ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ တစ္ခုလံုးကို ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ လုပ္ပစ္တဲ့ ညီေလးကို ကြ်န္ေတာ္ မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာကိုမွ စဥ္းစားမေနေတာ့ဘူး။ နံရံေဘးမွာ ေထာင္ထားတဲ့ ေဘ့စ္ေဘာတုတ္ကို ယူျပီး မဲမဲျမင္သမွ် ကြ်န္ေတာ္ ရိုက္ခ်လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေရွ႕က ညီေလးအပါအ၀င္ အရာအားလံုး ေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ မ်က္စိစံု မွိတ္ျပီး အားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ လဲြရမ္းလိုက္တယ္။
“ဒုတ္...”
တစ္ခုခုကို ရိုက္မိသြားတဲ့ အထိအေတြ႔နဲ႔အတူ အရိုးအက္သြားတဲ့ အသံတိုးတိုးေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကားလိုက္မိတယ္။ အဲဒီအရာကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ ဆင့္ကာဆင့္ကာ ရိုက္ခ်လိုက္မိတယ္။
“ရပ္လိုက္.. အဲဒါ ေဖေဖ.. ေဖေဖကို ရိုက္မိျပီ.. ေတာ္ေတာ့”
တုတ္ကို ၀င္ဆဲြျပီး ေအာ္လိုက္တဲ့ ညီေလးရဲ႔ အသံၾကားမွ ကြ်န္ေတာ္ သတိ၀င္လာတယ္။ အိမ္ထဲကို လွမ္း၀င္လာတဲ့ ေဖေဖ့ဦးေခါင္းကို ကြ်န္ေတာ္ရိုက္လိုက္မိတယ္။ ေဆးရံုကို ခ်က္ခ်င္းပို႔ခဲ့ေပမဲ့ ဦးေခါင္းခံြ ကဲြအက္သြားတဲ့အတြက္ ေဖေဖအသက္ကို မကယ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေဖေဖ မဆံုးခင္မွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ညီေလးရဲ႔ လက္ကိုကိုင္ျပီး...
“ေဖေဖ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္မယူပါဘူး သားရယ္.. ဒါေတြ အားလံုးဟာ ေဖေဖတို႔ ဖန္တီးခဲ့လို႔ ခုလိုျဖစ္ရတာ။ ေတာ္တဲ့လူကို ခ်ီးက်ဴးျပီး မေတာ္တဲ့လူကို လွ်စ္လွ်ဴရွဴမိတဲ့ ေဖေဖတို႔ရဲ႔ အမွားပါ။ ပညာဆိုတဲ့ အရာနဲ႔ သားတို႔ရဲ႔ စာရိတၱကို တိုင္းတာခဲ့ၾကတယ္။ သားတို႔ရွိထားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းေတြကို ပံုစံေျပာင္းခဲ့မိၾကတယ္။ ေဖေဖ မရွိေတာ့ရင္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနၾကပါေနာ္။ ေမေမကိုလည္း ဂရုစိုက္ၾကပါ” လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ေဒါသပို မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေဖ့သတ္မႈနဲ႔ လူငယ္ ထိန္းသိမ္းေရး စခန္းကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးခ်မွတ္လိုက္တဲ့ ေသဒဏ္ဆိုတဲ့ အမိန္႔နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ဒီကို ေရာက္လာခဲ့တာပဲ”
စစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစ စစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစ
“ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ ပံုျပင္ကေတာ့ ဒါပါပဲ”
သူ႔စကားအဆံုးမွာ က်ဳပ္ရင္မွာ အမည္မသိ ေ၀ဒနာတစ္ခုကို ခံစားမိတယ္။ သူ႔ညီရဲ႔ လုပ္ရပ္ေတြကိုလည္း မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ အံ့ၾသမိတယ္။
“မင္းရဲ႔ ပံုျပင္ကို နားေထာင္ရတာ အရမ္းတန္းဖိုရွိတယ္။ မင္းညီကို မင္းမုန္းလား”
“အစကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မုန္းမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ဘာမွ မခံစားမိေတာ့ဘူး။ ျဖစ္လာခဲ့ ျပီးျပီပဲ။ ျဖစ္လာသမွ်ကို ရဲရဲ ရင္ဆိုင္ရံုပါပဲ။ အျပစ္တင္ မုန္းေနလို႔လည္း အရာအားလံုးက ျပန္ေကာင္းသြားမွာမွ မဟုတ္တာ”
က်ဳပ္ အားရင္ အားသလို သူနဲ႔ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ စာနာသနားစိတ္နဲ႔ သူ႔အေပၚ ကြ်န္ေတာ္ သံေယာဇဥ္ျဖစ္မိတယ္။ သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ က်ဳပ္ ေထာင္စည္းကမ္းေတြကို ေဖာက္ဖ်က္မိေနျပီလား မေျပာတတ္ဘူး။
သန္ဘက္ခါဆိုရင္ (၅၂၀၇)ကို စီရင္ခ်က္ ခ်မဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။ သူ႔ကို ၾကည့္ရတာ တည္ျငိမ္ျပီး ထိတ္လန္႔တဲ့ပံု မျပခဲ့ဘူး။ ေသဒဏ္ခ်ခံရတဲ့ တရားခံေတြက ေသမိန္႔နီးလာရင္ စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားျပီး ငိုလိုက္ရီလိုက္ ေအာ္ေနတတ္တယ္။ တကယ့္ဆိုး တကယ့္ေပတဲ့ လူဆိုးေတြေတာင္ ေသမွာေၾကာက္ၾကတယ္။
“သဘက္ခါဆို စီရင္ခ်က္ခ်ေတာ့မယ္။ မင္း မေၾကာက္ဘူးလား”
“ေၾကာက္ရင္လည္း ေသရမယ္။ မေၾကာက္ရင္လည္း ေသရမဲ့အတူတူ ေၾကာက္စိတ္ကုိ ေခြ်တာလိုက္တာ ပိုမေကာင္းဘူးလား”
သူ႔အသက္အရြယ္နဲ႔ ဒီစကားကို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ေျပာလိုက္တယ္။
“မင္း မေသခင္ ဘာမ်ား မွာခဲ့ခ်င္သလဲ.. ဥပမာ မင္းကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ သၿဂၤိဳလ္ေပးရလား.. ဒါမွမဟုတ္... ”
“အင္း.. ကူညီႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုေတာင္းဆိုခ်င္တယ္။ မေသခင္ေလးမွာ ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းတက္ခ်င္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းက ထုတ္တဲ့ ၀တ္စံုနဲ႔ လြယ္အိတ္ေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ၀တ္ခဲ့ဖူးခ်င္တယ္။ ကူညီႏိုင္မလား”
“ဒါ မခက္ခဲပါဘူး။ က်ဳပ္ကူညီမယ္”
အလုပ္ဆင္းတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႔ညီေလးဆီက ေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ႔ လြယ္အိတ္ကို ေတာင္းျပီး သူ႔ကို ေပးလိုက္တယ္။
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ အခုဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ တမ္းတစရာ ဘာမွ က်န္မေနခဲ့ေတာ့ပါဘူး”
မနက္ ၃နာရီ ၂၅ မိနစ္
၀ရန္တာက ေျခသံအခ်ဳိ႔ကို က်ဳပ္ၾကားလိုက္မိတယ္။ (၅၂၀၇)ကို လာေခၚတဲ့လူေတြ ျဖစ္မယ္။ က်ဳပ္ဆီမွာ လူေတာင္းဖို႔ ေရာက္လာၾကျပီ။ က်ဳပ္ စိတ္မသက္မသာနဲ႔ (၅၂၀၇)ရဲ႔ အခန္းေရွ႔ကို ဦးေဆာင္ ေခၚသြားလိုက္တယ္။
“၅၂၀၇ အမိန္႔နာခံဖို႔ ထြက္လာခဲ့ပါ”
တံခါးကို ဖြင့္ရင္း က်ဳပ္ေအာ္လိုက္တယ္။ အခန္းထဲမွာ ဘာတုန္႔ျပန္သံမွ မၾကားလိုက္ဘူး။ ေမွာင္ေနတဲ့ အခန္းေထာင့္ တစ္ေနရာမွာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ျပီး ထိုင္ေနတဲ့ သူဟာ တုတ္တုတ္မွ မလႈပ္ဘူး။
“မင္းေျပာေတာ့ ေသမွာ မေၾကာက္ဘူးဆို...ေရာက္လာမဲ့ရက္လည္း ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ ထြက္လာခဲ့ပါ ၅၂၀၇”
“ၾကာတယ္ကြာ ၀င္ဖမ္းမယ္”
ရဲသားတစ္ဦးက စိတ္မရွည္စြာ ေျပာျပီး အခ်ဳပ္ခန္းထဲ ၀င္ဆဲြဖို႔ ၀င္လိုက္တယ္။ အခန္းေထာင့္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ သူ႔ကိုယ္ေပၚကို လက္ႏိုပ္ဓာတ္မီးေရာင္ ျဖာအက်မွာ...
“ဟာ.. ျမန္ျမန္.. ျမန္ျမန္ ကယ္ပါ..”
ရဲသားရဲ႔ အထိတ္တလန္႔ ေအာ္သံကို က်ဳပ္ၾကားလိုက္တယ္။ အခန္းထဲကို က်ဳပ္တဟုန္ထိုး ေျပး၀င္သြားမိတယ္။
“မရေတာ့ဘူး.. ဆံုးသြားျပီ”
ရဲသားတစ္ေယာက္ရဲ႔ အသံအဆံုး က်ဳပ္သူ႔ကို စိတ္မေကာင္းစြာ ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ က်ဳပ္ယူေပးခဲ့တဲ့ ေက်ာင္း၀တ္စံုကို သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ၀တ္ဆင္ထားတယ္။ အခန္းရဲ႔ ေလ၀င္ေပါက္က သံတိုင္ေတြနဲ႔ လြယ္အိတ္ၾကိဳးကို အသံုးျပဳျပီး သူဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္လိုက္တယ္။ ေသဆံုးသြားတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးဟာ အားရေက်နပ္ေၾကာင္း က်ဳပ္ကို ေျပာေနသလိုပါပဲ။
ေနနနနနနနနနနနနနနနနနနန ေနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနန
က်ဳပ္တို႔ ေတြ႔ၾကျပန္ျပီေနာ္ ၅၂၀၇.. ဒါဟာ ၃ႏွစ္ေျမာက္ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္လာၾကည့္တာပဲ။ ၾကည့္စမ္း... မင္းရဲ႔ ေဘးမွာ ျမက္ရိုင္းေတြ ေပါက္လာျပန္ျပီ။ ျမက္ရိုင္းေတြကို က်ဳပ္ရွင္းခဲ့ရဦးမယ္။ အခုတစ္ေလာ က်ဳပ္လည္း အလုပ္မ်ားေနတယ္။ ဟိုတစ္ေခါက္က ကိစၥ၊ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ေက်ာင္း၀တ္စံု ယူေပးတဲ့ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး က်ဳပ္လည္း တာ၀န္က ရပ္နားခံလိုက္ရတယ္။ ေကာင္းပါတယ္ေလ.. က်ဳပ္လည္း အဲအလုပ္မွာ ျငီးေငြ႔ေနပါျပီ။ အခု ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ လုပ္ရတာ က်ဳပ္ေနေပ်ာ္ပါတယ္။ ဟိုတစ္ေလာက ခင္ဗ်ားအိမ္ကို က်ဳပ္ေရာက္ခဲ့ေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားညီလည္း လူေျပာင္းသြားသလိုပဲ ေတာ္ေတာ္ လိမၼာလာတယ္။ ခင္ဗ်ားအေမရဲ႔ စီးပြားေရးမွာ ကူလုပ္ေနတယ္။
ေကာင္းျပီေလ.. ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ က်ဳပ္လာခဲ့ဦးမယ္။ က်ဳပ္နာမည္ကို မွတ္ျပီး ခင္ဗ်ား ထြက္သြားခဲ့ျပီ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားရဲ႔ နံပါတ္ကိုပဲ မွတ္ထားခဲ့တယ္ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္ ၅၂၀၇ ေရ...
**ႏိုင္းႏိုင္းစေန**
(ျပီးပါျပီ)
အင္တာနက္ တစ္ခုေပၚမွာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာေလးပါ။ ေရးထားတာလဲ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ အရမ္းၾကိဳက္ခ့ဲျပီး ျပန္ဖတ္တိုင္းလည္း ရင္ထဲမွာ တစ္ခုခု က်န္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒီလို အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ေတြလည္း အျပင္မွာ ရွိေကာင္းရွိပါလိမ့္မယ္။ ဖလက္ခ်္ဖိုင္နဲ႔ ဖတ္မရသူေတြအတြက္ ျပန္လည္ ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။
ေရးသားသူ... ႏုိင္းႏုိင္းစေန
ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ဇာတ္ေကာင္ရဲ႔ နာမည္ကို ေပးစရာမလိုဘူး၊ လုိလည္း မလိုအပ္ဘူးလို႔ က်ဳပ္ထင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီထဲမွာရွိေနတဲ႔ လူေတြကို က်ဳပ္တို႔က နာမည္အစား ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္နဲ႔ေခၚလို႔ပါပဲ။
“ငိုက္မေနနဲ႔ကြာ အေၾကာင္းၾကားတဲ့လူေတြ လာေနျပီ”
ေဘးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္က က်ဳပ္ပုခံုးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး ပုတ္လိုက္မွ ေမွးေနတဲ့ က်ဳပ္မ်က္လံုးေတြ ဖြင့္လိုက္မိတယ္။ တစ္ေန႔လံုး ဒီထဲမွာပဲ တာ၀န္က်ေနတဲ့အတြက္ လူကလည္း ႏႈံးခ်ိပင္ပန္းေနတယ္။ က်ဳပ္ ပ်င္းေၾကာတစ္ခ်က္ဆန္႔ျပီး တံခါးဘက္ဆီကို ေလ်ာက္သြားလိုက္တယ္။
ဒီေန႔ ေထာင္သားအသစ္တစ္ဦး ထပ္ေရာက္လာပါတယ္။ နာမည္စာရင္းထဲက တရားခံရဲ႔ ကိုယ္ေရးမွတ္တမ္း အက်ဥ္းကို တစ္ခ်က္ လွန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ဳပ္ မွင္သက္သြားမိတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ နံပါတ္ေအာက္မွာ ထင္ရွားျပတ္သားေအာင္ ေရးထားတဲ့ စာလံုးက နွစ္လံုးထဲ “ေသဒဏ္”တဲ့။ က်ဳပ္ပိုအံၾသသြားတာက တရားခံ ဟာ အသက္(၁၇)နွစ္ပဲ ရွိေသးလို႔ပဲ။ အင္မတန္မွ ျဖစ္ခဲတဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါ။ က်ဳပ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လာတဲ့ သက္တမ္းတစ္ေလ်ာက္ တစ္ၾကိမ္ တစ္ခါမွ မၾကံဳခဲ့ဖူးဘူး။ ရဲသားနွစ္ေယာက္ ၾကားက အခ်ဳပ္ခံျပီး ၀င္လာတဲ့ ငယ္ရြယ္ နုနုယ္တဲ့ မ်က္နွာနဲ႔ သူ႔ကို က်ဳပ္ျမင္လိုက္ပါတယ္။
“ဒါ (၅၂၀၇)လားေဟ့”
“ဟုတ္ပါတယ္။ ဆရာတို႔လက္ထဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အပ္ပါတယ္”
လႊတ္ေနတ့ဲအခန္းထဲ တရားခံကိုထားဖို႔ က်ဳပ္က ဦးေဆာင္ၿပီး သြားလိုက္တယ္။ တိတ္ဆိတ္အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ နံနက္ခင္းမွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚကို ရွပ္တိုက္သြားတဲ႔ တရားခံရဲ့ ေျခထိပ္သံက နားထဲကို စူးျပီးတိုး၀င္လာတယ္။ က်ဳပ္ မယံုနိုင္ေအာင္ဘဲ မွတ္တမ္းစာအုပ္ကို ျပန္ၾကည့္ လိုက္မိတယ္။ အသက္(၁၇)နွစ္သာ ရွိျပီး ၾကီးေလးတ့ဲ အျပစ္ဒဏ္ကို ခံရတဲ့သူရဲ႕ေနာက္ေၾကာင္း ရာဇ၀င္ကို က်ဳပ္စိတ္၀င္စားသြားမိတယ္။
“နံပါတ္(၅၂၀၇) မွတ္တမ္းမွာ ခင္ဗ်ားရဲ့ အသက္က (၁၇)နွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္ဆိုတာ တကယ္လား”
“ေသဒဏ္ဆိုမွေတာ့ အသက္က အတုျဖစ္ရဦးမလား”
သူ က်ဳပ္ကို ဘုၾကည့္ၾကည့္ျပီး ေျဖလိုက္တယ္။ သူ႔ရဲ့မ်က္လံုးက က်ဳပ္ကို တံုးအတဲ့ေမးခြန္းကို ေမးေနသလားလို႔ ေလွာင္ေျပာင္ေနသလိုပဲ။
“က်ဳပ္က ဒီေထာင္ရဲ႕ လက္ေထာက္ေထာင္မႈးပါ။ ဒီေနရာကို ေရာက္လာၾကတဲ့ တရားခံေတြရဲ့ ေနာက္ေၾကာင္းရာဇ၀င္ ရင္ဖြင့္တာကို က်ဳပ္အျမဲနားေထာင္တယ္။ ခင္ဗ်ားေရာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းေတြ က်ဳပ္ကို ေျပာမျပခ်င္ဘူးလား”
သတိေလးနဲ႔ က်ဳပ္ သူ႔ကို ေမးလိုက္တယ္။ အရမ္း စိတ္ထိခိုက္၀မ္းနည္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြလည္း ဒီေနရာမွာပဲ က်ဳပ္ နားေထာင္ခဲ့ဖူးတယ္ေလ။
“ဟင္း..........” ျပင္းသက္တစ္ခ်က္ကို သူေလးတဲြ႔စြာ ခ်ရင္း စကားဆက္ပါတယ္။
“ေကာင္းျပီေလ.. ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ ေသဒဏ္က ေသဒဏ္ပါပဲ။ မေသခင္ ကြ်န္ေတာ့္ ပံုျပင္ေလးကို ခ်န္ထားခဲ့ရလည္း မဆိုးပါဘူး”
က်ဳပ္စားပဲြေရွ႕က ထိုင္ခံုမွာ သူ႔ကို ထိုင္ခိုင္းလိုက္တယ္။ လင္းထိန္ေနတ့ဲ အခန္းရဲ႕ မီးေရာင္ေအာက္မွာ သူ႔မ်က္နွာကို ထင္ထင္ရွားရွား က်ဳပ္ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ရွင္းသန္႔ျပီး ရည္မြန္ေနတ့ဲ သူရုပ္ရည္ဟာ ဒီလိုေနရာနဲ႔ နည္းနည္းမွ မဟပ္စပ္ဘူး။ ဒီလိုေနရာဟာ ရုပ္ရည္ၾကမ္းတမ္းျပီး လူဆိုးရုပ္ ေပါက္ေနတဲ့လူေတြသာ အလာမ်ားတဲ့ ေနရာပါ။ သူ႔လို လိမၼာေရးျခားရွိမဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဒီလိုေနရာကို ေရာက္လာတဲ့အတြက္ သူ႔ေနာက္ေၾကာင္း ရာဇ၀င္က က်ဳပ္ရဲ႕သိလိုစိတ္ကို ပိုျပင္းျပေစခဲ့တယ္။ က်ဳပ္ေရွ႕မွာ သူဟာ တရိုတေသထိုင္ရင္း သူ႔ဇာတ္လမ္းေလးကို ေျပာျပပါေတာ့တယ္။
၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉ ၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉၉
“ကြ်န္ေတာ္ကို ပညာတတ္ အဆင့္အတန္းရွိတဲ့ မိသားစုက ေမြးဖြားလာခဲ့တာပါ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ညီတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ အဲဒီလို မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာလို႔ပဲလား မသိဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ဟာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက စည္းစနစ္ၾကားမွာ ၾကီးျပင္းလာခဲ့တယ္။ မိဘေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လူေတာ္လူေကာင္းေတြျဖစ္ေအာင္ သြန္သင္ဆံုးမခဲ့တယ္။ ပညာတတ္ၾကီး ျဖစ္ေအာင္ အေမွ်ာ္လင့္ၾကီး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႔ ဆိုဆံုးမမႈက ကြ်န္ေတာ့္အေပၚမွာပဲ အက်ဳံး၀င္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ညီေလးအတြက္ နည္းနည္းမွ အသံုးမ၀င္ခဲ့ဘူး။ ညီေလးဟာ တစ္ျခားလူနဲ႔ ရန္ျဖစ္ရင္ျဖစ္၊ မျဖစ္ရင္လည္း ျပႆနာအမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္။ မိဘေတြက သူ႔အတြက္ ဦးေႏွာက္ ေတာ္ေတာ္ေျခာက္ခဲ့ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ညီေလးနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ၾကီးျပင္းလာတဲ့ တစ္ေလွ်ာက္မွာ မိဘစကားကို ေျမ၀ယ္မက် နားေထာင္ခဲ့တယ္။ အတန္းထဲမွာလည္း အျမဲတမ္း အဆင့္တစ္ ေနရာမွာ ျမဲခဲ့တယ္။ ျပိဳင္ပဲြတိုင္းမွာလည္း ဆုတံဆိပ္ေတြ အျမဲ ဆြတ္ခူးႏိုင္ခဲ့တယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း ေဖေဖ ေမေမတို႔ရဲ႔ အခ်စ္နဲ႔ အလိုလိုက္မႈကို ညီေလးထက္ ပိုရခဲ့တယ္။ ညီေလးကေတာ့ သူ႔ရဲ႔ ဆိုးသြမ္းမႈေတြေၾကာင့္ မိဘေတြရဲ႔ ဥပကၡာျပဳတာကို ခံခဲ့ရတယ္။ သူတို႔ရဲ႔ အခ်စ္ဟာ ညီေလးအေပၚမွာ ေအးစက္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ညီေလးၾကားမွာလည္း ဆက္ဆံမႈဆိုတာ မရွိသေလာက္ဘဲ။ ဆက္ဆံမႈေတြက သုညလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အနားယူ အိပ္စက္တဲ့အခ်ိန္ဟာ ညီေလးအတြက္ ေပ်ာ္ပါးဆိုးသြမ္းဖို႔ စတင္တဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ မရွိသေလာက္ဘဲ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ မိရင္လည္း တစ္ေန႔ကို စကား(၁၀)ခြန္း ျပည့္ေအာင္ မေျပာျဖစ္ၾကဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ ေသြးသားတူစပ္တဲ့ ညီအစ္ကို အရင္းေခါက္ေခါက္ေတြပါ။ ဒါေပမဲ့ သူနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ ဆက္ဆံေရးက သူစိမ္းေတြထက္ေတာင္ ပိုသူစိမ္းဆန္ခဲ့ၾကတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းတက္လာတဲ့ ကာလတစ္ေလွ်ာက္ စာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဘာအခက္အခဲမွ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ တကၠသိုလ္၀င္ခြင့္ စာေမးပဲြေျဖဖို႔ အခ်ိန္ေတြ တေျဖးေျဖး နီးကပ္လာခဲ့တယ္။ အေကာင္းဆံုး နာမည္ၾကီး တကၠသိုလ္ကို တက္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အရည္အခ်င္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ႏိုင္မယ္လို႔လည္း ယံုၾကည္ခဲ့တယ္။ သန္းေခါင္ယံ ညနက္အထိ ကြ်န္ေတာ္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ခဲ့တယ္။ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။
ဒီလိုနဲ႔ စာေမးပဲြ စေျဖမဲ့ေန႔ မတိုင္ခင္ ညမွာ အိပ္ရာ ေစာေစာ၀င္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ကူးလိုက္တယ္။ အခန္းမီးကိုပိတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္အိပ္မလို ျပင္ဆင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ တံခါးေခါက္သံ တိုးတိုးေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကားလိုက္မိတယ္။ စာေမးပဲြ ေျဖႏိုင္ဖို႔အတြက္ ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာအားေပးတယ္လို႔ စိတ္ထဲ ထင္လိုက္မိတယ္။ တံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ့ တံခါး၀မွာ ရပ္ေနတဲ့ ညီေလးကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေတြ႔လိုက္တဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ထိတ္လန္႔သြားမိတယ္။
“ဟာ.. ညီ မအိပ္ေသးဘူးလား ေမေမထင္ေနတာ”
ကြ်န္ေတာ္ တအံ့တၾသနဲ႔ ေမးေတာ့ “ဒါ မင္းအတြက္” ဆိုျပီး ကြ်န္ေတာ္ကို ႏြားႏို႔တစ္ခြက္ ကမ္းေပးတယ္။ အရင္က သူစိမ္းလို႔ ဆက္ဆံခဲ့တဲ့ ညီေလးရဲ႔ အျပဳအမႈေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ မအံၾသဘဲ မေနႏိုင္ဘူး။
“ႏို႔ပူပူေလး ေသာက္ျပီး ေစာေစာအိပ္လိုက္.. ငါလည္း အိပ္ေတာ့မယ္”
လွည့္ထြက္သြားတဲ့ ညီေလးရဲ႔ ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ အံ့ၾသ၀မ္းသာမိတယ္။ ႏို႔ပူပူေလးကို တစ္ခ်က္ထဲနဲ႔ ကုန္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ ေသာက္လိုက္မိတယ္။ အိပ္ရာေပၚလဲရင္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ၾကားမွာ အေခၚအေျပာ နည္းခဲ့တဲ့ ညီေလးရဲ႔ အျပဳအမႈနဲ႔ ဂရုစိုက္တတ္မႈကို ေတြးမိျပီး ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းၾကည္ႏူးမိတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေရးၾကံဳရင္ ေသြးက စကားေျပာတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ယံုၾကည္တယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔မွာ သူတို႔ရဲ႔ အားေပးမႈေတြနဲ႔ စာေမးပဲြခန္းထဲကို ကြ်န္ေတာ္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ၀င္ခဲ့တယ္။ ပထမ တစ္ဘာသာကို ကြ်န္ေတာ္ေကာင္းေကာင္း ေျဖႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒုတိယ ေျဖရမွာက ကြ်န္ေတာ္အၾကိဳက္ဆံုး သခ်ာၤပါ။ စေျဖဖို႔ ေခါင္းေလာင္သံၾကားတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ တစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္ ေျဖဆိုႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေျဖေနတုန္း အခိ်န္တစ္၀က္ေရာက္ေတာ့ ဗိုက္က နာလာခဲ့တယ္။ စိတ္လႈပ္ရွားလို႔ နာတာျဖစ္မယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္လိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗိုက္က မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ နာလာတယ္။ မခံႏိုင္တဲ့အဆံုး ဆရာ့ဆီ ခြင့္ေတာင္းျပီး အိမ္သာဘက္ကို ကြ်န္ေတာ္ ထြက္လာခဲ့တယ္။ နာက်င္တဲ့ ေ၀ဒနာနဲ႔ အိမ္သာမွာ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားလဲ မသိဘူး။ ေျဖတဲ့အခန္းကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ တစ္၀က္သာ ေျဖရေသးတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ အေျဖလြာကို ဆရာက သိမ္းသြားလိုက္ျပီ။ ဘာလို႔ ဒီလိုအခ်ိန္မွာမွ ဗိုက္က နာရသလဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ့္ကို အျပစ္တင္မိတယ္။
ေအာင္မွတ္သာသာပဲ ေျဖဆိုခဲ့ရတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ၀မ္းနည္းမိတယ္။ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္မိတယ္။ အဲဒီစိတ္နဲ႔ပဲ ေနာက္ဘာသာေတြလည္း ေအာင္မွတ္ေလာက္ပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေျဖႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ နာမည္မၾကီးတဲ့ တကၠသိုလ္ တစ္ခုမွာ ရိုးရိုးေမဂ်ာပဲ ကြ်န္ေတာ္ ရခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ကမ္းကုန္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တယ္။ မိဘေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို အျပစ္မတင္ေပမဲ့ သူတို႔လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို သူတို႔ အရမ္း ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္ေလ...
အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုက မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာင္းလဲခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ထက္ တစ္ႏွစ္ငယ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ညီက အေကာင္းဆံုး၊ နာမည္အၾကီးဆံုးဆိုတဲ့ တကၠသိုလ္ရဲ႔ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူ႔ အရည္အခ်င္းနဲ႔ ဒါဟာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္တာက ညီေလးဟာ စာမၾကိဳးစားခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို အႏိုင္က်င့္ ဗိုလ္က်တဲ့ ေနရာမွာ သရဖူေဆာင္းခဲ့တယ္။ ဒီစာေမးပဲြ ေျဖတဲ့ အခ်ိန္မွာလည္း ခိုးခ်ရာမွာ ကူညီေပးဖို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ျခိမ္းေျခာက္ခဲ့ပံုရတယ္။
ဒီအျဖစ္အပ်က္ရဲ႔ ေနာက္ဆက္တဲြက ကြ်န္ေတာ့္မိဘရဲ႔ အျမင္ကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့တယ္။ သူတို႔ရဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ဂရုစိုက္မႈေတြက ကြ်န္ေတာ္အေပၚ ေျပာင္းလဲလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔အေပၚ ကြ်န္ေတာ္ အျပစ္မျမင္ရက္ခဲ့ပါဘူး။ အရင္တုန္းက မိဘေတြရဲ႔ လွ်စ္လွ်ဴရွဴခံခဲ့ရတဲ့ ညီေလးေနရာမွာ ကြ်န္ေတာ္ အစား၀င္ ခံစားၾကည့္ျပီး ကိုယ္ခ်င္းစာမိတယ္။ အေကာင္းဆံုး ေနရာကို မေရာက္ခဲ့လည္း ေရာက္တဲ့ေနရာကေန အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ ၾကိဳးစားလို႔ ရပါေသးတယ္။ အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ခဲ့ပါတယ္။
အခ်ိန္ေတြ တစ္ေရြ႔ေရြ႔ ကုန္ခဲ့တယ္။ တစ္ေန႔မွာ ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းက ေစာေစာျပန္လာခဲ့တယ္။ ညီေလးလည္း အိမ္မွာရွိေနတယ္။
“ညီ ေနမေကာင္းဘူးလား။ ဒီအခ်ိန္က ေက်ာင္းတက္တဲ့အခ်ိန္ပဲ ေက်ာင္းမသြားဘူးလား” ကြ်န္ေတာ္ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ေမးလိုက္မိတယ္။
“ငါ့ဘာသာ တက္ခ်င္တက္မယ္။ မတက္ခ်င္ မတက္ဘူး။ ဒါ ငါ့လြတ္လပ္ခြင့္ပဲ မင္းေမးစရာမလိုဘူး”
“ဘာလို႔ ဒီလို ေျပာရတာလဲ ညီ... မင္းအခု တက္ေနတဲ့ေက်ာင္းက နာမည္ၾကီးေက်ာင္း၊ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ လူေတြမွ တက္လို႔ရတာ။ အဲဒီေက်ာင္းကို တက္ရတယ္ဆိုတာ နည္းတဲ့အခြင့္အေရး မဟုတ္ဘူး။ ဒီအခြင့္အေရးကို မင္း တန္ဖိုးထားသင့္တယ္”
“ေအာ္... မင္းရည္မွန္းခဲ့ဖူးတဲ့ အဲဒီေက်ာင္းက နာမည္ၾကီးတဲ့လား.. ေကာင္းသတင္းေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဆိုးသတင္းပဲ ျဖစ္ရမယ္။ မင္းလူျပိန္းပဲ... အဲဒီေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေတြ ရန္ျဖစ္တာ၊ ဖဲခ်တာ၊ အရက္ေသာက္တာ မင္းမွ မျမင္ဖူးတာ.. ငါ့အတြက္ေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းက ေခြးခ်ီးပဲ”
“စကားကို ၾကည့္ေျပာ ညီ... ကုိယ္တက္တဲ့ ေက်ာင္းကို မင္းဘာလို႔ အဲလို အပုပ္ခ်ရသလဲ”
“သြားစမ္းပါ... အရည္အခ်င္းရွိရင္ မင္းလာတက္ေလ... စာေမးပဲြ ေျဖေနတုန္း မင္း ဗိုက္နာခဲ့တာ ကံေကာင္းတယ္ မွတ္ပါ”
“ဒါ ကံတရားပဲေလ... စိတ္လႈပ္ရွားတိုင္း ငါက ဗိုက္နာတတ္တာကိုး.. မတတ္ႏိုင္ဘူး”
“အဲဒီ ဗိုက္နာတုန္းက မင္းစိတ္လႈပ္ရွားလို႔ နာတယ္ ထင္ေနတာလား... စာေမးပဲြ မေျဖခင္ညက ႏြားႏို႔တစ္ခြက္ကို မင္းမွတ္မိေသးလား...။ ႏြားႏို႔ထဲ ငါ၀မ္းႏႈတ္ေဆး ထည့္လိုက္တာ ဟား....ဟား... မင္း ေတာ္ေတာ္ အတဲ့ေကာင္ ဟား... ဟား... ဟား...”
“ဘာ... ဘာေျပာတယ္ ညီ... မင္းဘာလို႔ အဲလို ယုတ္မာရသလဲ”
ညီေလးရဲ႔ စကားအဆံုးမွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကိုယ့္နားကို မယံုႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္မိတယ္။ ေဒါသေၾကာင့္ ေသြးေတြ နားထင္းကို ေထာင္းခနဲ ေရာက္လာတယ္။
“ ဘာျဖစ္လို႔လဲ သိလား... ငယ္ရာကေန ၾကီးလာတဲ့အထိ အေမတို႔က မင္းကိုပဲ ပိုခ်စ္ခဲ့တယ္။ ပိုဂရုစိုက္ခဲ့ၾကတယ္။ ငါ့ကို ဖုတ္ေလတဲ့ ငပိ ရွိတယ္လို႔ေတာင္ မထင္ၾကဘူး။ ငါဘယ္လို ခံစားခဲ့ရမလဲ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္စမ္းပါ။ အဲဒီ အျငိဳးေတြနဲ႔ မင္းကို ဗိုက္ပဲနာေစခဲ့တာ ကံေကာင္းတယ္ မွတ္ပါ။ ခုေတာ့ မင္းဟာ ငါ့ရဲ႔ ေျခဖ၀ါးေအာက္ကပါပဲ.. ဟား..ဟား”
အဲဒီ စကားေတြ ၾကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို လံုး၀ မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္အိပ္မက္၊ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ တစ္ခုလံုးကို ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ လုပ္ပစ္တဲ့ ညီေလးကို ကြ်န္ေတာ္ မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာကိုမွ စဥ္းစားမေနေတာ့ဘူး။ နံရံေဘးမွာ ေထာင္ထားတဲ့ ေဘ့စ္ေဘာတုတ္ကို ယူျပီး မဲမဲျမင္သမွ် ကြ်န္ေတာ္ ရိုက္ခ်လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေရွ႕က ညီေလးအပါအ၀င္ အရာအားလံုး ေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ မ်က္စိစံု မွိတ္ျပီး အားနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ လဲြရမ္းလိုက္တယ္။
“ဒုတ္...”
တစ္ခုခုကို ရိုက္မိသြားတဲ့ အထိအေတြ႔နဲ႔အတူ အရိုးအက္သြားတဲ့ အသံတိုးတိုးေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကားလိုက္မိတယ္။ အဲဒီအရာကိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ ဆင့္ကာဆင့္ကာ ရိုက္ခ်လိုက္မိတယ္။
“ရပ္လိုက္.. အဲဒါ ေဖေဖ.. ေဖေဖကို ရိုက္မိျပီ.. ေတာ္ေတာ့”
တုတ္ကို ၀င္ဆဲြျပီး ေအာ္လိုက္တဲ့ ညီေလးရဲ႔ အသံၾကားမွ ကြ်န္ေတာ္ သတိ၀င္လာတယ္။ အိမ္ထဲကို လွမ္း၀င္လာတဲ့ ေဖေဖ့ဦးေခါင္းကို ကြ်န္ေတာ္ရိုက္လိုက္မိတယ္။ ေဆးရံုကို ခ်က္ခ်င္းပို႔ခဲ့ေပမဲ့ ဦးေခါင္းခံြ ကဲြအက္သြားတဲ့အတြက္ ေဖေဖအသက္ကို မကယ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေဖေဖ မဆံုးခင္မွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ညီေလးရဲ႔ လက္ကိုကိုင္ျပီး...
“ေဖေဖ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္မယူပါဘူး သားရယ္.. ဒါေတြ အားလံုးဟာ ေဖေဖတို႔ ဖန္တီးခဲ့လို႔ ခုလိုျဖစ္ရတာ။ ေတာ္တဲ့လူကို ခ်ီးက်ဴးျပီး မေတာ္တဲ့လူကို လွ်စ္လွ်ဴရွဴမိတဲ့ ေဖေဖတို႔ရဲ႔ အမွားပါ။ ပညာဆိုတဲ့ အရာနဲ႔ သားတို႔ရဲ႔ စာရိတၱကို တိုင္းတာခဲ့ၾကတယ္။ သားတို႔ရွိထားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းေတြကို ပံုစံေျပာင္းခဲ့မိၾကတယ္။ ေဖေဖ မရွိေတာ့ရင္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနၾကပါေနာ္။ ေမေမကိုလည္း ဂရုစိုက္ၾကပါ” လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ ေဒါသပို မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေဖ့သတ္မႈနဲ႔ လူငယ္ ထိန္းသိမ္းေရး စခန္းကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးခ်မွတ္လိုက္တဲ့ ေသဒဏ္ဆိုတဲ့ အမိန္႔နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ဒီကို ေရာက္လာခဲ့တာပဲ”
စစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစ စစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစ
“ကြ်န္ေတာ္ရဲ႔ ပံုျပင္ကေတာ့ ဒါပါပဲ”
သူ႔စကားအဆံုးမွာ က်ဳပ္ရင္မွာ အမည္မသိ ေ၀ဒနာတစ္ခုကို ခံစားမိတယ္။ သူ႔ညီရဲ႔ လုပ္ရပ္ေတြကိုလည္း မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ အံ့ၾသမိတယ္။
“မင္းရဲ႔ ပံုျပင္ကို နားေထာင္ရတာ အရမ္းတန္းဖိုရွိတယ္။ မင္းညီကို မင္းမုန္းလား”
“အစကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မုန္းမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ ဘာမွ မခံစားမိေတာ့ဘူး။ ျဖစ္လာခဲ့ ျပီးျပီပဲ။ ျဖစ္လာသမွ်ကို ရဲရဲ ရင္ဆိုင္ရံုပါပဲ။ အျပစ္တင္ မုန္းေနလို႔လည္း အရာအားလံုးက ျပန္ေကာင္းသြားမွာမွ မဟုတ္တာ”
က်ဳပ္ အားရင္ အားသလို သူနဲ႔ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ စာနာသနားစိတ္နဲ႔ သူ႔အေပၚ ကြ်န္ေတာ္ သံေယာဇဥ္ျဖစ္မိတယ္။ သံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ က်ဳပ္ ေထာင္စည္းကမ္းေတြကို ေဖာက္ဖ်က္မိေနျပီလား မေျပာတတ္ဘူး။
သန္ဘက္ခါဆိုရင္ (၅၂၀၇)ကို စီရင္ခ်က္ ခ်မဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။ သူ႔ကို ၾကည့္ရတာ တည္ျငိမ္ျပီး ထိတ္လန္႔တဲ့ပံု မျပခဲ့ဘူး။ ေသဒဏ္ခ်ခံရတဲ့ တရားခံေတြက ေသမိန္႔နီးလာရင္ စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားျပီး ငိုလိုက္ရီလိုက္ ေအာ္ေနတတ္တယ္။ တကယ့္ဆိုး တကယ့္ေပတဲ့ လူဆိုးေတြေတာင္ ေသမွာေၾကာက္ၾကတယ္။
“သဘက္ခါဆို စီရင္ခ်က္ခ်ေတာ့မယ္။ မင္း မေၾကာက္ဘူးလား”
“ေၾကာက္ရင္လည္း ေသရမယ္။ မေၾကာက္ရင္လည္း ေသရမဲ့အတူတူ ေၾကာက္စိတ္ကုိ ေခြ်တာလိုက္တာ ပိုမေကာင္းဘူးလား”
သူ႔အသက္အရြယ္နဲ႔ ဒီစကားကို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ေျပာလိုက္တယ္။
“မင္း မေသခင္ ဘာမ်ား မွာခဲ့ခ်င္သလဲ.. ဥပမာ မင္းကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ သၿဂၤိဳလ္ေပးရလား.. ဒါမွမဟုတ္... ”
“အင္း.. ကူညီႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုေတာင္းဆိုခ်င္တယ္။ မေသခင္ေလးမွာ ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းတက္ခ်င္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းက ထုတ္တဲ့ ၀တ္စံုနဲ႔ လြယ္အိတ္ေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ၀တ္ခဲ့ဖူးခ်င္တယ္။ ကူညီႏိုင္မလား”
“ဒါ မခက္ခဲပါဘူး။ က်ဳပ္ကူညီမယ္”
အလုပ္ဆင္းတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႔ညီေလးဆီက ေက်ာင္း၀တ္စံုနဲ႔ လြယ္အိတ္ကို ေတာင္းျပီး သူ႔ကို ေပးလိုက္တယ္။
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ အခုဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ တမ္းတစရာ ဘာမွ က်န္မေနခဲ့ေတာ့ပါဘူး”
မနက္ ၃နာရီ ၂၅ မိနစ္
၀ရန္တာက ေျခသံအခ်ဳိ႔ကို က်ဳပ္ၾကားလိုက္မိတယ္။ (၅၂၀၇)ကို လာေခၚတဲ့လူေတြ ျဖစ္မယ္။ က်ဳပ္ဆီမွာ လူေတာင္းဖို႔ ေရာက္လာၾကျပီ။ က်ဳပ္ စိတ္မသက္မသာနဲ႔ (၅၂၀၇)ရဲ႔ အခန္းေရွ႔ကို ဦးေဆာင္ ေခၚသြားလိုက္တယ္။
“၅၂၀၇ အမိန္႔နာခံဖို႔ ထြက္လာခဲ့ပါ”
တံခါးကို ဖြင့္ရင္း က်ဳပ္ေအာ္လိုက္တယ္။ အခန္းထဲမွာ ဘာတုန္႔ျပန္သံမွ မၾကားလိုက္ဘူး။ ေမွာင္ေနတဲ့ အခန္းေထာင့္ တစ္ေနရာမွာ ေခါင္းငိုက္စိုက္ျပီး ထိုင္ေနတဲ့ သူဟာ တုတ္တုတ္မွ မလႈပ္ဘူး။
“မင္းေျပာေတာ့ ေသမွာ မေၾကာက္ဘူးဆို...ေရာက္လာမဲ့ရက္လည္း ေရာက္လာခဲ့ျပီ။ ထြက္လာခဲ့ပါ ၅၂၀၇”
“ၾကာတယ္ကြာ ၀င္ဖမ္းမယ္”
ရဲသားတစ္ဦးက စိတ္မရွည္စြာ ေျပာျပီး အခ်ဳပ္ခန္းထဲ ၀င္ဆဲြဖို႔ ၀င္လိုက္တယ္။ အခန္းေထာင့္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ သူ႔ကိုယ္ေပၚကို လက္ႏိုပ္ဓာတ္မီးေရာင္ ျဖာအက်မွာ...
“ဟာ.. ျမန္ျမန္.. ျမန္ျမန္ ကယ္ပါ..”
ရဲသားရဲ႔ အထိတ္တလန္႔ ေအာ္သံကို က်ဳပ္ၾကားလိုက္တယ္။ အခန္းထဲကို က်ဳပ္တဟုန္ထိုး ေျပး၀င္သြားမိတယ္။
“မရေတာ့ဘူး.. ဆံုးသြားျပီ”
ရဲသားတစ္ေယာက္ရဲ႔ အသံအဆံုး က်ဳပ္သူ႔ကို စိတ္မေကာင္းစြာ ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ က်ဳပ္ယူေပးခဲ့တဲ့ ေက်ာင္း၀တ္စံုကို သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ၀တ္ဆင္ထားတယ္။ အခန္းရဲ႔ ေလ၀င္ေပါက္က သံတိုင္ေတြနဲ႔ လြယ္အိတ္ၾကိဳးကို အသံုးျပဳျပီး သူဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္လိုက္တယ္။ ေသဆံုးသြားတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးဟာ အားရေက်နပ္ေၾကာင္း က်ဳပ္ကို ေျပာေနသလိုပါပဲ။
ေနနနနနနနနနနနနနနနနနနန ေနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနန
က်ဳပ္တို႔ ေတြ႔ၾကျပန္ျပီေနာ္ ၅၂၀၇.. ဒါဟာ ၃ႏွစ္ေျမာက္ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္လာၾကည့္တာပဲ။ ၾကည့္စမ္း... မင္းရဲ႔ ေဘးမွာ ျမက္ရိုင္းေတြ ေပါက္လာျပန္ျပီ။ ျမက္ရိုင္းေတြကို က်ဳပ္ရွင္းခဲ့ရဦးမယ္။ အခုတစ္ေလာ က်ဳပ္လည္း အလုပ္မ်ားေနတယ္။ ဟိုတစ္ေခါက္က ကိစၥ၊ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ေက်ာင္း၀တ္စံု ယူေပးတဲ့ ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး က်ဳပ္လည္း တာ၀န္က ရပ္နားခံလိုက္ရတယ္။ ေကာင္းပါတယ္ေလ.. က်ဳပ္လည္း အဲအလုပ္မွာ ျငီးေငြ႔ေနပါျပီ။ အခု ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ လုပ္ရတာ က်ဳပ္ေနေပ်ာ္ပါတယ္။ ဟိုတစ္ေလာက ခင္ဗ်ားအိမ္ကို က်ဳပ္ေရာက္ခဲ့ေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားညီလည္း လူေျပာင္းသြားသလိုပဲ ေတာ္ေတာ္ လိမၼာလာတယ္။ ခင္ဗ်ားအေမရဲ႔ စီးပြားေရးမွာ ကူလုပ္ေနတယ္။
ေကာင္းျပီေလ.. ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ က်ဳပ္လာခဲ့ဦးမယ္။ က်ဳပ္နာမည္ကို မွတ္ျပီး ခင္ဗ်ား ထြက္သြားခဲ့ျပီ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ားရဲ႔ နံပါတ္ကိုပဲ မွတ္ထားခဲ့တယ္ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္ ၅၂၀၇ ေရ...
**ႏိုင္းႏိုင္းစေန**
(ျပီးပါျပီ)
အင္တာနက္ တစ္ခုေပၚမွာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာေလးပါ။ ေရးထားတာလဲ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ အရမ္းၾကိဳက္ခ့ဲျပီး ျပန္ဖတ္တိုင္းလည္း ရင္ထဲမွာ တစ္ခုခု က်န္ေစခဲ့ပါတယ္။ ဒီလို အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ေတြလည္း အျပင္မွာ ရွိေကာင္းရွိပါလိမ့္မယ္။ ဖလက္ခ်္ဖိုင္နဲ႔ ဖတ္မရသူေတြအတြက္ ျပန္လည္ ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။
ေရးသားသူ... ႏုိင္းႏုိင္းစေန
No comments:
Post a Comment