တစ္ခါတုန္းက ဖားအုပ္စုတစ္စုသည္ ျပိဳင္ပဲြတစ္ခု က်င္းပၾကသည္။ တံတိုင္း၏ အျမင့္ဆံုးသို႔ မည္သူ အရင္တက္နိုင္မည္ကို ျပိဳင္ဆိုင္ၾကသည္။ ျမင့္မားေသာ တံတိုင္းကို ၾကည့္ျပီး ဖားအခ်ဳိ႕က...
“ဒီေလာက္ျမင့္တဲ့အျမင့္ ဘယ္သူမွ တက္နိုင္မွာမဟုတ္ဘူး”
“ တံတိုင္းျမင့္လြန္းတယ္ ဘယ္သူမွ မေအာင္ျမင္နိုင္ဘူး” ... ဟု အမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာဆိုၾကသည္။ ထိုသို႔ေ၀ဖန္ ေျပာဆိုသံကုိ ၾကားေသာ္ ဖားအခ်ဳိ႔က ျပိဳင္ပဲြကို လက္လႊတ္လိုက္ၾကသည္။
အျမင့္သို႔ စတင္တက္ေနေသာ ဖားမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ဖားအခ်ဳိ႕က...“သိပ္ခက္ခဲလြန္းတယ္... ဘယ္သူမွ ထိပ္ဆံုးထိ မေရာက္နိုင္ဘူး” ဟုေျပာၾကျပန္သည္။ တစ္ေယာက္တစ္ခြန္း ေျပာဆိုေနၾကသျဖင့္ ဖားမ်ား လက္ေလ်ာ့ကာ ျပိဳင္ပဲြမွ အသီးသီး နုတ္ထြက္ကုန္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဖားတစ္ေကာင္မွာ အျမင့္သို႔ တျဖည္းျဖည္းတက္ျပီး ေနာက္ဆံုးတြင္ တံတိုင္း၏ ထိပ္ဆံုးသို႔ ေရာက္သြားေလသည္။
ဖားမ်ားက ထိပ္ဆံုးသို႔ေရာက္ေအာင္ မည္သို႔ တြားတက္သည္ကို သိလိုၾကသျဖင့္ သ႔ူအား၀ိုင္းေမးၾကသည္။ ထိုအခါမွ ထိုဖားသည္ နားမၾကားေသာ ဖားျဖစ္မွန္း သိၾကရသည္။
ဤပံုျပင္တြင္ ပါးစပ္သည္ သူတစ္ပါး ပိုင္ဆိုင္ေသာ အရာျဖစ္၍ ဘ၀သည္ မိမိပိုင္ဆိုင္ရာျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ တကယ့္နားကန္းေသာသူ လုပ္စရာ မလိုေပ။ သို႔ေသာ္ ဘ၀အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားျဖင့္ ျပည္႔ေနသင့္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္၏ ေ၀ဖန္ ျပစ္တင္ ကဲ့ရဲ့ ေလွာင္ေျပာင္ေသာ စကားကို နားေထာင္ေနလွ်င္ မိမိခြန္အားကို ေလာင္ျမိဳက္ေန သည္နွင့္ တူသည္။ ထိုစကားမ်ားကို နားေယာင္ျပီး မိမိလုပ္ခ်င္ေသာ အရာကို လက္ေလ်ာ့မေနသင့္၊ မိမိဘ၀ မိမိလမ္းေၾကာင္းကို ေ၀ဖန္ ဦးေဆာင္နိုင္ေသာသူမွာ မိမိကိုယ္တိုင္ပင္ ျဖစ္သင့္သည္။ ခြန္အားျပည့္ေစေသာ အားေပးစကားမ်ားကို စိတ္ထဲတြင္ ျမဲျမံစြာ မွတ္ထားသင့္သည္။ ထိုစကားမ်ားသည္ မိမိဘ၀အတြက္ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ အသံုး၀င္ေကာင္း ၀င္နိုင္လိမ့္မည္။
ေရးသားသူ... ႏုိင္းႏုိင္းစေန
တစ္ခါတုန္းက ဖားအုပ္စုတစ္စုသည္ ျပိဳင္ပဲြတစ္ခု က်င္းပၾကသည္။ တံတိုင္း၏ အျမင့္ဆံုးသို႔ မည္သူ အရင္တက္နိုင္မည္ကို ျပိဳင္ဆိုင္ၾကသည္။ ျမင့္မားေသာ တံတိုင္းကို ၾကည့္ျပီး ဖားအခ်ဳိ႕က...
“ဒီေလာက္ျမင့္တဲ့အျမင့္ ဘယ္သူမွ တက္နိုင္မွာမဟုတ္ဘူး”
“ တံတိုင္းျမင့္လြန္းတယ္ ဘယ္သူမွ မေအာင္ျမင္နိုင္ဘူး” ... ဟု အမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာဆိုၾကသည္။ ထိုသို႔ေ၀ဖန္ ေျပာဆိုသံကုိ ၾကားေသာ္ ဖားအခ်ဳိ႔က ျပိဳင္ပဲြကို လက္လႊတ္လိုက္ၾကသည္။
အျမင့္သို႔ စတင္တက္ေနေသာ ဖားမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ဖားအခ်ဳိ႕က...“သိပ္ခက္ခဲလြန္းတယ္... ဘယ္သူမွ ထိပ္ဆံုးထိ မေရာက္နိုင္ဘူး” ဟုေျပာၾကျပန္သည္။ တစ္ေယာက္တစ္ခြန္း ေျပာဆိုေနၾကသျဖင့္ ဖားမ်ား လက္ေလ်ာ့ကာ ျပိဳင္ပဲြမွ အသီးသီး နုတ္ထြက္ကုန္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဖားတစ္ေကာင္မွာ အျမင့္သို႔ တျဖည္းျဖည္းတက္ျပီး ေနာက္ဆံုးတြင္ တံတိုင္း၏ ထိပ္ဆံုးသို႔ ေရာက္သြားေလသည္။
ဖားမ်ားက ထိပ္ဆံုးသို႔ေရာက္ေအာင္ မည္သို႔ တြားတက္သည္ကို သိလိုၾကသျဖင့္ သ႔ူအား၀ိုင္းေမးၾကသည္။ ထိုအခါမွ ထိုဖားသည္ နားမၾကားေသာ ဖားျဖစ္မွန္း သိၾကရသည္။
ဤပံုျပင္တြင္ ပါးစပ္သည္ သူတစ္ပါး ပိုင္ဆိုင္ေသာ အရာျဖစ္၍ ဘ၀သည္ မိမိပိုင္ဆိုင္ရာျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ တကယ့္နားကန္းေသာသူ လုပ္စရာ မလိုေပ။ သို႔ေသာ္ ဘ၀အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားျဖင့္ ျပည္႔ေနသင့္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္၏ ေ၀ဖန္ ျပစ္တင္ ကဲ့ရဲ့ ေလွာင္ေျပာင္ေသာ စကားကို နားေထာင္ေနလွ်င္ မိမိခြန္အားကို ေလာင္ျမိဳက္ေန သည္နွင့္ တူသည္။ ထိုစကားမ်ားကို နားေယာင္ျပီး မိမိလုပ္ခ်င္ေသာ အရာကို လက္ေလ်ာ့မေနသင့္၊ မိမိဘ၀ မိမိလမ္းေၾကာင္းကို ေ၀ဖန္ ဦးေဆာင္နိုင္ေသာသူမွာ မိမိကိုယ္တိုင္ပင္ ျဖစ္သင့္သည္။ ခြန္အားျပည့္ေစေသာ အားေပးစကားမ်ားကို စိတ္ထဲတြင္ ျမဲျမံစြာ မွတ္ထားသင့္သည္။ ထိုစကားမ်ားသည္ မိမိဘ၀အတြက္ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ အသံုး၀င္ေကာင္း ၀င္နိုင္လိမ့္မည္။
ေရးသားသူ... ႏုိင္းႏုိင္းစေန
No comments:
Post a Comment