မိဘတို့၏ေမတၱာကား အလြန္ၾကီးမားလွသည္။ မည္သည့္အရာႏွင့္မ်ွ ႏိူင္းယွဥ္၍ မရႏိုင္ပါ။ စာဖြဲ့၍လည္း ကုန္ႏိုင္မည္မထင္ပါ။ မိခင္၏ေမတၱာ ၾကီးမားပံုကို အၿဖစ္အပ်က္ေပါင္းစံု. သာဓကမ်ိဳးစံုႏွင့္ ေဖာ္ၿပခဲ့ၾကသည္မွာ ရင္နင့္စရာ. ကရဳဏာသက္စရာ. မွတ္ယူစရာမ်ားလွပါသည္။ မိခင္၏ေက်းဇူးမွာ မည္သို့မွ်ဆက္၍ မကုန္ႏိုင္ပါ။ ယခုက်ြႏ္ုပ္ ေဖာ္ၿပလိုသည္မွာ ဟသၤာတၿမိဳ့နယ္. ပဲၾကီးက်ြန္းေက်းရြာတြင္ ၿဖစ္သြားေသာ ဖခင္တစ္ေယာက္၏ အၿဖစ္အပ်က္ ၿဖစ္ပါသည္။
ေမာင္စိုးၿမိုင္ႏွင့္မသက္မာတို့ဇနီးေမာင္ႏွံတြင္ သားေလးတစ္ေယာက္ဖြားၿမင္သည္။ သားေလးတစ္ႏွစ္သားအရြယ္တြင္ မသက္မာသည္ ေန့စဥ္ေစ်းေရာင္းထြက္ေနၾကအတိုင္း
ေစ်းေတာင္းေခါင္းေပၚတင္၍ ရြာထဲသို့ေစ်းေရာင္းထြက္သည္။ ထိုသို့ ေစ်းေရာင္းထြက္သည့္ေန့မ်ားတြင္ ေမာင္စိုးၿမိုင္မွာ အိမ္တြင္ကေလးထိန္းရင္း ထမင္းဟင္းခ်က္ၿပဳတ္ရသည္။ ထိုေန့ကလည္း ေမာင္စိုးၿမိဳင္သည္ ညေနစာအတြက္ ထမင္းဟင္းကိုခ်က္၏။ ကေလးကိုလည္း အိမ္ထဲတြင္သိပ္ထား၏။ ကေလးမွာလည္း ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေန၏။
ထမင္းဟင္းက်က္ေသာအခါ ကေလးလည္း အိပ္ေမာက်ေနသၿဖင့္ မိဘမ်ားေနအိမ္သို့ မိမိခ်က္ထားေသာဟင္းကို ပို့ရန္ထြက္လာခဲ့သည္။ မိဘမ်ားေနေသာအိမ္ႏွင့္လည္း အတန္ငယ္ေ၀းပါသည္။ မိဘမ်ားအိမ္ေရာက္၍ ေခတၱစကားစၿမည္ ေၿပာေနေသာအခ်ိန္တြင္ "မီးဗ်ိဳ့ မီး မီး"ဟူေသာအသံမ်ားထြက္ေပၚလာသည္။
ေမာင္စိုးၿမိဳင္သည္လည္း အထိတ္တလန့္ႏွင့္ မိဘမ်ားအိမ္မွ ေၿပးထြက္လာသည္။ ေၿပးလာရင္း
လွမ္းၾကည့္ေသာအခါ မိမိတို့အိမ္ဘက္မွမီးခိုးလံုးမ်ား
လိပ္တက္လာၿပီး လူမ်ားလည္း ထိုမီးေလာင္ရာဘက္သို့ေၿပးသြားၾကသည္ကိုၿမင္ရသည္။
ေမာင္စိုးၿမိဳင္သည္ စိုးရိပ္ထိတ္လန့္စြာၿဖင့္ ရွိသမ်ွအားကုန္ထုတ္ကာ ေၿပးသြားသည္။ အနီးသို့ ေရာက္ေသာအခါ မိမိအိ္မ္မီးလာင္ေနသည္ကို ေတြ့ရသည္။ ရြာသားမ်ားကလည္း တၿခားအိမ္မ်ားသို့ မကူးစက္ေစရန္ ၀ိုင္း၀န္း၍ မီးကိုသတ္ေနၾကသည္။ ေမာင္စိုးၿမိဳင္က "သားေလး၊ သားေလး က်ြန္ေတာ့္သားေလး"ဟု ႏူတ္ကေအာ္ဟစ္ရင္း မီးေလာင္ေနေသာ အိမ္ေပၚသို့အတင္းတိုးတက္သြားေတာ့သည္။ အနီးအနားမွလူမ်ားက ေအာ္ဟစ္တားေသာ္လည္းမရေတာ့ပါ။ မၾကာခင္ မီးမ်ားေတာက္ေလာင္ေနေသာ ေမာင္စိုးၿမိဳင္ ၿပန္ေၿပးဆင္းလာသည္။ မီးမ်ားေလာင္ေနေသာ ေမာင္စိုးၿမဳိင္အား
ေရၿဖင့္၀ိုင္းေလာင္းၾကသည္။ ေမာင္စိုးၿမိဳင္ကေတာ့ပစ္လဲသြားသည္။
ႏႈတ္ကလည္း"က်ြန္ေတာ့္သားေလးမေတြ့ဘူး။ က်ြန္ေတာ့္သားေလးမေတြ့ဘူး"ဟုေအာ္ဟစ္ေနေတာ့သည္။
ေမာင္စိုးၿမိဳင္ကို ေက်းလက္ေဆးေပးခန္းသို့ သယ္မယူသြားၾကသည္။ မီးေလာင္ဒဏ္ရာမ်ားမွာ ၿမင္မေကာင္းေအာင္မ်ားၿပားလွသည္။"က်ြန္ေတာ့္သားေလးေရာ၊ က်ြန္ေတာ့္သားေလးေရာ"ႏႈတ္ကတဖြဖြ ေမးၿမန္းရင္းပင္
သတိလစ္သြားေတာ့သည္။
ေမာင္စိုးၿမိဳင္ကို ဟသၤာတေဆးရံုသို့ပို့လိုက္ၾကသည္. ေဆးရံုေရာက္၍ သတိရေသာအခါတြင္လည္း သူ့သားေလးကိုပင္ ထပ္တစ္လဲလဲေမးေန၏. ဇနီးသည္ မသက္မာက သားေလးကို ေပြ့ခ်ီၿပေသာအခါ သားကေလးလြတ္ေၿမာက္သည္ကို ေတြ့ရ၍ ၀မ္းသာမ်က္ရည္တို့လိ္မ့္ဆင္းက်လာသည္။ မီးစေလာင္သည္ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းအိမ္က ကေလးအိပ္္ေနသည္ကိုသိသၿဖင့္ ကေလးကို ကယ္တင္ထားၿခင္းၿဖစ္သည္။
ေမာင္စိုးၿမိုင္၏ဒဏ္ရာမ်ားမွာ ၿပင္းထန္လွပါသည္။ ထိုညတြင္ပင္ ေမာင္စိုးၿမိဳင္သည္ ဒဏ္ရာမ်ား၏ ႏွိပ္စက္မူဒဏ္ကို လူးလိမ့္ခံစားရင္းပင္ ဘ၀တစ္ပါးသို့ ကူးေၿပာင္းသြားေတာ့သည္။
သားေဇာကပ္၍ အႏၱရာယ္ကိုပင္ မမႈရွာေသာ ေမာင္စိုးၿမိဳင္ကေတာ့ ဘယ္ဘ၀သို့ ကူးေၿပာင္းေရာက္ရွိေနသည္ကို မသိႏိုင္ပါ။ သူခ်စ္လွေသာသားကေလးကေတာ့ ယခုဒသမတန္း ေက်ာင္းသားဘ၀သို့ပင္ ေရာက္ရွိေနေပၿပီ။
ဖခင္၏ေမတၱာသည္ မိခင္၏ေမတၱာႏွင့္ မႏိူင္းယွဥ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ေမတၱာထုထည္သည္ကား ၾကီးမားေၾကာင္း ဤအၿဖစ္အပ်က္က သက္ေသၿပလ်က္ရွိပါသည္။။
စာ၆၅ ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၊ စက္တင္ဘာလ မွကူးယူေဖာ္ၿပသည္။။
**ကုိတင့္**
မိဘတို့၏ေမတၱာကား အလြန္ၾကီးမားလွသည္။ မည္သည့္အရာႏွင့္မ်ွ ႏိူင္းယွဥ္၍ မရႏိုင္ပါ။ စာဖြဲ့၍လည္း ကုန္ႏိုင္မည္မထင္ပါ။ မိခင္၏ေမတၱာ ၾကီးမားပံုကို အၿဖစ္အပ်က္ေပါင္းစံု. သာဓကမ်ိဳးစံုႏွင့္ ေဖာ္ၿပခဲ့ၾကသည္မွာ ရင္နင့္စရာ. ကရဳဏာသက္စရာ. မွတ္ယူစရာမ်ားလွပါသည္။ မိခင္၏ေက်းဇူးမွာ မည္သို့မွ်ဆက္၍ မကုန္ႏိုင္ပါ။ ယခုက်ြႏ္ုပ္ ေဖာ္ၿပလိုသည္မွာ ဟသၤာတၿမိဳ့နယ္. ပဲၾကီးက်ြန္းေက်းရြာတြင္ ၿဖစ္သြားေသာ ဖခင္တစ္ေယာက္၏ အၿဖစ္အပ်က္ ၿဖစ္ပါသည္။
ေမာင္စိုးၿမိုင္ႏွင့္မသက္မာတို့ဇနီးေမာင္ႏွံတြင္ သားေလးတစ္ေယာက္ဖြားၿမင္သည္။ သားေလးတစ္ႏွစ္သားအရြယ္တြင္ မသက္မာသည္ ေန့စဥ္ေစ်းေရာင္းထြက္ေနၾကအတိုင္း
ေစ်းေတာင္းေခါင္းေပၚတင္၍ ရြာထဲသို့ေစ်းေရာင္းထြက္သည္။ ထိုသို့ ေစ်းေရာင္းထြက္သည့္ေန့မ်ားတြင္ ေမာင္စိုးၿမိုင္မွာ အိမ္တြင္ကေလးထိန္းရင္း ထမင္းဟင္းခ်က္ၿပဳတ္ရသည္။ ထိုေန့ကလည္း ေမာင္စိုးၿမိဳင္သည္ ညေနစာအတြက္ ထမင္းဟင္းကိုခ်က္၏။ ကေလးကိုလည္း အိမ္ထဲတြင္သိပ္ထား၏။ ကေလးမွာလည္း ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေန၏။
ထမင္းဟင္းက်က္ေသာအခါ ကေလးလည္း အိပ္ေမာက်ေနသၿဖင့္ မိဘမ်ားေနအိမ္သို့ မိမိခ်က္ထားေသာဟင္းကို ပို့ရန္ထြက္လာခဲ့သည္။ မိဘမ်ားေနေသာအိမ္ႏွင့္လည္း အတန္ငယ္ေ၀းပါသည္။ မိဘမ်ားအိမ္ေရာက္၍ ေခတၱစကားစၿမည္ ေၿပာေနေသာအခ်ိန္တြင္ "မီးဗ်ိဳ့ မီး မီး"ဟူေသာအသံမ်ားထြက္ေပၚလာသည္။
ေမာင္စိုးၿမိဳင္သည္လည္း အထိတ္တလန့္ႏွင့္ မိဘမ်ားအိမ္မွ ေၿပးထြက္လာသည္။ ေၿပးလာရင္း
လွမ္းၾကည့္ေသာအခါ မိမိတို့အိမ္ဘက္မွမီးခိုးလံုးမ်ား
လိပ္တက္လာၿပီး လူမ်ားလည္း ထိုမီးေလာင္ရာဘက္သို့ေၿပးသြားၾကသည္ကိုၿမင္ရသည္။
ေမာင္စိုးၿမိဳင္သည္ စိုးရိပ္ထိတ္လန့္စြာၿဖင့္ ရွိသမ်ွအားကုန္ထုတ္ကာ ေၿပးသြားသည္။ အနီးသို့ ေရာက္ေသာအခါ မိမိအိ္မ္မီးလာင္ေနသည္ကို ေတြ့ရသည္။ ရြာသားမ်ားကလည္း တၿခားအိမ္မ်ားသို့ မကူးစက္ေစရန္ ၀ိုင္း၀န္း၍ မီးကိုသတ္ေနၾကသည္။ ေမာင္စိုးၿမိဳင္က "သားေလး၊ သားေလး က်ြန္ေတာ့္သားေလး"ဟု ႏူတ္ကေအာ္ဟစ္ရင္း မီးေလာင္ေနေသာ အိမ္ေပၚသို့အတင္းတိုးတက္သြားေတာ့သည္။ အနီးအနားမွလူမ်ားက ေအာ္ဟစ္တားေသာ္လည္းမရေတာ့ပါ။ မၾကာခင္ မီးမ်ားေတာက္ေလာင္ေနေသာ ေမာင္စိုးၿမိဳင္ ၿပန္ေၿပးဆင္းလာသည္။ မီးမ်ားေလာင္ေနေသာ ေမာင္စိုးၿမဳိင္အား
ေရၿဖင့္၀ိုင္းေလာင္းၾကသည္။ ေမာင္စိုးၿမိဳင္ကေတာ့ပစ္လဲသြားသည္။
ႏႈတ္ကလည္း"က်ြန္ေတာ့္သားေလးမေတြ့ဘူး။ က်ြန္ေတာ့္သားေလးမေတြ့ဘူး"ဟုေအာ္ဟစ္ေနေတာ့သည္။
ေမာင္စိုးၿမိဳင္ကို ေက်းလက္ေဆးေပးခန္းသို့ သယ္မယူသြားၾကသည္။ မီးေလာင္ဒဏ္ရာမ်ားမွာ ၿမင္မေကာင္းေအာင္မ်ားၿပားလွသည္။"က်ြန္ေတာ့္သားေလးေရာ၊ က်ြန္ေတာ့္သားေလးေရာ"ႏႈတ္ကတဖြဖြ ေမးၿမန္းရင္းပင္
သတိလစ္သြားေတာ့သည္။
ေမာင္စိုးၿမိဳင္ကို ဟသၤာတေဆးရံုသို့ပို့လိုက္ၾကသည္. ေဆးရံုေရာက္၍ သတိရေသာအခါတြင္လည္း သူ့သားေလးကိုပင္ ထပ္တစ္လဲလဲေမးေန၏. ဇနီးသည္ မသက္မာက သားေလးကို ေပြ့ခ်ီၿပေသာအခါ သားကေလးလြတ္ေၿမာက္သည္ကို ေတြ့ရ၍ ၀မ္းသာမ်က္ရည္တို့လိ္မ့္ဆင္းက်လာသည္။ မီးစေလာင္သည္ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းအိမ္က ကေလးအိပ္္ေနသည္ကိုသိသၿဖင့္ ကေလးကို ကယ္တင္ထားၿခင္းၿဖစ္သည္။
ေမာင္စိုးၿမိုင္၏ဒဏ္ရာမ်ားမွာ ၿပင္းထန္လွပါသည္။ ထိုညတြင္ပင္ ေမာင္စိုးၿမိဳင္သည္ ဒဏ္ရာမ်ား၏ ႏွိပ္စက္မူဒဏ္ကို လူးလိမ့္ခံစားရင္းပင္ ဘ၀တစ္ပါးသို့ ကူးေၿပာင္းသြားေတာ့သည္။
သားေဇာကပ္၍ အႏၱရာယ္ကိုပင္ မမႈရွာေသာ ေမာင္စိုးၿမိဳင္ကေတာ့ ဘယ္ဘ၀သို့ ကူးေၿပာင္းေရာက္ရွိေနသည္ကို မသိႏိုင္ပါ။ သူခ်စ္လွေသာသားကေလးကေတာ့ ယခုဒသမတန္း ေက်ာင္းသားဘ၀သို့ပင္ ေရာက္ရွိေနေပၿပီ။
ဖခင္၏ေမတၱာသည္ မိခင္၏ေမတၱာႏွင့္ မႏိူင္းယွဥ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ေမတၱာထုထည္သည္ကား ၾကီးမားေၾကာင္း ဤအၿဖစ္အပ်က္က သက္ေသၿပလ်က္ရွိပါသည္။။
စာ၆၅ ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၊ စက္တင္ဘာလ မွကူးယူေဖာ္ၿပသည္။။
**ကုိတင့္**
No comments:
Post a Comment