စာမဖတ္သူအကန္းနဲ႔တူ

>
Chen Yu, a 7-year-old blind boy, reads braille in the classroom of the NanchanBlind Children's School in Nanchang, capital city of east China's Jiangxi Province, on Nov. 4, 2009. (Xinhua/Zhou Mi)
ဒီေန႔ကမ်က္မျမင္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန႔ပါ။ စာသင္ခန္းထဲမွာသူ႔ကိုတျခားေက်ာင္းသားေတြက ျမင္ေတာ့
တအံ့တၾသနဲ႔ဆရာမကို “ သူမွမ်က္စိမျမင္ရတာ စာဘယ္လိုသင္ယူမွာလဲ “ လို႔ေမးၾကတယ္။” စာမဖတ္တဲ့သူသာ အကန္း ျဖစ္တယ္၊ ငါတို႔ေက်ာင္းသားသစ္ေလးက သူ႔လက္နဲ႔စာဖတ္လို႔ရတယ္၊ သူ႔မွာလက္နဲ႔စမ္းျပီးဖတ္လို႔ရေအာင္ စာလံုးေတြနဲ႔အထူးျပဳလုပ္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြရွိတယ္ “ လို႔ဆရာမက ရွင္းျပတယ္။
အစပိုင္းမွာေတာ့ အတန္းေဖာ္ေတြက သူ႔ကိုစၾကေနာက္ၾကေျပာင္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့သူက ဘာမွျပန္မတံု႔ျပန္ဘူး။ သူကဆရာမ သင္ျပတာကို တစ္ခါၾကားရံုနဲ႔ အလံုးစံုကိုမွတ္မိတယ္။ မၾကာခင္မွာ အတန္းေဖာ္ေတြက သူတို႔အိမ္စာေတြကို ကူညီေျဖရွင္းေပးဖို႔ အစျပဳျပီးေမးလာၾကတယ္။ မ်က္မျမင္ေကာင္ေလးဟာ သူ႔ရဲ႔အားလက္ခ်ိန္ေတြကို စာဖတ္ျခင္းနဲ႔အခ်ိန္ကုန္လြန္ေစတယ္။ ဆရာမ ကလဲ မ်က္မျမင္ဖတ္တဲ့စာေတြ မ်ားႏိုင္သေလာက္မ်ားမ်ား ေရးေပးတယ္။ တခါတရံအသံထြက္ျပီးဖတ္ျပေပးတယ္။ ျပီးေတာ့အတူ တကြစာအေၾကာင္းေဆြးေႏြးၾကတယ္။
တစ္ေန႔ အတန္းထဲမွာ ဆရာမစာသင္ေနရင္းနဲ႔ ႏွလံုးထဲကနာၾကင္တဲ့ေ၀ဒနာ ခံစားရျပီး သူ႔ရဲ႔ထိုင္ခံုေပၚကို ထိုင္ရက္သားေျဖးေျဖး ေလးလဲက်သြားတယ္။ နာၾကင္မႈကေပ်ာက္မသြားဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ဆရာမက ၾကိတ္မွိတ္ခံစားရင္း အတန္းခ်ိန္ျပီးဆံုးတဲ့အထိ ေနသြား တယ္။ ဒါကိုဘယ္သူမွ ဂရုမျပဳမိၾကဘူး။ ရုတ္တရက္ မ်က္မျမင္ေကာင္ေလးက ထျပီးငိုတယ္။ “ ငါတို႔ရဲ႔ဆရာမေကာင္းေကာင္း ေနမေကာင္းဘူး၊ ငါတို႔ဆရာ၀န္ခ်က္ျခင္းေခၚမွျဖစ္မယ္ “ လို႔ေျပာလိုက္တယ္။
ေက်ာင္းသားေတြဟာ သူတို႔ရဲ႔ထိုင္ခံုေတြေပၚမွာတက္ျပီး မတ္တပ္ရပ္ေနၾကတယ္။ ဆရာ၀န္ေရာက္လာျပီး ဆရာမကိုလူနာတင္စင္ ေပၚတင္ျပီး ေဆးရံုကိုေခၚသြားတယ္။ “ မင္းကဆရာမေနမေကာင္းဘူးလို႔ ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲ “ လို႔ကေလးေတြက မ်က္စိမျမင္ တဲ့ေကာင္ေလးကို တအံ့တၾသ ေမးၾကတယ္။ “ ဆရာမအသံေတြတံုေနတယ္၊ စာသင္ေနရင္းနဲ႔ စာပိုဒ္အလယ္မွာရပ္သြားျပီး ဆက္မတက္ေတာ့ ငါသိလိုက္တာေပါ့ “ ဒါနဲ႔တစ္ေယာက္က “ ဒါဆို မင္းျမင္ရတာေပါ့ “ လို႔ေမးလိုက္တယ္။ “ ငါမျမင္ရပါဘူးကြာ၊ ဒါေပမဲ့ ေတြးေတာခံစားလို႔ရတယ္၊ “ “ မင္းမျမင္ရပဲဘယ္လိုလုပ္ ခံစားရတာလဲ “ “ စာအုပ္ေတြက ခံစားႏိုင္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တာ ေပါ့ “ လို႔မ်က္မျမင္ေကာင္ေလးက ရွင္းျပတယ္။ “ မင္းတို႔ဆရာမေျပာျပတာ မွတ္မိလား၊ စာမ်ားမ်ားဖတ္တဲ့သူဟာ စဥ္းစားေတြး ေခၚေျမွာ္ျမင္ဥာဏ္ၾကီးမားတယ္ သူတစ္ပါးကိုခံစားနားလည္ေပးႏိုင္တယ၊္ ပညာရိွျဖစ္တယ္၊ ပညာရိွေတြးၾကည့္ ေျပးၾကည့္တာ ထက္မွန္တယ္ တဲ့၊ ဒါေၾကာင့္စာမ်ားမ်ားဖတ္ၾကဖို႔တိုက္တြန္းခဲ့တာ၊ စာမဖတ္ရင္သာအကန္းနဲ႔တူတာ “ လို႔ေျပာလိုက္တယ္။


What do books teach us by A.Lopatina & M. skrebtsova ကိုဆီေလွ်ာ္ေအာင္ျပန္ဆိုပါသည္။
Kyaw Aye Myint ေရးသားခဲ့ေသာ ဘေလာ့ျဖစ္ပါသည္ ။
(¯`v´¯)♥
.......•.¸.•´
....¸.•´
... (
☻/
/▌♥♥
/ \ ♥♥
မိုးငယ္ေအာင္

Chen Yu, a 7-year-old blind boy, reads braille in the classroom of the NanchanBlind Children's School in Nanchang, capital city of east China's Jiangxi Province, on Nov. 4, 2009. (Xinhua/Zhou Mi)
ဒီေန႔ကမ်က္မျမင္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန႔ပါ။ စာသင္ခန္းထဲမွာသူ႔ကိုတျခားေက်ာင္းသားေတြက ျမင္ေတာ့
တအံ့တၾသနဲ႔ဆရာမကို “ သူမွမ်က္စိမျမင္ရတာ စာဘယ္လိုသင္ယူမွာလဲ “ လို႔ေမးၾကတယ္။” စာမဖတ္တဲ့သူသာ အကန္း ျဖစ္တယ္၊ ငါတို႔ေက်ာင္းသားသစ္ေလးက သူ႔လက္နဲ႔စာဖတ္လို႔ရတယ္၊ သူ႔မွာလက္နဲ႔စမ္းျပီးဖတ္လို႔ရေအာင္ စာလံုးေတြနဲ႔အထူးျပဳလုပ္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြရွိတယ္ “ လို႔ဆရာမက ရွင္းျပတယ္။
အစပိုင္းမွာေတာ့ အတန္းေဖာ္ေတြက သူ႔ကိုစၾကေနာက္ၾကေျပာင္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့သူက ဘာမွျပန္မတံု႔ျပန္ဘူး။ သူကဆရာမ သင္ျပတာကို တစ္ခါၾကားရံုနဲ႔ အလံုးစံုကိုမွတ္မိတယ္။ မၾကာခင္မွာ အတန္းေဖာ္ေတြက သူတို႔အိမ္စာေတြကို ကူညီေျဖရွင္းေပးဖို႔ အစျပဳျပီးေမးလာၾကတယ္။ မ်က္မျမင္ေကာင္ေလးဟာ သူ႔ရဲ႔အားလက္ခ်ိန္ေတြကို စာဖတ္ျခင္းနဲ႔အခ်ိန္ကုန္လြန္ေစတယ္။ ဆရာမ ကလဲ မ်က္မျမင္ဖတ္တဲ့စာေတြ မ်ားႏိုင္သေလာက္မ်ားမ်ား ေရးေပးတယ္။ တခါတရံအသံထြက္ျပီးဖတ္ျပေပးတယ္။ ျပီးေတာ့အတူ တကြစာအေၾကာင္းေဆြးေႏြးၾကတယ္။
တစ္ေန႔ အတန္းထဲမွာ ဆရာမစာသင္ေနရင္းနဲ႔ ႏွလံုးထဲကနာၾကင္တဲ့ေ၀ဒနာ ခံစားရျပီး သူ႔ရဲ႔ထိုင္ခံုေပၚကို ထိုင္ရက္သားေျဖးေျဖး ေလးလဲက်သြားတယ္။ နာၾကင္မႈကေပ်ာက္မသြားဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ဆရာမက ၾကိတ္မွိတ္ခံစားရင္း အတန္းခ်ိန္ျပီးဆံုးတဲ့အထိ ေနသြား တယ္။ ဒါကိုဘယ္သူမွ ဂရုမျပဳမိၾကဘူး။ ရုတ္တရက္ မ်က္မျမင္ေကာင္ေလးက ထျပီးငိုတယ္။ “ ငါတို႔ရဲ႔ဆရာမေကာင္းေကာင္း ေနမေကာင္းဘူး၊ ငါတို႔ဆရာ၀န္ခ်က္ျခင္းေခၚမွျဖစ္မယ္ “ လို႔ေျပာလိုက္တယ္။
ေက်ာင္းသားေတြဟာ သူတို႔ရဲ႔ထိုင္ခံုေတြေပၚမွာတက္ျပီး မတ္တပ္ရပ္ေနၾကတယ္။ ဆရာ၀န္ေရာက္လာျပီး ဆရာမကိုလူနာတင္စင္ ေပၚတင္ျပီး ေဆးရံုကိုေခၚသြားတယ္။ “ မင္းကဆရာမေနမေကာင္းဘူးလို႔ ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲ “ လို႔ကေလးေတြက မ်က္စိမျမင္ တဲ့ေကာင္ေလးကို တအံ့တၾသ ေမးၾကတယ္။ “ ဆရာမအသံေတြတံုေနတယ္၊ စာသင္ေနရင္းနဲ႔ စာပိုဒ္အလယ္မွာရပ္သြားျပီး ဆက္မတက္ေတာ့ ငါသိလိုက္တာေပါ့ “ ဒါနဲ႔တစ္ေယာက္က “ ဒါဆို မင္းျမင္ရတာေပါ့ “ လို႔ေမးလိုက္တယ္။ “ ငါမျမင္ရပါဘူးကြာ၊ ဒါေပမဲ့ ေတြးေတာခံစားလို႔ရတယ္၊ “ “ မင္းမျမင္ရပဲဘယ္လိုလုပ္ ခံစားရတာလဲ “ “ စာအုပ္ေတြက ခံစားႏိုင္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တာ ေပါ့ “ လို႔မ်က္မျမင္ေကာင္ေလးက ရွင္းျပတယ္။ “ မင္းတို႔ဆရာမေျပာျပတာ မွတ္မိလား၊ စာမ်ားမ်ားဖတ္တဲ့သူဟာ စဥ္းစားေတြး ေခၚေျမွာ္ျမင္ဥာဏ္ၾကီးမားတယ္ သူတစ္ပါးကိုခံစားနားလည္ေပးႏိုင္တယ၊္ ပညာရိွျဖစ္တယ္၊ ပညာရိွေတြးၾကည့္ ေျပးၾကည့္တာ ထက္မွန္တယ္ တဲ့၊ ဒါေၾကာင့္စာမ်ားမ်ားဖတ္ၾကဖို႔တိုက္တြန္းခဲ့တာ၊ စာမဖတ္ရင္သာအကန္းနဲ႔တူတာ “ လို႔ေျပာလိုက္တယ္။


What do books teach us by A.Lopatina & M. skrebtsova ကိုဆီေလွ်ာ္ေအာင္ျပန္ဆိုပါသည္။
Kyaw Aye Myint ေရးသားခဲ့ေသာ ဘေလာ့ျဖစ္ပါသည္ ။
(¯`v´¯)♥
.......•.¸.•´
....¸.•´
... (
☻/
/▌♥♥
/ \ ♥♥
မိုးငယ္ေအာင္