**ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ မွ ေရွးဦးမဟာယာနဗုဒၶဘာသာ၏သြင္ျပင္**
ေအဒီ (၆) ရာစုတြင္ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာသည္ ေပၚလြင္
ထင္ရွားေသာသီးျခားဂုိဏ္းႀကီးအျဖစ္ရပ္တည္ႏိုင္လာသည္႔ တိုင္ေအာင္ ၎
တည္ရွိေနေသာ ေဒသမ်ားမွာ ေရွးဦးဗုဒၶဘာသာဂုိဏ္းမ်ား အားမေကာင္းသည္႔
အရပ္ေဒသမ်ား သာျဖစ္ေနခဲ႔သည္ ကို ေတြ႕ရသည္။ ေရွးဦးမဟာယာနဗုဒၶဘာသာသည္
မူလဗုဒၶဘာသာ၏ ပဋိပတၱိလုပ္ငန္း အစဥ္အလာကို
ျပန္လည္ေဖၚထုတ္ရန္ႀကိဳးပမ္းေသာလုပ္ရပ္ျဖစ္ႏိုင္သည္။
ေရွးဦးမဟာယာနဗုဒၶဘာသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္
ပဋိပတၱိလုပ္ငန္းႏွင္႔ဘုရားျဖစ္ေရးလမ္းစဥ္ကို
ျပန္လည္ထြန္းညိွသူမ်ားျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။
ယင္းအခ်က္ႏွင္႕ပတ္သက္ ေရွးေဟာင္းမဟာယာနသုတၱန္မ်ား ျဖစ္ေသာ
ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ ၂ ခု = စူဠ ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ ႏွင္႔ မဟာ
ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ တြင္႔ေလ႕လာေတြ႕ရွိႏိုင္ေလသည္။
စူဠ ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ မွာ အစဥ္အလာ ေရွးဦးဗုဒၶ၀ါဒဆန္ေသာ
သင္ၾကားမႈမ်ားသာေတြ႕ရသည္။ ရဟန္းေတာ္မ်ား ၀ိနည္းက်င္႔၀တ္ကိုလိုက္နာၾကရန္
ပဋိပတၱိလုပ္ငန္း အားထုတ္ၾကရန္ သြန္သင္ဆံုးမခ်က္မ်ားကို ေတြ႕ရသည္။
မဟာ ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ မွာ စူဠ ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ ကို
အေျခခံခ်ဲ႕ထြင္ထားဟန္ရွိၿပီး
ေဗာဓိသတၱ ရဟန္းမ်ားကို ရဟန္းေကာင္းမ်ားအျဖစ္ေဖၚျပ အမြမ္းတင္ထားသည္
ကိုေတြ႕ရ၏။ယင္းသုတၱန္တြင္ေဗာဓိသတၱရဟန္းမ်ား အတြက္ ေတာရ
ေဆာက္တည္က်င္႔သံုးရန္ ညြန္ၾကားခ်က္မ်ား-အျပစ္အာပတ္မ်ား ကို
ေဖၚျပထားပါသည္။ ထို႔အျပင္ ေခတ္ၿပိဳင္ ဗုဒၶဘာသာေလာက၏
ယိုယြင္းပ်က္စီးေနပံုမ်ားကို မီးေမာင္းထိုးျပထားခဲ႔ၿပီး ရဟန္းဆိုး
ရဟန္းညစ္တို႔ ႀကီးထြားေနဟန္ ရဟန္းဆိုး ရဟန္းညစ္တို႔၏ မွားယြင္းေသာ
အက်င္႔စရိုက္မ်ား ကို ေဖၚျပထားပါသည္။စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္ကို
ေဆာက္တည္က်င္႔သံုးေနေသာ ေဗာဓိသတၱရဟန္းမ်ား ကို ေက်ာင္းတိုက္မွႏွင္ထုတ္ပံု
ရိုက္ႏွက္ပံု ရဟန္းဆိုး ရဟန္းညစ္တို႔ အပယ္ငရဲသို႔သာလားၾကရမည္႔အေၾကာင္း
ကိုလည္း ေတြ႕ရ၏။
မဟာ ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ မွာ ေရွးေဟာင္း ဇာတက (ဇာတ္ေတာ္) မ်ားကို ကိုးကား
ေဗာဓိသတၱရဟန္းမ်ား က်င္႔သံုးရန္ ဘုရားေလာင္းက်င္႔၀တ္မ်ားကို ေဖၚညြန္းထား
ခဲ႔သည္႕အျပင္ဗုဒၶအျဖစ္သည္ ရဟႏၱာအျဖစ္ထက္ အလြန္အက်ဴး သာလြန္ထူးျမတ္ေၾကာင္း
ကို ေဖၚျပထားေလသည္။သက်မုနိ အေလာင္းလ်ာေဗာဓိသတၱ သည္ မွားယြင္းေသာ
အက်င္႔စရိုက္မ်ား ရွိသည္႔ ရဟန္းဆိုး ရဟန္းညစ္တို႔ ႏွင္႕
မည္မွ်ျခားနားေၾကာင္းကို အသားေပးေဖၚျပထားေလသည္။
ေနာက္သုတၱန္တစ္ခုျဖစ္ေသာ သူရိယဂဗၻသုတၱန္ တြင္ မွားယြင္းေသာ
အက်င္႔စရိုက္မ်ားက်င္႕ႀကံေနေသာ ၀ိနည္းမေလးစားေသာ ရဟန္းဆိုးတို႕ ကို
ႏွင္ထုတ္ရန္အတြက္ ဥပသကာမ်ားကို တိုက္တြန္းထားခဲ႔ေလသည္။ အကယ္၍ ဥပသကာမ်ားက
ရဟန္းဆိုးတို႕ ဖက္ကရပ္တည္ခဲ႔လွ်င္ ေဗာဓိသတၱရဟန္းမ်ား အေနျဖင္႔
ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ထြက္သြားရန္ႏွင္႔ ေတာရေဆာက္တည္ၾကရန္ ေဖၚျပထားသည္ကို
ေတြ႕ရပါသည္။
ဂရီဂိုရီ ရႈိပင္ (Gregory Schopen) ၏ သံုးသပ္ခ်က္အျမင္အတိုင္းဆိုရပါလွ်င္
ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ ႏွင္႔ ေခတ္ၿပိဳင္ သံဃာအဖြဲ႔အစည္း သည္
ကမၼ႒ာန္းတရားအလုပ္အားထုတ္ျခင္းမရွိလွပဲ အလယ္ေခတ္ ေရာမေက်ာင္းေတာ္ကဲ႔သို႔
ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားျဖင္႔ၾကြယ္၀လွ်က္ ေက်ာင္းတိုက္မ်ားတြင္ ေက်းကၽြန္မ်ားပါ
အလုပ္အေကၽြးျပဳလွ်က္ ရွိ ေခတ္ၿပိဳင္ သံဃာအဖြဲ႔အစည္းသည္ ကမၼ႒ာန္းတရား
အလုပ္အားထုတ္ၾကေသာ ရဟန္းမ်ားကို မ်က္ႏွာသာေပးပံုမရပဲ လူၿပိန္းႀကိဳက္
ဘာသာတရားတစ္ခုအသြင္ ျဖစ္ေနေၾကာင္း သံုးသပ္ထားသည္။ ေခတ္ၿပိဳင္
သံဃာအဖြဲ႔အစည္း သည္ ကမၼ႒ာန္းတရားအလုပ္အားထုတ္ျခင္း ကိစၥမ်ားထက္
ပရိယတၱိစာေပသင္ၾကားျခင္း ဥပသကာတို႔၏ ဘာသာေရးဆိုင္ရာလိုအပ္မ်ား ကို
၀န္ေဆာင္မႈေပးျခင္း စေသာကိစၥရပ္မ်ားတြင္သာ အခ်ိန္ေပးလွ်က္ရွိၿပီး
ကမၼ႒ာန္းတရား အလုပ္အားထုတ္ၾကေသာ ရဟန္းမ်ားကို သာသနာေတာ္
ထြန္းကားျပန္႔ပြားေရးအတြက္ တာ၀န္မေက်ပြန္ေသာ ရဟန္းမ်ား
အျဖစ္သတ္မွတ္ခဲ႔ေသာ ကာလလည္းျဖစ္ေပသည္။
**ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္ တြင္လာေသာလူဥပသကာ ေဗာဓိသတၱ၏ အခန္းက႑**
ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္ မည္ေသာ ေရွးဦးမဟာယာနဗုဒၶဘာသာဆိုင္ရာ
သုတၱန္တစ္ခုတြင္မူ ရဟန္းမဟုတ္ေသာ လူဥပသကာ ေဗာဓိသတၱ၏ အခန္းက႑ကို
ေရွ႕တန္းတင္ကာေဖၚျပလာသည္ကိုေတြ႕ရ၏။ ဤေနရာတြင္ လူဥပသကာ ေဗာဓိသတၱ ဟူသည္မွာ
သာမန္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဥပသကာမဟုတ္မူပဲ ကမၼ႒ာန္းတရားအလုပ္အားထုတ္ျခင္း
ကိစၥမ်ားတြင္ ဘ၀ကိုႏွစ္ျမဳပ္လွ်က္ က်င္႔ႀကံအားထုတ္ေနေသာ
လူသူေတာ္စင္ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကို ဆိုလိုဟန္တူေလသည္။ လူဥပသကာ ေဗာဓိသတၱသည္
လူသားတစ္ဦးအေနျဖင္႔လူ႕ေဘာင္ေလာကတြင္ ေနထိုင္လွ်က္က ျမတ္ေသာျဗဟၼစရိယ
အက်င္႔ကိုက်င္႔သံုးသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ စင္စစ္ အားျဖင္႔ ဇနီးမယားဟူေသာ
မာတုဂါမသည္ သူ႕အတြက္ ေဗာဓိသတၱ လမ္းစဥ္အတြက္ အဟန္႔အတားသဖြယ္ျဖစ္ရေၾကာင္း
မိမိ၏ သားမယား အေပၚ စြဲလန္းႏွစ္သက္တြယ္တာမႈအစား ေ၀ေနယ်သတၱ၀ါအားလံုး အတြက္
တူညီေသာ ေမတၱာ ကရုဏာ ကိုသာထားရွိသင္႔ေၾကာင္း ကို ထိုသုတၱန္တြင္
ေဖၚျပထားေလသည္။
လူဥပသကာ ေဗာဓိသတၱသည္ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ခ်ဥ္းကပ္ကာ ေဗာဓိသတၱ လမ္းစဥ္ ကို
ေလ႔လာဆည္းပူးသင္ယူ ေလ႔က်င္႔လွ်က္ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း
ရဟန္းေတာ္ေဗာဓိသတၱတစ္ပါးအျဖစ္သို႔ေရာက္ရွိေအာင္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ရန္
လိုအပ္ေၾကာင္း ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္ က ညြန္ျပထားေလသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္
သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္အျဖစ္သုိ႕ ရဟန္းေတာ္ေဗာဓိသတၱတစ္ပါးအျဖစ္မွ သာ
ေရာက္ရွိႏိုင္ေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္ေပသည္။ ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္သည္ ေႏွာင္းကာလ
မဟာယာနအယူအဆျဖစ္ေသာ ဧကယာနအယူအဆ (သတၱ၀ါအားလံုး သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္
အျဖစ္သုိ႕ေရာက္ရွိျခင္းလမ္းစဥ္) ႏွင္႔ မတူညီျခားနားေသာ
အျမင္ရွိေၾကာင္းေတြ႕ ရ၏။ သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္အျဖစ္
သုိ႕ေရာက္ရွိျခင္းလမ္းစဥ္သည္ သတၱ၀ါအားလံုးအတြက္မဟုတ္မူပဲ
ရွားပါးထူးခၽြန္ထက္ျမက္ေသာ လူနည္းစု အတြက္ သာျဖစ္သည္ဟု တင္ျပထားေလသည္။
ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္တြင္ ေရးသားေဖၚျပခ်က္မ်ားအရ ေက်ာင္းအရာမ္တစ္ခုတြင္
ေဗာဓိသတၱရဟန္းေတာ္မ်ားရွိသလို သာမန္ သာ၀ကလမ္းစဥ္ကို က်င္႔သံုးေသာ
ရဟန္းေတာ္မ်ား ဓူတင္ေဆာင္ရဟန္းေတာ္မ်ားလည္း အတူတကြ
သီတင္းသံုးေနခဲ႔ၾကေၾကာင္းေတြ႕ရ၏။ ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္ ႏွင္႔
ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ တို႔ ေဖၚျပေသာ ေခတ္ၿပိဳင္ ဗုဒၶဘာသာ၏ ပံုရိပ္မ်ား
ကြဲျပားေနပံုကို ေလ႔လာျခင္းအားျဖင္႔ မဟာယာနစတင္ေပၚေပါက္ခဲ႔ခ်ိန္မွာ
မဟာယာန ႏွင္႔ မဟာယာနမဟုတ္ေသာ ရဟန္းမ်ား အတူတကြ ေနထိုင္ခဲ႔ၾကေသာ္လည္း
ေနာက္ပိုင္းကာလမ်ားတြင္ ရန္လိုေစာင္းေျမာင္းမႈ ႏွင္႔ အယူအဆေရးရာ
ပဋိပကၡမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ႔ပံုကို ေထာက္ဆသိရွိႏိုင္ေလသည္။
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္၏ အျမင္မွာ
သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္အျဖစ္သုိ႕ေရာက္ရန္အတြက္ လူ႔ေဘာင္ ေလာကမွ စြန္႔ခြာၿပီး
ရဟန္းအသြင္ေဆာင္ယူလွ်က္ ေတာရေဆာက္တည္ၿပီး က်င္႕ႀကံရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း
ေဖၚျပထားရာသက်မုနိဗုဒၶရွင္ေတာ္၏ လမ္းစဥ္အတိုင္း ထပ္တူျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕ရေလသည္။
အာဖဂန္နစၥတန္ႏိုင္ငံတြင္ ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ႔ေသာ ေရွးေဟာင္း
မဟာသံဃိကဂိုဏ္းမွ သကၠဋဘာသာျဖင္႔ေရးသားထားေသာ မဟာယာနသုတၱန္တစ္ခု ျဖစ္ေသာ
သဗၺဓမၼပရ၀ီထိနိေဒၵသသုတၱန္တြင္ ေဗာဓိသတၱက်င္႕စဥ္ကို မက်င္႔ေသာ
မဟာယာနအမည္ခံ ရဟန္းမ်ားကို ျပစ္တင္ရႈတ္ခ်ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
သဗၺဓမၼပရ၀ီထိနိေဒၵသသုတၱန္ သည္ သမိုင္းစဥ္အရ ေနာက္က်ေသာ သုတၱန္ျဖစ္ၿပီး
ထိုသုတၱန္ေပၚေပါက္ခ်ိန္တြင္ အရည၀ါသီ ေတာရေဆာက္တည္ေသာ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာ သည္
ေကာင္းမြန္ထင္လင္းစြာ ရပ္တည္ေနႏိုင္ဟန္ရွိေနေၾကာင္းေတြးဆႏိုင္ေလသည္။
(ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္)
**စုေဆာင္းတင္ျပသူ- လင္းထက္ေဆြ**
**ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ မွ ေရွးဦးမဟာယာနဗုဒၶဘာသာ၏သြင္ျပင္**
ေအဒီ (၆) ရာစုတြင္ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာသည္ ေပၚလြင္
ထင္ရွားေသာသီးျခားဂုိဏ္းႀကီးအျဖစ္ရပ္တည္ႏိုင္လာသည္႔ တိုင္ေအာင္ ၎
တည္ရွိေနေသာ ေဒသမ်ားမွာ ေရွးဦးဗုဒၶဘာသာဂုိဏ္းမ်ား အားမေကာင္းသည္႔
အရပ္ေဒသမ်ား သာျဖစ္ေနခဲ႔သည္ ကို ေတြ႕ရသည္။ ေရွးဦးမဟာယာနဗုဒၶဘာသာသည္
မူလဗုဒၶဘာသာ၏ ပဋိပတၱိလုပ္ငန္း အစဥ္အလာကို
ျပန္လည္ေဖၚထုတ္ရန္ႀကိဳးပမ္းေသာလုပ္ရပ္ျဖစ္ႏိုင္သည္။
ေရွးဦးမဟာယာနဗုဒၶဘာသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္
ပဋိပတၱိလုပ္ငန္းႏွင္႔ဘုရားျဖစ္ေရးလမ္းစဥ္ကို
ျပန္လည္ထြန္းညိွသူမ်ားျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။
ယင္းအခ်က္ႏွင္႕ပတ္သက္ ေရွးေဟာင္းမဟာယာနသုတၱန္မ်ား ျဖစ္ေသာ
ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ ၂ ခု = စူဠ ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ ႏွင္႔ မဟာ
ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ တြင္႔ေလ႕လာေတြ႕ရွိႏိုင္ေလသည္။
စူဠ ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ မွာ အစဥ္အလာ ေရွးဦးဗုဒၶ၀ါဒဆန္ေသာ
သင္ၾကားမႈမ်ားသာေတြ႕ရသည္။ ရဟန္းေတာ္မ်ား ၀ိနည္းက်င္႔၀တ္ကိုလိုက္နာၾကရန္
ပဋိပတၱိလုပ္ငန္း အားထုတ္ၾကရန္ သြန္သင္ဆံုးမခ်က္မ်ားကို ေတြ႕ရသည္။
မဟာ ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ မွာ စူဠ ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ ကို
အေျခခံခ်ဲ႕ထြင္ထားဟန္ရွိၿပီး
ေဗာဓိသတၱ ရဟန္းမ်ားကို ရဟန္းေကာင္းမ်ားအျဖစ္ေဖၚျပ အမြမ္းတင္ထားသည္
ကိုေတြ႕ရ၏။ယင္းသုတၱန္တြင္ေဗာဓိသတၱရဟန္းမ်ား အတြက္ ေတာရ
ေဆာက္တည္က်င္႔သံုးရန္ ညြန္ၾကားခ်က္မ်ား-အျပစ္အာပတ္မ်ား ကို
ေဖၚျပထားပါသည္။ ထို႔အျပင္ ေခတ္ၿပိဳင္ ဗုဒၶဘာသာေလာက၏
ယိုယြင္းပ်က္စီးေနပံုမ်ားကို မီးေမာင္းထိုးျပထားခဲ႔ၿပီး ရဟန္းဆိုး
ရဟန္းညစ္တို႔ ႀကီးထြားေနဟန္ ရဟန္းဆိုး ရဟန္းညစ္တို႔၏ မွားယြင္းေသာ
အက်င္႔စရိုက္မ်ား ကို ေဖၚျပထားပါသည္။စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္ကို
ေဆာက္တည္က်င္႔သံုးေနေသာ ေဗာဓိသတၱရဟန္းမ်ား ကို ေက်ာင္းတိုက္မွႏွင္ထုတ္ပံု
ရိုက္ႏွက္ပံု ရဟန္းဆိုး ရဟန္းညစ္တို႔ အပယ္ငရဲသို႔သာလားၾကရမည္႔အေၾကာင္း
ကိုလည္း ေတြ႕ရ၏။
မဟာ ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ မွာ ေရွးေဟာင္း ဇာတက (ဇာတ္ေတာ္) မ်ားကို ကိုးကား
ေဗာဓိသတၱရဟန္းမ်ား က်င္႔သံုးရန္ ဘုရားေလာင္းက်င္႔၀တ္မ်ားကို ေဖၚညြန္းထား
ခဲ႔သည္႕အျပင္ဗုဒၶအျဖစ္သည္ ရဟႏၱာအျဖစ္ထက္ အလြန္အက်ဴး သာလြန္ထူးျမတ္ေၾကာင္း
ကို ေဖၚျပထားေလသည္။သက်မုနိ အေလာင္းလ်ာေဗာဓိသတၱ သည္ မွားယြင္းေသာ
အက်င္႔စရိုက္မ်ား ရွိသည္႔ ရဟန္းဆိုး ရဟန္းညစ္တို႔ ႏွင္႕
မည္မွ်ျခားနားေၾကာင္းကို အသားေပးေဖၚျပထားေလသည္။
ေနာက္သုတၱန္တစ္ခုျဖစ္ေသာ သူရိယဂဗၻသုတၱန္ တြင္ မွားယြင္းေသာ
အက်င္႔စရိုက္မ်ားက်င္႕ႀကံေနေသာ ၀ိနည္းမေလးစားေသာ ရဟန္းဆိုးတို႕ ကို
ႏွင္ထုတ္ရန္အတြက္ ဥပသကာမ်ားကို တိုက္တြန္းထားခဲ႔ေလသည္။ အကယ္၍ ဥပသကာမ်ားက
ရဟန္းဆိုးတို႕ ဖက္ကရပ္တည္ခဲ႔လွ်င္ ေဗာဓိသတၱရဟန္းမ်ား အေနျဖင္႔
ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ထြက္သြားရန္ႏွင္႔ ေတာရေဆာက္တည္ၾကရန္ ေဖၚျပထားသည္ကို
ေတြ႕ရပါသည္။
ဂရီဂိုရီ ရႈိပင္ (Gregory Schopen) ၏ သံုးသပ္ခ်က္အျမင္အတိုင္းဆိုရပါလွ်င္
ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ ႏွင္႔ ေခတ္ၿပိဳင္ သံဃာအဖြဲ႔အစည္း သည္
ကမၼ႒ာန္းတရားအလုပ္အားထုတ္ျခင္းမရွိလွပဲ အလယ္ေခတ္ ေရာမေက်ာင္းေတာ္ကဲ႔သို႔
ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားျဖင္႔ၾကြယ္၀လွ်က္ ေက်ာင္းတိုက္မ်ားတြင္ ေက်းကၽြန္မ်ားပါ
အလုပ္အေကၽြးျပဳလွ်က္ ရွိ ေခတ္ၿပိဳင္ သံဃာအဖြဲ႔အစည္းသည္ ကမၼ႒ာန္းတရား
အလုပ္အားထုတ္ၾကေသာ ရဟန္းမ်ားကို မ်က္ႏွာသာေပးပံုမရပဲ လူၿပိန္းႀကိဳက္
ဘာသာတရားတစ္ခုအသြင္ ျဖစ္ေနေၾကာင္း သံုးသပ္ထားသည္။ ေခတ္ၿပိဳင္
သံဃာအဖြဲ႔အစည္း သည္ ကမၼ႒ာန္းတရားအလုပ္အားထုတ္ျခင္း ကိစၥမ်ားထက္
ပရိယတၱိစာေပသင္ၾကားျခင္း ဥပသကာတို႔၏ ဘာသာေရးဆိုင္ရာလိုအပ္မ်ား ကို
၀န္ေဆာင္မႈေပးျခင္း စေသာကိစၥရပ္မ်ားတြင္သာ အခ်ိန္ေပးလွ်က္ရွိၿပီး
ကမၼ႒ာန္းတရား အလုပ္အားထုတ္ၾကေသာ ရဟန္းမ်ားကို သာသနာေတာ္
ထြန္းကားျပန္႔ပြားေရးအတြက္ တာ၀န္မေက်ပြန္ေသာ ရဟန္းမ်ား
အျဖစ္သတ္မွတ္ခဲ႔ေသာ ကာလလည္းျဖစ္ေပသည္။
**ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္ တြင္လာေသာလူဥပသကာ ေဗာဓိသတၱ၏ အခန္းက႑**
ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္ မည္ေသာ ေရွးဦးမဟာယာနဗုဒၶဘာသာဆိုင္ရာ
သုတၱန္တစ္ခုတြင္မူ ရဟန္းမဟုတ္ေသာ လူဥပသကာ ေဗာဓိသတၱ၏ အခန္းက႑ကို
ေရွ႕တန္းတင္ကာေဖၚျပလာသည္ကိုေတြ႕ရ၏။ ဤေနရာတြင္ လူဥပသကာ ေဗာဓိသတၱ ဟူသည္မွာ
သာမန္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဥပသကာမဟုတ္မူပဲ ကမၼ႒ာန္းတရားအလုပ္အားထုတ္ျခင္း
ကိစၥမ်ားတြင္ ဘ၀ကိုႏွစ္ျမဳပ္လွ်က္ က်င္႔ႀကံအားထုတ္ေနေသာ
လူသူေတာ္စင္ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကို ဆိုလိုဟန္တူေလသည္။ လူဥပသကာ ေဗာဓိသတၱသည္
လူသားတစ္ဦးအေနျဖင္႔လူ႕ေဘာင္ေလာကတြင္ ေနထိုင္လွ်က္က ျမတ္ေသာျဗဟၼစရိယ
အက်င္႔ကိုက်င္႔သံုးသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ စင္စစ္ အားျဖင္႔ ဇနီးမယားဟူေသာ
မာတုဂါမသည္ သူ႕အတြက္ ေဗာဓိသတၱ လမ္းစဥ္အတြက္ အဟန္႔အတားသဖြယ္ျဖစ္ရေၾကာင္း
မိမိ၏ သားမယား အေပၚ စြဲလန္းႏွစ္သက္တြယ္တာမႈအစား ေ၀ေနယ်သတၱ၀ါအားလံုး အတြက္
တူညီေသာ ေမတၱာ ကရုဏာ ကိုသာထားရွိသင္႔ေၾကာင္း ကို ထိုသုတၱန္တြင္
ေဖၚျပထားေလသည္။
လူဥပသကာ ေဗာဓိသတၱသည္ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ခ်ဥ္းကပ္ကာ ေဗာဓိသတၱ လမ္းစဥ္ ကို
ေလ႔လာဆည္းပူးသင္ယူ ေလ႔က်င္႔လွ်က္ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း
ရဟန္းေတာ္ေဗာဓိသတၱတစ္ပါးအျဖစ္သို႔ေရာက္ရွိေအာင္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ရန္
လိုအပ္ေၾကာင္း ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္ က ညြန္ျပထားေလသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္
သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္အျဖစ္သုိ႕ ရဟန္းေတာ္ေဗာဓိသတၱတစ္ပါးအျဖစ္မွ သာ
ေရာက္ရွိႏိုင္ေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္ေပသည္။ ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္သည္ ေႏွာင္းကာလ
မဟာယာနအယူအဆျဖစ္ေသာ ဧကယာနအယူအဆ (သတၱ၀ါအားလံုး သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္
အျဖစ္သုိ႕ေရာက္ရွိျခင္းလမ္းစဥ္) ႏွင္႔ မတူညီျခားနားေသာ
အျမင္ရွိေၾကာင္းေတြ႕ ရ၏။ သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္အျဖစ္
သုိ႕ေရာက္ရွိျခင္းလမ္းစဥ္သည္ သတၱ၀ါအားလံုးအတြက္မဟုတ္မူပဲ
ရွားပါးထူးခၽြန္ထက္ျမက္ေသာ လူနည္းစု အတြက္ သာျဖစ္သည္ဟု တင္ျပထားေလသည္။
ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္တြင္ ေရးသားေဖၚျပခ်က္မ်ားအရ ေက်ာင္းအရာမ္တစ္ခုတြင္
ေဗာဓိသတၱရဟန္းေတာ္မ်ားရွိသလို သာမန္ သာ၀ကလမ္းစဥ္ကို က်င္႔သံုးေသာ
ရဟန္းေတာ္မ်ား ဓူတင္ေဆာင္ရဟန္းေတာ္မ်ားလည္း အတူတကြ
သီတင္းသံုးေနခဲ႔ၾကေၾကာင္းေတြ႕ရ၏။ ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္ ႏွင္႔
ရ႒ပါလပရိပုစၦာသုတၱန္ တို႔ ေဖၚျပေသာ ေခတ္ၿပိဳင္ ဗုဒၶဘာသာ၏ ပံုရိပ္မ်ား
ကြဲျပားေနပံုကို ေလ႔လာျခင္းအားျဖင္႔ မဟာယာနစတင္ေပၚေပါက္ခဲ႔ခ်ိန္မွာ
မဟာယာန ႏွင္႔ မဟာယာနမဟုတ္ေသာ ရဟန္းမ်ား အတူတကြ ေနထိုင္ခဲ႔ၾကေသာ္လည္း
ေနာက္ပိုင္းကာလမ်ားတြင္ ရန္လိုေစာင္းေျမာင္းမႈ ႏွင္႔ အယူအဆေရးရာ
ပဋိပကၡမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ႔ပံုကို ေထာက္ဆသိရွိႏိုင္ေလသည္။
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ ဥဂၢပရိပုစၦာသုတၱန္၏ အျမင္မွာ
သမၼာသမၺဳဒၶဘုရားရွင္အျဖစ္သုိ႕ေရာက္ရန္အတြက္ လူ႔ေဘာင္ ေလာကမွ စြန္႔ခြာၿပီး
ရဟန္းအသြင္ေဆာင္ယူလွ်က္ ေတာရေဆာက္တည္ၿပီး က်င္႕ႀကံရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း
ေဖၚျပထားရာသက်မုနိဗုဒၶရွင္ေတာ္၏ လမ္းစဥ္အတိုင္း ထပ္တူျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕ရေလသည္။
အာဖဂန္နစၥတန္ႏိုင္ငံတြင္ ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ႔ေသာ ေရွးေဟာင္း
မဟာသံဃိကဂိုဏ္းမွ သကၠဋဘာသာျဖင္႔ေရးသားထားေသာ မဟာယာနသုတၱန္တစ္ခု ျဖစ္ေသာ
သဗၺဓမၼပရ၀ီထိနိေဒၵသသုတၱန္တြင္ ေဗာဓိသတၱက်င္႕စဥ္ကို မက်င္႔ေသာ
မဟာယာနအမည္ခံ ရဟန္းမ်ားကို ျပစ္တင္ရႈတ္ခ်ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
သဗၺဓမၼပရ၀ီထိနိေဒၵသသုတၱန္ သည္ သမိုင္းစဥ္အရ ေနာက္က်ေသာ သုတၱန္ျဖစ္ၿပီး
ထိုသုတၱန္ေပၚေပါက္ခ်ိန္တြင္ အရည၀ါသီ ေတာရေဆာက္တည္ေသာ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာ သည္
ေကာင္းမြန္ထင္လင္းစြာ ရပ္တည္ေနႏိုင္ဟန္ရွိေနေၾကာင္းေတြးဆႏိုင္ေလသည္။
(ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္)
**စုေဆာင္းတင္ျပသူ- လင္းထက္ေဆြ**
No comments:
Post a Comment