.ကြ်န္ေတာ္ မတ္တပ္ရပ္ ျပီးေတာ့ ေထာင္ထဲက ထြက္လာႏိုင္တာ အေၾကာင္းရွိ ပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္လို႕ မတ္တပ္ရပ္ျပီး ထြက္မလာႏိုင္ပဲ ပက္လက္ကေလး အသက္မပါဘဲ ထြက္သြားရတဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါဘဲ။ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ရွိပါတယ္။ အခုလို ကြ်န္ေတာ္ကို မိဘ အရင္းေတြနဲ႕ အတူထပ္တူထပ္မွ် ၾကိဳဆိုခဲ့တယ္။ အဲဒီလို ျပည္သူလူထု ေတြရွိတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ ဒီေန႔အထိ ေနႏိုင္ခဲ့တာပါ။ အဲတာကို ေက်းဇူး အမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
အခု ျပည္သူလူထုၾကီးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မိဘမ်ားေရွ႕မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္ပါ တယ္။ အဲဒီ ျပည္သူလူထုၾကီးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဒုတိယမိဘမ်ားပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ မိဘရင္းႏွစ္ပါးက ေမြးတာမွန္ေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ၈၈မွာ ႏိုင္ငံ့ဝန္ကို ထမ္းခဲ့ပါတယ္။ ေဒါင္းအလံကို ကြ်န္ေတာ့္အေဖရဲ႕ဆီေဆးေတြနဲ႕
ုျခယ္ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ထြက္သြားခဲ့ရပါတယ္။ အခုမွ ကြ်န္ေတာ္ အေမအိမ္ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ေရာက္ရပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာေတြ မ်ားပါျပီ။ ပထမ တစ္ေခါက္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ ၁၆ႏွစ္ေထာင္က်ျပီး ကြ်န္ေတာ္ တိတ္တဆိတ္ေလး အိမ္ကို ျပန္ခဲ့ရပါတာပါ။အခုက်ေတာ့ ေခတ္ေျပာင္းလာတယ္လို႔ လြယ္လြယ္ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြအားလံုးဟာ လြယ္လြယ္နဲ႕ရတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ အားလံုးလည္း သိၾကပါတယ္။ ေလာကၾကီးမွာ အလကားရတာ ဘာမွ မရွိပါဘူး။
သရက္ျမိဳ႕က ထြက္လာတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ခြပ္ေဒါင္းအလံေတြ ထူျပီးေတာ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ပိတ္ဆို႕ထားတာ စင္ျမင့္ေတြ ထားျပီးေတာ့ အသံခ်ဲ႕စက္ေတြ ထားျပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးဗ်ာ ရဲတပ္ဖြဲ႕ကေတာင္ လာျပီးေတာ့ အကူအညီေပးရတယ္။ ေပးဆပ္ခဲ့လို႕ပါ။ ထိုက္ထိုက္ တန္တန္ ေပးဆပ္ခဲ့ရလို႔ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ျပန္ရတယ္လို႔ ယူဆပါ တယ္။
ေနာက္ထပ္တစ္ဆင့္ ဒီမိုက ေရစီ ပိုပါတယ္။ လိုခ်င္ၾကတယ္ မ ဟုတ္လား။ လိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ၾကိဳး စားရဦးမယ္ဆိုတာလည္း လက္ခံ တယ္မလား။ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ေပးဆပ္ဖို႔အတြက္ ခြန္အားေတြေရာ ရွိေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ဓားမွန္းသိေအာင္လို ဓားအိမ္ေကာင္းေကာင္း ျပစားရံုနဲ႕ ဓားမွန္းသိတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လံုေလာက္တယ္ေပါဗ်ာ၊ မဟုတ္ရင္ေတာ့ တစ္ခါ တစ္ခါက်ရင္ ဓားမွန္းသိေအာင္ ဓားအိမ္ထဲကေန ထုတ္ျပရတာေလးေတြလည္း ရွိတာေပါ့။ အဲဒီ သတၱိမ်ိဳးေကာ ရွိေသးလား။ ဒါဆိုလို႕ရွိရင္ ေလာေလာ ဆယ္ကေတာ့ စည္းကမ္းရွိျပီး ညီညြတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။
အခုခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳကို ေနာက္ဆံုး ေျပာျပပါ့မယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္လံုးမွာ သက္ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လံုးဝ ေႏွာက္ယွက္တာ မရွိဘူး။ တားျမစ္တာ မရွိဘူး။ စိတ္ျငိဳျငင္ေအာင္လို႔ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံ လမ္းေတြပိတ္ဆို႕သြားတာရွိရင္ ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္းပန္တယ္။ ဖယ္ခိုင္းတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေၾကာင့္ လမ္းပိတ္သြားတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆို ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ ဒီမိုကေရစီနဲ႕ ထိုက္တန္တယ္ဆိုတာ ျပရမယ္။ ဒီမိုကေရစီနဲ႕ ထိုက္တန္ေအာင္ဆိုရင္ စည္းကမ္းမဲ့တာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ စျပီးေတာ့ ေရွာင္က်ဥ္ရမယ္။
အားလံုးဟာ အႏွစ္ ၂၀ေက်ာ္ ဘဝေတြ မ်ားစြာ၊ အသက္ေတြ မ်ားစြာ ေပး ခဲ့ျပီးမွ ရခဲ့တာ၊ လမ္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႕ခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ လယ္ထဲေတြ ကေနတက္လာျပီးေတာ့ ရြာသူမေလးေတြက ငိုတာ၊ ဘာ ျဖစ္လို႕ ငိုတာလည္းလို႕ ေမးၾကည့္ တဲ့အခါ တစ္ခ်ိဳ႕အရပ္ေတြမွာ သူတို႔ သားေတြ၊ သူတို႕ေမာင္ေတြဟာ ေထာင္ေတြထဲမွာအသက္ေပးလိုက္ ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ အဲဒီေတာ့ သူတို႕က ေျပာတယ္။ မင္း ကံ ေကာင္းပါတယ္ကြာတဲ့၊ ငါတို႕ေမာင္ ေလးဆိုရင္ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္ အင္မတန္ခံစားရတယ္။ ေနာက္ အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။ ငါဟာ လူအို တစ္ေယာက္ပါကြာတဲ့။ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ မင္းတို႕ကို ေထာင္မက်ေစခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ မင္းတို႕ကို မျမင္ရက္ဘူး။ အဲဒီ အျဖစ္မ်ိဳးကို ငါမၾကံဳခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီလို မၾကံဳေစခ်င္ဘူး။ အဲဒီလို မိတစ္ကြဲ ဖတစ္ကြဲနဲ႕ မိဘျပည္သူေတြရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ မျမင္ရက္ေတာ့ဘူး။ အမွန္တကယ္ကေတာ့ မ်က္ရည္ကို သုတ္ေပးရေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အေပၚကို မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀၊ အဲဒီလို အနိဌာရံု၊ စနစ္ဆိုးၾကီးေတြကို မခ်ဳပ္ျငိမ္းေစခ်င္ဘူးလား၊ ညေနျပန္လို႕ရွိရင္ မိသားစု ထမင္းဝိုင္းေတြ အိမ္မွာ လူစံုတာမ်ိဳးကို က်က္သေရ မရွိဘူးလားဗ်ာ။ တကယ္ပါ။ ဘယ္ မိသားစုမဆို မိသားစုစံုညီ ထမင္းဝိုင္းေလးေတြကို ျမင္ခ်င္ၾကမွာပါ။
ေနာက္ဆံုး ႏိုင္ငံေရး လုပ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မလုပ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ေထာင္က်က်၊ မက်က် အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ တိုင္းတပါးမွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႕ အသက္ေမြးခဲ့ရတဲ့ မိသားစုေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ ကြဲကြာေနရတယ္။ အားလံုးက ကိုယ့္မိသားစုနဲ႕ ကိုယ္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေနျပီးေတာ့ ညေနက်ရင္ လူစံုအိမ္၊ လူစံုတဲ့အိမ္ လူစံုတဲ့ ထမင္းဝိုင္းျဖစ္ေအာင္လို႔ အားလံုးဝိုင္းျပီးေတာ့ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ ၾကမယ္ မဟုတ္လား။
ေကာင္းမြန္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ယံုၾကည္ခ်က္ အဲတာေတြ အားလံုးအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လက္တြဲၾကမယ္ဆိုရင္ အဖြဲ႕အစည္း အစြဲအလန္းမထားပဲ လက္တြဲမယ္။ သေဘာတူပါသလား။ ဘယ္ အဖြဲ႕အစည္း ဝင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဝင္ သည္ ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာနဲ႕ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ေပါ့။ ခုနက တစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။ တိုင္းျပည္နဲ႕ လူမ်ိဳးအတြက္ ဘာေျပာခ်င္လဲတဲ့။ အဲတာကေတာ့ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ခြင္ကို ခြပ္ေဒါင္းအလံနဲ႔ အတူ အိုးေဝ အိုးေဝအသံေပးျပီးေတာ့ ဟိုးတုန္းက၊ ၈၈ က ေဒါင္းေတြ ျပန္ေရာက္ပါျပီ။ မိဘ ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ခြင္ကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ပါျပီလို႔ ေျပာရင္း ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။
**From-suu aung**
.ကြ်န္ေတာ္ မတ္တပ္ရပ္ ျပီးေတာ့ ေထာင္ထဲက ထြက္လာႏိုင္တာ အေၾကာင္းရွိ ပါတယ္။ အခုဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္လို႕ မတ္တပ္ရပ္ျပီး ထြက္မလာႏိုင္ပဲ ပက္လက္ကေလး အသက္မပါဘဲ ထြက္သြားရတဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးပါဘဲ။ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ရွိပါတယ္။ အခုလို ကြ်န္ေတာ္ကို မိဘ အရင္းေတြနဲ႕ အတူထပ္တူထပ္မွ် ၾကိဳဆိုခဲ့တယ္။ အဲဒီလို ျပည္သူလူထု ေတြရွိတဲ့အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ ဒီေန႔အထိ ေနႏိုင္ခဲ့တာပါ။ အဲတာကို ေက်းဇူး အမ်ားၾကီး တင္ပါတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
အခု ျပည္သူလူထုၾကီးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ မိဘမ်ားေရွ႕မွာ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခ်င္ပါ တယ္။ အဲဒီ ျပည္သူလူထုၾကီးဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ဒုတိယမိဘမ်ားပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ မိဘရင္းႏွစ္ပါးက ေမြးတာမွန္ေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ၈၈မွာ ႏိုင္ငံ့ဝန္ကို ထမ္းခဲ့ပါတယ္။ ေဒါင္းအလံကို ကြ်န္ေတာ့္အေဖရဲ႕ဆီေဆးေတြနဲ႕
ုျခယ္ျပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ထြက္သြားခဲ့ရပါတယ္။ အခုမွ ကြ်န္ေတာ္ အေမအိမ္ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ေရာက္ရပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာေတြ မ်ားပါျပီ။ ပထမ တစ္ေခါက္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ ၁၆ႏွစ္ေထာင္က်ျပီး ကြ်န္ေတာ္ တိတ္တဆိတ္ေလး အိမ္ကို ျပန္ခဲ့ရပါတာပါ။အခုက်ေတာ့ ေခတ္ေျပာင္းလာတယ္လို႔ လြယ္လြယ္ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြအားလံုးဟာ လြယ္လြယ္နဲ႕ရတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ အားလံုးလည္း သိၾကပါတယ္။ ေလာကၾကီးမွာ အလကားရတာ ဘာမွ မရွိပါဘူး။
သရက္ျမိဳ႕က ထြက္လာတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ခြပ္ေဒါင္းအလံေတြ ထူျပီးေတာ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ပိတ္ဆို႕ထားတာ စင္ျမင့္ေတြ ထားျပီးေတာ့ အသံခ်ဲ႕စက္ေတြ ထားျပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးဗ်ာ ရဲတပ္ဖြဲ႕ကေတာင္ လာျပီးေတာ့ အကူအညီေပးရတယ္။ ေပးဆပ္ခဲ့လို႕ပါ။ ထိုက္ထိုက္ တန္တန္ ေပးဆပ္ခဲ့ရလို႔ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ျပန္ရတယ္လို႔ ယူဆပါ တယ္။
ေနာက္ထပ္တစ္ဆင့္ ဒီမိုက ေရစီ ပိုပါတယ္။ လိုခ်င္ၾကတယ္ မ ဟုတ္လား။ လိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ၾကိဳး စားရဦးမယ္ဆိုတာလည္း လက္ခံ တယ္မလား။ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ေပးဆပ္ဖို႔အတြက္ ခြန္အားေတြေရာ ရွိေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ဓားမွန္းသိေအာင္လို ဓားအိမ္ေကာင္းေကာင္း ျပစားရံုနဲ႕ ဓားမွန္းသိတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ လံုေလာက္တယ္ေပါဗ်ာ၊ မဟုတ္ရင္ေတာ့ တစ္ခါ တစ္ခါက်ရင္ ဓားမွန္းသိေအာင္ ဓားအိမ္ထဲကေန ထုတ္ျပရတာေလးေတြလည္း ရွိတာေပါ့။ အဲဒီ သတၱိမ်ိဳးေကာ ရွိေသးလား။ ဒါဆိုလို႕ရွိရင္ ေလာေလာ ဆယ္ကေတာ့ စည္းကမ္းရွိျပီး ညီညြတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။
အခုခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳကို ေနာက္ဆံုး ေျပာျပပါ့မယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္လံုးမွာ သက္ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္ေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လံုးဝ ေႏွာက္ယွက္တာ မရွိဘူး။ တားျမစ္တာ မရွိဘူး။ စိတ္ျငိဳျငင္ေအာင္လို႔ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံ လမ္းေတြပိတ္ဆို႕သြားတာရွိရင္ ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္းပန္တယ္။ ဖယ္ခိုင္းတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ေၾကာင့္ လမ္းပိတ္သြားတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆို ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ ဒီမိုကေရစီနဲ႕ ထိုက္တန္တယ္ဆိုတာ ျပရမယ္။ ဒီမိုကေရစီနဲ႕ ထိုက္တန္ေအာင္ဆိုရင္ စည္းကမ္းမဲ့တာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ စျပီးေတာ့ ေရွာင္က်ဥ္ရမယ္။
အားလံုးဟာ အႏွစ္ ၂၀ေက်ာ္ ဘဝေတြ မ်ားစြာ၊ အသက္ေတြ မ်ားစြာ ေပး ခဲ့ျပီးမွ ရခဲ့တာ၊ လမ္းမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႕ခဲ့တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ လယ္ထဲေတြ ကေနတက္လာျပီးေတာ့ ရြာသူမေလးေတြက ငိုတာ၊ ဘာ ျဖစ္လို႕ ငိုတာလည္းလို႕ ေမးၾကည့္ တဲ့အခါ တစ္ခ်ိဳ႕အရပ္ေတြမွာ သူတို႔ သားေတြ၊ သူတို႕ေမာင္ေတြဟာ ေထာင္ေတြထဲမွာအသက္ေပးလိုက္ ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ အဲဒီေတာ့ သူတို႕က ေျပာတယ္။ မင္း ကံ ေကာင္းပါတယ္ကြာတဲ့၊ ငါတို႕ေမာင္ ေလးဆိုရင္ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္ အင္မတန္ခံစားရတယ္။ ေနာက္ အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။ ငါဟာ လူအို တစ္ေယာက္ပါကြာတဲ့။ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ မင္းတို႕ကို ေထာင္မက်ေစခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ထပ္တစ္ခါ မင္းတို႕ကို မျမင္ရက္ဘူး။ အဲဒီ အျဖစ္မ်ိဳးကို ငါမၾကံဳခ်င္ေတာ့ဘူးတဲ့။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီလို မၾကံဳေစခ်င္ဘူး။ အဲဒီလို မိတစ္ကြဲ ဖတစ္ကြဲနဲ႕ မိဘျပည္သူေတြရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ မျမင္ရက္ေတာ့ဘူး။ အမွန္တကယ္ကေတာ့ မ်က္ရည္ကို သုတ္ေပးရေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အေပၚကို မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀၊ အဲဒီလို အနိဌာရံု၊ စနစ္ဆိုးၾကီးေတြကို မခ်ဳပ္ျငိမ္းေစခ်င္ဘူးလား၊ ညေနျပန္လို႕ရွိရင္ မိသားစု ထမင္းဝိုင္းေတြ အိမ္မွာ လူစံုတာမ်ိဳးကို က်က္သေရ မရွိဘူးလားဗ်ာ။ တကယ္ပါ။ ဘယ္ မိသားစုမဆို မိသားစုစံုညီ ထမင္းဝိုင္းေလးေတြကို ျမင္ခ်င္ၾကမွာပါ။
ေနာက္ဆံုး ႏိုင္ငံေရး လုပ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မလုပ္သည္ ျဖစ္ေစ၊ ေထာင္က်က်၊ မက်က် အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ တိုင္းတပါးမွာ ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႕ အသက္ေမြးခဲ့ရတဲ့ မိသားစုေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ ကြဲကြာေနရတယ္။ အားလံုးက ကိုယ့္မိသားစုနဲ႕ ကိုယ္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေနျပီးေတာ့ ညေနက်ရင္ လူစံုအိမ္၊ လူစံုတဲ့အိမ္ လူစံုတဲ့ ထမင္းဝိုင္းျဖစ္ေအာင္လို႔ အားလံုးဝိုင္းျပီးေတာ့ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ ၾကမယ္ မဟုတ္လား။
ေကာင္းမြန္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ယံုၾကည္ခ်က္ အဲတာေတြ အားလံုးအတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လက္တြဲၾကမယ္ဆိုရင္ အဖြဲ႕အစည္း အစြဲအလန္းမထားပဲ လက္တြဲမယ္။ သေဘာတူပါသလား။ ဘယ္ အဖြဲ႕အစည္း ဝင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဝင္ သည္ ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ အတိုင္းအတာနဲ႕ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ေပါ့။ ခုနက တစ္ေယာက္က ေျပာပါတယ္။ တိုင္းျပည္နဲ႕ လူမ်ိဳးအတြက္ ဘာေျပာခ်င္လဲတဲ့။ အဲတာကေတာ့ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိဘျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ခြင္ကို ခြပ္ေဒါင္းအလံနဲ႔ အတူ အိုးေဝ အိုးေဝအသံေပးျပီးေတာ့ ဟိုးတုန္းက၊ ၈၈ က ေဒါင္းေတြ ျပန္ေရာက္ပါျပီ။ မိဘ ျပည္သူေတြရဲ႕ ရင္ခြင္ကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ပါျပီလို႔ ေျပာရင္း ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။
**From-suu aung**
No comments:
Post a Comment