ေခါင္းညိတ္၊ ေခါင္းခါဆိုတာ ငယ္စဥ္ ခ်ဳိမိုင္မိုင္ စလုပ္တတ္တဲ့ ႏို႔နံ႔မစင္ေသးတဲ့ ကေလး ဘ၀ထဲက တတ္ခဲ့ၾကတာမ်ဳိးပါ။ စစခ်င္း ကေလးဘ၀မွာတုန္းကေတာ့ ေခါင္းေတြ ညိတ္တာကို ဟုတ္တယ္၊ မွန္တယ္၊ သိတယ္။ ေခါင္းခါတာဆိုတာ မဟုတ္ဘူး၊ မမွန္ဘူး၊ မသိဘူးရယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္မွန္း သိလို႔ ျပဳမူခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ သဘာ၀က ေပးတဲ့ အလိုအေလွ်ာက္ တုန္႔ျပန္တတ္တဲ့ သေဘာအရ မိမိစိတ္သ႑ာန္မွာ ထင္ဟပ္လာတဲ့အတိုင္း ေခါင္းညိတ္၊ ေခါင္းခါ ျပဳမူမိလိုက္မိတာပါ။ အဲ့ဒီ အရြယ္တုန္းက ေခါင္းညိတ္ျခင္း၊ ေခါင္းခါျခင္းေတြက အျပစ္ကင္းစင္ခဲ့တယ္။ ဘာပေရာဂမွ ပူးကပ္ တြယ္ၿငိေနျခင္း မရွိခဲ့ဘူး။
အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ထဲမွန္တယ္၊ ဟုတ္တယ္၊ သိတယ္ဆိုတာကိုျပဖို႔ ေခါင္းညိတ္ရမွန္း သိလာတယ္။ ဂါရ၀တရားအရ ျဖစ္ေစ၊ ေလးစားမိလို႔ပဲ ျဖစ္ေစ၊ ဦးေခါင္းကို ညိတ္ယံုသာမက ကိုယ္ကိုကိုင္း၊ ခါးကိုုညြတ္လို႔ေတာင္ ညိတ္မိတတ္လာတယ္။ ေခါင္းညိတ္ရတယ္ဆိုတာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ ကိုယ့္အတြက္ အဆင္ေျပမွဳ တစ္ခုခုရွိလာရင္ ဦးေခါင္းကို ညိတ္မိလာတတ္တာမ်ဳိးလို႔ သိလာရျပန္ေရာ။ ဒီလိုနဲ႔ ေခါင္းေတြ ညိတ္ေနရင္းကေန ေခါင္းညိတ္ေနရတာကို တခ်ဳိ႕ေတြက ႏွစ္ၿခိဳက္လာၾကတယ္။ သေဘာက်လာၾကတယ္။ ဦးေခါင္းေတြကိုပဲဲ တြင္တြင္ညိတ္ ခ်င္လာမိၾကတယ္။ အဲ့ဒီကေန ေခါင္းညိတ္ရတဲ့ အရသာကို စြဲမွန္းမသိ စြဲလာၾကျပန္တယ္။
အသက္အရြယ္အရ ဒီထက္ပိုမို ရင့္က်က္လာရျပန္ေတာ့လည္း ေခါင္းညိတ္သူအမ်ားအျပား ကိုယ့္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာကို ေတြ႔သိလာရျပန္တယ္။ မိမိရဲ႕ လုပ္ရပ္အေပၚမွာ ယံုၾကည္မွဳေတြ အျပည့္နဲ႔၊ ဒါမွမဟုတ္ တျခားသူ တစ္ဦးဦးရဲ႕ လုပ္ရပ္အတြက္ မွန္ကန္တယ္ဆိုတာကို သက္ေသျပဖို႔ ညိတ္ခဲ့တဲ့ ဦးေခါင္းေတြကို ေလးစားစိတ္နဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ရဘူးတယ္။ အလားတူ ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္၊ ယံုၾကည္ခ်က္ ျမဴတစ္မွဳန္မွ်ေသာ္မရွိပဲ အမ်ားေယာင္လို႔ လိုက္ေယာင္၊ အေမာင္ေတာင္မွန္း ေျမာက္မွန္း မသိပဲ တဆတ္ဆတ္ ညိတ္ကာ အသံုးေတာ္ခံေနရတဲ့ဦးေခါင္းေတြကိုလည္း ေအာ့ႏွလံုးနာစြာနဲ႔ ေတြ႔ျမင္ ေနရတတ္ျပန္တယ္။
ဆင္ျခင္ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္တဲ့ အသိဥာဏ္ရွိတဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရေနၾကလွ်က္နဲ႔ မွားတာ၊ မွန္တာ၊ ေကာင္းတာ၊ ဆိုးတာ၊ ဟုတ္၏၊ မဟုတ္၏ မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႔ ျမင္ေနၾကလွ်က္နဲ႔ ညိတ္ေနလိုက္ၾကတဲ့ ဦးေခါင္းေတြ…။ ဦးေခါင္းေတြ..။ အနည္းဆံုးေတာ့ မဟုတ္တာ..၊ မမွန္တာ သိေနလွ်က္နဲ႔ ေရလိုက္ငါးလိုက္နဲ႔ တဆတ္ဆတ္ညိတ္ေနတဲ့ ဦးေခါင္းေတြထက္ မိမိ မယံုၾကည္တာကို ေသြဖီၿပီး အခြင့္အေရးရတာေတာင္ လြယ္လြယ္နဲ႔ မညိတ္မိေစဘဲ ဇက္ကိုခိုင္ခိုင္ထားလို႔ ေထာင္မတ္ေနတဲ့ ဦးေခါင္းပိုင္ရွင္ေတြက ပိုၿပီး ေလးစားစရာ မေကာင္းေနဘူးလား။ အင္း… ဒီလို ဦးေခါင္းမ်ဳိးကလည္း ရွိေတာ့ရွိတယ္၊ ရွားတယ္ဆိုတဲ့ အမ်ဳိးပါဘဲ။
ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေဖာေဖာသီသီေတြ႔ ျမင္ေနရတာေတာ့ တစ္ေယာက္က ဦးေဆာင္လို႔ ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္တာနဲ႔ ယိမ္းကသလို တစ္ၿပိဳင္ထဲေနာက္ကေန လိုက္ညိတ္လိုက္ၾကတဲ့ ဦးေခါင္းေတြ။ က်ီးအာသီးလို အႏွစ္မဲ့၊ အသိမဲ့ ဦးေခါင္းခြံေတြ..။ ကိုယ္ကိုယ္ကို ျဖဴမွန္း၊ မဲမွန္းမသိ ေခါင္းေတြ တြင္တြင္ ညိတ္လွ်က္က သူမ်ားရဲ႕ အေနာက္ကေန ခံယူခ်က္မဲ့ ပုဆိုးစ ဒရြတ္တိုက္ဆြဲ လိုက္ေနၾကတဲ့ ပုတ္သင္ညိဳလို ဦးေခါင္းပိုင္ရွင္ေတြၾကားမွာ ေနေနရေတာ့၊ သူတို႔ကို ႏွေျမာစြာ.. စိတ္ပ်က္စြာ.. သနားစြာ ရွိလွ်က္က တစ္ခါတစ္ခါ ကိုယ္ကိိုယ္တိုင္ေတာင္ ေရာေယာင္လို႔ ေခါင္းမ်ား ညိတ္မိလိုက္ေလသလား.. လို႔ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္မိရတယ္။
ပုတ္သင္ညိဳဆိုတာ တြားသြားသတၳ၀ါေတြထဲမွာ ထူးထူးျခားျခား ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္တတ္တဲ့ သတၳ၀ါပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းကမသိေတာ့ “ပုတ္သင္ညိဳ အပ်ဳိလိုခ်င္ေခါင္းညိတ္ ” ဆို ေအာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကိုယ္ေအာ္လို႔ပဲ သူတို႔ ေခါင္းညိတ္တယ္ထင္ေနမိတာ။ ဘယ္ကသာ သူတို႔ရဲ႕ သဘာ၀ကိုက ေခါင္းညိတ္တတ္တဲ့အမ်ဳိး။ သူတို႔ ေရာက္တဲ့ေနရာကိုလိုက္ၿပီး အဲ့ဒီေနရာက အေသြးအေရာင္အတိုင္း လိုက္ေျပာင္းႏိုင္ၾကေသးတယ္။ ငါးရာ့ငါးဆယ္ နိပါတ္ေတာ္ထဲမွာ ဆြဲျပား အဆြဲခံလိုက္ရလို႔ မာန္တက္ ဘ၀ေမ့သြားတဲ့ ပုတ္သင္ညိဳကို မွတ္မိၾကဦးမယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ပုတ္သင္ညိဳေတြဟာ အခ်င္းခ်င္းလည္း စိန္ေခၚတိုက္ပြဲေတြ ၀င္ေလ့ရွိၾကတဲ့ သတၳ၀ါေတြပါ။ တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ မ်က္လံုးခ်င္း အလြတ္မေပး ေစ့ေစ့ၾကည့္ ေနတတ္ပါတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းက ဦးတဲ့အေကာင္က ဇတ္ကနဲ႕ ေနာက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ လည္ပင္းကို ခဲလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔က အဲ့လိုသာ အခ်င္းခ်င္း ရန္ေဆာင္ကိုက္ခဲၾကတာ။ တကယ့္တကယ္တမ္းက လည္ပင္းကို ေပါက္ၿပဲသြားေအာင္ မကိုက္ၾကပါဘူး။ ကိုက္ခဲလိုက္တဲ့အေကာင္က တစ္မိနစ္ေလာက္ ကိုက္ခဲထားၿပီးရင္္ လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီလို လႊတ္ေပးလိုက္တာနဲ႔ ေနာက္တစ္ေကာင္က အလွည့္က် ျပန္ကိုက္ျပန္ေရာလို႔ ဖတ္ဘူးတယ္။
အ့ံၾသစရာက ကိုက္ခံေနရခ်ိန္မွာ အေၾကာက္အကန္ အျပန္အလွန္မကိုက္ၾကပဲ ၿငိမ္သက္စြာနဲ႔ သည္းခံေနၾကတယ္။ သူတို႔ အရွဳံးေပးေတာ့မယ္ဆို သူတို႔ရဲ႕ မူလ ခႏၶာကိုယ္ အေရာင္စိမ္းေနရာကေန သူတို႔ နားေနတဲ့ ေနရာရဲ႕အေရာင္၊ ဥပမာ- သစ္ပင္ေပၚနားေနရင္ သစ္ပင္အေရာင္ကို သဘာ၀က ေျပာင္းေပးလိုက္တယ္။ ဒီလို ေျပာင္းသြားတာနဲ႔ အရွဳံးေပးလိုက္ၿပီ ဆိုတာ အခ်င္းခ်င္းသိၾကၿပီး လႊတ္ေပးလိုက္ၾကတယ္တဲ့။
ပုတ္သင္ညိဳေတြက ေခါင္းညိတ္တတ္၊ အေရာင္ေျပာင္းလဲတတ္ယံုမွ်မကပဲ အ့ံၾသဖြယ္ေကာင္းေအာင္ အခ်င္းခ်င္း စာနာစိတ္ရွိေနၾကျပန္ေရာ..။
ဦးေခါင္းေတြ တဆတ္ဆတ္ ညိတ္တတ္ၾကၿပီး အေရာင္ေျပာင္းလြယ္သူူမ်ားကို ေတြ႔ေနရေတာ့ ပုတ္သင္ညိဳေတြနဲ႔ ႏွဳိင္းယွဥ္ စဥ္းစားမိၿပီး အခုလို ေတြးမိျပန္တယ္။ ကြၽန္မတို႔တေတြ ဦးေခါင္းကို စံနစ္တက် ညိတ္တတ္ဖို႔ေတာ့ လိုလိမ့္မယ္ထင္တယ္ေနာ္… လို႕။
( ပို႔စ္အသစ္ မေရးႏိုင္ေသးတာမို႔ ပိတ္ရက္ေလးမွာအေဟာင္းေလးပဲ ဆားျပန္ခ်က္ခဲ့ပါရေစ…)
ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
** ျမေသြးနီ**
ေခါင္းညိတ္၊ ေခါင္းခါဆိုတာ ငယ္စဥ္ ခ်ဳိမိုင္မိုင္ စလုပ္တတ္တဲ့ ႏို႔နံ႔မစင္ေသးတဲ့ ကေလး ဘ၀ထဲက တတ္ခဲ့ၾကတာမ်ဳိးပါ။ စစခ်င္း ကေလးဘ၀မွာတုန္းကေတာ့ ေခါင္းေတြ ညိတ္တာကို ဟုတ္တယ္၊ မွန္တယ္၊ သိတယ္။ ေခါင္းခါတာဆိုတာ မဟုတ္ဘူး၊ မမွန္ဘူး၊ မသိဘူးရယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္မွန္း သိလို႔ ျပဳမူခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ သဘာ၀က ေပးတဲ့ အလိုအေလွ်ာက္ တုန္႔ျပန္တတ္တဲ့ သေဘာအရ မိမိစိတ္သ႑ာန္မွာ ထင္ဟပ္လာတဲ့အတိုင္း ေခါင္းညိတ္၊ ေခါင္းခါ ျပဳမူမိလိုက္မိတာပါ။ အဲ့ဒီ အရြယ္တုန္းက ေခါင္းညိတ္ျခင္း၊ ေခါင္းခါျခင္းေတြက အျပစ္ကင္းစင္ခဲ့တယ္။ ဘာပေရာဂမွ ပူးကပ္ တြယ္ၿငိေနျခင္း မရွိခဲ့ဘူး။
အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ထဲမွန္တယ္၊ ဟုတ္တယ္၊ သိတယ္ဆိုတာကိုျပဖို႔ ေခါင္းညိတ္ရမွန္း သိလာတယ္။ ဂါရ၀တရားအရ ျဖစ္ေစ၊ ေလးစားမိလို႔ပဲ ျဖစ္ေစ၊ ဦးေခါင္းကို ညိတ္ယံုသာမက ကိုယ္ကိုကိုင္း၊ ခါးကိုုညြတ္လို႔ေတာင္ ညိတ္မိတတ္လာတယ္။ ေခါင္းညိတ္ရတယ္ဆိုတာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္၊ ကိုယ့္အတြက္ အဆင္ေျပမွဳ တစ္ခုခုရွိလာရင္ ဦးေခါင္းကို ညိတ္မိလာတတ္တာမ်ဳိးလို႔ သိလာရျပန္ေရာ။ ဒီလိုနဲ႔ ေခါင္းေတြ ညိတ္ေနရင္းကေန ေခါင္းညိတ္ေနရတာကို တခ်ဳိ႕ေတြက ႏွစ္ၿခိဳက္လာၾကတယ္။ သေဘာက်လာၾကတယ္။ ဦးေခါင္းေတြကိုပဲဲ တြင္တြင္ညိတ္ ခ်င္လာမိၾကတယ္။ အဲ့ဒီကေန ေခါင္းညိတ္ရတဲ့ အရသာကို စြဲမွန္းမသိ စြဲလာၾကျပန္တယ္။
အသက္အရြယ္အရ ဒီထက္ပိုမို ရင့္က်က္လာရျပန္ေတာ့လည္း ေခါင္းညိတ္သူအမ်ားအျပား ကိုယ့္ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာကို ေတြ႔သိလာရျပန္တယ္။ မိမိရဲ႕ လုပ္ရပ္အေပၚမွာ ယံုၾကည္မွဳေတြ အျပည့္နဲ႔၊ ဒါမွမဟုတ္ တျခားသူ တစ္ဦးဦးရဲ႕ လုပ္ရပ္အတြက္ မွန္ကန္တယ္ဆိုတာကို သက္ေသျပဖို႔ ညိတ္ခဲ့တဲ့ ဦးေခါင္းေတြကို ေလးစားစိတ္နဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ရဘူးတယ္။ အလားတူ ကိုယ္ပိုင္ခံယူခ်က္၊ ယံုၾကည္ခ်က္ ျမဴတစ္မွဳန္မွ်ေသာ္မရွိပဲ အမ်ားေယာင္လို႔ လိုက္ေယာင္၊ အေမာင္ေတာင္မွန္း ေျမာက္မွန္း မသိပဲ တဆတ္ဆတ္ ညိတ္ကာ အသံုးေတာ္ခံေနရတဲ့ဦးေခါင္းေတြကိုလည္း ေအာ့ႏွလံုးနာစြာနဲ႔ ေတြ႔ျမင္ ေနရတတ္ျပန္တယ္။
ဆင္ျခင္ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္တဲ့ အသိဥာဏ္ရွိတဲ့ ဦးေႏွာက္ေတြ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရေနၾကလွ်က္နဲ႔ မွားတာ၊ မွန္တာ၊ ေကာင္းတာ၊ ဆိုးတာ၊ ဟုတ္၏၊ မဟုတ္၏ မ်က္၀ါးထင္ထင္ေတြ႔ ျမင္ေနၾကလွ်က္နဲ႔ ညိတ္ေနလိုက္ၾကတဲ့ ဦးေခါင္းေတြ…။ ဦးေခါင္းေတြ..။ အနည္းဆံုးေတာ့ မဟုတ္တာ..၊ မမွန္တာ သိေနလွ်က္နဲ႔ ေရလိုက္ငါးလိုက္နဲ႔ တဆတ္ဆတ္ညိတ္ေနတဲ့ ဦးေခါင္းေတြထက္ မိမိ မယံုၾကည္တာကို ေသြဖီၿပီး အခြင့္အေရးရတာေတာင္ လြယ္လြယ္နဲ႔ မညိတ္မိေစဘဲ ဇက္ကိုခိုင္ခိုင္ထားလို႔ ေထာင္မတ္ေနတဲ့ ဦးေခါင္းပိုင္ရွင္ေတြက ပိုၿပီး ေလးစားစရာ မေကာင္းေနဘူးလား။ အင္း… ဒီလို ဦးေခါင္းမ်ဳိးကလည္း ရွိေတာ့ရွိတယ္၊ ရွားတယ္ဆိုတဲ့ အမ်ဳိးပါဘဲ။
ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေဖာေဖာသီသီေတြ႔ ျမင္ေနရတာေတာ့ တစ္ေယာက္က ဦးေဆာင္လို႔ ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္တာနဲ႔ ယိမ္းကသလို တစ္ၿပိဳင္ထဲေနာက္ကေန လိုက္ညိတ္လိုက္ၾကတဲ့ ဦးေခါင္းေတြ။ က်ီးအာသီးလို အႏွစ္မဲ့၊ အသိမဲ့ ဦးေခါင္းခြံေတြ..။ ကိုယ္ကိုယ္ကို ျဖဴမွန္း၊ မဲမွန္းမသိ ေခါင္းေတြ တြင္တြင္ ညိတ္လွ်က္က သူမ်ားရဲ႕ အေနာက္ကေန ခံယူခ်က္မဲ့ ပုဆိုးစ ဒရြတ္တိုက္ဆြဲ လိုက္ေနၾကတဲ့ ပုတ္သင္ညိဳလို ဦးေခါင္းပိုင္ရွင္ေတြၾကားမွာ ေနေနရေတာ့၊ သူတို႔ကို ႏွေျမာစြာ.. စိတ္ပ်က္စြာ.. သနားစြာ ရွိလွ်က္က တစ္ခါတစ္ခါ ကိုယ္ကိိုယ္တိုင္ေတာင္ ေရာေယာင္လို႔ ေခါင္းမ်ား ညိတ္မိလိုက္ေလသလား.. လို႔ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္မိရတယ္။
ပုတ္သင္ညိဳဆိုတာ တြားသြားသတၳ၀ါေတြထဲမွာ ထူးထူးျခားျခား ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္တတ္တဲ့ သတၳ၀ါပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းကမသိေတာ့ “ပုတ္သင္ညိဳ အပ်ဳိလိုခ်င္ေခါင္းညိတ္ ” ဆို ေအာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကိုယ္ေအာ္လို႔ပဲ သူတို႔ ေခါင္းညိတ္တယ္ထင္ေနမိတာ။ ဘယ္ကသာ သူတို႔ရဲ႕ သဘာ၀ကိုက ေခါင္းညိတ္တတ္တဲ့အမ်ဳိး။ သူတို႔ ေရာက္တဲ့ေနရာကိုလိုက္ၿပီး အဲ့ဒီေနရာက အေသြးအေရာင္အတိုင္း လိုက္ေျပာင္းႏိုင္ၾကေသးတယ္။ ငါးရာ့ငါးဆယ္ နိပါတ္ေတာ္ထဲမွာ ဆြဲျပား အဆြဲခံလိုက္ရလို႔ မာန္တက္ ဘ၀ေမ့သြားတဲ့ ပုတ္သင္ညိဳကို မွတ္မိၾကဦးမယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ပုတ္သင္ညိဳေတြဟာ အခ်င္းခ်င္းလည္း စိန္ေခၚတိုက္ပြဲေတြ ၀င္ေလ့ရွိၾကတဲ့ သတၳ၀ါေတြပါ။ တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ မ်က္လံုးခ်င္း အလြတ္မေပး ေစ့ေစ့ၾကည့္ ေနတတ္ပါတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းက ဦးတဲ့အေကာင္က ဇတ္ကနဲ႕ ေနာက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ လည္ပင္းကို ခဲလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔က အဲ့လိုသာ အခ်င္းခ်င္း ရန္ေဆာင္ကိုက္ခဲၾကတာ။ တကယ့္တကယ္တမ္းက လည္ပင္းကို ေပါက္ၿပဲသြားေအာင္ မကိုက္ၾကပါဘူး။ ကိုက္ခဲလိုက္တဲ့အေကာင္က တစ္မိနစ္ေလာက္ ကိုက္ခဲထားၿပီးရင္္ လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီလို လႊတ္ေပးလိုက္တာနဲ႔ ေနာက္တစ္ေကာင္က အလွည့္က် ျပန္ကိုက္ျပန္ေရာလို႔ ဖတ္ဘူးတယ္။
အ့ံၾသစရာက ကိုက္ခံေနရခ်ိန္မွာ အေၾကာက္အကန္ အျပန္အလွန္မကိုက္ၾကပဲ ၿငိမ္သက္စြာနဲ႔ သည္းခံေနၾကတယ္။ သူတို႔ အရွဳံးေပးေတာ့မယ္ဆို သူတို႔ရဲ႕ မူလ ခႏၶာကိုယ္ အေရာင္စိမ္းေနရာကေန သူတို႔ နားေနတဲ့ ေနရာရဲ႕အေရာင္၊ ဥပမာ- သစ္ပင္ေပၚနားေနရင္ သစ္ပင္အေရာင္ကို သဘာ၀က ေျပာင္းေပးလိုက္တယ္။ ဒီလို ေျပာင္းသြားတာနဲ႔ အရွဳံးေပးလိုက္ၿပီ ဆိုတာ အခ်င္းခ်င္းသိၾကၿပီး လႊတ္ေပးလိုက္ၾကတယ္တဲ့။
ပုတ္သင္ညိဳေတြက ေခါင္းညိတ္တတ္၊ အေရာင္ေျပာင္းလဲတတ္ယံုမွ်မကပဲ အ့ံၾသဖြယ္ေကာင္းေအာင္ အခ်င္းခ်င္း စာနာစိတ္ရွိေနၾကျပန္ေရာ..။
ဦးေခါင္းေတြ တဆတ္ဆတ္ ညိတ္တတ္ၾကၿပီး အေရာင္ေျပာင္းလြယ္သူူမ်ားကို ေတြ႔ေနရေတာ့ ပုတ္သင္ညိဳေတြနဲ႔ ႏွဳိင္းယွဥ္ စဥ္းစားမိၿပီး အခုလို ေတြးမိျပန္တယ္။ ကြၽန္မတို႔တေတြ ဦးေခါင္းကို စံနစ္တက် ညိတ္တတ္ဖို႔ေတာ့ လိုလိမ့္မယ္ထင္တယ္ေနာ္… လို႕။
( ပို႔စ္အသစ္ မေရးႏိုင္ေသးတာမို႔ ပိတ္ရက္ေလးမွာအေဟာင္းေလးပဲ ဆားျပန္ခ်က္ခဲ့ပါရေစ…)
ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
** ျမေသြးနီ**
No comments:
Post a Comment