-စကားလံုးမရွိတဲ့ေကာင္းကင္ရဲ႕သခင္-
…..လို႔ သူက ေျပာခဲ့ဘူးတယ္။ သူ႔ကို ကြၽန္မ မသိခဲ့ခင္ သူ႔ရဲ႕သီခ်င္းသံကို ဟိုသည္ဖြင့္ရာက စတင္ သတိထားလို႔ နားေထာင္မိခဲ့တာ။ “ေပ်ာ္မယ္ဆိုေနခဲ့ေပါ့.. ခ်စ္ရတဲ့သူရယ္.. အရွဳံးေပးခဲ့ၿပီ ေက်နပ္ေတာ့ကြယ္… ေရလိုဘ၀ ေအးျမပါေစ အခ်စ္ရယ္.. တို႔…. ဆုေတာင္းပါတယ္… ပန္းခင္းလမ္းပဲ ေလွ်ာက္ပါ အခ်စ္ေလးရယ္.. ခေရာင္းေတာ လမ္းထဲ တို႔ကို ထားခဲ့ကြယ္… ခ်စ္ခ့ဲၾကတဲ့ အျဖစ္ဟာ အိမ္မက္ပဲ.. မင္းဘ၀ေန႔သစ္ ေရာက္ၿပီ ေမ့လိုက္ကြယ္.. အိုး…. ေမ့လိုက္ေတာ့ အခ်စ္ေလးရယ္ ” ေနရာအႏွံ႔မွာ သူရဲ႕ “ ေမ့လိုက္ေတာ့ ” သီခ်င္းေတြ စီးေမ်ာေနတာ။ ထူးျခားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ခ်ဳိျမစြဲငင္တဲ့ အသံနဲ႔ ဆိုေပါက္က အဲ့ဒီအခ်ိန္ကာလက ေတာ္ေတာ့ကို ထူးျခားခဲ့တာ။ သူဘယ္သူလဲ.. သူ႔နာမည္ စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ ထူးျခားလွတဲ့နာမည္ “ထူးအိမ္သင္” တဲ့။ သူ႔ရဲ႕ “နာရီေပၚကမ်က္ရည္စက္မ်ား” အေခြကို ခ်က္ျခင္း ေျပး၀ယ္လို႔ နားေထာင္မိတယ္။ အဲ့ဒီေခာတ္တုန္းက အခုလို စီဒီေတြ မေပၚေသး။ တစ္ႀကိမ္နဲ႔ အားမရ၊ ႏွစ္ႀကိမ္နဲ႔ မ၀၊ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္၊ သီခ်င္းစာအုပ္ေလး ေရွ႕ခ်လို႔ စာသားေတြ တစ္လံုးစီ၊ တစ္ေၾကာင္းစီ၊ တစ္ပိုဒ္စီ တိတ္ေခြႀကိဳးေလးေတြ ပြန္းပဲ့ကုန္တဲ့အထိ။ သူ႔ရဲ႕ သီခ်င္းေတြကို ႏွစ္သက္လြန္းလို႔ သူ႔သီခ်င္းေတြကို မညည္းရဲေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လာခဲ့ရတာ။ သူ႔ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မွဳေတြက ေကာင္ကင္ထဲျပန္႔က်ဲ၊ သူရဲ႕ေတးသြားေတြက ေသြးေၾကာထဲအထိ စိမ့္၀င္၊ ဒီဂရီ အထူႀကီးနဲ႔ သူ႔မ်က္မွန္ေအာက္က မ်က္၀န္းေတြက သူ႔ရဲ႕ရင္ထဲက စကားလံုးေတြကို အၿမဲကာရံညွိလို႔။ လူငယ္တိုင္းရဲ႕ ႏွဳတ္ဖ်ားမွာ သူ႔သီခ်င္း။ အားလံုးနဲ႔ ထပ္တူညီလွ်က္။ သူ႔အေၾကာင္းေတြ မီဒီယာေတြက ေဖာ္ျပၾက။ သူကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲတဲ့ ပကတိစိတ္၊ ပကတိ ခႏၶာကိုယ္၊ ပကတိႏွလံုးသားနဲ႔။ သူ႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ေသြးေၾကာေတြကေတာ့ တစ္ဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္ၿပီး ကြၽမ္းေလာင္ေနတဲ့ ေတးသြား၊ သံစဥ္နဲ႔ ကာရန္ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္လို႔။ သူ႔ရဲ႕ အခါလြန္တဲ့မိုး၊ ေ၀းသြားတဲ့အခါ၊ နာရီေပၚကမ်က္ရည္စက္မ်ား၊ ညီေလး..ေရ..၊ ကာရန္မညီေသာ..၊ စကားလံုး မရွိတဲ့ေကာင္းကင္၊ အေမ့ရဲ႕ ဒုကၡအိုးေလး၊ ခ်ဳိေသာအၿပံဳးမ်ား၊ တကယ္လို႔မ်ား၊ ရာဇ၀င္မ်ားရဲ႕သတို႔သမီး၊ ဂ်ပ္ဆင္ထိပ္က လရိပ္ျပာ၊ ျဖည္းျဖည္းေလးနဲ႔ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး၊ မ်က္ရည္၀ဲယံု၊ ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ည၊ သက္ၿငိမ္၊ ငါတရားစီရင္ေတာ္မူခန္း၊ ခ်စ္တိုင္းလည္းမညား၊ တစ္ေန႔စာအလြဲမ်ား၊ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မ်ား၊ ေလလြင့္ျခင္းလမ္းမမ်ား၊ အလြမ္းရဲ႕မီးလွ်ံမ်ား၊ ေကာင္းကင္ထဲက ျမစ္တစ္စင္း၊ သီခ်င္းမ်ားနဲ႔လူ၊ ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ည၊ မဟာ၀ီရ အိုဗုဒၶ……………. ။ သူ႔သီခ်င္းတိုင္း ကြၽန္မအရမ္းကို စြဲမက္ခဲ့ရတာ။ သီခ်င္းတိုင္း၊ ေခါင္းစဥ္တိုင္း၊ စကားလံုးတိုင္းက စြဲမက္၊ တြယ္ၿငိစရာ။ သူ႔သီခ်င္းေတြကို သူကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွသီဆိုတာ မႀကိဳက္။ သူ႔သီခ်င္းကို သူသီဆိုတာသာ နားေထာင္လို႔ အရသာရွိတယ္။ သူက သီခ်င္းေတြေရးတယ္။ သီဆိုတယ္။ တူရိယာေတြ တီးမွဳတ္တယ္။ ကဗ်ာေတြေရးတယ္။ သူေလာကႀကီးက ထြက္ခြာသြားတာ အရမ္းကို ေစာလြန္းလွတယ္။ သူ႔လို လူစားမ်ဳိး ေနာက္တစ္ေယာက္ ထြက္ေပၚလာဖို႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေစာင့္ရဦးမလဲမသိ။ သူက ထြက္ခြာသြားေပမယ့္ က်န္ရစ္သူ အားလံုးကို အခုအခ်ိန္အထိ ဆြဲရစ္ယူငင္ထားခဲ့တာ။ သူမရွိေတာ့ေပမယ့္ သူခ်န္ခဲ့တာေတြက တနင့္တပိုး။ သူ႔သီခ်င္းေတြက ဘယ္အခ်ိန္ နားေထာင္ေထာင္ မရိုး၊ သူ႔ကဗ်ာေတြက ဘယ္အခ်ိန္ ရြတ္ဖတ္ဖတ္ မ၀ႏိုင္။ သူ႔ရဲ႕ လွဳိင္းတြန္႔ဆံႏြယ္ေတြက လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ပုခံုးေပၚ၀ဲက်လို႔။ သူ႔ရဲ႕ ပါ၀ါမ်က္မွန္ထူထူက သူ႔ရဲ႕ျပရုဂ္တစ္ခု။ ပါးလွပ္လွပ္ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ရွည္သြယ္လက္ေခ်ာင္းေတြက သူ႔ရင္ထဲက အႏုပညာေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ဖန္တီး ေမြးထုတ္ခဲ့။ ကိုငွက္လို႔ အမ်ားက ခ်စ္စႏိုးေခၚခဲ့တဲ့ သီခ်င္းငွက္…။ အခုဆို ဘယ္ေသာင္၊ ဘယ္ကမ္း၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြမ်ား ေရးဖြဲ႕ ဖန္တီးေနရွာမလဲေနာ္။ ၈ႏွစ္ဆိုတာ ရက္ေပါင္း ၂၉၂၀ရက္။ ဒါေပမယ့္ ခဏေလးလိုလို၊ မေန႔တစ္ေန႔ကလိုလို။ သူရဲ႕ဂီတမွာ လူေတြ စြဲမက္ေနဆဲ၊ တမ္းတေနဆဲ၊ လြမ္းဆြတ္ေနဆဲ၊ သူရဲ႕ဂီတအေပၚ ညြတ္ႏူးစီးေမ်ာေနဟန္၊ စီးေမ်ာေပ်ာ္၀င္စြာနဲ႔ ကိုယ္ခႏၶာကို ယိမ္းႏြဲ႕သီဆိုဟန္မ်ားက သူ႔ကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးသူမ်ားရဲ႕ ရင္ထဲ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိေနတုန္း။ သူ႔ရဲ႕ အႏုပညာအေပၚ ရူးသြပ္ တက္မက္မႈမ်ဳိး တစ္ခါဘူးမွ မေတြ႔ဘူးခဲ့။ ကဗ်ာအေပၚ ရူးသြပ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕” သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္ “ နာမည္နဲ႔ ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာတခ်ဳိ႕ကို မွ်ေ၀ခ်င္မိတယ္။
ညေနခင္းတစ္ခု မုိးစဲလင္းပြင့္ေကာင္းကင္မွာ.. ဟာ….. လွလုိက္တဲ့ သက္တံႀကီးတစင္း စီးဆင္းေနတာေတြ႔တယ္။ ရုတ္တရက္ပဲ ငါ… ေၾကကြဲခဲ့ရေပါ့ ဘ၀ဆုိတာ သက္တံလုိပါလား… ။ ရွိေတာ့ရွိပါရဲ႕ ဒါေပမဲ့ အရွိမဲ့ … ။ ၊ ထူးအိမ္သင္ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္မ်ား သူ႔အလို… အထက္အဆိုပါအေၾကာင္းမ်ားအရ ေတြးဆခ်က္မ်ားမွာ (၁) “စကားလံုးမ်ား” ဟာ “အတု” ျဖစ္ၿပီး “စိတ္” သည္ “အစစ္အမွန္” ျဖစ္တယ္…တဲ့။ (၂) “ေျခေထာက္ေတြ” ဟာ “လမ္း” ျဖစ္ၿပီး “ငါ” သည္ “ခရီးဆံုး” ျဖစ္တယ္…တဲ့။ (၃) ဆိုေတာ့ကာ… အဲဒီေျခေထာက္အတုေတြနဲ႔ အဲဒီစကားလံုး တင္းၾကမ္းျပည့္လမ္းကိုပဲ စီးစီးၿပီး သြားေနရတာ… တဲ့ အဲဒီခရီးဆံုးမွ ေရာက္ပါ့မလား အဲဒီအစစ္အမွန္ေရာ ဟုတ္ပါ့မလား အဲဒီစိတ္ႀကီးကို ကုန္လြန္းလို႔ အဲဒီ ငါကျဖင့္…တဲ့ အင္း ပ်င္းတယ္….ဆိုတာႀကီးပဲ ၾကိတ္မႏိုင္ ခဲမရ… …….။ ရဲသင္ရန္ (ထူးအိမ္သင္) ၂၀ဝ၂၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ပန္မဂၢဇင္း စံပါယ္ျဖဴအိပ္မက္ လွိဳင္းခတ္သံ ဂီတ… ခ်ိဳျမ မပီျပင္၊သည္ရင္မွာ ၾကယ္ျပာ..လျပာ..ေကာင္းကင္ျပာ… ေရာင္လႊာ ျမဴးျပက္၊ လွ်ပ္လက္သလို အို…..လွလိုက္တာ။ သဲေသာင္ခံုလား ၊ေရစြယ္လားေလ ေျခသံဖြဖြ၊ ၾကားေနရေပါ့ ေမႊးျမသန္႔စင္၊ အာရံုျမင္ရနံ႔ သင္းပ်ံေနဆဲ၊ ရင္ထဲမွာ…။ စကားတိုးတိုး၊ ျမဴခိုးေ၀ေ၀ စံပယ္ေရ..စံပယ္ျဖဴ… ဘယ္သူမ်ားလဲ၊ ေမးလိုက္ဆဲမွာ သဲသဲလွဳပ္လွဳပ္၊ ငွက္တစ္အုပ္… ရုတ္ျခည္းပ်ံေျပး၊ ဟိုးအေ၀းကို။ သည္အိမ္မက္မွ၊ ေမာင္ နိုးထလည္း တမ္းတတပ္မက္၊ ရုန္းမထြက္ခ်င္ သက္ဦးျမတ္မြန္၊ ရြာလြန္ ရြက္တိုက္ ေျပးလိုက္ ရွာေဖြ..။ စံပယ္ေရ..စံပယ္ျဖဴ ဘယ္သူမ်ားလဲ၊ ဘယ္မွာလဲကြယ္ ရင္ထဲ ေမးမိဆဲပါေမ။ လင္းလက္္ (ထူးအိမ္သင္) ၁၉၈၂ ၊ ရွဳမ၀မဂၢဇင္း သူက ဗီသိုပင္မဟုတ္၊ သူက ဂြၽန္လင္ႏြန္ မဟုတ္၊ သူက ျမ၀တီမင္းႀကီးဦးစ မဟုတ္၊ သူက ေက်ာ္ျမင့္လြင္လို႔ အေမက အမည္သညာ ေခၚတြင္ေစခဲ့တဲ့၊ သူ႔ရဲ႕ ခ်စ္ပရိသတ္ႀကီးက ကိုငွက္ႀကီးလို႔ ခ်စ္မက္စြာ ေခၚခဲ့တဲ့ ” ထူးအိမ္သင္” ။ သူ႔အတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ဒီေန႔မွာ ခ်ေရးမိခဲ့ၿပီ။ “စကားလံုးမရွိတဲ့ေကာင္းကင္ရဲ႕သခင္” “ မကြၽတ္လြတ္ေအာင္ လြမ္းတဲ့စိတ္က… ရင္တစ္ခုလံုး ဟင္းလင္းျပင္။ ျမတ္ခ်င္္လို႔ရင္းတဲ့ ဘ၀မဟုတ္ခဲ့တာကိုက ရင္ဘတ္ေတြကို က်က်နနသိမ္းပိုုက္ခဲ့ေပါ့..။ သူ႔ဂီတက… သူ႔သမိုင္းရဲ႕ ေသဆံုးခြင့္ကို ေနာင္..ဘယ္ေတာ့အထိ ပိတ္ပင္ႏိုင္မွာမဟုတ္။ ေလာကႀကီးေရ…. သူ႔က်မွ ျမန္လိုက္တာ တိမ္ေတြက ခ်ံဳးပြဲခ်လို႔။ ေလာကရဲ႕လမ္းမ်ားေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားခဲ့ဘူးတဲ့ အေမ့ရဲ႕ ဒုကၡအိုးကြဲေလးအတြက္ ။ ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္…..လို႔ ရာဇ၀င္တြင္ခဲ့တဲ့.. သူ႔..အတြက္ အမွတ္တရ….” <၀န္ခံခ်က္> ၁။ ပံုမ်ားကို Google မွယူသံုးၿပီး၊ စိမ္းျပာေရာင္ႏွင့္ အေပၚဆံုးမွ စာစုေလးကိုေတာ့ ေတးေရးဆရာေနေရာင္က မွ်ေ၀ခြင့္ျပဳကာ က်န္ကဗ်ာမ်ား ကိုေတာ့ မိတ္ေဆြ ကဗ်ာဆရာျမတ္ေ၀မွ ေက်းဇူးျပဳပါသည္။ ဆရာမစုမီေအာင္ ထံမွ သမီးေလးမိကြန္းေထာႏွင့္ပံုကို ရယူပါသည္။ ကိုငွက္ပံုမ်ား မူရင္း ဖန္တီးေရးဆြဲသူ ပန္းခ်ီဆရာမ်ား၊ ေတးေရး ေနေရာင္ႏွင့္ ကဗ်ာဆရာျမတ္ေ၀၊ ဆရာမစုမီေအာင္တို႔အား ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။ ၂။ ဒီပို႔စ္ေလးက ကိုငွက္၆ႏွစ္ျပည့္မွာတုန္းက ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ပို႔စ္အေဟာင္း တစ္ပုဒ္ ပါ။ ဘယ္ေတာ့မွ မေဟာင္းသြားႏိုင္တဲ့ ဒီပို႔စ္ေလးကို ကိုငွက္ရဲ႕ ၈ႏွစ္ျပည့္တဲ့ ေန႔ရက္မွာ ျပန္လည္ျဖည့္စြက္ တင္ေပးလိုက္ျခင္းပါ။
ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
**ျမေသြးနီ**
-စကားလံုးမရွိတဲ့ေကာင္းကင္ရဲ႕သခင္-
…..လို႔ သူက ေျပာခဲ့ဘူးတယ္။ သူ႔ကို ကြၽန္မ မသိခဲ့ခင္ သူ႔ရဲ႕သီခ်င္းသံကို ဟိုသည္ဖြင့္ရာက စတင္ သတိထားလို႔ နားေထာင္မိခဲ့တာ။ “ေပ်ာ္မယ္ဆိုေနခဲ့ေပါ့.. ခ်စ္ရတဲ့သူရယ္.. အရွဳံးေပးခဲ့ၿပီ ေက်နပ္ေတာ့ကြယ္… ေရလိုဘ၀ ေအးျမပါေစ အခ်စ္ရယ္.. တို႔…. ဆုေတာင္းပါတယ္… ပန္းခင္းလမ္းပဲ ေလွ်ာက္ပါ အခ်စ္ေလးရယ္.. ခေရာင္းေတာ လမ္းထဲ တို႔ကို ထားခဲ့ကြယ္… ခ်စ္ခ့ဲၾကတဲ့ အျဖစ္ဟာ အိမ္မက္ပဲ.. မင္းဘ၀ေန႔သစ္ ေရာက္ၿပီ ေမ့လိုက္ကြယ္.. အိုး…. ေမ့လိုက္ေတာ့ အခ်စ္ေလးရယ္ ” ေနရာအႏွံ႔မွာ သူရဲ႕ “ ေမ့လိုက္ေတာ့ ” သီခ်င္းေတြ စီးေမ်ာေနတာ။ ထူးျခားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ခ်ဳိျမစြဲငင္တဲ့ အသံနဲ႔ ဆိုေပါက္က အဲ့ဒီအခ်ိန္ကာလက ေတာ္ေတာ့ကို ထူးျခားခဲ့တာ။ သူဘယ္သူလဲ.. သူ႔နာမည္ စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ ထူးျခားလွတဲ့နာမည္ “ထူးအိမ္သင္” တဲ့။ သူ႔ရဲ႕ “နာရီေပၚကမ်က္ရည္စက္မ်ား” အေခြကို ခ်က္ျခင္း ေျပး၀ယ္လို႔ နားေထာင္မိတယ္။ အဲ့ဒီေခာတ္တုန္းက အခုလို စီဒီေတြ မေပၚေသး။ တစ္ႀကိမ္နဲ႔ အားမရ၊ ႏွစ္ႀကိမ္နဲ႔ မ၀၊ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္၊ သီခ်င္းစာအုပ္ေလး ေရွ႕ခ်လို႔ စာသားေတြ တစ္လံုးစီ၊ တစ္ေၾကာင္းစီ၊ တစ္ပိုဒ္စီ တိတ္ေခြႀကိဳးေလးေတြ ပြန္းပဲ့ကုန္တဲ့အထိ။ သူ႔ရဲ႕ သီခ်င္းေတြကို ႏွစ္သက္လြန္းလို႔ သူ႔သီခ်င္းေတြကို မညည္းရဲေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လာခဲ့ရတာ။ သူ႔ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မွဳေတြက ေကာင္ကင္ထဲျပန္႔က်ဲ၊ သူရဲ႕ေတးသြားေတြက ေသြးေၾကာထဲအထိ စိမ့္၀င္၊ ဒီဂရီ အထူႀကီးနဲ႔ သူ႔မ်က္မွန္ေအာက္က မ်က္၀န္းေတြက သူ႔ရဲ႕ရင္ထဲက စကားလံုးေတြကို အၿမဲကာရံညွိလို႔။ လူငယ္တိုင္းရဲ႕ ႏွဳတ္ဖ်ားမွာ သူ႔သီခ်င္း။ အားလံုးနဲ႔ ထပ္တူညီလွ်က္။ သူ႔အေၾကာင္းေတြ မီဒီယာေတြက ေဖာ္ျပၾက။ သူကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာင္းလဲတဲ့ ပကတိစိတ္၊ ပကတိ ခႏၶာကိုယ္၊ ပကတိႏွလံုးသားနဲ႔။ သူ႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ေသြးေၾကာေတြကေတာ့ တစ္ဖ်စ္ဖ်စ္ျမည္ၿပီး ကြၽမ္းေလာင္ေနတဲ့ ေတးသြား၊ သံစဥ္နဲ႔ ကာရန္ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္လို႔။ သူ႔ရဲ႕ အခါလြန္တဲ့မိုး၊ ေ၀းသြားတဲ့အခါ၊ နာရီေပၚကမ်က္ရည္စက္မ်ား၊ ညီေလး..ေရ..၊ ကာရန္မညီေသာ..၊ စကားလံုး မရွိတဲ့ေကာင္းကင္၊ အေမ့ရဲ႕ ဒုကၡအိုးေလး၊ ခ်ဳိေသာအၿပံဳးမ်ား၊ တကယ္လို႔မ်ား၊ ရာဇ၀င္မ်ားရဲ႕သတို႔သမီး၊ ဂ်ပ္ဆင္ထိပ္က လရိပ္ျပာ၊ ျဖည္းျဖည္းေလးနဲ႔ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး၊ မ်က္ရည္၀ဲယံု၊ ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ည၊ သက္ၿငိမ္၊ ငါတရားစီရင္ေတာ္မူခန္း၊ ခ်စ္တိုင္းလည္းမညား၊ တစ္ေန႔စာအလြဲမ်ား၊ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မ်ား၊ ေလလြင့္ျခင္းလမ္းမမ်ား၊ အလြမ္းရဲ႕မီးလွ်ံမ်ား၊ ေကာင္းကင္ထဲက ျမစ္တစ္စင္း၊ သီခ်င္းမ်ားနဲ႔လူ၊ ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ည၊ မဟာ၀ီရ အိုဗုဒၶ……………. ။ သူ႔သီခ်င္းတိုင္း ကြၽန္မအရမ္းကို စြဲမက္ခဲ့ရတာ။ သီခ်င္းတိုင္း၊ ေခါင္းစဥ္တိုင္း၊ စကားလံုးတိုင္းက စြဲမက္၊ တြယ္ၿငိစရာ။ သူ႔သီခ်င္းေတြကို သူကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွသီဆိုတာ မႀကိဳက္။ သူ႔သီခ်င္းကို သူသီဆိုတာသာ နားေထာင္လို႔ အရသာရွိတယ္။ သူက သီခ်င္းေတြေရးတယ္။ သီဆိုတယ္။ တူရိယာေတြ တီးမွဳတ္တယ္။ ကဗ်ာေတြေရးတယ္။ သူေလာကႀကီးက ထြက္ခြာသြားတာ အရမ္းကို ေစာလြန္းလွတယ္။ သူ႔လို လူစားမ်ဳိး ေနာက္တစ္ေယာက္ ထြက္ေပၚလာဖို႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေစာင့္ရဦးမလဲမသိ။ သူက ထြက္ခြာသြားေပမယ့္ က်န္ရစ္သူ အားလံုးကို အခုအခ်ိန္အထိ ဆြဲရစ္ယူငင္ထားခဲ့တာ။ သူမရွိေတာ့ေပမယ့္ သူခ်န္ခဲ့တာေတြက တနင့္တပိုး။ သူ႔သီခ်င္းေတြက ဘယ္အခ်ိန္ နားေထာင္ေထာင္ မရိုး၊ သူ႔ကဗ်ာေတြက ဘယ္အခ်ိန္ ရြတ္ဖတ္ဖတ္ မ၀ႏိုင္။ သူ႔ရဲ႕ လွဳိင္းတြန္႔ဆံႏြယ္ေတြက လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ပုခံုးေပၚ၀ဲက်လို႔။ သူ႔ရဲ႕ ပါ၀ါမ်က္မွန္ထူထူက သူ႔ရဲ႕ျပရုဂ္တစ္ခု။ ပါးလွပ္လွပ္ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕ ရွည္သြယ္လက္ေခ်ာင္းေတြက သူ႔ရင္ထဲက အႏုပညာေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ဖန္တီး ေမြးထုတ္ခဲ့။ ကိုငွက္လို႔ အမ်ားက ခ်စ္စႏိုးေခၚခဲ့တဲ့ သီခ်င္းငွက္…။ အခုဆို ဘယ္ေသာင္၊ ဘယ္ကမ္း၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြမ်ား ေရးဖြဲ႕ ဖန္တီးေနရွာမလဲေနာ္။ ၈ႏွစ္ဆိုတာ ရက္ေပါင္း ၂၉၂၀ရက္။ ဒါေပမယ့္ ခဏေလးလိုလို၊ မေန႔တစ္ေန႔ကလိုလို။ သူရဲ႕ဂီတမွာ လူေတြ စြဲမက္ေနဆဲ၊ တမ္းတေနဆဲ၊ လြမ္းဆြတ္ေနဆဲ၊ သူရဲ႕ဂီတအေပၚ ညြတ္ႏူးစီးေမ်ာေနဟန္၊ စီးေမ်ာေပ်ာ္၀င္စြာနဲ႔ ကိုယ္ခႏၶာကို ယိမ္းႏြဲ႕သီဆိုဟန္မ်ားက သူ႔ကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးသူမ်ားရဲ႕ ရင္ထဲ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိေနတုန္း။ သူ႔ရဲ႕ အႏုပညာအေပၚ ရူးသြပ္ တက္မက္မႈမ်ဳိး တစ္ခါဘူးမွ မေတြ႔ဘူးခဲ့။ ကဗ်ာအေပၚ ရူးသြပ္တဲ့ သူ႔ရဲ႕” သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္ “ နာမည္နဲ႔ ေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာတခ်ဳိ႕ကို မွ်ေ၀ခ်င္မိတယ္။
ညေနခင္းတစ္ခု မုိးစဲလင္းပြင့္ေကာင္းကင္မွာ.. ဟာ….. လွလုိက္တဲ့ သက္တံႀကီးတစင္း စီးဆင္းေနတာေတြ႔တယ္။ ရုတ္တရက္ပဲ ငါ… ေၾကကြဲခဲ့ရေပါ့ ဘ၀ဆုိတာ သက္တံလုိပါလား… ။ ရွိေတာ့ရွိပါရဲ႕ ဒါေပမဲ့ အရွိမဲ့ … ။ ၊ ထူးအိမ္သင္ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္မ်ား သူ႔အလို… အထက္အဆိုပါအေၾကာင္းမ်ားအရ ေတြးဆခ်က္မ်ားမွာ (၁) “စကားလံုးမ်ား” ဟာ “အတု” ျဖစ္ၿပီး “စိတ္” သည္ “အစစ္အမွန္” ျဖစ္တယ္…တဲ့။ (၂) “ေျခေထာက္ေတြ” ဟာ “လမ္း” ျဖစ္ၿပီး “ငါ” သည္ “ခရီးဆံုး” ျဖစ္တယ္…တဲ့။ (၃) ဆိုေတာ့ကာ… အဲဒီေျခေထာက္အတုေတြနဲ႔ အဲဒီစကားလံုး တင္းၾကမ္းျပည့္လမ္းကိုပဲ စီးစီးၿပီး သြားေနရတာ… တဲ့ အဲဒီခရီးဆံုးမွ ေရာက္ပါ့မလား အဲဒီအစစ္အမွန္ေရာ ဟုတ္ပါ့မလား အဲဒီစိတ္ႀကီးကို ကုန္လြန္းလို႔ အဲဒီ ငါကျဖင့္…တဲ့ အင္း ပ်င္းတယ္….ဆိုတာႀကီးပဲ ၾကိတ္မႏိုင္ ခဲမရ… …….။ ရဲသင္ရန္ (ထူးအိမ္သင္) ၂၀ဝ၂၊ ေအာက္တိုဘာ၊ ပန္မဂၢဇင္း စံပါယ္ျဖဴအိပ္မက္ လွိဳင္းခတ္သံ ဂီတ… ခ်ိဳျမ မပီျပင္၊သည္ရင္မွာ ၾကယ္ျပာ..လျပာ..ေကာင္းကင္ျပာ… ေရာင္လႊာ ျမဴးျပက္၊ လွ်ပ္လက္သလို အို…..လွလိုက္တာ။ သဲေသာင္ခံုလား ၊ေရစြယ္လားေလ ေျခသံဖြဖြ၊ ၾကားေနရေပါ့ ေမႊးျမသန္႔စင္၊ အာရံုျမင္ရနံ႔ သင္းပ်ံေနဆဲ၊ ရင္ထဲမွာ…။ စကားတိုးတိုး၊ ျမဴခိုးေ၀ေ၀ စံပယ္ေရ..စံပယ္ျဖဴ… ဘယ္သူမ်ားလဲ၊ ေမးလိုက္ဆဲမွာ သဲသဲလွဳပ္လွဳပ္၊ ငွက္တစ္အုပ္… ရုတ္ျခည္းပ်ံေျပး၊ ဟိုးအေ၀းကို။ သည္အိမ္မက္မွ၊ ေမာင္ နိုးထလည္း တမ္းတတပ္မက္၊ ရုန္းမထြက္ခ်င္ သက္ဦးျမတ္မြန္၊ ရြာလြန္ ရြက္တိုက္ ေျပးလိုက္ ရွာေဖြ..။ စံပယ္ေရ..စံပယ္ျဖဴ ဘယ္သူမ်ားလဲ၊ ဘယ္မွာလဲကြယ္ ရင္ထဲ ေမးမိဆဲပါေမ။ လင္းလက္္ (ထူးအိမ္သင္) ၁၉၈၂ ၊ ရွဳမ၀မဂၢဇင္း သူက ဗီသိုပင္မဟုတ္၊ သူက ဂြၽန္လင္ႏြန္ မဟုတ္၊ သူက ျမ၀တီမင္းႀကီးဦးစ မဟုတ္၊ သူက ေက်ာ္ျမင့္လြင္လို႔ အေမက အမည္သညာ ေခၚတြင္ေစခဲ့တဲ့၊ သူ႔ရဲ႕ ခ်စ္ပရိသတ္ႀကီးက ကိုငွက္ႀကီးလို႔ ခ်စ္မက္စြာ ေခၚခဲ့တဲ့ ” ထူးအိမ္သင္” ။ သူ႔အတြက္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ဒီေန႔မွာ ခ်ေရးမိခဲ့ၿပီ။ “စကားလံုးမရွိတဲ့ေကာင္းကင္ရဲ႕သခင္” “ မကြၽတ္လြတ္ေအာင္ လြမ္းတဲ့စိတ္က… ရင္တစ္ခုလံုး ဟင္းလင္းျပင္။ ျမတ္ခ်င္္လို႔ရင္းတဲ့ ဘ၀မဟုတ္ခဲ့တာကိုက ရင္ဘတ္ေတြကို က်က်နနသိမ္းပိုုက္ခဲ့ေပါ့..။ သူ႔ဂီတက… သူ႔သမိုင္းရဲ႕ ေသဆံုးခြင့္ကို ေနာင္..ဘယ္ေတာ့အထိ ပိတ္ပင္ႏိုင္မွာမဟုတ္။ ေလာကႀကီးေရ…. သူ႔က်မွ ျမန္လိုက္တာ တိမ္ေတြက ခ်ံဳးပြဲခ်လို႔။ ေလာကရဲ႕လမ္းမ်ားေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားခဲ့ဘူးတဲ့ အေမ့ရဲ႕ ဒုကၡအိုးကြဲေလးအတြက္ ။ ခ်စ္ျခင္းအားျဖင့္…..လို႔ ရာဇ၀င္တြင္ခဲ့တဲ့.. သူ႔..အတြက္ အမွတ္တရ….” <၀န္ခံခ်က္> ၁။ ပံုမ်ားကို Google မွယူသံုးၿပီး၊ စိမ္းျပာေရာင္ႏွင့္ အေပၚဆံုးမွ စာစုေလးကိုေတာ့ ေတးေရးဆရာေနေရာင္က မွ်ေ၀ခြင့္ျပဳကာ က်န္ကဗ်ာမ်ား ကိုေတာ့ မိတ္ေဆြ ကဗ်ာဆရာျမတ္ေ၀မွ ေက်းဇူးျပဳပါသည္။ ဆရာမစုမီေအာင္ ထံမွ သမီးေလးမိကြန္းေထာႏွင့္ပံုကို ရယူပါသည္။ ကိုငွက္ပံုမ်ား မူရင္း ဖန္တီးေရးဆြဲသူ ပန္းခ်ီဆရာမ်ား၊ ေတးေရး ေနေရာင္ႏွင့္ ကဗ်ာဆရာျမတ္ေ၀၊ ဆရာမစုမီေအာင္တို႔အား ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။ ၂။ ဒီပို႔စ္ေလးက ကိုငွက္၆ႏွစ္ျပည့္မွာတုန္းက ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ပို႔စ္အေဟာင္း တစ္ပုဒ္ ပါ။ ဘယ္ေတာ့မွ မေဟာင္းသြားႏိုင္တဲ့ ဒီပို႔စ္ေလးကို ကိုငွက္ရဲ႕ ၈ႏွစ္ျပည့္တဲ့ ေန႔ရက္မွာ ျပန္လည္ျဖည့္စြက္ တင္ေပးလိုက္ျခင္းပါ။
ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
**ျမေသြးနီ**
No comments:
Post a Comment