>

-ကၽြန္မဒီေန႕ ဘတ္စ္ကားစီးခဲ့ၿပီ-

ဒီေန႕ေတာ့ မနက္ (၆)နာရီေလာက္ထလိုက္တယ္။ မေန႕ကရလာတဲ့စိတ္ကူးေလးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရင္း ေဖေဖျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုကိုျဖည့္ဆည္းခြင့္ရမယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကေလးက ကၽြန္မအတြက္အလြန္ကိုၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ကာ တက္ၾကြရႊင္လန္းစြာ အိပ္ယာထျဖစ္ခဲ့တယ္။ အိပ္ယာကိုေသေသသပ္သပ္သိမ္းဆည္းလို႕ ေအာက္ထပ္ဆင္းလာကာ ဂတ္စ္မီးဖို (၂)ဖိုတြဲ တစ္ဖက္က ညကခ်က္ထားတဲ့အသားဟင္းေလးကိုေႏႊးထားရင္းနဲ႕ က်န္တဲ့တစ္ဖက္မွာ ထမင္းအိုးေလး ကပ်ာကယာတည္ထားတုန္း မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတုိက္လုိက္တယ္။ အိမ္ကမီးဖိုက ဂတ္စ္မီးဖိုဆိုေတာ့ အက်က္ျမန္တယ္ေလ။ ထမင္းအိုးဆူလာတဲ့အခ်ိန္ ထမင္းရည္ငွဲ႕ မီးမွ်င္းမွ်င္းနဲ႕ႏွပ္ထားလိုက္တယ္။ ထမင္းက်က္တာနဲ႕တစ္ၿပိဳင္နက္ ေႏႊးၿပီးသားဟင္းပူပူေႏြးေႏြးနဲ႕ ထမင္းကို ဆြမ္းေတာ္အတြက္ခူး၊ ေဖေဖနဲ႕ေမေမ့အတြက္ ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္နဲ႕ အဦးဖယ္ထားၿပီး ကၽြန္မထမင္းခ်ိဳင့္ထဲ ဟင္းနဲ႕ထမင္းမွ်တေအာင္ထည့္လိုက္ၿပီး ေရေႏြးအိုးေလးတစ္အိုး ေကာက္တည္လိုက္တယ္။ ေရေႏြးအိုးကို မီးမွိန္မွိန္နဲ႕ တည္ထားခဲ့လိုက္ၿပီး ေရမိုးခ်ိဳးဖီးလိမ္းျပင္ဆင္ကာ ရံုးယူနီေဖာင္းလဲၿပီး ေအာက္ဆင္းလာေတာ့ ေရေႏြးအိုးက ဆူေနၿပီ။ မီးဖိုေခ်ာင္ကဓါတ္ဘူးထဲ အျဖဴထည္ကို အရင္ျဖည့္၊ က်န္တာကိုေတာ့ ေဖေဖရဲ႕ေရေႏြးၾကမ္းဓါတ္ဘူးနဲ႕ ေမေမရဲ႕ေရေႏြးၾကမ္းဓါတ္ဘူးကို ျဖည့္လိုက္တယ္။ တစ္ေယာက္ကို ဓါတ္ဘူးတစ္ဘူးဆုိလို႕ လင္မယား(၂)ေယာက္မတည့္ၾကလို႕ေနမယ္လို႕ေတာ့ မေတြးေလနဲ႕။ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ကၽြန္မေဖေဖနဲ႕ေမေမတို႕ (၂)ဦးစလံုး ပင္စင္ယူၿပီးကတည္းက ေဖေဖကအေပၚထပ္မွာ တရားနာ၊ တရားစာအုပ္ဖတ္နဲ႕ ေအာက္ထပ္သိပ္မဆင္းတတ္သလို၊ ေမေမကလည္း ေအာက္ထပ္က တီဗြီေရွ႕မွာတစ္ေနကုန္နီးပါး ကိုရီးယားကားကို ထိုင္ၾကည့္ေနတတ္ၾကသူေတြ။ ကၽြန္မတို႕ေမာင္ႏွမေတြကလည္း အစ္ကိုက တပ္မေတာ္အရာရွိတစ္ေယာက္ေပမုိ႕ တာ၀န္က်ရာၿမိဳ႕တစ္ခုမွာ၊ ကၽြန္မကလည္း ကုမၸဏီတစ္ခုက၀န္ထမ္းတစ္ဦး၊ ညီမေလးကလည္း ပုဂၢလိကဘဏ္တစ္ခုက၀န္ထမ္းေတြမို႕ အိမ္မွာမရွိတတ္ၾကသူေတြ။ ေဖေဖကေတာ့ သူ၀ါသနာပါရာ ရပ္ကြက္သာေရး၊ နာေရးေတြလုပ္ေနရလို႕ အျပင္ထြက္ျဖစ္ေပမယ့္ ေမေမကေတာ့ ပင္စင္ယူၿပီးကတည္းက ေခ်ာ္လဲကာေျခေထာက္က်ိဳးခဲ့ၿပီး ဒုကၡိတျဖစ္ခဲ့သူမို႕ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ တီဗြီေရွ႕နဲ႕ သူမအိပ္စက္ရာ အိပ္ခန္းကိုသာ ကူးခတ္ေနရသူ။ အျပင္ေတာင္မထြက္ျဖစ္တဲ့သူဆိုေတာ့ ေမေမထုိင္တတ္တဲ့ေနရာနားမွာ ေရေႏြးေသာက္ခ်င္တဲ့အခါ အလြယ္တကူရႏိုင္ေအာင္ ဓါတ္ဘူးကိုခ်ထားေပးသလို အေပၚထပ္က ေဖေဖထိုင္ကာတရားနာတတ္တဲ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္နားမွာလည္း ေရေႏြးေသာက္ခ်င္တဲ့အခါ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ ဓါတ္ဘူးေလးတစ္ခု ထားေပးလိုက္တယ္။ လူႀကီးေတြဆိုေတာ့လည္း ေရေအးထက္ ေရေႏြးကို ခံုမင္တတ္ၾကသူေတြ မဟုတ္လား။

 *--------------------------------------------------------------

* ကၽြန္မတုိ႕မိသားစုေလးက ၾကပ္တည္းဆင္းရဲလြန္းတဲ့ မိသားစုမ်ိဳးမဟုတ္သလို က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာလြန္းတဲ့ မိသားစုေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ အစိုးရကခ်ေပးတဲ့ေျမကြက္ေလးကို (၂)ေယာက္သားစုထားတဲ့ေခၽြးနည္းစာေလးနဲ႕ ႏွစ္ထပ္တုိက္အိမ္ေလးေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ေဖေဖနဲ႕ေမေမတုိ႕ (၂)ဦးလံုး ပင္စင္ယူတဲ့အခါမွာေတာ့ အိုးပိုင္အိမ္ပိုင္နဲ႕ အေျခမပ်က္ခဲ့ပါဘူး။ စုတတ္ေဆာင္းတတ္တဲ့ ေမေမ့ေၾကာင့္ ဘဏ္မွာပိုက္ဆံအနည္းငယ္စုထားမိခဲ့လို႕ မိဘ(၂)ပါးလံုးပင္စင္ယူခ်ိန္မွာ ဘဏ္တိုးေလးနဲ႕ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေနခဲ့ေပမယ့္ သူမ်ားေခၽြးနည္းစာကို လိမ္လည္လွည့္ယူတတ္တဲ့ သူအခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ စုေဆာင္းမိထားတဲ့ေငြေၾကးေတြဆံုး႐ံႈးခဲ့ခ်ိန္မွာေတာ့ အစ္ကိုႀကီးနဲ႕ကၽြန္မဘြဲ႕ရၿပီးလို႕ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ခ်ိန္မွာေပါ့။ အစ္ကိုက တပ္မေတာ္နည္းပညာတကၠသိုလ္ကဘြဲ႕ရခဲ့ၿပီး သူေက်ာင္းဆင္းကတည္းက သူ႕လစာခ်က္စာအုပ္ကို ေမေမ့ဆီ အပ္ထားခဲ့တယ္။ သူ႕လစာကို ေမေမထုတ္ေပးၿပီး အိမ္စရိတ္၊ သူ႕ဘဏ္စာအုပ္ထဲ စုဖို႕ေငြဆိုၿပီး ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာကာ ပို႕သေလာက္ေငြကိုသာ ေလာက္ငွေအာင္သံုးခဲ့ၿပီး ဘယ္ေတာ့မွအိမ္ကို ေနာက္ထပ္လက္ျဖန္႕မေတာင္းတတ္ခဲ့သူ။ ကၽြန္မကေတာ့ ကုမၸဏီတစ္ခုက အႀကီးပိုင္း၀န္ထမ္းတစ္ဦး။ ရတဲ့လစာက ႏွစ္သိန္းေက်ာ္။ ေမေမ့ကို တစ္သိန္းေလာက္သာအပ္ၿပီး က်န္တာကို ကၽြန္မသံုးဖို႕ခ်န္ထားတတ္တယ္။ အစ္ကို႕လစာကပိုတဲ့ တစ္သိန္းရယ္၊ ကၽြန္မအပ္တဲ့လစာ တစ္သိန္း၊ စုစုေပါင္း ႏွစ္သိန္းနဲ႕ တစ္လတစ္လအိမ္စရိတ္ကို အဆင္ေျပေအာင္ ေမေမက ေလာက္ငွေအာင္စီမံေပးတယ္။ ေစ်း၀ယ္ေပးတာက ညီမေလး။ ခ်က္တာျပဳတ္တာေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕ညီမေလး အဆင္ေျပသလိုခ်က္ၾကတယ္။ အပို၀င္ေငြရယ္လုိ႕ မရွိေတာ့တဲ့ ကၽြန္မတုိ႕မိသားစုေလးအတြက္ အစစအရာရာအဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ကိစၥကိုလည္း ေသခ်ာစြာစီမံခန္႕ခြဲတတ္သူက ေမေမ။ ကၽြန္မက ႏွလံုးေရာဂါရွိသူမို႕ အနံ႕အသက္ဆိုးတာတုိ႕ အသက္ရွဳၾကပ္လာတာတုိ႕ဆို မူးေမ့တတ္သူပါ။ ငယ္စဥ္ကလည္း ေဖေဖ့ရံုးမွ ေဖေဖ့အတြက္ သီးသန္႕ေပးထားေသာ ကားျဖင့္သာ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ခဲ့ရသလို တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတက္ျပန္ေတာ့လည္း အိမ္ေရွ႕အထိလာႀကိဳေပးတဲ့ ေက်ာင္းကားနဲ႕သာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရပါတယ္။


ဒါေၾကာင့္မို႕ လုပ္ငန္းခြင္၀င္တဲ့အခါမွာေတာ့ ရံုး Ferry မရွိတဲ့အတြက္ ကၽြန္မရံုးသြားတဲ့အခါ ဘတ္စ္ကားၾကပ္လို႕ အသက္ရွဴၾကပ္မွာတုိ႕၊ ရံုးျပန္တဲ့အခ်ိန္ ေခၽြးနံ႕ေတြၾကားထဲမွာ အနံ႕မခံႏိုင္ျဖစ္ၿပီး မူးေမ့လဲမွာတုိ႕ေၾကာက္ၿပီး တစ္လတစ္လရတဲ့ လစာထဲကေန ရံုးသြားရံုးျပန္ကို တကၠစီနဲ႕သာ သြားျဖစ္ေနတာ အလုပ္စ၀င္ကတည္းကပဲေပါ့။ အလုပ္နဲ႕အိမ္နဲ႕ကို တကၠစီတစ္ခါငွား ၁၅၀၀ိ/-၊ အသြားအျပန္ဆိုေတာ့ တစ္ရက္ကို ၃၀၀၀ိ/- ကုန္တယ္။ ေမေမ့ကို တစ္သိန္းအပ္ၿပီး က်န္တဲ့တစ္သိန္းေက်ာ္က တစ္လတစ္လ တကၠစီဖိုးတင္ ကိုးေသာင္းနီးပါးကုန္တယ္။ ဒါေတာင္က်န္တဲ့ တိုလီမုတ္စပစၥည္းေတြ၊ အ၀တ္အစားေတြ၀ယ္တာ မပါေသးဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မတစ္လတစ္လ ပိုက္ဆံေလးေတာင္ စုမိတယ္လုိ႕လည္း မရွိခဲ့ဘူးေပါ့။ အသက္(၈၀)နားကပ္ေနၿပီး အစိုးရ၀န္ထမ္းပင္စင္စားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မေဖေဖက ရပ္ကြက္သာေရး၊ နာေရးကိုလည္း အားႀကိဳးမာန္တက္လုပ္ေပးတဲ့အျပင္ ဗုဒၶတကၠသိုလ္တစ္ခုမွာလည္း ဒီပလိုမာတက္ေရာက္ၿပီး ဗုဒၶစာေပေတြကို ေလ့လာက်က္မွတ္ေနသူ။ တစ္ကယ္ဆုိ ကၽြန္မေဖေဖရဲ႕ ညာဘက္မ်က္လံုးက ခြဲစိတ္မႈမွားယြင္းျခင္းေၾကာင့္ မ်က္ၾကည္လႊာပ်က္စီးေနခဲ့ၿပီး ေနာက္တစ္ဖက္ကေတာ့ ေသြးေၾကာေလးေတြေပါက္ေနလုိ႕ မ်က္စိႏွစ္ကြင္းကလည္း ေကာင္းမြန္စြာအလင္းရေနတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ မ်က္မွန္အထူႀကီးတပ္ရတဲ့အျပင္ မွန္ဘီလူးအထူႀကီးနဲ႕ ၾကည့္ပါမွ စာေတြကိုေ၀ေ၀၀ါး၀ါးျမင္ရသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္ ဇြဲမေလွ်ာ့ကာ ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈတကၠသိုလ္က ဒီပလိုမာစာေမးပြဲကို ရေအာင္ေျဖဆိုခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ပတ္ေက်ာ္ေလာက္က ကၽြန္မရံုးကျပန္လာေတာ့ ေဖေဖနဲ႕ေမေမတို႕ စကားေျပာေနသံၾကားၿပီး အေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမိတယ္။ “အေမႀကီးေရ … ကိုယ္ေတာ့ စာေမးပြဲေအာင္တယ္ … အဲဒါ ေနာက္ႏွစ္လေလာက္ေနရင္ ဗုဒၶတကၠသိုလ္ရဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာေတာ္ရွိရာ ၿမိဳ႕ေလးမွာ ဒီပလိုမာသြားယူရမွာ … အတူတူစာေမးပြဲေအာင္တဲ့ ဦး၀င္းလိႈင္တုိ႕ … ဦးေမာ္စီတုိ႕ေတြလည္း ပါမယ္ … အကုန္သြားၾကမွာကြ … ဆရာေတာ္ကလည္း ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က်တက္ယူေစခ်င္တယ္လို႕ ေျပာတယ္ကြာ … အားလံုးကသြားၾကမယ္ဆုိေတာ့ ကိုယ္လည္းလိုက္သြားခ်င္လိုက္တာ … တစ္သိန္းခြဲေလာက္ေတာ့ ကုန္မယ္ေျပာတယ္ အေမႀကီးရာ” “လိုက္ခ်င္တာေတာ့ လိုက္ခ်င္တာေပါ့ အေဖႀကီးရယ္ … ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတုိ႕မွာ ဘယ္မလည္းပိုက္ဆံ … သားႀကီးနဲ႕ သမီးလတ္တုိ႕လစာေတြနဲ႕ တစ္လတစ္လ အလ်င္မီေလာက္ငွေအာင္ စားေနၾကရတာ … ဘယ္ကပိုက္ဆံရွိမွာလည္းရွင္ … ဒါေတာင္ သမီးငယ္ေလးေက်ာင္းၿပီးသြားလို႕ အမ်ားႀကီးေတာ္သြားတာ” “ေအးကြာ … ကိုယ္လည္း မနက္က ဆရာေတာ္ဆီ ဦး၀င္းလိႈင္တုိ႕နဲ႕အတူသြားရင္း စာေမးပြဲေအာင္ၿပီး ဒီပလိုမာရတဲ့သူေတြ အကုန္သြားၾကမွာဆုိေတာ့ လိုက္ခ်င္သြားလို႕ပါကြာ … ဒီလိုပဲ ေျပာၾကည့္တာ” “ဒီလိုလုပ္ … ကၽြန္မ လက္ေကာက္ႏွစ္ကြင္းေလာက္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီေပါင္ၿပီး ပုိက္ဆံေခ်းၾကည့္မယ္ … အဲဒါနဲ႕သြားေပါ့ … ေနာက္မွတျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ေရြးၾကတာေပါ့” “ဟာ … မျဖစ္ပါဘူးကြာ … ျပန္ေရြးမယ္ဆုိလည္း ဘာပိုက္ဆံနဲ႕ျပန္ေရြးၾကမွာတုန္းကြ … တစ္သက္နဲ႕တစ္ကိုယ္ တစ္ခါမွလည္း ေပါင္ႏွံၿပီး ဘယ္သူ႕ဆီကမွ ပိုက္ဆံမေခ်းဖူးဘူးကြာ … ေနပါေစ … ကိုယ္မသြားေတာ့ပါဘူး …” ေၾသာ္ … ျဖစ္ရေလ ေဖေဖရယ္။ ကၽြန္မ ေဖေဖဆႏၵကိုဘယ္လိုျဖည့္ဆည္းေပးရပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ပိုက္ဆံလိုက္ေခ်းၾကည့္ရ ေကာင္းမလား? ဒါမွမဟုတ္ ရံုးကေခ်းေငြထုတ္ရင္ေကာင္းမလား? ခက္တာက ငယ္ငယ္ကတည္းက ေမေမဆံုးမထားတဲ့အတုိင္း “ေငြေရးေၾကးေရး ေခ်းတာငွားတာ မႀကိဳက္ဘူး။ မလုပ္ရဘူး”ဆိုတဲ့ စကားအတုိင္း သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက တစ္ခါမွ အေခ်းအငွားလည္း လုပ္ဖူးတာမဟုတ္။ ကၽြန္မကိုယ္ပိုင္စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံကလည္းမရွိနဲ႕ေတာ့ ခက္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ႏွစ္လေက်ာ္ေလာက္မွဆို အခ်ိန္ေတာ့ရပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုက္မယ့္သူစာရင္းက ႀကိဳေပးရတာလားမသိ။ ကၽြန္မလည္းအေတြးေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာနဲ႕ တစ္ညလံုးအိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ပါဘူး။ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္ေနတဲ့ မိဘေတြကို ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြ၊ လုပ္ခ်င္တာေတြကို စိတ္တုိင္းက် ေပးမလုပ္ေစႏိုင္တဲ့အတြက္လည္း ကၽြန္မ၀မ္းနည္းမိတယ္။ ဒါနဲ႕မ်ား ဘုရားရွိခိုးတုိင္း ဆုေတာင္းမိတာရွိေသးတယ္။ “မိဘေက်းဇူးဆပ္ႏိုင္ေသာ သားသမီးျဖစ္ရပါလို၏”တဲ့လား? … 


*--------------------------------------------------------------

* တစ္ပတ္ေလာက္စဥ္းစားရင္း အေျဖကမထြက္ေတာ့ စိတ္လည္းညစ္လွၿပီ။ ေဖေဖ့ကိုလည္း သနားလွၿပီ။ အိမ္ကိုလာလည္ၾကတဲ့ ေဖေဖ့မိတ္ေဆြေတြက “ဦးစစ္ႏိုင္ေရ ဒီပလိုမာ ေအာင္လက္မွတ္တက္ယူဖို႕ လိုက္မွာမွတ္လား”လို႕ ေမးၾကတိုင္း လိုက္ခ်င္ရဲ႕သားနဲ႕ မ်က္စိေကာင္းေကာင္းမျမင္ရတာကလြဲလုိ႕ က်န္းမာေရးေဒါင္ေဒါင္ျမည္တဲ့ ေဖေဖက “မလုိက္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ … ကၽြန္ေတာ့္က်န္းမာေရးကလည္း သိပ္ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး”ဆိုတဲ့ ျငင္းလိုက္သံေတြၾကားတုိင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ တစ္ရက္ေတာ့ မနက္ (၆း၀၀)နာရီကလည္း ထိုးေနၿပီ … ဆက္အိပ္လို႕လည္းမရတာနဲ႕ ခပ္ေစာေစာပဲထလိုက္တယ္။ ခါတုိင္းဆို (၈)နာရီထိုးကာနီးေလာက္ အိပ္ယာထတတ္ၿပီး မနက္(၉)နာရီထိုးကာနီးမွာ ကားငွားကာ ရံုးကိုသြားရေပမယ့္ ဒီေန႕ေတာ့ ကၽြန္မအဖို႕ေစာေစာစီးစီးႏိုးလာလို႕ ေမေမကေတာင္ အံ့ၾသေနတာျမင္ေတာ့ ဘာမွအေထြအထူးရွင္းျပမေနေတာ့ပဲ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ရံုးယူနီေဖာင္းလဲၿပီး ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးဆြဲလို႕ အိမ္နဲ႕သိပ္မေ၀းလွေသာ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ဆီသို႕ ထြက္လာလိုက္တယ္။ အခ်ိန္ကအေတာ္ေလးေစာေနတာနဲ႕ ကားခ်က္ခ်င္းမငွားေသးဘဲ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာ ရပ္ေနတုန္း ကၽြန္မေရွ႕ကိုထိုးရပ္လာတဲ့ BM တစ္စီး “ေတာင္ဥကၠလာ၊ မိုးေကာင္း၊ ရန္ကင္း၊ ေစ်းေကြ႕၊ ဆူးေလ”လို႕ တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေခၚေနတဲ့ ယာဥ္ေနာက္လုိက္လုပ္သားေလးရဲ႕ အသံကိုနားေထာင္ရင္း “ဒီကားက အေတာ္ေလးေခ်ာင္တာပဲ … ရံုးနားကိုလည္း ေရာက္တယ္ဆုိေတာ့ စီးသြားမယ္”လို႕ စိတ္ကူးလိုက္ၿပီး ကားေပၚတက္လုိက္တယ္။ ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းေနရာမရေသးေပမယ့္ သံုးမွတ္တိုင္ေလာက္အေရာက္မွာ ကၽြန္မရပ္ေနတဲ့ခံုနားကလူႀကီးတစ္ေယာက္ဆင္းသြားလို႕ ၀င္ထိုင္လိုက္ရင္း စိတ္ကူးတစ္ခ်ိဳ႕ပ်ံ႕လြင့္သြားရင္းနဲ႕ ရုတ္တရက္ကၽြန္မအေတြးတစ္ခုရသြားတယ္။ အခုလိုမ်ိဳးရံုးကို ေစာေစာထြက္လာတဲ့အခ်ိန္ဆို လူရွင္း၊ ကားေခ်ာင္တာမို႕ ကၽြန္မေၾကာက္တဲ့ အနံ႕အသက္ဆိုေတြ၊ ကားၾကပ္ၾကပ္မွာ ေလမရလို႕ အသက္ရွဴၾကပ္တာေတြမႀကံဳရေတာ့ဘူး။ ကားခက ရံုးအထိမွ ၂၀၀ိ/-၊ ကၽြန္မတစ္ေန႕တစ္ေန႕ တကၠစီငွားလို႕ကုန္က်ေငြက တစ္ရက္ကို ၃၀၀၀ိ/-၊ တစ္လဆုိ ၉၀၀၀၀ိ/-၊ ခုဆိုဘတ္ကားစီးရင္ တစ္ရက္မွ အသြားအျပန္အတြက္ ၄၀၀ိ/-၊ တစ္လလံုးစာမွ ၁၂၀၀၀ိ/-ပဲ ကုန္မွာ။ တကၠစီငွားစီးမယ့္ ပိုက္ဆံ ၉၀၀၀၀ိ/- ကို ေခၽြတာၿပီးစုလိုက္ရင္ (၂)လဆိုတာနဲ႕ ၁၈၀၀၀၀ိ/- ေလာက္ရမွာ။ ေဖေဖ ဒီပလိုမာသြားယူဖို႕ကလည္း ေနာက္(၂)လေလာက္ေနမွဆိုေတာ့ ကၽြန္မေဖေဖ့ကို ခရီးစရိတ္ကန္ေတာ့လို႕ရၿပီေပါ့။ ေဖေဖလည္း သူ႕ဆႏၵအတုိင္း ဗုုဒၶတကၠသိုလ္က ခ်ီးျမႇင့္တဲ့ ဒီပလိုမာကို ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က်သြားၿပီး တက္ယူႏိုင္ၿပီေပါ့။ ကၽြန္မစိတ္ကူးေလးနဲ႕ ကၽြန္မေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ့အတြက္ ႏႈတ္ခမ္းကၿပံဳးမိသြားတယ္ထင္ပ။ ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့အန္တီႀကီးနဲ႕ မတ္တပ္ရပ္ခရီးသည္အခ်ိဳ႕ ကၽြန္မကို ၾကည့္ေနၾကတာျမင္လည္း မရွက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ 

*--------------------------------------------------------------


* ဒီေန႕ေတာ့ ရံုးသြားမယ့္ကၽြန္မေျခလွမ္းေတြ တက္ၾကြေနခဲ့ပါတယ္။ မနက္ေစာေစာထ ထမင္းဟင္းခ်က္ခဲ့ၿပီး ရံုးသြားဖို႕ အိမ္ကမထြက္ခင္ေလးမွာ- “ေဖေဖ …. ဗုဒၶတကၠသိုလ္ကေနေပးတဲ့ ဒီပလိုမာကို ေဖေဖကိုယ္တုိင္ တက္ယူခ်င္တာမွတ္လား … ခရီးစရိတ္အတြက္ မပူနဲ႕ … သမီးကန္ေတာ့မယ္” ဆိုၿပီး ကၽြန္မစိတ္ကူးေလးကို ေျပာလိုက္တဲ့အခ်ိန္ အံ့ၾသ၀မ္းသာသြားတဲ့ ေဖေဖ့ရဲ႕မ်က္ႏွာ ကၽြန္မတစ္သက္ေမ့ႏုိင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ “ျဖစ္ပါ့မလား သမီးရယ္ … ငါ့သမီးက က်န္းမာေရးလည္း ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး … ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ မူးေမ့လဲေနမွျဖင့္ …..” “အို ေဖေဖရယ္ … သမီးက လူငယ္ပါ … ငါႏွလံုးေရာဂါသည္ပါဆိုၿပီး ႏုေနရင္ သမီးဘယ္ေတာ့မွ က်န္းမာမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး … ၿပီးေတာ့သမီးက်န္းမာစြာနဲ႕ သမီးကိုဒီအရြယ္ထိ ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ျပဳစုလာခဲ့တဲ့ ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕ ေက်းဇူးကိုျဖင့္ သမီးဘယ္ေလာက္မွဆပ္ႏုိင္ေသးတာ မဟုတ္ဘူး … သမီး ဒီေလာက္ေလးေတာ့ ျဖည့္ဆည္းေပးပါရေစ ေဖေဖရယ္”လို႕ ေျပာရင္း ၀မ္းသာစြာနဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ၀ဲလို႕ က်န္ခဲ့တဲ့ေဖေဖ့ကို ႏႈတ္ဆက္လုိ႕ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ေလးဆီသို႕ ထြက္လာေသာေျခလွမ္းေတြဟာ ေပါ့ပါးသြက္လက္လုိ႕ မလွမ္းမကမ္းကားဂိတ္မွာ ခရီးသည္ေတြတင္ေနရင္း “မိုးေကာင္း၊ ရန္ကင္း၊ ေစ်းေကြ႕၊ ဆူးေလ”လို႕ ေအာ္ေနတဲ့ BM ဘတ္စ္ကား ယာဥ္ေနာက္လိုက္ေလးရဲ႕ အသံေလးဟာ ကၽြန္မနားထဲမွာေတာ့ ခ်ိဳၿမိန္လွသလို မနက္ခင္းေလးဟာလည္း လွပေနပါေတာ့တယ္။ 

**မိုးညခ်မ္း**

-ကၽြန္မဒီေန႕ ဘတ္စ္ကားစီးခဲ့ၿပီ-

ဒီေန႕ေတာ့ မနက္ (၆)နာရီေလာက္ထလိုက္တယ္။ မေန႕ကရလာတဲ့စိတ္ကူးေလးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရင္း ေဖေဖျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵတစ္ခုကိုျဖည့္ဆည္းခြင့္ရမယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကေလးက ကၽြန္မအတြက္အလြန္ကိုၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ကာ တက္ၾကြရႊင္လန္းစြာ အိပ္ယာထျဖစ္ခဲ့တယ္။ အိပ္ယာကိုေသေသသပ္သပ္သိမ္းဆည္းလို႕ ေအာက္ထပ္ဆင္းလာကာ ဂတ္စ္မီးဖို (၂)ဖိုတြဲ တစ္ဖက္က ညကခ်က္ထားတဲ့အသားဟင္းေလးကိုေႏႊးထားရင္းနဲ႕ က်န္တဲ့တစ္ဖက္မွာ ထမင္းအိုးေလး ကပ်ာကယာတည္ထားတုန္း မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတုိက္လုိက္တယ္။ အိမ္ကမီးဖိုက ဂတ္စ္မီးဖိုဆိုေတာ့ အက်က္ျမန္တယ္ေလ။ ထမင္းအိုးဆူလာတဲ့အခ်ိန္ ထမင္းရည္ငွဲ႕ မီးမွ်င္းမွ်င္းနဲ႕ႏွပ္ထားလိုက္တယ္။ ထမင္းက်က္တာနဲ႕တစ္ၿပိဳင္နက္ ေႏႊးၿပီးသားဟင္းပူပူေႏြးေႏြးနဲ႕ ထမင္းကို ဆြမ္းေတာ္အတြက္ခူး၊ ေဖေဖနဲ႕ေမေမ့အတြက္ ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္နဲ႕ အဦးဖယ္ထားၿပီး ကၽြန္မထမင္းခ်ိဳင့္ထဲ ဟင္းနဲ႕ထမင္းမွ်တေအာင္ထည့္လိုက္ၿပီး ေရေႏြးအိုးေလးတစ္အိုး ေကာက္တည္လိုက္တယ္။ ေရေႏြးအိုးကို မီးမွိန္မွိန္နဲ႕ တည္ထားခဲ့လိုက္ၿပီး ေရမိုးခ်ိဳးဖီးလိမ္းျပင္ဆင္ကာ ရံုးယူနီေဖာင္းလဲၿပီး ေအာက္ဆင္းလာေတာ့ ေရေႏြးအိုးက ဆူေနၿပီ။ မီးဖိုေခ်ာင္ကဓါတ္ဘူးထဲ အျဖဴထည္ကို အရင္ျဖည့္၊ က်န္တာကိုေတာ့ ေဖေဖရဲ႕ေရေႏြးၾကမ္းဓါတ္ဘူးနဲ႕ ေမေမရဲ႕ေရေႏြးၾကမ္းဓါတ္ဘူးကို ျဖည့္လိုက္တယ္။ တစ္ေယာက္ကို ဓါတ္ဘူးတစ္ဘူးဆုိလို႕ လင္မယား(၂)ေယာက္မတည့္ၾကလို႕ေနမယ္လို႕ေတာ့ မေတြးေလနဲ႕။ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ကၽြန္မေဖေဖနဲ႕ေမေမတို႕ (၂)ဦးစလံုး ပင္စင္ယူၿပီးကတည္းက ေဖေဖကအေပၚထပ္မွာ တရားနာ၊ တရားစာအုပ္ဖတ္နဲ႕ ေအာက္ထပ္သိပ္မဆင္းတတ္သလို၊ ေမေမကလည္း ေအာက္ထပ္က တီဗြီေရွ႕မွာတစ္ေနကုန္နီးပါး ကိုရီးယားကားကို ထိုင္ၾကည့္ေနတတ္ၾကသူေတြ။ ကၽြန္မတို႕ေမာင္ႏွမေတြကလည္း အစ္ကိုက တပ္မေတာ္အရာရွိတစ္ေယာက္ေပမုိ႕ တာ၀န္က်ရာၿမိဳ႕တစ္ခုမွာ၊ ကၽြန္မကလည္း ကုမၸဏီတစ္ခုက၀န္ထမ္းတစ္ဦး၊ ညီမေလးကလည္း ပုဂၢလိကဘဏ္တစ္ခုက၀န္ထမ္းေတြမို႕ အိမ္မွာမရွိတတ္ၾကသူေတြ။ ေဖေဖကေတာ့ သူ၀ါသနာပါရာ ရပ္ကြက္သာေရး၊ နာေရးေတြလုပ္ေနရလို႕ အျပင္ထြက္ျဖစ္ေပမယ့္ ေမေမကေတာ့ ပင္စင္ယူၿပီးကတည္းက ေခ်ာ္လဲကာေျခေထာက္က်ိဳးခဲ့ၿပီး ဒုကၡိတျဖစ္ခဲ့သူမို႕ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ တီဗြီေရွ႕နဲ႕ သူမအိပ္စက္ရာ အိပ္ခန္းကိုသာ ကူးခတ္ေနရသူ။ အျပင္ေတာင္မထြက္ျဖစ္တဲ့သူဆိုေတာ့ ေမေမထုိင္တတ္တဲ့ေနရာနားမွာ ေရေႏြးေသာက္ခ်င္တဲ့အခါ အလြယ္တကူရႏိုင္ေအာင္ ဓါတ္ဘူးကိုခ်ထားေပးသလို အေပၚထပ္က ေဖေဖထိုင္ကာတရားနာတတ္တဲ့ ပက္လက္ကုလားထိုင္နားမွာလည္း ေရေႏြးေသာက္ခ်င္တဲ့အခါ အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ ဓါတ္ဘူးေလးတစ္ခု ထားေပးလိုက္တယ္။ လူႀကီးေတြဆိုေတာ့လည္း ေရေအးထက္ ေရေႏြးကို ခံုမင္တတ္ၾကသူေတြ မဟုတ္လား။

 *--------------------------------------------------------------

* ကၽြန္မတုိ႕မိသားစုေလးက ၾကပ္တည္းဆင္းရဲလြန္းတဲ့ မိသားစုမ်ိဳးမဟုတ္သလို က်ိက်ိတက္ခ်မ္းသာလြန္းတဲ့ မိသားစုေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ အစိုးရကခ်ေပးတဲ့ေျမကြက္ေလးကို (၂)ေယာက္သားစုထားတဲ့ေခၽြးနည္းစာေလးနဲ႕ ႏွစ္ထပ္တုိက္အိမ္ေလးေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ေဖေဖနဲ႕ေမေမတုိ႕ (၂)ဦးလံုး ပင္စင္ယူတဲ့အခါမွာေတာ့ အိုးပိုင္အိမ္ပိုင္နဲ႕ အေျခမပ်က္ခဲ့ပါဘူး။ စုတတ္ေဆာင္းတတ္တဲ့ ေမေမ့ေၾကာင့္ ဘဏ္မွာပိုက္ဆံအနည္းငယ္စုထားမိခဲ့လို႕ မိဘ(၂)ပါးလံုးပင္စင္ယူခ်ိန္မွာ ဘဏ္တိုးေလးနဲ႕ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေနခဲ့ေပမယ့္ သူမ်ားေခၽြးနည္းစာကို လိမ္လည္လွည့္ယူတတ္တဲ့ သူအခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ စုေဆာင္းမိထားတဲ့ေငြေၾကးေတြဆံုး႐ံႈးခဲ့ခ်ိန္မွာေတာ့ အစ္ကိုႀကီးနဲ႕ကၽြန္မဘြဲ႕ရၿပီးလို႕ လုပ္ငန္းခြင္၀င္ခ်ိန္မွာေပါ့။ အစ္ကိုက တပ္မေတာ္နည္းပညာတကၠသိုလ္ကဘြဲ႕ရခဲ့ၿပီး သူေက်ာင္းဆင္းကတည္းက သူ႕လစာခ်က္စာအုပ္ကို ေမေမ့ဆီ အပ္ထားခဲ့တယ္။ သူ႕လစာကို ေမေမထုတ္ေပးၿပီး အိမ္စရိတ္၊ သူ႕ဘဏ္စာအုပ္ထဲ စုဖို႕ေငြဆိုၿပီး ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာကာ ပို႕သေလာက္ေငြကိုသာ ေလာက္ငွေအာင္သံုးခဲ့ၿပီး ဘယ္ေတာ့မွအိမ္ကို ေနာက္ထပ္လက္ျဖန္႕မေတာင္းတတ္ခဲ့သူ။ ကၽြန္မကေတာ့ ကုမၸဏီတစ္ခုက အႀကီးပိုင္း၀န္ထမ္းတစ္ဦး။ ရတဲ့လစာက ႏွစ္သိန္းေက်ာ္။ ေမေမ့ကို တစ္သိန္းေလာက္သာအပ္ၿပီး က်န္တာကို ကၽြန္မသံုးဖို႕ခ်န္ထားတတ္တယ္။ အစ္ကို႕လစာကပိုတဲ့ တစ္သိန္းရယ္၊ ကၽြန္မအပ္တဲ့လစာ တစ္သိန္း၊ စုစုေပါင္း ႏွစ္သိန္းနဲ႕ တစ္လတစ္လအိမ္စရိတ္ကို အဆင္ေျပေအာင္ ေမေမက ေလာက္ငွေအာင္စီမံေပးတယ္။ ေစ်း၀ယ္ေပးတာက ညီမေလး။ ခ်က္တာျပဳတ္တာေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕ညီမေလး အဆင္ေျပသလိုခ်က္ၾကတယ္။ အပို၀င္ေငြရယ္လုိ႕ မရွိေတာ့တဲ့ ကၽြန္မတုိ႕မိသားစုေလးအတြက္ အစစအရာရာအဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ကိစၥကိုလည္း ေသခ်ာစြာစီမံခန္႕ခြဲတတ္သူက ေမေမ။ ကၽြန္မက ႏွလံုးေရာဂါရွိသူမို႕ အနံ႕အသက္ဆိုးတာတုိ႕ အသက္ရွဳၾကပ္လာတာတုိ႕ဆို မူးေမ့တတ္သူပါ။ ငယ္စဥ္ကလည္း ေဖေဖ့ရံုးမွ ေဖေဖ့အတြက္ သီးသန္႕ေပးထားေသာ ကားျဖင့္သာ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ခဲ့ရသလို တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတက္ျပန္ေတာ့လည္း အိမ္ေရွ႕အထိလာႀကိဳေပးတဲ့ ေက်ာင္းကားနဲ႕သာ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရပါတယ္။


ဒါေၾကာင့္မို႕ လုပ္ငန္းခြင္၀င္တဲ့အခါမွာေတာ့ ရံုး Ferry မရွိတဲ့အတြက္ ကၽြန္မရံုးသြားတဲ့အခါ ဘတ္စ္ကားၾကပ္လို႕ အသက္ရွဴၾကပ္မွာတုိ႕၊ ရံုးျပန္တဲ့အခ်ိန္ ေခၽြးနံ႕ေတြၾကားထဲမွာ အနံ႕မခံႏိုင္ျဖစ္ၿပီး မူးေမ့လဲမွာတုိ႕ေၾကာက္ၿပီး တစ္လတစ္လရတဲ့ လစာထဲကေန ရံုးသြားရံုးျပန္ကို တကၠစီနဲ႕သာ သြားျဖစ္ေနတာ အလုပ္စ၀င္ကတည္းကပဲေပါ့။ အလုပ္နဲ႕အိမ္နဲ႕ကို တကၠစီတစ္ခါငွား ၁၅၀၀ိ/-၊ အသြားအျပန္ဆိုေတာ့ တစ္ရက္ကို ၃၀၀၀ိ/- ကုန္တယ္။ ေမေမ့ကို တစ္သိန္းအပ္ၿပီး က်န္တဲ့တစ္သိန္းေက်ာ္က တစ္လတစ္လ တကၠစီဖိုးတင္ ကိုးေသာင္းနီးပါးကုန္တယ္။ ဒါေတာင္က်န္တဲ့ တိုလီမုတ္စပစၥည္းေတြ၊ အ၀တ္အစားေတြ၀ယ္တာ မပါေသးဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မတစ္လတစ္လ ပိုက္ဆံေလးေတာင္ စုမိတယ္လုိ႕လည္း မရွိခဲ့ဘူးေပါ့။ အသက္(၈၀)နားကပ္ေနၿပီး အစိုးရ၀န္ထမ္းပင္စင္စားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မေဖေဖက ရပ္ကြက္သာေရး၊ နာေရးကိုလည္း အားႀကိဳးမာန္တက္လုပ္ေပးတဲ့အျပင္ ဗုဒၶတကၠသိုလ္တစ္ခုမွာလည္း ဒီပလိုမာတက္ေရာက္ၿပီး ဗုဒၶစာေပေတြကို ေလ့လာက်က္မွတ္ေနသူ။ တစ္ကယ္ဆုိ ကၽြန္မေဖေဖရဲ႕ ညာဘက္မ်က္လံုးက ခြဲစိတ္မႈမွားယြင္းျခင္းေၾကာင့္ မ်က္ၾကည္လႊာပ်က္စီးေနခဲ့ၿပီး ေနာက္တစ္ဖက္ကေတာ့ ေသြးေၾကာေလးေတြေပါက္ေနလုိ႕ မ်က္စိႏွစ္ကြင္းကလည္း ေကာင္းမြန္စြာအလင္းရေနတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ မ်က္မွန္အထူႀကီးတပ္ရတဲ့အျပင္ မွန္ဘီလူးအထူႀကီးနဲ႕ ၾကည့္ပါမွ စာေတြကိုေ၀ေ၀၀ါး၀ါးျမင္ရသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္ ဇြဲမေလွ်ာ့ကာ ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈတကၠသိုလ္က ဒီပလိုမာစာေမးပြဲကို ရေအာင္ေျဖဆိုခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ပတ္ေက်ာ္ေလာက္က ကၽြန္မရံုးကျပန္လာေတာ့ ေဖေဖနဲ႕ေမေမတို႕ စကားေျပာေနသံၾကားၿပီး အေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမိတယ္။ “အေမႀကီးေရ … ကိုယ္ေတာ့ စာေမးပြဲေအာင္တယ္ … အဲဒါ ေနာက္ႏွစ္လေလာက္ေနရင္ ဗုဒၶတကၠသိုလ္ရဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာေတာ္ရွိရာ ၿမိဳ႕ေလးမွာ ဒီပလိုမာသြားယူရမွာ … အတူတူစာေမးပြဲေအာင္တဲ့ ဦး၀င္းလိႈင္တုိ႕ … ဦးေမာ္စီတုိ႕ေတြလည္း ပါမယ္ … အကုန္သြားၾကမွာကြ … ဆရာေတာ္ကလည္း ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က်တက္ယူေစခ်င္တယ္လို႕ ေျပာတယ္ကြာ … အားလံုးကသြားၾကမယ္ဆုိေတာ့ ကိုယ္လည္းလိုက္သြားခ်င္လိုက္တာ … တစ္သိန္းခြဲေလာက္ေတာ့ ကုန္မယ္ေျပာတယ္ အေမႀကီးရာ” “လိုက္ခ်င္တာေတာ့ လိုက္ခ်င္တာေပါ့ အေဖႀကီးရယ္ … ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတုိ႕မွာ ဘယ္မလည္းပိုက္ဆံ … သားႀကီးနဲ႕ သမီးလတ္တုိ႕လစာေတြနဲ႕ တစ္လတစ္လ အလ်င္မီေလာက္ငွေအာင္ စားေနၾကရတာ … ဘယ္ကပိုက္ဆံရွိမွာလည္းရွင္ … ဒါေတာင္ သမီးငယ္ေလးေက်ာင္းၿပီးသြားလို႕ အမ်ားႀကီးေတာ္သြားတာ” “ေအးကြာ … ကိုယ္လည္း မနက္က ဆရာေတာ္ဆီ ဦး၀င္းလိႈင္တုိ႕နဲ႕အတူသြားရင္း စာေမးပြဲေအာင္ၿပီး ဒီပလိုမာရတဲ့သူေတြ အကုန္သြားၾကမွာဆုိေတာ့ လိုက္ခ်င္သြားလို႕ပါကြာ … ဒီလိုပဲ ေျပာၾကည့္တာ” “ဒီလိုလုပ္ … ကၽြန္မ လက္ေကာက္ႏွစ္ကြင္းေလာက္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီေပါင္ၿပီး ပုိက္ဆံေခ်းၾကည့္မယ္ … အဲဒါနဲ႕သြားေပါ့ … ေနာက္မွတျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ေရြးၾကတာေပါ့” “ဟာ … မျဖစ္ပါဘူးကြာ … ျပန္ေရြးမယ္ဆုိလည္း ဘာပိုက္ဆံနဲ႕ျပန္ေရြးၾကမွာတုန္းကြ … တစ္သက္နဲ႕တစ္ကိုယ္ တစ္ခါမွလည္း ေပါင္ႏွံၿပီး ဘယ္သူ႕ဆီကမွ ပိုက္ဆံမေခ်းဖူးဘူးကြာ … ေနပါေစ … ကိုယ္မသြားေတာ့ပါဘူး …” ေၾသာ္ … ျဖစ္ရေလ ေဖေဖရယ္။ ကၽြန္မ ေဖေဖဆႏၵကိုဘယ္လိုျဖည့္ဆည္းေပးရပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ ပိုက္ဆံလိုက္ေခ်းၾကည့္ရ ေကာင္းမလား? ဒါမွမဟုတ္ ရံုးကေခ်းေငြထုတ္ရင္ေကာင္းမလား? ခက္တာက ငယ္ငယ္ကတည္းက ေမေမဆံုးမထားတဲ့အတုိင္း “ေငြေရးေၾကးေရး ေခ်းတာငွားတာ မႀကိဳက္ဘူး။ မလုပ္ရဘူး”ဆိုတဲ့ စကားအတုိင္း သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက တစ္ခါမွ အေခ်းအငွားလည္း လုပ္ဖူးတာမဟုတ္။ ကၽြန္မကိုယ္ပိုင္စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံကလည္းမရွိနဲ႕ေတာ့ ခက္ေနပါၿပီ။ ေနာက္ႏွစ္လေက်ာ္ေလာက္မွဆို အခ်ိန္ေတာ့ရပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုက္မယ့္သူစာရင္းက ႀကိဳေပးရတာလားမသိ။ ကၽြန္မလည္းအေတြးေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာနဲ႕ တစ္ညလံုးအိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ပါဘူး။ အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္ေနတဲ့ မိဘေတြကို ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြ၊ လုပ္ခ်င္တာေတြကို စိတ္တုိင္းက် ေပးမလုပ္ေစႏိုင္တဲ့အတြက္လည္း ကၽြန္မ၀မ္းနည္းမိတယ္။ ဒါနဲ႕မ်ား ဘုရားရွိခိုးတုိင္း ဆုေတာင္းမိတာရွိေသးတယ္။ “မိဘေက်းဇူးဆပ္ႏိုင္ေသာ သားသမီးျဖစ္ရပါလို၏”တဲ့လား? … 


*--------------------------------------------------------------

* တစ္ပတ္ေလာက္စဥ္းစားရင္း အေျဖကမထြက္ေတာ့ စိတ္လည္းညစ္လွၿပီ။ ေဖေဖ့ကိုလည္း သနားလွၿပီ။ အိမ္ကိုလာလည္ၾကတဲ့ ေဖေဖ့မိတ္ေဆြေတြက “ဦးစစ္ႏိုင္ေရ ဒီပလိုမာ ေအာင္လက္မွတ္တက္ယူဖို႕ လိုက္မွာမွတ္လား”လို႕ ေမးၾကတိုင္း လိုက္ခ်င္ရဲ႕သားနဲ႕ မ်က္စိေကာင္းေကာင္းမျမင္ရတာကလြဲလုိ႕ က်န္းမာေရးေဒါင္ေဒါင္ျမည္တဲ့ ေဖေဖက “မလုိက္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ … ကၽြန္ေတာ့္က်န္းမာေရးကလည္း သိပ္ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး”ဆိုတဲ့ ျငင္းလိုက္သံေတြၾကားတုိင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ တစ္ရက္ေတာ့ မနက္ (၆း၀၀)နာရီကလည္း ထိုးေနၿပီ … ဆက္အိပ္လို႕လည္းမရတာနဲ႕ ခပ္ေစာေစာပဲထလိုက္တယ္။ ခါတုိင္းဆို (၈)နာရီထိုးကာနီးေလာက္ အိပ္ယာထတတ္ၿပီး မနက္(၉)နာရီထိုးကာနီးမွာ ကားငွားကာ ရံုးကိုသြားရေပမယ့္ ဒီေန႕ေတာ့ ကၽြန္မအဖို႕ေစာေစာစီးစီးႏိုးလာလို႕ ေမေမကေတာင္ အံ့ၾသေနတာျမင္ေတာ့ ဘာမွအေထြအထူးရွင္းျပမေနေတာ့ပဲ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ရံုးယူနီေဖာင္းလဲၿပီး ထမင္းခ်ိဳင့္ေလးဆြဲလို႕ အိမ္နဲ႕သိပ္မေ၀းလွေသာ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ဆီသို႕ ထြက္လာလိုက္တယ္။ အခ်ိန္ကအေတာ္ေလးေစာေနတာနဲ႕ ကားခ်က္ခ်င္းမငွားေသးဘဲ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာ ရပ္ေနတုန္း ကၽြန္မေရွ႕ကိုထိုးရပ္လာတဲ့ BM တစ္စီး “ေတာင္ဥကၠလာ၊ မိုးေကာင္း၊ ရန္ကင္း၊ ေစ်းေကြ႕၊ ဆူးေလ”လို႕ တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေခၚေနတဲ့ ယာဥ္ေနာက္လုိက္လုပ္သားေလးရဲ႕ အသံကိုနားေထာင္ရင္း “ဒီကားက အေတာ္ေလးေခ်ာင္တာပဲ … ရံုးနားကိုလည္း ေရာက္တယ္ဆုိေတာ့ စီးသြားမယ္”လို႕ စိတ္ကူးလိုက္ၿပီး ကားေပၚတက္လုိက္တယ္။ ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းေနရာမရေသးေပမယ့္ သံုးမွတ္တိုင္ေလာက္အေရာက္မွာ ကၽြန္မရပ္ေနတဲ့ခံုနားကလူႀကီးတစ္ေယာက္ဆင္းသြားလို႕ ၀င္ထိုင္လိုက္ရင္း စိတ္ကူးတစ္ခ်ိဳ႕ပ်ံ႕လြင့္သြားရင္းနဲ႕ ရုတ္တရက္ကၽြန္မအေတြးတစ္ခုရသြားတယ္။ အခုလိုမ်ိဳးရံုးကို ေစာေစာထြက္လာတဲ့အခ်ိန္ဆို လူရွင္း၊ ကားေခ်ာင္တာမို႕ ကၽြန္မေၾကာက္တဲ့ အနံ႕အသက္ဆိုေတြ၊ ကားၾကပ္ၾကပ္မွာ ေလမရလို႕ အသက္ရွဴၾကပ္တာေတြမႀကံဳရေတာ့ဘူး။ ကားခက ရံုးအထိမွ ၂၀၀ိ/-၊ ကၽြန္မတစ္ေန႕တစ္ေန႕ တကၠစီငွားလို႕ကုန္က်ေငြက တစ္ရက္ကို ၃၀၀၀ိ/-၊ တစ္လဆုိ ၉၀၀၀၀ိ/-၊ ခုဆိုဘတ္ကားစီးရင္ တစ္ရက္မွ အသြားအျပန္အတြက္ ၄၀၀ိ/-၊ တစ္လလံုးစာမွ ၁၂၀၀၀ိ/-ပဲ ကုန္မွာ။ တကၠစီငွားစီးမယ့္ ပိုက္ဆံ ၉၀၀၀၀ိ/- ကို ေခၽြတာၿပီးစုလိုက္ရင္ (၂)လဆိုတာနဲ႕ ၁၈၀၀၀၀ိ/- ေလာက္ရမွာ။ ေဖေဖ ဒီပလိုမာသြားယူဖို႕ကလည္း ေနာက္(၂)လေလာက္ေနမွဆိုေတာ့ ကၽြန္မေဖေဖ့ကို ခရီးစရိတ္ကန္ေတာ့လို႕ရၿပီေပါ့။ ေဖေဖလည္း သူ႕ဆႏၵအတုိင္း ဗုုဒၶတကၠသိုလ္က ခ်ီးျမႇင့္တဲ့ ဒီပလိုမာကို ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က်သြားၿပီး တက္ယူႏိုင္ၿပီေပါ့။ ကၽြန္မစိတ္ကူးေလးနဲ႕ ကၽြန္မေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ့အတြက္ ႏႈတ္ခမ္းကၿပံဳးမိသြားတယ္ထင္ပ။ ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့အန္တီႀကီးနဲ႕ မတ္တပ္ရပ္ခရီးသည္အခ်ိဳ႕ ကၽြန္မကို ၾကည့္ေနၾကတာျမင္လည္း မရွက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ 

*--------------------------------------------------------------


* ဒီေန႕ေတာ့ ရံုးသြားမယ့္ကၽြန္မေျခလွမ္းေတြ တက္ၾကြေနခဲ့ပါတယ္။ မနက္ေစာေစာထ ထမင္းဟင္းခ်က္ခဲ့ၿပီး ရံုးသြားဖို႕ အိမ္ကမထြက္ခင္ေလးမွာ- “ေဖေဖ …. ဗုဒၶတကၠသိုလ္ကေနေပးတဲ့ ဒီပလိုမာကို ေဖေဖကိုယ္တုိင္ တက္ယူခ်င္တာမွတ္လား … ခရီးစရိတ္အတြက္ မပူနဲ႕ … သမီးကန္ေတာ့မယ္” ဆိုၿပီး ကၽြန္မစိတ္ကူးေလးကို ေျပာလိုက္တဲ့အခ်ိန္ အံ့ၾသ၀မ္းသာသြားတဲ့ ေဖေဖ့ရဲ႕မ်က္ႏွာ ကၽြန္မတစ္သက္ေမ့ႏုိင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ “ျဖစ္ပါ့မလား သမီးရယ္ … ငါ့သမီးက က်န္းမာေရးလည္း ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး … ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ မူးေမ့လဲေနမွျဖင့္ …..” “အို ေဖေဖရယ္ … သမီးက လူငယ္ပါ … ငါႏွလံုးေရာဂါသည္ပါဆိုၿပီး ႏုေနရင္ သမီးဘယ္ေတာ့မွ က်န္းမာမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး … ၿပီးေတာ့သမီးက်န္းမာစြာနဲ႕ သမီးကိုဒီအရြယ္ထိ ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ျပဳစုလာခဲ့တဲ့ ေဖေဖ၊ ေမေမတုိ႕ ေက်းဇူးကိုျဖင့္ သမီးဘယ္ေလာက္မွဆပ္ႏုိင္ေသးတာ မဟုတ္ဘူး … သမီး ဒီေလာက္ေလးေတာ့ ျဖည့္ဆည္းေပးပါရေစ ေဖေဖရယ္”လို႕ ေျပာရင္း ၀မ္းသာစြာနဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ၀ဲလို႕ က်န္ခဲ့တဲ့ေဖေဖ့ကို ႏႈတ္ဆက္လုိ႕ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ေလးဆီသို႕ ထြက္လာေသာေျခလွမ္းေတြဟာ ေပါ့ပါးသြက္လက္လုိ႕ မလွမ္းမကမ္းကားဂိတ္မွာ ခရီးသည္ေတြတင္ေနရင္း “မိုးေကာင္း၊ ရန္ကင္း၊ ေစ်းေကြ႕၊ ဆူးေလ”လို႕ ေအာ္ေနတဲ့ BM ဘတ္စ္ကား ယာဥ္ေနာက္လိုက္ေလးရဲ႕ အသံေလးဟာ ကၽြန္မနားထဲမွာေတာ့ ခ်ိဳၿမိန္လွသလို မနက္ခင္းေလးဟာလည္း လွပေနပါေတာ့တယ္။ 

**မိုးညခ်မ္း**