အနည္းဆံုးေတာ့ ဆံုစည္းဖို႕အတြက္လား
… ခြဲခြာဖို႕အတြက္လား …. ဆိုတာကိုေတာ့ သိသင့္တာေပါ့…
. ကြန္ပ်ဴတာကိုပိတ္… လက္ဆြဲအိတ္ထဲထည့္…
အထုပ္အပိုးေတြကို သယ္ပိုး..
ေျဖးေျဖးျခင္းပိတ္သြားမဲ့ ဓါတ္ေလွေခါးၾကားကေန
ငါ့အခန္းေလးကို ေျဖးေျဖးျခင္း ခိုး ၾကည့္…
5ႏွစ္တာ ေႏြးေထြးမွဳေတြနဲ႕…
ငါ့အရိပ္ တစိတ္တေလမ်ား က်န္ခဲ့ေလဦးမလား…
ကားေပၚကိုတက္… ျပဳတင္းေပါက္က ၾကည့္ေတာ့..
လမ္းမ တစ္ ေလွ်ာက္ ေရာ္ရြက္ေတြက ဟိုနား.. ဒီနား.. ခပ္၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနတာ ေရႊအိုေရာင္… ေဆးရံုႀကီးေရွ႕က ျဖတ္ေမာင္းေတာ့..
ထိုင္းဘုရင္ ဘူမိေဘာက ငါ့ကိုၾကည့္ေနမလား ..
ၾကည္ႏူးတာလား.. ေၾကကြဲတာလား ..
အားေပးတာလား… တားေနေလေရာ့ သလား…
အိမ္ျပန္ရမတဲ့လား… ေပ်ာ္စရာႀကီးဆိုပါလား…
ေမွ်ာ္ေနၾကသတဲ့လား.. ရင္ခုန္ရမတဲ့လား…
ေၾသာ္…အိမ္ကိုျပန္ရမတဲ့လား…
Posted by ေက်ာပိုးအိတ္
အနည္းဆံုးေတာ့ ဆံုစည္းဖို႕အတြက္လား
… ခြဲခြာဖို႕အတြက္လား …. ဆိုတာကိုေတာ့ သိသင့္တာေပါ့…
. ကြန္ပ်ဴတာကိုပိတ္… လက္ဆြဲအိတ္ထဲထည့္…
အထုပ္အပိုးေတြကို သယ္ပိုး..
ေျဖးေျဖးျခင္းပိတ္သြားမဲ့ ဓါတ္ေလွေခါးၾကားကေန
ငါ့အခန္းေလးကို ေျဖးေျဖးျခင္း ခိုး ၾကည့္…
5ႏွစ္တာ ေႏြးေထြးမွဳေတြနဲ႕…
ငါ့အရိပ္ တစိတ္တေလမ်ား က်န္ခဲ့ေလဦးမလား…
ကားေပၚကိုတက္… ျပဳတင္းေပါက္က ၾကည့္ေတာ့..
လမ္းမ တစ္ ေလွ်ာက္ ေရာ္ရြက္ေတြက ဟိုနား.. ဒီနား.. ခပ္၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနတာ ေရႊအိုေရာင္… ေဆးရံုႀကီးေရွ႕က ျဖတ္ေမာင္းေတာ့..
ထိုင္းဘုရင္ ဘူမိေဘာက ငါ့ကိုၾကည့္ေနမလား ..
ၾကည္ႏူးတာလား.. ေၾကကြဲတာလား ..
အားေပးတာလား… တားေနေလေရာ့ သလား…
အိမ္ျပန္ရမတဲ့လား… ေပ်ာ္စရာႀကီးဆိုပါလား…
ေမွ်ာ္ေနၾကသတဲ့လား.. ရင္ခုန္ရမတဲ့လား…
ေၾသာ္…အိမ္ကိုျပန္ရမတဲ့လား…
Posted by ေက်ာပိုးအိတ္
No comments:
Post a Comment