ငါ့ေရွ႕ကို ေရာက္ရွိလာ
ငါ့ရင္ခြင္မွာ ဝင္ခိုနား
သစ္႐ြက္ကေလးမွာ ငါခိုနား။
ပင့္သက္ေတြျမင့္တက္
ခ်စ္ဆိပ္ေတြလည္းတက္ခဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္
လေရာင္ကေလးဟာ ပိုေအးျမ
စံပယ္ကေလးေတြ ပိုသင္းပ်ံ႕
ေလေျပကေလးေရ ညွင္းညွင္းညက္ညက္
သြင္းပက္ပါဦးကြယ္။
ငါက ရင္ဝကိုဆီးကန္
ခ်စ္သက္အဖန္ဖန္ ျပန္ရွင္ခဲ့
အခ်စ္မွာ နီးျခင္းေဝးျခင္း မရွိ
ျဖဴသည္မည္းသည္ မရွိ။
အိုျခင္းေဟာင္းျခင္း မရွိ။
ႀကီးသည္ငယ္သည္လည္း မရွိ။
အခ်စ္ရွိရာ အခ်စ္လာ
ခ်စ္နဲ႔ခ်စ္ေပါင္း ခ်စ္သာရ
ဒါဟာ ခ်စ္ရဲ႕ ပဏာမ သာဓကဆိုပါစို႔။
တရိပ္ရိပ္ တေစ့ေစ့ျမင္
တသိမ့္သိမ့္ၾကည္ႏူး
တသက္မွာ တမီနစ္စာမွ် ေဝးလို႔မရဘူး။
သူ ဘာလုပ္ေန ဘယ္သြားသလဲ
ဘယ္သူနဲ႔ေျပာေနလဲ ဘာမွာရွိေနလဲ
ေတြးစိတ္ပူပင္၊ ေတြၿပီးရင္း ေတြ႕ခ်င္
တသေခ်ၤမက ေဝးကြာ အခုမွ ျပန္လာေတြ႕ရသူ။
ကိုယ္ေရးတဲ့စာ သူဖတ္
သူေရးတဲ့စာ ကိုယ္ဖတ္
တခါ ႏွစ္ခါ သုံးေလးခါ ျပန္ၾကည့္ ျပန္ႀကိဳက္ ျပန္ႏွစ္ၿခိဳက္
သူ႔ရဲ႕ အဆုံးအမ၊ ဒႆ၊ နိယာမအယူအဆေတြနဲ႔
သူရဲ႕ သဘာဝ အဘိဓမၼေတြ ၾကားနာ ၾကည္ျဖဴ၊ လက္ခံသူ။
တကယ္လား ႏွစ္ကယ္
ဒါဆို ခ်စ္တယ္ျပန္ေျပာ
ကဲပို... နည္းနည္းလား အမ်ားႀကီးလား တပုံႀကီးကြာ၊
လိုသေလာက္ကြာ ေမးခြန္းထပ္ထပ္ အေျဖခါခါ
သူနဲ႔ကုိယ္ ခ်စ္က်မ္းကို ႐ြတ္ဆို
ခ်စ္ကို ေစာဒနာခဲ့တယ္။
အခုေတာ့
သစ္႐ြက္ကေလး ငါ့ကမၻာမွ ထြက္ခြါ
တဖန္သစ္ၿပီး ႏုလိုက္ရင့္လိုက္ စိမ္းလိုက္ဝါလိုက္
နီလိုက္ညိဳလိုက္ ေဝလိုက္ေႂကြလိုက္
ကို႔ကိုအလွဆင္သူ ေလာကကို အလွဆင္သူ
အထူး ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူ။
အို... သစ္႐ြက္ကေလးေရ
အရာရာကို ကိုယ္ၾကည္ျဖဴပါတယ္
ဒီေန႔အထိ ကေလးပုံျပင္ထဲကလို
ကိုယ္က ကိုေ႐ႊယုန္ပါပဲ။ ။
*ေလာင္စာ*
ငါ့ေရွ႕ကို ေရာက္ရွိလာ
ငါ့ရင္ခြင္မွာ ဝင္ခိုနား
သစ္႐ြက္ကေလးမွာ ငါခိုနား။
ပင့္သက္ေတြျမင့္တက္
ခ်စ္ဆိပ္ေတြလည္းတက္ခဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္
လေရာင္ကေလးဟာ ပိုေအးျမ
စံပယ္ကေလးေတြ ပိုသင္းပ်ံ႕
ေလေျပကေလးေရ ညွင္းညွင္းညက္ညက္
သြင္းပက္ပါဦးကြယ္။
ငါက ရင္ဝကိုဆီးကန္
ခ်စ္သက္အဖန္ဖန္ ျပန္ရွင္ခဲ့
အခ်စ္မွာ နီးျခင္းေဝးျခင္း မရွိ
ျဖဴသည္မည္းသည္ မရွိ။
အိုျခင္းေဟာင္းျခင္း မရွိ။
ႀကီးသည္ငယ္သည္လည္း မရွိ။
အခ်စ္ရွိရာ အခ်စ္လာ
ခ်စ္နဲ႔ခ်စ္ေပါင္း ခ်စ္သာရ
ဒါဟာ ခ်စ္ရဲ႕ ပဏာမ သာဓကဆိုပါစို႔။
တရိပ္ရိပ္ တေစ့ေစ့ျမင္
တသိမ့္သိမ့္ၾကည္ႏူး
တသက္မွာ တမီနစ္စာမွ် ေဝးလို႔မရဘူး။
သူ ဘာလုပ္ေန ဘယ္သြားသလဲ
ဘယ္သူနဲ႔ေျပာေနလဲ ဘာမွာရွိေနလဲ
ေတြးစိတ္ပူပင္၊ ေတြၿပီးရင္း ေတြ႕ခ်င္
တသေခ်ၤမက ေဝးကြာ အခုမွ ျပန္လာေတြ႕ရသူ။
ကိုယ္ေရးတဲ့စာ သူဖတ္
သူေရးတဲ့စာ ကိုယ္ဖတ္
တခါ ႏွစ္ခါ သုံးေလးခါ ျပန္ၾကည့္ ျပန္ႀကိဳက္ ျပန္ႏွစ္ၿခိဳက္
သူ႔ရဲ႕ အဆုံးအမ၊ ဒႆ၊ နိယာမအယူအဆေတြနဲ႔
သူရဲ႕ သဘာဝ အဘိဓမၼေတြ ၾကားနာ ၾကည္ျဖဴ၊ လက္ခံသူ။
တကယ္လား ႏွစ္ကယ္
ဒါဆို ခ်စ္တယ္ျပန္ေျပာ
ကဲပို... နည္းနည္းလား အမ်ားႀကီးလား တပုံႀကီးကြာ၊
လိုသေလာက္ကြာ ေမးခြန္းထပ္ထပ္ အေျဖခါခါ
သူနဲ႔ကုိယ္ ခ်စ္က်မ္းကို ႐ြတ္ဆို
ခ်စ္ကို ေစာဒနာခဲ့တယ္။
အခုေတာ့
သစ္႐ြက္ကေလး ငါ့ကမၻာမွ ထြက္ခြါ
တဖန္သစ္ၿပီး ႏုလိုက္ရင့္လိုက္ စိမ္းလိုက္ဝါလိုက္
နီလိုက္ညိဳလိုက္ ေဝလိုက္ေႂကြလိုက္
ကို႔ကိုအလွဆင္သူ ေလာကကို အလွဆင္သူ
အထူး ေက်းဇူးတင္ထိုက္သူ။
အို... သစ္႐ြက္ကေလးေရ
အရာရာကို ကိုယ္ၾကည္ျဖဴပါတယ္
ဒီေန႔အထိ ကေလးပုံျပင္ထဲကလို
ကိုယ္က ကိုေ႐ႊယုန္ပါပဲ။ ။
*ေလာင္စာ*
No comments:
Post a Comment