-သစ္ပုတ္ပင္ေအာက္က တီတစ္ေကာင္ ( ၀တၳဳငယ္ )-

>

သစ္ပုတ္ပင္ဟာ အထင္ကရအမွတ္အသားတစ္ခုပါ။ အနာဂတ္ခြန္အားတို႔ကို ေရေလာင္းေပါင္းသင္ေပးရာ ေနရာရဲ႕ နိမိတ္ပုံ။ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း၊ စိမ္းလန္းျခင္းတို႔ႏွင့္အတူ ရနံ႔လွလွေတြ မွ်ေ၀ေပးတဲ့ ေနရာ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၾကည္ႏူးျခင္းေတြေနာက္မွာ ခြဲခြာျခင္း၊ လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြ ရိွၾကေပမယ့္ ဒါဟာ ေလာကသဘာ၀တစ္ခု ရယ္လို႔ တရားကိုယ္စီနဲ႔ စုေပါင္းအားကို ျဖည့္တင္းေပးတဲ့ေဒသ။ အလင္းေရာင္ရဲ႕ ပလႅင္။ အဲဒီလို ပြင့္လင္းေသာ တံခါးမ်ားနဲ႔ ထင္ရွားစြာ ျမင္သာေသာေနရာ...။ ဒီလိုေနရာကို မေရာက္ဖူးသူ မျဖစ္လိုတဲ့ တီတစ္ေကာင္ဟာ သူ႕ေဒသေလးကို ခြဲခြာၿပီး အားႀကိဳးမာန္တက္နဲ႔ ခရီးထြက္ခဲ့ပါတယ္။ တြန္႔လိန္ေကာက္ေကြးၿပီး တေရြ႕ေရြ႕တြားသြားေနရတဲ့ သူ႕အေျခအေနကို ေရာက္လိုတဲ့ေနရာရဲ႕ အာရုံဖမ္းစားမႈမွာ အားအင္ေတြ ျပန္လည္ေမြးဖြားခဲ့တာ အခါခါပါ။ တစ္ေန႕တစ္လံ ပုဂံဘယ္ေျပးမလဲေျပာေျပာ၊ ငုတ္မိသဲတိုင္ တက္ႏိုင္ဖ်ားေရာက္ပဲဆိုဆို လုံ႔လရဲ႕ေကာင္းက်ိဳးေပးမႈကို ဒီတီေကာင္ေလးလည္း ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ္မွန္းဆတဲ့ ခရီးကို ေရာက္တဲ့အခါ ေမာပန္းမႈေတြ ေျပေပ်ာက္လို႔ လန္းဆန္းၾကည္ႏူးမႈေတြေအာက္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ ရတဲ့အရသာဟာ ထူးကဲလွပါတယ္။ ဧည့္ခန္းေဆာင္ထဲက ဖုန္မႈန္ကင္းစင္တဲ့ အဆင္အေသြးေတြလို႔ ထင္မိေနရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ... အဲဒီ ဒါေပမယ့္ ဆိုတာႀကီးက တစ္ကယ့္ကို လြန္လြန္းလွပါတယ္။ ပညာတို႔နားခိုရာမို႔ မမွန္တရားကို လက္မခံႏိုင္ၾကသူေတြ အားေမြးတဲ့ေနရာကို အာဏာနဲ႔ လက္နက္အားကိုးသူေတြက အတင္း၀င္ေရာက္ ဖ်က္ဆီးေျခမႈန္းလိုက္တာ သုႆာန္တစျပင္ေလလား ထင္ရပါတယ္။ ေသြးကြက္ ေသြးစြန္းေတြဟာ သစ္ပုတ္ပင္ႀကီးကို တဖ်န္းဖ်န္းစင္လာပါေတာ့တယ္။ သားရဲတိရစာၦန္ႀကီးေတြဟာ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ သားေကာင္ေလးေတြကို လက္သည္းခၽြန္ေတြနဲ႔ကုတ္ျခစ္၊ အစြယ္ေတြနဲ႔ကိုက္၀ါး၊ သံခြာေျခေထာက္ေတြနဲ႔နင္းေျခ၊ လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္ေနလိုက္ၾကတာကို တီေကာင္ေလးဟာ မ်က္ရည္ေတြရႊဲရႊဲစိုတဲ့ တစ္ကိုယ္လုံးနဲ႔ ေျမထဲမွာပုန္းလွ်ိဳးရင္း မၾကားခ်င္မွအစ မျမင္ခ်င္မွအဆုံး တုန္လႈပ္စြာ ခံစားနားလည္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္ႏွစ္ေတြဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း ေခတ္ေတြ ဘယ္လိုေဟာင္းေဟာင္း ေမ့ေပ်ာက္လို႔ မရႏိုင္ခဲ့တာလည္း အေသအခ်ာပါ။ ဂုဏ္တင့္သူကို ဂုဏ္မျပဳႏိုင္တဲ့ေနရာ၊ အရိပ္အာ၀ါသေကာင္းေတြကို ခ်ိဳးဖ်က္ခံရတဲ့ေနရာ၊ အနာဂတ္ကို ေျမျမွဳပ္ခဲ့တဲ့ေနရာ... အဲဒီေနရာမွာသစ္ပုတ္ပင္ႀကီးမေပ်ာ္ႏိုင္တာကို ေဟာဒီ တီေကာင္ေလးလည္း ေ၀၀ါးတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြၾကားကေန ေတြ႕ေနရပါတယ္။ မွ်ေ၀ခံစားေနမိပါတယ္။ တီေကာင္ေလးဟာ လူးလြန္႔ေရွာင္တိမ္းရင္း ေျမတြင္းထဲမွာေနခဲ့ေပမယ့္ အိပ္စက္ အနားယူတဲ့အခါမွာေတာင္ အိပ္မက္ဆိုးေတြက ေျခာက္လွန္႔လို႔ ညဆိုရင္လည္း ထိတ္ထိတ္လန္႔လန္႔ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အေမွာင္လႊမ္းေသာကာလမ်ားကို ဘယ္သူေတြက ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ သိမ္းဆည္းေနၾကပါသလဲ။ ဘယ္သူေတြက လက္ဆင့္ သင္ၾကားေပးခဲ့ပါသလဲ။ စာနာညွာတာမႈ၊ တန္းတူအေလးထားမႈ ေတြမရိွဘဲ အႏိုင္က်င့္ဖိႏိွပ္မႈ၊ရက္စက္မႈ၊ ေကာက္က်စ္မႈဆိုတာေတြဟာ တန္ဖိုးထားရမယ့္အရာေတြ ဟုတ္ပါသလား။ တီေကာင္ေလးမွာ မေတြးတတ္ေတာ့ပါ။ ေလာကႀကီးသာယာေအးခ်မ္းေနတာက လွသလား။ ပ်က္စီးဆုံးရွဳံး မီးခိုးလုံးေတြ ေမွာင္ပိတ္ေနတာက လွသလား။ အမ်ားအတြက္စဥ္းစားၾကည့္မိတာပါ။ အနည္းစုေလးသာယာ ဘရမ္းဘတာေတြ လိုပါသလား။ တီေကာင္ေလးမွာေတာ့ ဟိုေရွာင္ ဒီပုန္းနဲ႔ တီေကာင္ရုပ္ေတာင္ မေပါက္ေတာ့ေအာင္ ေၾကကြဲခံစားေနခဲ့ရပါတယ္။ လည္စင္းၿပီး ေပးဆပ္သြားၾကသူေတြ အတြက္လည္းႏွေမ်ာတသ ေနမိပါတယ္။ ဒီအင္ဒီအားေတြသာ အလုပ္ခြင္မွာၿငိမ္းခ်မ္းစြာအားထုတ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ သစ္ပုတ္ပင္ႀကီးလည္း “အထူးေလာ၊ တက္တိမ္ေလာ၊ ေနေရာင္ေလာ” လို႔ တင္စားခံေနရမွာ အေသအခ်ာ။ အခ်ိန္ေတြဆိုတာ ေျပာင္းလဲတတ္ျခင္းသေဘာမွာ အေျခခံေနတာေၾကာင့္ သစ္ပုတ္ပင္ႀကီးလည္း “ျခအုံလည္းျဖစ္၊ ဓားထစ္လည္းခံ”၊ “စစ္ေရာက္စခန္း ျပဆိုညႊန္း” ဆိုသလို မဖြယ္မရာ ႀကဳံေနခဲ့ရတာေတြဟာ ဇြဲလုံ႔လနဲ႔တိုးထြက္မႈေတြေအာက္မွာ တျဖည္းျဖည္းေလွ်ာ့ပါးလာပါေတာ့တယ္။ တီေကာင္ေလးလည္း အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္ေနတာေလွ်ာ့က်သြားပါတယ္။ ၀န္းက်င္ကၿငိမ္းခ်မ္းလာသလို အမ်ားသူငါအတြက္ သာယာမႈေတြ မွ်ေ၀ႏိုင္တာေၾကာင့္ စည္ပင္မႈေတြ ပိုပိုလာပါေတာ့တယ္။ ၿပဳံးေပ်ာ္ေနတဲ့ အသံေတြ၊ေမွ်ာ္လင့္ႀကိဳဆိုၾကတဲ့ အသံေတြ၊ အားပါးတရ လက္ဆုပ္ေျဖၾကတဲ့ အသံေတြဟာ ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကားကေန တျဖည္းျဖည္း ပဲ့တင္လာတာေတြကို နားဆင္ရင္း တီေကာင္ေလးရင္ထဲမွာ စိမ့္ထြက္လာတဲ့ ၾကည္ႏူးေသြးေတြဟာလွည့္ပတ္လို႔ေနပါေတာ့တယ္။ ေပ်ာ္ပါတယ္ ေမေမရယ္... လို႔ စကားသံေတြ ထြက္လာတဲ့အထိ ရင္ခုန္၀မ္းသာေနမိပါတယ္။ အိပ္မက္ေလလားလို႔လည္း ထင္မိပါရဲ႕။ ေခ်ာက္အိပ္မက္ေတြေ၀းရာ သစ္ပုတ္ပင္ႀကီး အရိပ္မွာ နားနားေနေန ေနခြင့္ရခ်င္ခဲ့ပါၿပီ။ တီေကာင္တစ္ေကာင္အတြက္ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာတဲ့ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ ပန္းမ်ိဳးစုံပြင့္လန္းေနၾကတာကို ျမင္ခ်င္ေနပါၿပီ။ တီေကာင္ေလးတတ္ႏိုင္သေရြ႕ ပန္းပင္ကေလးေတြ ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းေစဖို႔ ေျမသားေတြကို ပြပြေလးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးပါ့မယ္။ ဒီလိုဆိုခဲ့တဲ့ တီေကာင္ေလးဟာ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ညင္သာႏုရြတဲ့ ေျခလွမ္းေတြအတြက္ ညစ္ေပမႈေတြ မရိွရေအာင္ ႀကိဳးစားေနရင္း အဲဒီသစ္ပုတ္ပင္ႀကီး ေအာက္မွာ အၿပဳံးေတြ တေ၀ေ၀နဲ႔ ကမ်ားေတာင္ ကေနေလမလားလို႔ ...။ 


*ၿငိမ္းစိုးဦး *

သစ္ပုတ္ပင္ဟာ အထင္ကရအမွတ္အသားတစ္ခုပါ။ အနာဂတ္ခြန္အားတို႔ကို ေရေလာင္းေပါင္းသင္ေပးရာ ေနရာရဲ႕ နိမိတ္ပုံ။ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း၊ စိမ္းလန္းျခင္းတို႔ႏွင့္အတူ ရနံ႔လွလွေတြ မွ်ေ၀ေပးတဲ့ ေနရာ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၾကည္ႏူးျခင္းေတြေနာက္မွာ ခြဲခြာျခင္း၊ လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြ ရိွၾကေပမယ့္ ဒါဟာ ေလာကသဘာ၀တစ္ခု ရယ္လို႔ တရားကိုယ္စီနဲ႔ စုေပါင္းအားကို ျဖည့္တင္းေပးတဲ့ေဒသ။ အလင္းေရာင္ရဲ႕ ပလႅင္။ အဲဒီလို ပြင့္လင္းေသာ တံခါးမ်ားနဲ႔ ထင္ရွားစြာ ျမင္သာေသာေနရာ...။ ဒီလိုေနရာကို မေရာက္ဖူးသူ မျဖစ္လိုတဲ့ တီတစ္ေကာင္ဟာ သူ႕ေဒသေလးကို ခြဲခြာၿပီး အားႀကိဳးမာန္တက္နဲ႔ ခရီးထြက္ခဲ့ပါတယ္။ တြန္႔လိန္ေကာက္ေကြးၿပီး တေရြ႕ေရြ႕တြားသြားေနရတဲ့ သူ႕အေျခအေနကို ေရာက္လိုတဲ့ေနရာရဲ႕ အာရုံဖမ္းစားမႈမွာ အားအင္ေတြ ျပန္လည္ေမြးဖြားခဲ့တာ အခါခါပါ။ တစ္ေန႕တစ္လံ ပုဂံဘယ္ေျပးမလဲေျပာေျပာ၊ ငုတ္မိသဲတိုင္ တက္ႏိုင္ဖ်ားေရာက္ပဲဆိုဆို လုံ႔လရဲ႕ေကာင္းက်ိဳးေပးမႈကို ဒီတီေကာင္ေလးလည္း ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ္မွန္းဆတဲ့ ခရီးကို ေရာက္တဲ့အခါ ေမာပန္းမႈေတြ ေျပေပ်ာက္လို႔ လန္းဆန္းၾကည္ႏူးမႈေတြေအာက္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ ရတဲ့အရသာဟာ ထူးကဲလွပါတယ္။ ဧည့္ခန္းေဆာင္ထဲက ဖုန္မႈန္ကင္းစင္တဲ့ အဆင္အေသြးေတြလို႔ ထင္မိေနရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ... အဲဒီ ဒါေပမယ့္ ဆိုတာႀကီးက တစ္ကယ့္ကို လြန္လြန္းလွပါတယ္။ ပညာတို႔နားခိုရာမို႔ မမွန္တရားကို လက္မခံႏိုင္ၾကသူေတြ အားေမြးတဲ့ေနရာကို အာဏာနဲ႔ လက္နက္အားကိုးသူေတြက အတင္း၀င္ေရာက္ ဖ်က္ဆီးေျခမႈန္းလိုက္တာ သုႆာန္တစျပင္ေလလား ထင္ရပါတယ္။ ေသြးကြက္ ေသြးစြန္းေတြဟာ သစ္ပုတ္ပင္ႀကီးကို တဖ်န္းဖ်န္းစင္လာပါေတာ့တယ္။ သားရဲတိရစာၦန္ႀကီးေတြဟာ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ သားေကာင္ေလးေတြကို လက္သည္းခၽြန္ေတြနဲ႔ကုတ္ျခစ္၊ အစြယ္ေတြနဲ႔ကိုက္၀ါး၊ သံခြာေျခေထာက္ေတြနဲ႔နင္းေျခ၊ လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္ေနလိုက္ၾကတာကို တီေကာင္ေလးဟာ မ်က္ရည္ေတြရႊဲရႊဲစိုတဲ့ တစ္ကိုယ္လုံးနဲ႔ ေျမထဲမွာပုန္းလွ်ိဳးရင္း မၾကားခ်င္မွအစ မျမင္ခ်င္မွအဆုံး တုန္လႈပ္စြာ ခံစားနားလည္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္ႏွစ္ေတြဘယ္လိုေျပာင္းေျပာင္း ေခတ္ေတြ ဘယ္လိုေဟာင္းေဟာင္း ေမ့ေပ်ာက္လို႔ မရႏိုင္ခဲ့တာလည္း အေသအခ်ာပါ။ ဂုဏ္တင့္သူကို ဂုဏ္မျပဳႏိုင္တဲ့ေနရာ၊ အရိပ္အာ၀ါသေကာင္းေတြကို ခ်ိဳးဖ်က္ခံရတဲ့ေနရာ၊ အနာဂတ္ကို ေျမျမွဳပ္ခဲ့တဲ့ေနရာ... အဲဒီေနရာမွာသစ္ပုတ္ပင္ႀကီးမေပ်ာ္ႏိုင္တာကို ေဟာဒီ တီေကာင္ေလးလည္း ေ၀၀ါးတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြၾကားကေန ေတြ႕ေနရပါတယ္။ မွ်ေ၀ခံစားေနမိပါတယ္။ တီေကာင္ေလးဟာ လူးလြန္႔ေရွာင္တိမ္းရင္း ေျမတြင္းထဲမွာေနခဲ့ေပမယ့္ အိပ္စက္ အနားယူတဲ့အခါမွာေတာင္ အိပ္မက္ဆိုးေတြက ေျခာက္လွန္႔လို႔ ညဆိုရင္လည္း ထိတ္ထိတ္လန္႔လန္႔ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ အေမွာင္လႊမ္းေသာကာလမ်ားကို ဘယ္သူေတြက ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးနဲ႔ သိမ္းဆည္းေနၾကပါသလဲ။ ဘယ္သူေတြက လက္ဆင့္ သင္ၾကားေပးခဲ့ပါသလဲ။ စာနာညွာတာမႈ၊ တန္းတူအေလးထားမႈ ေတြမရိွဘဲ အႏိုင္က်င့္ဖိႏိွပ္မႈ၊ရက္စက္မႈ၊ ေကာက္က်စ္မႈဆိုတာေတြဟာ တန္ဖိုးထားရမယ့္အရာေတြ ဟုတ္ပါသလား။ တီေကာင္ေလးမွာ မေတြးတတ္ေတာ့ပါ။ ေလာကႀကီးသာယာေအးခ်မ္းေနတာက လွသလား။ ပ်က္စီးဆုံးရွဳံး မီးခိုးလုံးေတြ ေမွာင္ပိတ္ေနတာက လွသလား။ အမ်ားအတြက္စဥ္းစားၾကည့္မိတာပါ။ အနည္းစုေလးသာယာ ဘရမ္းဘတာေတြ လိုပါသလား။ တီေကာင္ေလးမွာေတာ့ ဟိုေရွာင္ ဒီပုန္းနဲ႔ တီေကာင္ရုပ္ေတာင္ မေပါက္ေတာ့ေအာင္ ေၾကကြဲခံစားေနခဲ့ရပါတယ္။ လည္စင္းၿပီး ေပးဆပ္သြားၾကသူေတြ အတြက္လည္းႏွေမ်ာတသ ေနမိပါတယ္။ ဒီအင္ဒီအားေတြသာ အလုပ္ခြင္မွာၿငိမ္းခ်မ္းစြာအားထုတ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ သစ္ပုတ္ပင္ႀကီးလည္း “အထူးေလာ၊ တက္တိမ္ေလာ၊ ေနေရာင္ေလာ” လို႔ တင္စားခံေနရမွာ အေသအခ်ာ။ အခ်ိန္ေတြဆိုတာ ေျပာင္းလဲတတ္ျခင္းသေဘာမွာ အေျခခံေနတာေၾကာင့္ သစ္ပုတ္ပင္ႀကီးလည္း “ျခအုံလည္းျဖစ္၊ ဓားထစ္လည္းခံ”၊ “စစ္ေရာက္စခန္း ျပဆိုညႊန္း” ဆိုသလို မဖြယ္မရာ ႀကဳံေနခဲ့ရတာေတြဟာ ဇြဲလုံ႔လနဲ႔တိုးထြက္မႈေတြေအာက္မွာ တျဖည္းျဖည္းေလွ်ာ့ပါးလာပါေတာ့တယ္။ တီေကာင္ေလးလည္း အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္ေနတာေလွ်ာ့က်သြားပါတယ္။ ၀န္းက်င္ကၿငိမ္းခ်မ္းလာသလို အမ်ားသူငါအတြက္ သာယာမႈေတြ မွ်ေ၀ႏိုင္တာေၾကာင့္ စည္ပင္မႈေတြ ပိုပိုလာပါေတာ့တယ္။ ၿပဳံးေပ်ာ္ေနတဲ့ အသံေတြ၊ေမွ်ာ္လင့္ႀကိဳဆိုၾကတဲ့ အသံေတြ၊ အားပါးတရ လက္ဆုပ္ေျဖၾကတဲ့ အသံေတြဟာ ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကားကေန တျဖည္းျဖည္း ပဲ့တင္လာတာေတြကို နားဆင္ရင္း တီေကာင္ေလးရင္ထဲမွာ စိမ့္ထြက္လာတဲ့ ၾကည္ႏူးေသြးေတြဟာလွည့္ပတ္လို႔ေနပါေတာ့တယ္။ ေပ်ာ္ပါတယ္ ေမေမရယ္... လို႔ စကားသံေတြ ထြက္လာတဲ့အထိ ရင္ခုန္၀မ္းသာေနမိပါတယ္။ အိပ္မက္ေလလားလို႔လည္း ထင္မိပါရဲ႕။ ေခ်ာက္အိပ္မက္ေတြေ၀းရာ သစ္ပုတ္ပင္ႀကီး အရိပ္မွာ နားနားေနေန ေနခြင့္ရခ်င္ခဲ့ပါၿပီ။ တီေကာင္တစ္ေကာင္အတြက္ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာတဲ့ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ ပန္းမ်ိဳးစုံပြင့္လန္းေနၾကတာကို ျမင္ခ်င္ေနပါၿပီ။ တီေကာင္ေလးတတ္ႏိုင္သေရြ႕ ပန္းပင္ကေလးေတြ ေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းေစဖို႔ ေျမသားေတြကို ပြပြေလးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးပါ့မယ္။ ဒီလိုဆိုခဲ့တဲ့ တီေကာင္ေလးဟာ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ညင္သာႏုရြတဲ့ ေျခလွမ္းေတြအတြက္ ညစ္ေပမႈေတြ မရိွရေအာင္ ႀကိဳးစားေနရင္း အဲဒီသစ္ပုတ္ပင္ႀကီး ေအာက္မွာ အၿပဳံးေတြ တေ၀ေ၀နဲ႔ ကမ်ားေတာင္ ကေနေလမလားလို႔ ...။ 


*ၿငိမ္းစိုးဦး *