ပခုက္ၠဴႏွင့္ ၁၅ မုိင္၊ ပုဂံေညာင္ဦး ႏွင့္ ၁၄ မိုင္ခန္႔ေ၀းကြာေသာ ငါ့သေရာက္ၿမိဳ႕ေလးသည္ မႏ္ၲေလး တုိင္းေဒသႀကီးအတြင္း၌ တည္ရွိ သည္။ ၿမိဳ႕နယ္တစ္ခြင္ အိမ္ေထာင္စု ၈၉၃၉၊ အိမ္ေျခ ၈၉၂၂၊ လူဦးေရ ၄၅၁၅၈ ေနထိုင္လ်က္ရွိၿပီး ၿမိဳ႕ေလး တြင္ လူဦးေရ ၆၁၃၅ ဦးေနထုိင္ ေၾကာင္းသိရသည္။ ငါ့သေရာက္ၿမိဳ႕မွ နာမည္ေက်ာ္ပုန္းရည္ႀကီးလုပ္ငန္းႏွင့္ အုိးလုပ္ငန္းမ်ားစြာတည္ရွိေၾကာင္း လည္း သိရသည္။ ပုန္းရည္ႀကီးလုပ္ငန္းသည္ ျမန္မာျပည္ သာမက အာဆီယံႏုိင္ငံမ်ားအတြင္းထိ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားလ်က္ရွိသည္။ ပုဂံ ေခတ္ကတည္းကပင္ မိသားစု တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ျဖင့္ လုပ္ကုိင္ခဲ့ၾကသည္။ ယေန႔ေခတ္ကာလတြင္ ကုန္ၾကမ္း အရင္းအႏွီးမ်ား၍ ပုန္းရည္ႀကီး လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္သူ ၁၀ ဦးခန္႔သာ ရွိသည္။ ပုန္းရည္က်ဳိခ်က္ေသာ ပဲပိစပ္အား ပခုက္ၠဴ-ေရစႀကိဳ-ျမင္းၿခံစစ္ကိုင္း- ပ်ဥ္းမနား-တပ္ကုန္းၿမိဳ႕နယ္ မ်ားမွ၀ယ္ယူၾကသည္။ ငါ့သေရာက္ ေဒသမွလည္း ပဲပိစပ္ထြက္ရွိသည္ဟု သိရသည္။ ပဲပိစပ္တစ္တင္းကို က်ပ္ တစ္ေသာင္းခြဲေစ်းေပါက္သည္။ ပဲပိစပ္ အား သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေအာင္ ျပာရ သည္။ ဆန္ကာႏွင့္ခ်ရသည္။ ေရ ႏုိင္ႏုိင္ေဆးရသည္။ ေရပြက္ပြက္ဆူ ေနေသာ ဒန္အုိးႀကီးမ်ားတြင္ ပဲပိစပ္ ျပဳတ္ရသည္။ ပြက္လာခ်ိန္တြင္ ပဲပိစပ္ ကို ဆယ္ယူၾကရသည္။ ပဲပိစပ္တျခား ေရတျခားျပဳလုပ္ၾကရသည္။ ဆယ္ယူ ထားေသာ ပဲပိစပ္ေပၚမွေရေလာင္းခ် ရသည္။ ရရွိလာေသာအရည္မ်ားကိုမွ ပုန္းရည္ခ်က္ၾကသည္။ ပဲပိစပ္အဖတ္ မ်ားကုိမူ ၀က္ေမြးျမဴေရးသမားမ်ားထံ ေရာင္းခ်ၾကသည္။ တစ္ျပည္က်ပ္တစ္ရာ ႏႈန္းရွိသည္။ ပဲပိစပ္ဖတ္ ငါးလေကၽြး လွ်င္ တစ္ႏွစ္ေကၽြးရေသာ အစာအာဟာရ ႏွင့္ညီမွ်သည္ဟု သိရသည္။ ပဲပိစပ္ ရွစ္ျပည္ခ်က္လွ်င္ အရည္ဂါလန္ ၂၀ ရသည္။ ၎အရည္ကုိ ေရက်က္ ေအာင္ျပန္ခ်က္ရသည္။ ေရက်က္လာ လွ်င္ ဒယ္အုိးထဲသို႔ေျပာင္းထည့္၍ ေညာင္ေစးက်ေအာင္ က်ဳိရသည္။ ပဲပိစပ္အနီ၊ အနက္မ်ားလွ်င္ ပုန္းရည္ မေကာင္းဘဲ ပဲပိစပ္ျဖဴမွသာလွ်င္ ပုန္းရည္ေကာင္းသည္ဟု သိရသည္။ ေျမႏုကၽြန္းစိုက္ပဲပိစပ္သည္ ထင္း မကုန္ေသာ္လည္း ပုန္းရည္မေကာင္း ေၾကာင္း၊ ကုန္းစိုက္ပဲပိစပ္သည္ ထင္းကုန္၍ ပုန္းရည္ေကာင္းေၾကာင္း ဦးေအာင္သန္း(ျမႏွင္းဆီ)ကေျပာသည္။
* ေနဦးေမာင္(ပခုက္ၠဴ)*
ပခုက္ၠဴႏွင့္ ၁၅ မုိင္၊ ပုဂံေညာင္ဦး ႏွင့္ ၁၄ မိုင္ခန္႔ေ၀းကြာေသာ ငါ့သေရာက္ၿမိဳ႕ေလးသည္ မႏ္ၲေလး တုိင္းေဒသႀကီးအတြင္း၌ တည္ရွိ သည္။ ၿမိဳ႕နယ္တစ္ခြင္ အိမ္ေထာင္စု ၈၉၃၉၊ အိမ္ေျခ ၈၉၂၂၊ လူဦးေရ ၄၅၁၅၈ ေနထိုင္လ်က္ရွိၿပီး ၿမိဳ႕ေလး တြင္ လူဦးေရ ၆၁၃၅ ဦးေနထုိင္ ေၾကာင္းသိရသည္။ ငါ့သေရာက္ၿမိဳ႕မွ နာမည္ေက်ာ္ပုန္းရည္ႀကီးလုပ္ငန္းႏွင့္ အုိးလုပ္ငန္းမ်ားစြာတည္ရွိေၾကာင္း လည္း သိရသည္။ ပုန္းရည္ႀကီးလုပ္ငန္းသည္ ျမန္မာျပည္ သာမက အာဆီယံႏုိင္ငံမ်ားအတြင္းထိ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားလ်က္ရွိသည္။ ပုဂံ ေခတ္ကတည္းကပင္ မိသားစု တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ျဖင့္ လုပ္ကုိင္ခဲ့ၾကသည္။ ယေန႔ေခတ္ကာလတြင္ ကုန္ၾကမ္း အရင္းအႏွီးမ်ား၍ ပုန္းရည္ႀကီး လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္သူ ၁၀ ဦးခန္႔သာ ရွိသည္။ ပုန္းရည္က်ဳိခ်က္ေသာ ပဲပိစပ္အား ပခုက္ၠဴ-ေရစႀကိဳ-ျမင္းၿခံစစ္ကိုင္း- ပ်ဥ္းမနား-တပ္ကုန္းၿမိဳ႕နယ္ မ်ားမွ၀ယ္ယူၾကသည္။ ငါ့သေရာက္ ေဒသမွလည္း ပဲပိစပ္ထြက္ရွိသည္ဟု သိရသည္။ ပဲပိစပ္တစ္တင္းကို က်ပ္ တစ္ေသာင္းခြဲေစ်းေပါက္သည္။ ပဲပိစပ္ အား သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေအာင္ ျပာရ သည္။ ဆန္ကာႏွင့္ခ်ရသည္။ ေရ ႏုိင္ႏုိင္ေဆးရသည္။ ေရပြက္ပြက္ဆူ ေနေသာ ဒန္အုိးႀကီးမ်ားတြင္ ပဲပိစပ္ ျပဳတ္ရသည္။ ပြက္လာခ်ိန္တြင္ ပဲပိစပ္ ကို ဆယ္ယူၾကရသည္။ ပဲပိစပ္တျခား ေရတျခားျပဳလုပ္ၾကရသည္။ ဆယ္ယူ ထားေသာ ပဲပိစပ္ေပၚမွေရေလာင္းခ် ရသည္။ ရရွိလာေသာအရည္မ်ားကိုမွ ပုန္းရည္ခ်က္ၾကသည္။ ပဲပိစပ္အဖတ္ မ်ားကုိမူ ၀က္ေမြးျမဴေရးသမားမ်ားထံ ေရာင္းခ်ၾကသည္။ တစ္ျပည္က်ပ္တစ္ရာ ႏႈန္းရွိသည္။ ပဲပိစပ္ဖတ္ ငါးလေကၽြး လွ်င္ တစ္ႏွစ္ေကၽြးရေသာ အစာအာဟာရ ႏွင့္ညီမွ်သည္ဟု သိရသည္။ ပဲပိစပ္ ရွစ္ျပည္ခ်က္လွ်င္ အရည္ဂါလန္ ၂၀ ရသည္။ ၎အရည္ကုိ ေရက်က္ ေအာင္ျပန္ခ်က္ရသည္။ ေရက်က္လာ လွ်င္ ဒယ္အုိးထဲသို႔ေျပာင္းထည့္၍ ေညာင္ေစးက်ေအာင္ က်ဳိရသည္။ ပဲပိစပ္အနီ၊ အနက္မ်ားလွ်င္ ပုန္းရည္ မေကာင္းဘဲ ပဲပိစပ္ျဖဴမွသာလွ်င္ ပုန္းရည္ေကာင္းသည္ဟု သိရသည္။ ေျမႏုကၽြန္းစိုက္ပဲပိစပ္သည္ ထင္း မကုန္ေသာ္လည္း ပုန္းရည္မေကာင္း ေၾကာင္း၊ ကုန္းစိုက္ပဲပိစပ္သည္ ထင္းကုန္၍ ပုန္းရည္ေကာင္းေၾကာင္း ဦးေအာင္သန္း(ျမႏွင္းဆီ)ကေျပာသည္။
* ေနဦးေမာင္(ပခုက္ၠဴ)*
No comments:
Post a Comment