ရဲေခါင္ေျပာက္က်ား ေခ်ေဂြဗားရား က်ဆံုးခဲ့ရေသာ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၉ ရက္ေန႕ကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာ ၉ ရက္ေန႔မွစ၍ အဖိႏွိပ္ခံျမန္မာျပည္သားမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္လ်က္ ျမန္မာျပည္သားဘေလာ့ဂ္ကို အမွတ္တရ တင္ဆက္လိုက္ပါသည္။ ** ခြန္အားမွ်ေ၀... တို႔တေတြသည္... မလြဲမေသြ ျပည္သူေတြအတြက္... **

Monday, May 18, 2015

=== “ခ်ထားေသာခန္းဆီးမ်ား”===

>
(က)

အမ်ိဳးသမီးသည္ ၾကည္ထိုင္ေနေသာစားပြဲေဘးတည့္တည့္႐ွိ သီးသန္႔ခန္းထဲတြင္ ထိုင္ေနျခင္းျဖစ္ၿပီး သူမ ဆိုင္ထဲလွမ္းဝင္လာစဥ္ကပင္ သတိထားမိခဲ့သည္။ နည္းနည္းကေလးမွ အေ႐ွ႕တိုင္းမဆန္ေသာ မ်က္ႏွာက်အျပင္ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္ေတာင့္တင္းမႈႏွင့္ ကပိုကယိုဝတ္ထားသည့္ ရွပ္အကြက္က်ဲက်ဲေၾကာင့္ သူမပံုစံက ေယာက်ာ္းဆန္သည့္ဘက္လုသည္။ ေလးေထာင့္က်ခ်င္ေသာ မ်က္ႏွာသည္ ဗာဒံေစ့ပံု အဝန္းက်ယ္၍ အလ်ားရွည္ေသာမ်က္ဝန္းမ်ားေၾကာင့္သာ ရွႈ႕ခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ရသည္။ အလယ္မွာ အထစ္ကေလးပါေသာ ႏွာရိုးျမင့္ျမင့္ႏွင့္၊ အလွဆံုးကေတာ့ သူမႏႈတ္ခမ္းမ်ားပင္။ ဝလံုးပံုႏႈတ္ခမ္း ဝိုင္းဝိုင္းေလးကို တင္းတင္းေစ့ထားကာ အတြန္႔ခ်ိဳးထားေသာမ်က္ခံုးမ်ားေၾကာင့္ မာန္ဝင့္ေနဟန္ေပၚသည္။ ၾကည္သေဘာက်မိသည္မွာ ထိုမာန္ဝင့္ေနဟန္ကိုျဖစ္သည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ အဲသည္လို တင္းမာ ခက္ခဲေနရမည္။ ဒါကိုပင္ တန္ေၾကးတစ္ခုလို႔ ၾကည္ ထင္သည္။ ၾကည္ကေတာ့ ခ်ိဳလြန္းခဲ့သည္ေလ။ ခ်ိဳလြန္းေတာ့ အလြယ္တကူဟန္ေပါက္သည္။ လူေတြဟာ ခက္ခက္ခဲခဲကိုမွ တန္ဘိုးရွိတယ္ရယ္လို႔ လက္ခံတတ္ၾကသူမ်ား မဟုတ္လား။ ၾကည္ သိၿပီ။ သို႔ေသာ္…. ၾကည္ အသိေနာက္က်ခဲ့သည္ေလ။ သူမ၏လႈပ္႐ွားမႈေတြကို ၾကည့္မေနပါဘဲႏွင့္ မ်က္ဝန္းေထာင့္မွ ၾကည္ သိေနရသည္။ သူမက လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွ ဖုန္းကိုထုတ္ကာ ပြတ္လ်က္ရွိသည္။ ၾကည္ကေတာ့ ေအးစက္လုလုေကာ္ဖီကို လွ်ာဖ်ားေပၚ တစ္စက္ခ်င္းတင္လ်က္ရွိသည္။ တစ္ စက္ ခ်င္း….၊ လွ်ာဖ်ားေပၚမွာ….။ လည္ေခ်ာင္းထဲအေရာက္ အရသာေပ်ာက္သြားသည္အထိ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၌ တမက္တေမာလိုက္ပါခံစား လ်က္ရွိသည္။ ခါးခါးစိမ့္စိမ့္ကေလး…. ထိုစဥ္မွာပင္ သူမထံမွ႐ွိဳက္သံသဲ့သဲ့ကို ခပ္တိုးတိုးဂ်ပ္ဇ္ေတးသြားမ်ားအၾကား လြင့္ကနဲ ၾကားလိုက္ရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။


(ခ)

 “လက္ဘက္ရည္ ေကာ္ဖီ႐ွိတယ္၊ Hot chocolate လည္း႐ွိတယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ား ဘာေသာက္မလဲ” “ဘာ…ေသာက္ရ ေကာင္းမလဲ၊ အင္း....ခင္ဗ်ားႀကိဳက္တာသာ လုပ္ပါဗ်ာ” “ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ ေကာ္ဖီၾကမ္းပဲေပး” ၾကည္က ၾကည္ေသာက္ခ်င္တာကို တိတိက်က်ေျပာလိုက္ေတာ့ ေကာင္ဆယ္လာ အမ်ိဳးသားက ေခါင္းညိတ္ၿပီး “ဒါဆိုလည္း ေကာ္ဖီၾကမ္း ၂ခြက္ပဲလုပ္လိုက္မယ္ေလ။ သံပုသီးစိပ္ကေလးပါ ထည့္ညွစ္လိုက္မယ္ေနာ္”ဟု ဆိုသည္။ ၾကည္ကေတာ့ ေမာင့္ကိုသာ ခပ္ေတြေတြၾကည့္မိသည္။ ေမာင္ဟာ မေျပာင္းလဲေသး၊ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ့္ကိစၥ ဘာမဆို သူမ်ားကိုဆံုးျဖတ္ခိုင္းတတ္တဲ့အက ်င့္က ခုထိ မေပ်ာက္ေသး။ ေမာင့္ဘဝမွာ ေမာင္ ဘာကိုလိုခ်င္တယ္ဆိုတာေရာ အေသအခ်ာ သိမွသိပါေလစကြယ္။ “ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္လို စေတြ႔ခဲ့ၾကသလဲ” “မဂၤလာေဆာင္မွာ ဘာအေရာင္ဝတ္ခဲ့ၾကသလဲ” “ဘယ္သူက အေရာင္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တာလဲ” ထိုေမးခြန္းမ်ားကို ေမာင္ မမွတ္မိပါ။ “ခင္ဗ်ားတို႔ လင္ခန္းမယားခန္း အတူမေနျဖစ္ၾကတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ” သည္ေမးခြန္းကိုၾကားေတာ့ ၾကည္က ဘာမွမျဖစ္ရပါဘဲ ေမာင့္မ်က္ႏွာက ရဲကနဲနီျမန္းသည္။ ၾကည့္ ေ႐ွ႕တည့္တည့္မွာ ေမာင္၊ ေမာင့္ေဘးမွာ ေကာင္ဆယ္လာအမ်ိဳးသားထိုင္လ်က္၊ ေမာင့္ေ႐ွ႕က သံပုရာနံ႔ ေလးကဲထားေသာေကာ္ဖီခြက္မွာ ခုထိ အရာမယြင္းေသး။ ေအးစက္လွေရာ့မည္။ “အင္း ကၽြန္မအထင္ေတာ့ အနည္းဆံုး တႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ တစ္ႏွစ္နဲ႔သံုးလေလာက္ ထင္တာပဲ။ အိပ္ခန္းခြဲအိပ္တာေတာ့ ႏွႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္ရွင့္” ၾကည္ သည္လိုေစ့ေစ့ေပါက္ေပါက္ေျဖတာကို ေမာင္က မႀကိဳက္ဟန္ျပသည္။ ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေမာင့္ေဖေဖစီစဥ္ေပးေသာ ေကာင္ဆယ္လာသည္ ၾကည္တို႔ အိမ္ေထာင္ေရးကို ဘယ္လိုမ်ား ျပန္လည္ေႏြးေထြးေစမွာပါလိမ့္….။ ၿပိဳကြဲလုလုအိမ္ေထာင္ေရးမ်ားအား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေစသည့္ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားသည္ဟု ေမာင့္ေဖေဖစကားအရ ၾကည္လက္ခံခဲ့ရေသာ္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ႀကီးႀကီးမားမားေတာ့ျဖင့္ မ႐ွိခဲ့ပါေပ။ အိမ္မွာ ေမာင္႐ွိမေနေသာတစ္ရက္က ေမာင့္ေဖေဖ လမ္းႀကံဳအိမ္လည္ဝင္လာသည္။ အကင္းပါးေသာ ေမာင့္ေဖေဖက ေမာင္ေနေသာအခန္း၏ လူေနလက္စ႐ွိဟန္ကိုရိပ္မိကာ ေမးျမန္းရာမွ သိသြားခဲ့ျခင္းေပ။ “ဒီေကာင္ ခုလိုေျခလွမ္းပ်က္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ၊ ေဖေဖတို႔ကို ဘာလို႔မေျပာသလဲ သမီးရယ္” စသည္ျဖင့္ ေမာင့္ေဖေဖ၏ အၾကင္နာကဲသည့္စိတ္မေကာင္းသံမွာ ငိုခ်င္လ်က္လက္တို႔ျဖစ္ကာ မ်က္ရည္မ်ား သြန္ခ်သလို က်ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္မွာ ေမာင့္ေဖေဖက ခုလို စီစဥ္ေပးျခင္းပင္။ ေမးခြန္းေတာ္ေတာ္မ်ားကို ေမာင္က မမွတ္မိေတာ့ဟုဆိုသည္ကို ရင္နာလ်က္က အံ့ၾသမေနခ်င္ေတာ့ပါ။ ရင္နာရလြန္းလို႔ ၾကည့္ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ထံုခဲမတတ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ “ခင္ဗ်ားတို႔ ပထမဆံုးခ်ိန္းေတြ႔ခဲ့တဲ့ First dateအေၾကာင္းကို မွတ္မိသေလာက္ ဘယ္သူ ျပန္ေျပာႏိူင္မလဲ” “ကြၽန္မတို႔က မိဘေတြေပးစားခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီမတိုင္ခင္က ကြၽန္မတို႔ခ်င္း ခ်ိန္းတာျပဳတာ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မ မွတ္မိေနပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔အိမ္ကိုလာတုန္းက ေမာင္က ႐ွပ္လက္တိုအျဖဴေပၚမွာ စၾကာအျပာေလးေတြ ခပ္ႏုပ္ႏုပ္ပါတဲ့အဆင္နဲ႔ ပုဆိုးက မရမ္းေစ့ေရာင္ကြက္စိ္ပ္ေလးဝတ္ထားတယ္” ေခါင္းငံု႔ထားရာက ေမာင္ ၾကည့္ကို တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္ေလသည္။ “ေမာင့္ဖိနပ္ေလးက ကတၱီပါေလးညွင္းေရာင္၊ ၿပီးေတာ့ ေမာင္က သားေရလက္ပတ္ႀကိဳး အညိဳေရာင္ေလး ပါတဲ့ နာရီဒိုင္ခြက္အဝိုင္း ဝတ္ထားခဲ့တယ္” “အဲ့ေန႔က ဆံပင္ကို ႏွစ္ဘက္ခြဲစည္းထားတယ္ေလ” ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ဝင္ေျပာလိုက္ေသာေမာင့္စကားေၾကာင့္ ၾကည့္ရင္ထဲ ေႏြးကနဲျဖစ္သြားသည္။ သည့္ထက္ပို၍ေတာ့ ေမာင္ မွတ္မိမည္မထင္ပါ။ အဲ့သည့္ေန႔က ၾကည့္ဆံပင္ေတြကိုႏွစ္ဘက္ ခြဲကာ ေမွ်ာ့ႀကိဳးနက္ျပာေရာင္ေလးႏွင့္ စည္းထားခဲ့သည္။ ေမာင္ မွတ္မွတ္ရရ႐ွိေနေသး သည္ပဲ။ ေကာင္ဆယ္လာအမ်ိဳးသားက ေမာင္ႏွင့္မ်က္လံုးခ်င္းဆံုေအာင္ ေဘးတိုက္ကေန ေမာင့္မ်က္လံုးမ်ားကို လိုက္ဖမ္းသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုတစ္ခြန္းသာဝင္ေျပာအၿပီး ေမာင္က ေခါင္းျပန္ မေမာ့၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မၾကည့္ေတာ့ေပ။ “ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ။ ဒီေန႔ည အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ခင္ဗ်ားတို႔ ညစာအတူတူစားၾက၊ မဂၤလာေဆာင္ ဓါတ္ပံုေတြကို ႏွစ္ေယာက္အတူ ျပန္ၾကည့္ၾက၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျဖစ္ႏိူင္သေလာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ပူးကပ္ေနပါေစ၊ လက္ခ်င္းကိုင္ထားတာတို႔၊ ပုခံုးခ်င္းထိထားတာတို႔ ဟုတ္ၿပီလား။ ျဖစ္ႏိူင္ရင္ ရုပ္ရွင္ အတူၾကည့္တာ၊ သီခ်င္းအတူတူနားေထာင္တာတို႔လည္း လုပ္ၾကည့္ၾကေစခ်င္တယ္။ အခ်စ္ရုပ္ရွင္၊ အခ်စ္သီခ်င္းေတြေတာ့ ျဖစ္ပါေစေပါ့ဗ်ာ” မျဖစ္ႏိူင္၊ ေမာင္ အိမ္ျပန္မလာတာ ၾကာၿပီပဲ။ သည္ညအတြက္ ေမာင္ အိမ္ျပန္လာဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိူင္ပါ။ ၾကည္ ၿပံဳးလိုက္မိသည္။ “ဒီမွာ ခင္ဗ်ားတို႔အိမ္ေထာင္သက္တစ္ေလွ်ာက္ အတူေနစဥ္ကာလအတြင္း ေနမႈထိုင္မႈ အမူအက်င့္ေတြ၊ အမွတ္တရအျဖစ္အပ်က္ေလးေတြအေၾကာင္း ေမးခြန္းတစ္ခ်ိဳ႕ေမးထားတဲ့ စာ႐ြက္ရယ္၊ ေနာက္တစ္ပတ္ အတြင္း ခင္ဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေန႔စဥ္ပံုမွန္ေတြထဲက မွတ္မွတ္ရရျဖစ္စဥ္ေတြကို သတိထားၿပီး ေရးမွတ္ထားဖို႔ရယ္” ေကာင္ဆယ္လာအမ်ိဳးသားက စာ႐ြက္တစ္ထပ္ကို ၾကည့္လက္ထဲထည့္ကာ အေျခအေနကို ေပ်ာ့ေျပာင္းေစလိုဟန္ႏွင့္ ခပ္ျပံဳးျပံဳးဆိုသည္။ ေမာင္ကေတာ့ ေမးေၾကာႀကီးမ်ား တင္းေနသေယာင္ရွိျပန္သည္။ ေမာင့္ေဖေဖစကားကို မပယ္ရဲ၍သာ လက္ခံလိုက္ရတာ၊ ဒီလူဟာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ဟု ဖြင့္မေျပာရံုတမယ္သာ။ ၾကည္ကေတာ့ ေမာင့္စိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲလာမည္ဟု အစကတည္းက မထင္ပါ။ သို႔ေသာ္ ေမာင့္မ်က္ႏွာကို ခုလို ေန႔ခင္းအလင္းေရာင္ေအာက္မွာ မျမင္ရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ားၾကာခဲ့ၿပီလဲ။ ေမာင့္ကို လြမ္းလြန္းလွ၍ ေမာင့္ေဖေဖစီစဥ္ေသာ ေကာင္ဆယ္လာႏွင့္ မ်က္ႏွာစံုညီေဆြးေႏြးပြဲကို လက္ခံခဲ့တာျဖစ္သည္။ အလွအပအလြန္ႀကိဳက္ကာ အျမဲသပ္ရပ္ေနတတ္ေသာေမာင္၊ ဝတ္ထားသည့္႐ွပ္အက်ႌက တြန္႔ေၾကလို႔ ရယ္...။ မုတ္ဆိတ္ေမႊး ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြကိုေတာ့ ခုေလးတင္မွ ရိတ္သင္လာခဲ့ဟန္ တူသည္။ ေမာင့္ေမး႐ိုးေလးေတြက စိမ္းျမလို႔...။ ၾကည္သည္ ေမာင့္မ်က္ႏွာကို လြမ္းလြမ္းႏွင့္ တဝႀကီးေငးေမာ ပစ္ခဲ့လိုက္သည္။ သည့္ထက္နည္းနည္းမွ မပို။ သည့္ထက္ပိုၿပီး ၾကည့္ဘက္က ဘာကိုမွ မေမွ်ာ္လင့္။ ေမာင့္ႏွလံုးသားတို႔ ၾကည့္ထံမွာ ရွိမေနေတာ့တာၾကာၿပီပဲ… ၾကည္ သိပါသည္ကြယ္….။ အားလံုးၿပီးေတာ့ ညေနေလးနာရီထိုးလုၿပီ။ ေကာင္ဆယ္လာအမ်ိဳးသားကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီးအျပန္၊ အေဆာက္အဦးေ႐ွ႕ေရာက္သည္ႏွင့္ ၾကည္ႏွင့္ဆန္႔က်င္ဘက္သို႔ ေမာင္ ေလွ်ာက္သည္။ ဘာရယ္မသိ၊ ေမာင့္ေက်ာျပင္ကိုေငးလ်က္႐ွိရာက ဝမ္းနည္းငိုခ်င္လာကာ ေ႐ွ႕ကမီးပြိဳင့္ကို ကူးမိကူးရာ ေယာင္ယမ္း ျဖတ္ကူးမိသည္။ လမ္းရဲ႕တဘက္ေထာင့္မွာက ၾကည္ထိုင္ဖူးေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလး၊ မထူးေတာ့ပါ၊ လမ္းေပၚေလွ်ာက္ရင္း မ်က္ရည္က်သည္ထက္စာလ်င္ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာဆို အိေျႏၵရရေလးထိုင္ကာ မ်က္ရည္က်ႏိူင္မည္။ ထိုအေတြးႏွင့္ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးထဲ ကေသာကေမ်ာဝင္ခ်လိုက္ေလသည္။
(ဂ)

 Dream Café ဆိုေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလး.... ထိုဆိုင္ကေလးကို ၾကည္ သေဘာက်သည္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေသာက္ရသည္မွာ အိပ္မက္တစ္ခု မက္ရသည္ႏွင့္တူသည္ဟု ၾကည္ ထင္သည္။ လွ်ာဖ်ားေပၚက ေကာ္ဖီအရသာ အခါး အသက္ အက် အစိမ့္အတိုင္း ႏွစ္လိုဖြယ္အိပ္မက္တို႔ စြဲမက္ခြင့္႐ွိသည္။ ခဏၾကာလ်င္ လွ်ာဖ်ားေပၚက ခါး သက္သက္ေကာ္ဖီသည္ တုန္ရီေနေသာရင္တလွပ္လွပ္ကိုလည္း ေပးလိမ့္ဦးမည္။ ကတုန္ကယင္ျဖစ္လာေသာ္ ရင္ကို ခပ္သာသာကေလး ဖိထားၿပီး မ်က္ေစ့စံုမိွတ္ထားရသည့္ လႈပ္ရွားမႈေဝ့ေဝ့ဝဲဝဲ ခပ္ျငိမ့္ျငိမ့္ကို ၾကည္ ႏွစ္သက္ပါသည္။ ေမာင့္ကိုျမင္စတုန္းက ေႏြးေထြးလႈပ္႐ွားရေသာ တသိမ့္သိမ့္ခံစားမႈႏွင့္ ဆင္ဆင္တူသည္ဟု ၾကည္ေျပာလွ်င္ ေမာင္ ဘယ္လိုမ်ားတုန္႔ျပန္မွာပါလိမ့္….။ ဆိုင္႐ွိေကာ္ဖီနာမည္ဆန္းမ်ားကို မီႏူးၾကည့္မိတိုင္း သေဘာက်လ်က္က ေသာက္ၾကည့္ဖို႔ေတာ့ တစ္ခါမွ် မစဥ္းစားမိ။ ၾကည္က စိမ္ေခၚမႈအသစ္အဆန္းတို႔၌ အရဲမကိုးလိုသူ။ သို႔တိုင္ေအာင္ သူစိမ္းေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္အေပၚ ေတြ႔စ၌ပင္ တစ္ခါမွမခ်စ္ဖူးေသာ အစိမ္းသက္သက္ႏွလံုးသားႏွင့္ အရဲကိုးခ်စ္ခဲ့သည္ကေတာ့ ၾကည့္ဝဋ္ေၾကြးတစ္ခုသာ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ဆိုင္ကေလး၏အခင္းအက်င္းမွာ ဘယ္ဘက္ျခမ္း၌ ႏွစ္ေယာက္၊ ေလးေယာက္ႏွင့္ ေျခာက္ေယာက္ထိုင္ စားပြဲမ်ား ခင္းက်င္းထားလ်က္ ညာဘက္ျခမ္းတြင္မူ သီးသန္႔ခန္းကေလးမ်ားခ်ည္း႐ွိေလသည္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလးတြင္ ၾကည္စိတ္အဝင္စားဆံုးမွာ ထိုသီးသန္႔ခန္းကေလးမ်ားကိုျဖစ္မည္ထင္သည္။ မဟုတ္ေသး၊ ၾကည္ တကယ္စိတ္ဝင္စားသည္က သီးသန္႔ခန္းေပါက္ဝတိုင္းမွာ တပ္ဆင္ထားေသာ ခန္းဆီးကေလးမ်ားကိုပင္ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ခန္းဆီးကေလးမ်ားသည္ ေလျပည္တိုက္လွ်င္ပင္ တဖ်တ္ဖ်တ္လူးလြန္႔တတ္ေသာ ပုဝါပါးစကေလးမ်ားမို႔ ထြင္းေဖာက္ျမင္ႏိူင္သည္။ အိေျႏၵရသည္။ လြတ္လပ္ေသာ္လည္း ထိုးေဖာက္ျမင္ႏိူင္၍ ရွင္းခန္႔သည္။ ခန္းဆီးကေလးမ်ား၏အေရာင္သည္ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔အၾကည္ေရာင္ျဖစ္၍ မ်က္ေစ့လည္းေအးေစသည္။ သီးသန္႔ခန္းဆိုသည္ႏွင့္ ေတာင္ေတာင္အီအီၾကည့္တတ္ၾကေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားကို ထိုခန္းဆီးကေလးမ်ားက သိကၡာဆယ္ထားသည္ဟု ၾကည္ ယူဆသည္။ သေဘာတက်မ်က္ဝန္းမ်ားကို ခန္းဆီးေတြမွေ႐ႊ႕ကာ ေအးစက္ေနၿပီျဖစ္ေသာေကာ္ဖီကို လွ်ာဖ်ားေပၚ တစ္စက္ခ်င္းတင္သည္။ တစ္ စက္ ခ်င္း….၊ လွ်ာဖ်ားေပၚမွာ….။ လည္ေခ်ာင္းထဲအေရာက္ အရသာ ေပ်ာက္သြားသည္အထိ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၌ တမက္တေမာလိုက္ပါခံစားလ်က္ရွိသည္။ ခါးခါး စိမ့္စိမ့္ကေလး….။ ထိုစဥ္မွာပင္ သီးသန္႔ခန္းထဲ႐ွိအမ်ိဳးသမီးထံမွ ႐ွိဳက္သံသဲ့သဲ့ကို ခပ္တိုးတိုးဂ်ပ္ဇ္ေတးသြားမ်ားအၾကား လြင့္ကနဲၾကားလိုက္ရသည္။ ရွစ္ထ္ဟု ဆဲေရးသံလိုလိုၾကားလိုက္ရၿပီး သူမက လက္ထဲကဖုန္းကို စားပြဲေပၚ ေဒါက္ကနဲအသံျမည္ေအာင္ ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ေဘးမွာခ်ထားေသာ လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွ တစံုတရာကိုထုတ္သည္။ သူမလက္ထဲပါလာသည္က ေဆးလိပ္ဘူးႏွင့္ ဂက္စ္မီးျခစ္ေလးတစ္ခုျဖစ္သည္။ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကို ထုတ္ကာ ႏႈတ္ခမ္းမွာေတ့ၿပီးမွ မီး မျခစ္ေသးဘဲ တစ္ခုခုကိုသတိရဟန္ႏွင့္ ေဘးဘီကိုၾကည့္သည္။ ဟုတ္သားပဲ၊ သည္ဆိုင္က smoke free zone ျဖစ္သည္ေလ။ မီးျခစ္ကိုျပန္သိမ္းကာ ေဆးလိပ္ကို မီးမညွိေတာ့ဘဲ ႏႈတ္ခမ္းမွာေတ့ထားလိုက္တာကို ေတြ႔ရသည္။ ခဏေနေတာ့ ပါးစပ္ကေဆးလိပ္ကို ခ်ိဳးဖဲ့ လႊင့္ပစ္လိုက္ေလသည္။ အၾကည့္တို႔ကို သူမထံမွခြာကာ ဖုန္းစကရင္ေပၚက ေမာင္ႏွင့္ၾကည္ အတူရိုက္ထားေသာ ဓါတ္ပံုကို ေကာ္ဖီႏွင့္ က်ိဳက္ခ်ေနရသည္။ မၾကည့္ေသာ္မွ အင့္ကနဲ ရွိုက္၍ရွိဳက္၍ႀကိတ္ငိုေနသံကို ၾကားေနရျပန္သည္။ ခန္းဆီးပါးကေလးမ်ားေၾကာင့္ ၾကည္ သူမကို ျမင္ေနရသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ သူမ၏ႏွလံုးသားအစံုကို မိန္းမခ်င္း ျမင္ေနရသလိုရွိသည္။ သူမႏွလံုးသားတို႔ ဆတ္ဆတ္ခါေနမႈသည္ ၾကည့္ႏွလံုးသို႔ ႐ိုက္ခတ္သည္။ အခ်စ္ေရး အိမ္ေထာင္ေရးမ်ားလား...။ သည္အ႐ြယ္ဆိုေတာ့ ၾကည့္လိုပင္ အိမ္ေထာင္ေရးက်ိဳးပဲ့သူ ဘဝတူအမ်ိဳးသမီးမ်ားျဖစ္ေလမလား...။ စာနာစိတ္ႏွင့္ ရင္၌ နင့္ကနဲစူးသည္။ ငိုရလြန္းေသာေၾကာင့္ ေဘးတိုက္ျမင္ေနရေသာ သူမ၏ႏွာသီးဖ်ားကေလးမွာ ရဲေနသလိုလို။ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကိုဖိကိုက္လ်က္ အသံမထြက္ေအာင္ငိုေနပံုမွာ ဘယ္ေလာက္နာက်င္ခံစားေနရသည္လဲ...။ ၾကည္လည္း သူမႏွင့္တစ္သားတည္း လိုက္ပါခံစားေနမိသည္။ ၾကည္ သူမထံမွ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္မိျပန္သည္။ မျမင္လိုပါ။ ၾကည္ကိုယ္တိုင္ကမွ ခပ္ယဲ့ယဲ့ကေလး ျပိဳလဲလုလုမွာ ၾကည့္လိုပဲ ႏွလံုးေၾကကြဲေနသူ အမ်ိဳးသမီးေနာက္တစ္ေယာက္ကို မ်က္ဝန္းမ်ားႏွင့္လည္း မျမင္လို၊ စိတ္၌လည္း မၿငိတြယ္လိုေပ။ ရွိဳက္သံေတာ့ ၾကားေနရဆဲမွာ... ။ ၾကည္သည္လည္း ႀကိတ္၍ႀကိတ္၍ ႐ွိဳက္ငိုခဲ့ဖူးပါသည္။ နာက်င္လိုက္ရတာ ဆိုဖြယ္ရာမ႐ွိ။ လူေ႐ွ႕သူေ႐ွ႕၌ ေနျမဲစားျမဲျပံဳးျမဲတိုင္းျဖစ္ေသာၾကည္သည္ ေန႔အခါတြင္ ရင္ထဲ႐ွိအပူလံုးကို ဘယ္သူမွမသိေအာင္ လက္သပ္ ေခ်ာ့ျမွဴခဲ့ရ၏။ ဘယ္အခ်ိန္တုန္းကတည္းက စခဲ့သလဲဆို...၊ အိမ္ေထာင္သက္ သံုးႏွစ္အေရာက္ ေျမးခ်ီခ်င္ေသာ ေမာင့္မိဘမ်ား၏အေရးဆိုမႈကို ျဖည့္ဆည္းခ်င္ေသာ္လည္း အိမ္ေထာင္သက္ေလးႏွစ္နီးပါးထိ မေအာင္ျမင္သည္မွ စခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေမာင္ႏွင့္ၾကည္တို႔ တစ္မိုးထဲေအာက္အတူေနလ်က္ မိမိဝင္႐ိုးေပၚ ကိုယ္စီလည္ပတ္ေနၾကေသာ သီးျခားကမာၻငယ္ တစ္ခုစီ ျဖစ္၍သြားခဲ့ေလသည္။ “ေမာင္ေမာင့္အေပၚ မမႏွင္းအခ်စ္ မျပယ္သေ႐ြ႕ ေမာင္ေမာင္တို႔ ကေလး မရပါေစနဲ႔” သစၥာဆိုတာလိုလို၊ က်ိန္စာတိုက္တာလိုလို ေမာင့္မမႏွင္းစကားတို႔ ေမာင့္ႏႈတ္မွ ထြက္က်လာခိုက္ ၾကည့္တစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေမႊးညင္းမ်ား ေထာင္မတ္သြားခဲ့ရသည္။ ေမာင့္မွာေတာ့ မူးမူးႏွင့္ အသိစိတ္ မေပ်ာက္တေပ်ာက္အခ်ိန္မို႔ ဗလံုးဗေထြးအန္က်လာေသာ စကားျမားအနက္ကို ခ်င့္ႏိူင္ဟန္မတူ။ ၾကည့္မွာသာ ရင္ဝတည့္တည့္စိုက္လ်က္ မႏႈတ္သာေအာင္ ထုတ္ခ်င္းေဖာက္ခံရသူလို။ ထိုစကားအေပၚ အမ်က္မသို႐ံုမက “ေမာင္ေမာင္သိပါၿပီ မမႏွင္းရယ္၊ ေမာင္ေမာင္သိပါၿပီ။ မမႏွင္း ေမာင္ေမာင့္ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ေမာင္ေမာင္သိပါၿပီကြာ”ဟု ငိုသံပါႀကီးႏွင့္ ရင္ကြဲမတတ္ ျဖစ္ေနေသာ ေမာင့္ကိုၾကည့္ကာ ငုတ္တုတ္ေမ့ေမ်ာနာက်င္ရသူ ၾကည္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ နီးနီးေလး႐ွိလ်က္ ရင္ခုန္သံကိုမွေဝမွ်ၾကားနာႏိူင္ျခင္း မ႐ွိေတာ့တဲ့အခါ အတူကကြဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ဟာ ၾကည့္အတြက္ ျပက္လံုးတစ္ခုသာ။ ညညအိပ္ခ်ိန္ေတြဆို ေက်ာခိုင္းလ်က္ တစ္ဘက္လွည့္ အိပ္တတ္ေသာ ေမာင့္ေနာက္ေက်ာကို အေမွာင္ထဲမွၾကည့္ကာသာ စိတ္မွန္းႏွင့္လြမ္းရသည္။ ႀကိတ္၍႐ွိဳက္ငိုခိုက္ အသံက်ယ္လာကာ ေမာင္ႏိူးသြားေတာ့မွာလားအထင္ႏွင့္ ၾကည့္လက္ဖ်ံကို သြားႏွင့္ဖိကိုက္ကာ နာက်င္ေစလ်က္ မ်က္ရည္တို႔ကိုရပ္တန္႔ေစခဲ့ဖူးသည္။ ထိုကာလမ်ားဆီက နာက်င္မႈဆိုတာ၊ အလြမ္းဆိုတာ ၾကည့္အတြက္ေတာ့ ညဥ့္လယ္ယံမွ စုန္းေတာက္သလို ၀င္း၀င္းထင္းထင္းလူလံုးထြက္ျပရဲေသာ ဖူးပြင့္ေ၀ဆာမႈတစ္ခုသာ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ေမာင္ မူးလာတိုင္း ၾကားရေလ့ေသာ ေမာင့္မမႏွင္းတမ္းခ်င္း၌ ၾကည္ အဖန္ဖန္ေသသည္။ ေမာင့္မမႏွင္းကိ်န္စာ၌ ၾကည္ အဖန္ဖန္အက္ကြဲေၾကမြရသည္။ ၾကာေသာ္ နာက်င္မႈတို႔ ေအးခဲလ်က္ ထံုက်င္ႏိူင္ၿပီ။ ဇက္ကုန္လႊတ္အလြမ္းတို႔ လက္ပမ္းက်ေလၿပီဟု ၾကည္ထင္ခဲ့သည္။ အမွန္မွာ ျမံဳေနေသာအနာလို တုတ္က်တိုင္း ဆတ္ဆတ္ထိမခံ နာျမဲပင္တည္း။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေမာင္အိမ္ျပန္မမွန္ေသာ ရက္တခ်ိဳ႕မွာ ၾကည့္ခံစားမႈေတြ အျပည့္အဝပင္လံုးညႊတ္ခြင့္ ရခဲ့သည္။ ဘယ္ရင္ခြင္ ဘယ္ေနရာမွာ ေပ်ာ္ေနမည္မသိသည့္ေမာင့္ကို နာနာက်င္က်င္လြမ္းဆြတ္စိတ္က တစ္ဘက္၊ ညတာ႐ွည္ရသည့္အထဲ ၾကားရတတ္ေသာ အသံဗလံ ခ်ိဳးခ်ိဳးခြ်တ္ခြ်တ္ညေတြမွာ ေၾကာက္စိတ္ေတြက တစ္ဘက္ႏွင့္ တစ္ကိုယ္တည္း မိုးလင္းရသည္မ်ား မ်ားစြာ…။ ဘယ္သူက သိခဲ့မွာလဲ၊ ေမာင့္မွာ အသက္ေလာက္ခ်စ္ရေသာ ေမာင့္မမႏွင္း႐ွိခဲ့ဖူးသည္ဆိုတာ။ ေမာင့္ထက္ အသက္ႀကီးသည္။ လည္ပတ္ႏွံ႔စပ္လြန္းသည္။ အေျခ အေၾကာႀကီးသည္ဆိုကာ ေမာင့္မိဘေတြက သေဘာမက်ဘဲ ၾကည္ႏွင့္ လူႀကီးခ်င္းစကားျမန္းလာစဥ္၊ ၾကည္ကလည္း ဟန္ပန္ေတြ လုပ္မေန၊ ခ်က္ခ်င္း ေခါင္းညိတ္ခဲ့သည္။ ဒါကိုပင္ ေမာင္ သံုးႏွစ္ခန္႔အသည္းအသန္လိုက္ယူခဲ့ရေသာ မမႏွင္းႏွင့္ခ်ိန္ထိုးကာ လြယ္လြန္းသည္ဟု ေမာင္က ျမင္သည္တဲ့။ အခ်စ္မွာ အခ်ိန္အတိုင္းအဆ႐ွိသလား ဟု ေမာင့္ကို ၾကည္ ေမးလိုက္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ အရာရာလြန္ခဲ့ၿပီ။ ၾကည္ႏွင့္ေမာင့္အၾကား ပိန္းေသာအေမွာင္ထုတစ္ခုက ခိုင္ခိုင္မာမာထူူထဲ ျခားနားလ်က္႐ွိခဲ့ေလၿပီ။ 


(ဃ) 

အျပင္မွာ မိုးဖြဲကေလးမ်ား က်လာၿပီ။ ဆိုင္ေ႐ွ႕မွာလည္း လူအသြားအလာက်ဲပါး စျပဳၿပီ။ ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလးထဲမွာ ၾကည္ရယ္၊ သူမရယ္၊ ေနာက္ ခပ္ငယ္ငယ္စံုတြဲတစ္စံုရယ္သာ႐ွိသည္။ ဂ်ပ္ဇ္ေတးသြားတို႔စီးဆင္းဆဲ သူမ႐ွိဳက္သံတို႔ တိုးလ်ကာ အငိုတိတ္သည္။ အိတ္ထဲမွ တစ္႐ွဴး အစိုစေလးႏွင့္ မ်က္ႏွာကိုသန္႔စင္လ်က္ တူးေဝးကိတ္မိတ္ကပ္ေလးသံုးကာ ျပင္ဆင္ခ်ယ္သေနသည္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးသည္။ ရဲရဲနီေစြးေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းအေရာင္သည္ ယံုၾကည္မႈ၊ စြမ္းေဆာင္ႏိူင္မႈ၊ တိက်ျပတ္သားမႈတို႔ကို သူမမ်က္ႏွာေပၚ ထပ္ေဆာင္းေပးသည္။ အေစာကေလးက ၾကည္ျမင္ေနခဲ့ရေသာ သူမသည္ ယခုသူမ မဟုတ္ေတာ့။ အားလံုးၿပီးေတာ့ သိမ္းစရာ႐ွိသည္မ်ား အိတ္ထဲျပန္သိမ္းကာ ထိုင္ေနရာမွ ထသည္။ သီးသန္႔ခန္းေလးထဲမွ အထြက္၊ ၾကည့္ဘက္အလွည့္ လွစ္ကနဲေကြးညႊတ္သြားေသာ သူမႏႈတ္ခမ္းအစံုကိုျမင္ခိုက္ ၾကည္ပင္ ေရာေယာင္ျပံဳးျပလိုက္မိသည္ ထင္၏။ ၾကည္လည္း အိမ္ျပန္ဖို႔ျပင္ရမည္။ လက္ေတြ႔ဘဝတစ္ခုဆီ သြားရဦးမည္။ ၾကည့္ပါးေပၚမွာလည္း ေျခာက္ေသြ႔မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတို႔ ႐ွိခဲ့ပါသည္။ ေန႔လည္ကအျဖစ္တို႔ အပ်က္အေနႏွင့္ ၾကည့္အမွတ္အသားထဲမွာ ႐ွိေနဦးမည္။ ဆိုင္ထဲမွထြက္သြားေသာ သူမမ်က္ႏွာေပၚမွာ၊ ၾကည့္ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ၾကည္တို႔မိန္းမေတြရဲ႕ လက္ေတြ႔ဘဝရင္ဆိုင္မႈေတြ၊ ရဲရင့္ျဖတ္သန္းမႈေတြြ၊ နာက်င္သမွ်တို႔အား လႊတ္ခ်ထားႏိူင္ခဲ့မႈေတြႏွင့္ ထင္လင္းေတာက္ပေနဦးမည္။ ၾကည္ ထင္သည္။

 (င) 

ခန္းဆီးကေလးေတြ.... ပါးလႊာသေလာက္ လြင့္ျပန္႔၊ လြင့္ျပန္႔သေလာက္ ေပါ့ပါးကာ ထြင္းေဖာက္ျမင္ႏိူင္သည့္ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ အျပည့္ႏွင့္ ခန္းဆီးကေလးေတြ၊ ထိုမွတစ္ဆင့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္၏ႏွလံုးသားကို ၾကည္ေတြ႔ခဲ့ရၿပီ။ ၾကည့္ႏွလံုးသားတို႔ကိုလည္း သူမ ျမင္ေကာင္းျမင္ခဲ့ပါလိမ့္မည္။ ခါတရံ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ႏွလံုးသားမ်ားအား ထင္ဟပ္ျမင္သာေစေသာ ခန္းဆီးပါးကေလးမ်ား ၾကည္တို႔ဘဝမွာ လိုအပ္ေကာင္းလိုအပ္မည္ဟု ၾကည္ထင္သည္။ ေမာင္ကေရာ....၊ ေမာင္ဟာ ၾကည့္အတြက္ ခန္းဆီးအထူႀကီးတစ္ခု ျဖစ္မည္ထင္ရဲ႕။ ေနာက္ကြယ္ တစ္ဘက္မွာ ဘာေတြ႐ွိမလဲ ခန္႔မွန္းလို႔မရႏိူင္ေအာင္ ပိန္းေမွာင္နက္အိအေရာင္ ရင့္ရင့္ျခယ္ကာ ေမာင္ ၾကည့္ဘဝထဲ ေသြးေအးစြာ ဝင္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ေလျပည္တိုးလို႔မွ မလႈပ္ခတ္တတ္ေသာ ထူထဲေအးစက္သည့္ခန္းဆီးသည္ ၾကည္ခ်စ္ေသာ ေမာင္…။ အို....ၾကည္တို႔ဘဝမွာ သည္လိုခန္းဆီးအထူႀကီးေတြလည္း လိုအပ္သည္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ၾကည္တို႔အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕မ်က္ရည္ေတြ၊ နာက်င္မႈေတြ၊ ဒဏ္ရာအနာတရေတြ၊ ေသြးပ်က္ဖြယ္ငရဲခန္းေတြ၊ က်ိဳးပဲ့ေၾကမြေနမႈေတြကို ခန္းဆီးထူထူႀကီးမ်ားေနာက္ကြယ္မွာ အေမွာင္ခ်ထားႏိူင္မည္။ အေမွာင္ခ်ထားခဲ့လိုက္ခ်င္သည္။ ခဏကေလးျဖစ္ျဖစ္ေပါ့..... အျပင္မွာ မိုးဖြဲကေလးမ်ား က ်ေနဆဲ။ အိတ္ထဲကထီးကိုထုတ္ကာ ဖြင့္ေဆာင္းလိုက္သည္။ ၾကည့္စိတ္ေရာ ၾကည့္ကိုယ္ပါ ဖ်ားနာလို႔ မျဖစ္ေသး….။ 


Author: ခ်စ္ၾကည္ေအး

(က)

အမ်ိဳးသမီးသည္ ၾကည္ထိုင္ေနေသာစားပြဲေဘးတည့္တည့္႐ွိ သီးသန္႔ခန္းထဲတြင္ ထိုင္ေနျခင္းျဖစ္ၿပီး သူမ ဆိုင္ထဲလွမ္းဝင္လာစဥ္ကပင္ သတိထားမိခဲ့သည္။ နည္းနည္းကေလးမွ အေ႐ွ႕တိုင္းမဆန္ေသာ မ်က္ႏွာက်အျပင္ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္ေတာင့္တင္းမႈႏွင့္ ကပိုကယိုဝတ္ထားသည့္ ရွပ္အကြက္က်ဲက်ဲေၾကာင့္ သူမပံုစံက ေယာက်ာ္းဆန္သည့္ဘက္လုသည္။ ေလးေထာင့္က်ခ်င္ေသာ မ်က္ႏွာသည္ ဗာဒံေစ့ပံု အဝန္းက်ယ္၍ အလ်ားရွည္ေသာမ်က္ဝန္းမ်ားေၾကာင့္သာ ရွႈ႕ခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ရသည္။ အလယ္မွာ အထစ္ကေလးပါေသာ ႏွာရိုးျမင့္ျမင့္ႏွင့္၊ အလွဆံုးကေတာ့ သူမႏႈတ္ခမ္းမ်ားပင္။ ဝလံုးပံုႏႈတ္ခမ္း ဝိုင္းဝိုင္းေလးကို တင္းတင္းေစ့ထားကာ အတြန္႔ခ်ိဳးထားေသာမ်က္ခံုးမ်ားေၾကာင့္ မာန္ဝင့္ေနဟန္ေပၚသည္။ ၾကည္သေဘာက်မိသည္မွာ ထိုမာန္ဝင့္ေနဟန္ကိုျဖစ္သည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ အဲသည္လို တင္းမာ ခက္ခဲေနရမည္။ ဒါကိုပင္ တန္ေၾကးတစ္ခုလို႔ ၾကည္ ထင္သည္။ ၾကည္ကေတာ့ ခ်ိဳလြန္းခဲ့သည္ေလ။ ခ်ိဳလြန္းေတာ့ အလြယ္တကူဟန္ေပါက္သည္။ လူေတြဟာ ခက္ခက္ခဲခဲကိုမွ တန္ဘိုးရွိတယ္ရယ္လို႔ လက္ခံတတ္ၾကသူမ်ား မဟုတ္လား။ ၾကည္ သိၿပီ။ သို႔ေသာ္…. ၾကည္ အသိေနာက္က်ခဲ့သည္ေလ။ သူမ၏လႈပ္႐ွားမႈေတြကို ၾကည့္မေနပါဘဲႏွင့္ မ်က္ဝန္းေထာင့္မွ ၾကည္ သိေနရသည္။ သူမက လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွ ဖုန္းကိုထုတ္ကာ ပြတ္လ်က္ရွိသည္။ ၾကည္ကေတာ့ ေအးစက္လုလုေကာ္ဖီကို လွ်ာဖ်ားေပၚ တစ္စက္ခ်င္းတင္လ်က္ရွိသည္။ တစ္ စက္ ခ်င္း….၊ လွ်ာဖ်ားေပၚမွာ….။ လည္ေခ်ာင္းထဲအေရာက္ အရသာေပ်ာက္သြားသည္အထိ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၌ တမက္တေမာလိုက္ပါခံစား လ်က္ရွိသည္။ ခါးခါးစိမ့္စိမ့္ကေလး…. ထိုစဥ္မွာပင္ သူမထံမွ႐ွိဳက္သံသဲ့သဲ့ကို ခပ္တိုးတိုးဂ်ပ္ဇ္ေတးသြားမ်ားအၾကား လြင့္ကနဲ ၾကားလိုက္ရျခင္း ျဖစ္ေလသည္။


(ခ)

 “လက္ဘက္ရည္ ေကာ္ဖီ႐ွိတယ္၊ Hot chocolate လည္း႐ွိတယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ား ဘာေသာက္မလဲ” “ဘာ…ေသာက္ရ ေကာင္းမလဲ၊ အင္း....ခင္ဗ်ားႀကိဳက္တာသာ လုပ္ပါဗ်ာ” “ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ ေကာ္ဖီၾကမ္းပဲေပး” ၾကည္က ၾကည္ေသာက္ခ်င္တာကို တိတိက်က်ေျပာလိုက္ေတာ့ ေကာင္ဆယ္လာ အမ်ိဳးသားက ေခါင္းညိတ္ၿပီး “ဒါဆိုလည္း ေကာ္ဖီၾကမ္း ၂ခြက္ပဲလုပ္လိုက္မယ္ေလ။ သံပုသီးစိပ္ကေလးပါ ထည့္ညွစ္လိုက္မယ္ေနာ္”ဟု ဆိုသည္။ ၾကည္ကေတာ့ ေမာင့္ကိုသာ ခပ္ေတြေတြၾကည့္မိသည္။ ေမာင္ဟာ မေျပာင္းလဲေသး၊ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ့္ကိစၥ ဘာမဆို သူမ်ားကိုဆံုးျဖတ္ခိုင္းတတ္တဲ့အက ်င့္က ခုထိ မေပ်ာက္ေသး။ ေမာင့္ဘဝမွာ ေမာင္ ဘာကိုလိုခ်င္တယ္ဆိုတာေရာ အေသအခ်ာ သိမွသိပါေလစကြယ္။ “ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္လို စေတြ႔ခဲ့ၾကသလဲ” “မဂၤလာေဆာင္မွာ ဘာအေရာင္ဝတ္ခဲ့ၾကသလဲ” “ဘယ္သူက အေရာင္ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တာလဲ” ထိုေမးခြန္းမ်ားကို ေမာင္ မမွတ္မိပါ။ “ခင္ဗ်ားတို႔ လင္ခန္းမယားခန္း အတူမေနျဖစ္ၾကတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ” သည္ေမးခြန္းကိုၾကားေတာ့ ၾကည္က ဘာမွမျဖစ္ရပါဘဲ ေမာင့္မ်က္ႏွာက ရဲကနဲနီျမန္းသည္။ ၾကည့္ ေ႐ွ႕တည့္တည့္မွာ ေမာင္၊ ေမာင့္ေဘးမွာ ေကာင္ဆယ္လာအမ်ိဳးသားထိုင္လ်က္၊ ေမာင့္ေ႐ွ႕က သံပုရာနံ႔ ေလးကဲထားေသာေကာ္ဖီခြက္မွာ ခုထိ အရာမယြင္းေသး။ ေအးစက္လွေရာ့မည္။ “အင္း ကၽြန္မအထင္ေတာ့ အနည္းဆံုး တႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ တစ္ႏွစ္နဲ႔သံုးလေလာက္ ထင္တာပဲ။ အိပ္ခန္းခြဲအိပ္တာေတာ့ ႏွႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္ရွင့္” ၾကည္ သည္လိုေစ့ေစ့ေပါက္ေပါက္ေျဖတာကို ေမာင္က မႀကိဳက္ဟန္ျပသည္။ ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေမာင့္ေဖေဖစီစဥ္ေပးေသာ ေကာင္ဆယ္လာသည္ ၾကည္တို႔ အိမ္ေထာင္ေရးကို ဘယ္လိုမ်ား ျပန္လည္ေႏြးေထြးေစမွာပါလိမ့္….။ ၿပိဳကြဲလုလုအိမ္ေထာင္ေရးမ်ားအား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေစသည့္ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားသည္ဟု ေမာင့္ေဖေဖစကားအရ ၾကည္လက္ခံခဲ့ရေသာ္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ႀကီးႀကီးမားမားေတာ့ျဖင့္ မ႐ွိခဲ့ပါေပ။ အိမ္မွာ ေမာင္႐ွိမေနေသာတစ္ရက္က ေမာင့္ေဖေဖ လမ္းႀကံဳအိမ္လည္ဝင္လာသည္။ အကင္းပါးေသာ ေမာင့္ေဖေဖက ေမာင္ေနေသာအခန္း၏ လူေနလက္စ႐ွိဟန္ကိုရိပ္မိကာ ေမးျမန္းရာမွ သိသြားခဲ့ျခင္းေပ။ “ဒီေကာင္ ခုလိုေျခလွမ္းပ်က္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ၊ ေဖေဖတို႔ကို ဘာလို႔မေျပာသလဲ သမီးရယ္” စသည္ျဖင့္ ေမာင့္ေဖေဖ၏ အၾကင္နာကဲသည့္စိတ္မေကာင္းသံမွာ ငိုခ်င္လ်က္လက္တို႔ျဖစ္ကာ မ်က္ရည္မ်ား သြန္ခ်သလို က်ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္မွာ ေမာင့္ေဖေဖက ခုလို စီစဥ္ေပးျခင္းပင္။ ေမးခြန္းေတာ္ေတာ္မ်ားကို ေမာင္က မမွတ္မိေတာ့ဟုဆိုသည္ကို ရင္နာလ်က္က အံ့ၾသမေနခ်င္ေတာ့ပါ။ ရင္နာရလြန္းလို႔ ၾကည့္ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ထံုခဲမတတ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ “ခင္ဗ်ားတို႔ ပထမဆံုးခ်ိန္းေတြ႔ခဲ့တဲ့ First dateအေၾကာင္းကို မွတ္မိသေလာက္ ဘယ္သူ ျပန္ေျပာႏိူင္မလဲ” “ကြၽန္မတို႔က မိဘေတြေပးစားခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီမတိုင္ခင္က ကြၽန္မတို႔ခ်င္း ခ်ိန္းတာျပဳတာ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မ မွတ္မိေနပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔အိမ္ကိုလာတုန္းက ေမာင္က ႐ွပ္လက္တိုအျဖဴေပၚမွာ စၾကာအျပာေလးေတြ ခပ္ႏုပ္ႏုပ္ပါတဲ့အဆင္နဲ႔ ပုဆိုးက မရမ္းေစ့ေရာင္ကြက္စိ္ပ္ေလးဝတ္ထားတယ္” ေခါင္းငံု႔ထားရာက ေမာင္ ၾကည့္ကို တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္ေလသည္။ “ေမာင့္ဖိနပ္ေလးက ကတၱီပါေလးညွင္းေရာင္၊ ၿပီးေတာ့ ေမာင္က သားေရလက္ပတ္ႀကိဳး အညိဳေရာင္ေလး ပါတဲ့ နာရီဒိုင္ခြက္အဝိုင္း ဝတ္ထားခဲ့တယ္” “အဲ့ေန႔က ဆံပင္ကို ႏွစ္ဘက္ခြဲစည္းထားတယ္ေလ” ေမွ်ာ္လင့္မထားဘဲ ဝင္ေျပာလိုက္ေသာေမာင့္စကားေၾကာင့္ ၾကည့္ရင္ထဲ ေႏြးကနဲျဖစ္သြားသည္။ သည့္ထက္ပို၍ေတာ့ ေမာင္ မွတ္မိမည္မထင္ပါ။ အဲ့သည့္ေန႔က ၾကည့္ဆံပင္ေတြကိုႏွစ္ဘက္ ခြဲကာ ေမွ်ာ့ႀကိဳးနက္ျပာေရာင္ေလးႏွင့္ စည္းထားခဲ့သည္။ ေမာင္ မွတ္မွတ္ရရ႐ွိေနေသး သည္ပဲ။ ေကာင္ဆယ္လာအမ်ိဳးသားက ေမာင္ႏွင့္မ်က္လံုးခ်င္းဆံုေအာင္ ေဘးတိုက္ကေန ေမာင့္မ်က္လံုးမ်ားကို လိုက္ဖမ္းသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုတစ္ခြန္းသာဝင္ေျပာအၿပီး ေမာင္က ေခါင္းျပန္ မေမာ့၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မၾကည့္ေတာ့ေပ။ “ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ။ ဒီေန႔ည အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ခင္ဗ်ားတို႔ ညစာအတူတူစားၾက၊ မဂၤလာေဆာင္ ဓါတ္ပံုေတြကို ႏွစ္ေယာက္အတူ ျပန္ၾကည့္ၾက၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျဖစ္ႏိူင္သေလာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ပူးကပ္ေနပါေစ၊ လက္ခ်င္းကိုင္ထားတာတို႔၊ ပုခံုးခ်င္းထိထားတာတို႔ ဟုတ္ၿပီလား။ ျဖစ္ႏိူင္ရင္ ရုပ္ရွင္ အတူၾကည့္တာ၊ သီခ်င္းအတူတူနားေထာင္တာတို႔လည္း လုပ္ၾကည့္ၾကေစခ်င္တယ္။ အခ်စ္ရုပ္ရွင္၊ အခ်စ္သီခ်င္းေတြေတာ့ ျဖစ္ပါေစေပါ့ဗ်ာ” မျဖစ္ႏိူင္၊ ေမာင္ အိမ္ျပန္မလာတာ ၾကာၿပီပဲ။ သည္ညအတြက္ ေမာင္ အိမ္ျပန္လာဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိူင္ပါ။ ၾကည္ ၿပံဳးလိုက္မိသည္။ “ဒီမွာ ခင္ဗ်ားတို႔အိမ္ေထာင္သက္တစ္ေလွ်ာက္ အတူေနစဥ္ကာလအတြင္း ေနမႈထိုင္မႈ အမူအက်င့္ေတြ၊ အမွတ္တရအျဖစ္အပ်က္ေလးေတြအေၾကာင္း ေမးခြန္းတစ္ခ်ိဳ႕ေမးထားတဲ့ စာ႐ြက္ရယ္၊ ေနာက္တစ္ပတ္ အတြင္း ခင္ဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေန႔စဥ္ပံုမွန္ေတြထဲက မွတ္မွတ္ရရျဖစ္စဥ္ေတြကို သတိထားၿပီး ေရးမွတ္ထားဖို႔ရယ္” ေကာင္ဆယ္လာအမ်ိဳးသားက စာ႐ြက္တစ္ထပ္ကို ၾကည့္လက္ထဲထည့္ကာ အေျခအေနကို ေပ်ာ့ေျပာင္းေစလိုဟန္ႏွင့္ ခပ္ျပံဳးျပံဳးဆိုသည္။ ေမာင္ကေတာ့ ေမးေၾကာႀကီးမ်ား တင္းေနသေယာင္ရွိျပန္သည္။ ေမာင့္ေဖေဖစကားကို မပယ္ရဲ၍သာ လက္ခံလိုက္ရတာ၊ ဒီလူဟာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ဟု ဖြင့္မေျပာရံုတမယ္သာ။ ၾကည္ကေတာ့ ေမာင့္စိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲလာမည္ဟု အစကတည္းက မထင္ပါ။ သို႔ေသာ္ ေမာင့္မ်က္ႏွာကို ခုလို ေန႔ခင္းအလင္းေရာင္ေအာက္မွာ မျမင္ရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ားၾကာခဲ့ၿပီလဲ။ ေမာင့္ကို လြမ္းလြန္းလွ၍ ေမာင့္ေဖေဖစီစဥ္ေသာ ေကာင္ဆယ္လာႏွင့္ မ်က္ႏွာစံုညီေဆြးေႏြးပြဲကို လက္ခံခဲ့တာျဖစ္သည္။ အလွအပအလြန္ႀကိဳက္ကာ အျမဲသပ္ရပ္ေနတတ္ေသာေမာင္၊ ဝတ္ထားသည့္႐ွပ္အက်ႌက တြန္႔ေၾကလို႔ ရယ္...။ မုတ္ဆိတ္ေမႊး ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြကိုေတာ့ ခုေလးတင္မွ ရိတ္သင္လာခဲ့ဟန္ တူသည္။ ေမာင့္ေမး႐ိုးေလးေတြက စိမ္းျမလို႔...။ ၾကည္သည္ ေမာင့္မ်က္ႏွာကို လြမ္းလြမ္းႏွင့္ တဝႀကီးေငးေမာ ပစ္ခဲ့လိုက္သည္။ သည့္ထက္နည္းနည္းမွ မပို။ သည့္ထက္ပိုၿပီး ၾကည့္ဘက္က ဘာကိုမွ မေမွ်ာ္လင့္။ ေမာင့္ႏွလံုးသားတို႔ ၾကည့္ထံမွာ ရွိမေနေတာ့တာၾကာၿပီပဲ… ၾကည္ သိပါသည္ကြယ္….။ အားလံုးၿပီးေတာ့ ညေနေလးနာရီထိုးလုၿပီ။ ေကာင္ဆယ္လာအမ်ိဳးသားကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီးအျပန္၊ အေဆာက္အဦးေ႐ွ႕ေရာက္သည္ႏွင့္ ၾကည္ႏွင့္ဆန္႔က်င္ဘက္သို႔ ေမာင္ ေလွ်ာက္သည္။ ဘာရယ္မသိ၊ ေမာင့္ေက်ာျပင္ကိုေငးလ်က္႐ွိရာက ဝမ္းနည္းငိုခ်င္လာကာ ေ႐ွ႕ကမီးပြိဳင့္ကို ကူးမိကူးရာ ေယာင္ယမ္း ျဖတ္ကူးမိသည္။ လမ္းရဲ႕တဘက္ေထာင့္မွာက ၾကည္ထိုင္ဖူးေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလး၊ မထူးေတာ့ပါ၊ လမ္းေပၚေလွ်ာက္ရင္း မ်က္ရည္က်သည္ထက္စာလ်င္ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာဆို အိေျႏၵရရေလးထိုင္ကာ မ်က္ရည္က်ႏိူင္မည္။ ထိုအေတြးႏွင့္ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးထဲ ကေသာကေမ်ာဝင္ခ်လိုက္ေလသည္။
(ဂ)

 Dream Café ဆိုေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလး.... ထိုဆိုင္ကေလးကို ၾကည္ သေဘာက်သည္။ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေသာက္ရသည္မွာ အိပ္မက္တစ္ခု မက္ရသည္ႏွင့္တူသည္ဟု ၾကည္ ထင္သည္။ လွ်ာဖ်ားေပၚက ေကာ္ဖီအရသာ အခါး အသက္ အက် အစိမ့္အတိုင္း ႏွစ္လိုဖြယ္အိပ္မက္တို႔ စြဲမက္ခြင့္႐ွိသည္။ ခဏၾကာလ်င္ လွ်ာဖ်ားေပၚက ခါး သက္သက္ေကာ္ဖီသည္ တုန္ရီေနေသာရင္တလွပ္လွပ္ကိုလည္း ေပးလိမ့္ဦးမည္။ ကတုန္ကယင္ျဖစ္လာေသာ္ ရင္ကို ခပ္သာသာကေလး ဖိထားၿပီး မ်က္ေစ့စံုမိွတ္ထားရသည့္ လႈပ္ရွားမႈေဝ့ေဝ့ဝဲဝဲ ခပ္ျငိမ့္ျငိမ့္ကို ၾကည္ ႏွစ္သက္ပါသည္။ ေမာင့္ကိုျမင္စတုန္းက ေႏြးေထြးလႈပ္႐ွားရေသာ တသိမ့္သိမ့္ခံစားမႈႏွင့္ ဆင္ဆင္တူသည္ဟု ၾကည္ေျပာလွ်င္ ေမာင္ ဘယ္လိုမ်ားတုန္႔ျပန္မွာပါလိမ့္….။ ဆိုင္႐ွိေကာ္ဖီနာမည္ဆန္းမ်ားကို မီႏူးၾကည့္မိတိုင္း သေဘာက်လ်က္က ေသာက္ၾကည့္ဖို႔ေတာ့ တစ္ခါမွ် မစဥ္းစားမိ။ ၾကည္က စိမ္ေခၚမႈအသစ္အဆန္းတို႔၌ အရဲမကိုးလိုသူ။ သို႔တိုင္ေအာင္ သူစိမ္းေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္အေပၚ ေတြ႔စ၌ပင္ တစ္ခါမွမခ်စ္ဖူးေသာ အစိမ္းသက္သက္ႏွလံုးသားႏွင့္ အရဲကိုးခ်စ္ခဲ့သည္ကေတာ့ ၾကည့္ဝဋ္ေၾကြးတစ္ခုသာ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ဆိုင္ကေလး၏အခင္းအက်င္းမွာ ဘယ္ဘက္ျခမ္း၌ ႏွစ္ေယာက္၊ ေလးေယာက္ႏွင့္ ေျခာက္ေယာက္ထိုင္ စားပြဲမ်ား ခင္းက်င္းထားလ်က္ ညာဘက္ျခမ္းတြင္မူ သီးသန္႔ခန္းကေလးမ်ားခ်ည္း႐ွိေလသည္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလးတြင္ ၾကည္စိတ္အဝင္စားဆံုးမွာ ထိုသီးသန္႔ခန္းကေလးမ်ားကိုျဖစ္မည္ထင္သည္။ မဟုတ္ေသး၊ ၾကည္ တကယ္စိတ္ဝင္စားသည္က သီးသန္႔ခန္းေပါက္ဝတိုင္းမွာ တပ္ဆင္ထားေသာ ခန္းဆီးကေလးမ်ားကိုပင္ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ခန္းဆီးကေလးမ်ားသည္ ေလျပည္တိုက္လွ်င္ပင္ တဖ်တ္ဖ်တ္လူးလြန္႔တတ္ေသာ ပုဝါပါးစကေလးမ်ားမို႔ ထြင္းေဖာက္ျမင္ႏိူင္သည္။ အိေျႏၵရသည္။ လြတ္လပ္ေသာ္လည္း ထိုးေဖာက္ျမင္ႏိူင္၍ ရွင္းခန္႔သည္။ ခန္းဆီးကေလးမ်ား၏အေရာင္သည္ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔အၾကည္ေရာင္ျဖစ္၍ မ်က္ေစ့လည္းေအးေစသည္။ သီးသန္႔ခန္းဆိုသည္ႏွင့္ ေတာင္ေတာင္အီအီၾကည့္တတ္ၾကေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားကို ထိုခန္းဆီးကေလးမ်ားက သိကၡာဆယ္ထားသည္ဟု ၾကည္ ယူဆသည္။ သေဘာတက်မ်က္ဝန္းမ်ားကို ခန္းဆီးေတြမွေ႐ႊ႕ကာ ေအးစက္ေနၿပီျဖစ္ေသာေကာ္ဖီကို လွ်ာဖ်ားေပၚ တစ္စက္ခ်င္းတင္သည္။ တစ္ စက္ ခ်င္း….၊ လွ်ာဖ်ားေပၚမွာ….။ လည္ေခ်ာင္းထဲအေရာက္ အရသာ ေပ်ာက္သြားသည္အထိ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္၌ တမက္တေမာလိုက္ပါခံစားလ်က္ရွိသည္။ ခါးခါး စိမ့္စိမ့္ကေလး….။ ထိုစဥ္မွာပင္ သီးသန္႔ခန္းထဲ႐ွိအမ်ိဳးသမီးထံမွ ႐ွိဳက္သံသဲ့သဲ့ကို ခပ္တိုးတိုးဂ်ပ္ဇ္ေတးသြားမ်ားအၾကား လြင့္ကနဲၾကားလိုက္ရသည္။ ရွစ္ထ္ဟု ဆဲေရးသံလိုလိုၾကားလိုက္ရၿပီး သူမက လက္ထဲကဖုန္းကို စားပြဲေပၚ ေဒါက္ကနဲအသံျမည္ေအာင္ ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ၿပီးမွ ေဘးမွာခ်ထားေသာ လက္ကိုင္အိတ္ထဲမွ တစံုတရာကိုထုတ္သည္။ သူမလက္ထဲပါလာသည္က ေဆးလိပ္ဘူးႏွင့္ ဂက္စ္မီးျခစ္ေလးတစ္ခုျဖစ္သည္။ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ကို ထုတ္ကာ ႏႈတ္ခမ္းမွာေတ့ၿပီးမွ မီး မျခစ္ေသးဘဲ တစ္ခုခုကိုသတိရဟန္ႏွင့္ ေဘးဘီကိုၾကည့္သည္။ ဟုတ္သားပဲ၊ သည္ဆိုင္က smoke free zone ျဖစ္သည္ေလ။ မီးျခစ္ကိုျပန္သိမ္းကာ ေဆးလိပ္ကို မီးမညွိေတာ့ဘဲ ႏႈတ္ခမ္းမွာေတ့ထားလိုက္တာကို ေတြ႔ရသည္။ ခဏေနေတာ့ ပါးစပ္ကေဆးလိပ္ကို ခ်ိဳးဖဲ့ လႊင့္ပစ္လိုက္ေလသည္။ အၾကည့္တို႔ကို သူမထံမွခြာကာ ဖုန္းစကရင္ေပၚက ေမာင္ႏွင့္ၾကည္ အတူရိုက္ထားေသာ ဓါတ္ပံုကို ေကာ္ဖီႏွင့္ က်ိဳက္ခ်ေနရသည္။ မၾကည့္ေသာ္မွ အင့္ကနဲ ရွိုက္၍ရွိဳက္၍ႀကိတ္ငိုေနသံကို ၾကားေနရျပန္သည္။ ခန္းဆီးပါးကေလးမ်ားေၾကာင့္ ၾကည္ သူမကို ျမင္ေနရသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ သူမ၏ႏွလံုးသားအစံုကို မိန္းမခ်င္း ျမင္ေနရသလိုရွိသည္။ သူမႏွလံုးသားတို႔ ဆတ္ဆတ္ခါေနမႈသည္ ၾကည့္ႏွလံုးသို႔ ႐ိုက္ခတ္သည္။ အခ်စ္ေရး အိမ္ေထာင္ေရးမ်ားလား...။ သည္အ႐ြယ္ဆိုေတာ့ ၾကည့္လိုပင္ အိမ္ေထာင္ေရးက်ိဳးပဲ့သူ ဘဝတူအမ်ိဳးသမီးမ်ားျဖစ္ေလမလား...။ စာနာစိတ္ႏွင့္ ရင္၌ နင့္ကနဲစူးသည္။ ငိုရလြန္းေသာေၾကာင့္ ေဘးတိုက္ျမင္ေနရေသာ သူမ၏ႏွာသီးဖ်ားကေလးမွာ ရဲေနသလိုလို။ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကိုဖိကိုက္လ်က္ အသံမထြက္ေအာင္ငိုေနပံုမွာ ဘယ္ေလာက္နာက်င္ခံစားေနရသည္လဲ...။ ၾကည္လည္း သူမႏွင့္တစ္သားတည္း လိုက္ပါခံစားေနမိသည္။ ၾကည္ သူမထံမွ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္မိျပန္သည္။ မျမင္လိုပါ။ ၾကည္ကိုယ္တိုင္ကမွ ခပ္ယဲ့ယဲ့ကေလး ျပိဳလဲလုလုမွာ ၾကည့္လိုပဲ ႏွလံုးေၾကကြဲေနသူ အမ်ိဳးသမီးေနာက္တစ္ေယာက္ကို မ်က္ဝန္းမ်ားႏွင့္လည္း မျမင္လို၊ စိတ္၌လည္း မၿငိတြယ္လိုေပ။ ရွိဳက္သံေတာ့ ၾကားေနရဆဲမွာ... ။ ၾကည္သည္လည္း ႀကိတ္၍ႀကိတ္၍ ႐ွိဳက္ငိုခဲ့ဖူးပါသည္။ နာက်င္လိုက္ရတာ ဆိုဖြယ္ရာမ႐ွိ။ လူေ႐ွ႕သူေ႐ွ႕၌ ေနျမဲစားျမဲျပံဳးျမဲတိုင္းျဖစ္ေသာၾကည္သည္ ေန႔အခါတြင္ ရင္ထဲ႐ွိအပူလံုးကို ဘယ္သူမွမသိေအာင္ လက္သပ္ ေခ်ာ့ျမွဴခဲ့ရ၏။ ဘယ္အခ်ိန္တုန္းကတည္းက စခဲ့သလဲဆို...၊ အိမ္ေထာင္သက္ သံုးႏွစ္အေရာက္ ေျမးခ်ီခ်င္ေသာ ေမာင့္မိဘမ်ား၏အေရးဆိုမႈကို ျဖည့္ဆည္းခ်င္ေသာ္လည္း အိမ္ေထာင္သက္ေလးႏွစ္နီးပါးထိ မေအာင္ျမင္သည္မွ စခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေမာင္ႏွင့္ၾကည္တို႔ တစ္မိုးထဲေအာက္အတူေနလ်က္ မိမိဝင္႐ိုးေပၚ ကိုယ္စီလည္ပတ္ေနၾကေသာ သီးျခားကမာၻငယ္ တစ္ခုစီ ျဖစ္၍သြားခဲ့ေလသည္။ “ေမာင္ေမာင့္အေပၚ မမႏွင္းအခ်စ္ မျပယ္သေ႐ြ႕ ေမာင္ေမာင္တို႔ ကေလး မရပါေစနဲ႔” သစၥာဆိုတာလိုလို၊ က်ိန္စာတိုက္တာလိုလို ေမာင့္မမႏွင္းစကားတို႔ ေမာင့္ႏႈတ္မွ ထြက္က်လာခိုက္ ၾကည့္တစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေမႊးညင္းမ်ား ေထာင္မတ္သြားခဲ့ရသည္။ ေမာင့္မွာေတာ့ မူးမူးႏွင့္ အသိစိတ္ မေပ်ာက္တေပ်ာက္အခ်ိန္မို႔ ဗလံုးဗေထြးအန္က်လာေသာ စကားျမားအနက္ကို ခ်င့္ႏိူင္ဟန္မတူ။ ၾကည့္မွာသာ ရင္ဝတည့္တည့္စိုက္လ်က္ မႏႈတ္သာေအာင္ ထုတ္ခ်င္းေဖာက္ခံရသူလို။ ထိုစကားအေပၚ အမ်က္မသို႐ံုမက “ေမာင္ေမာင္သိပါၿပီ မမႏွင္းရယ္၊ ေမာင္ေမာင္သိပါၿပီ။ မမႏွင္း ေမာင္ေမာင့္ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ေမာင္ေမာင္သိပါၿပီကြာ”ဟု ငိုသံပါႀကီးႏွင့္ ရင္ကြဲမတတ္ ျဖစ္ေနေသာ ေမာင့္ကိုၾကည့္ကာ ငုတ္တုတ္ေမ့ေမ်ာနာက်င္ရသူ ၾကည္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ နီးနီးေလး႐ွိလ်က္ ရင္ခုန္သံကိုမွေဝမွ်ၾကားနာႏိူင္ျခင္း မ႐ွိေတာ့တဲ့အခါ အတူကကြဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ဟာ ၾကည့္အတြက္ ျပက္လံုးတစ္ခုသာ။ ညညအိပ္ခ်ိန္ေတြဆို ေက်ာခိုင္းလ်က္ တစ္ဘက္လွည့္ အိပ္တတ္ေသာ ေမာင့္ေနာက္ေက်ာကို အေမွာင္ထဲမွၾကည့္ကာသာ စိတ္မွန္းႏွင့္လြမ္းရသည္။ ႀကိတ္၍႐ွိဳက္ငိုခိုက္ အသံက်ယ္လာကာ ေမာင္ႏိူးသြားေတာ့မွာလားအထင္ႏွင့္ ၾကည့္လက္ဖ်ံကို သြားႏွင့္ဖိကိုက္ကာ နာက်င္ေစလ်က္ မ်က္ရည္တို႔ကိုရပ္တန္႔ေစခဲ့ဖူးသည္။ ထိုကာလမ်ားဆီက နာက်င္မႈဆိုတာ၊ အလြမ္းဆိုတာ ၾကည့္အတြက္ေတာ့ ညဥ့္လယ္ယံမွ စုန္းေတာက္သလို ၀င္း၀င္းထင္းထင္းလူလံုးထြက္ျပရဲေသာ ဖူးပြင့္ေ၀ဆာမႈတစ္ခုသာ ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ေမာင္ မူးလာတိုင္း ၾကားရေလ့ေသာ ေမာင့္မမႏွင္းတမ္းခ်င္း၌ ၾကည္ အဖန္ဖန္ေသသည္။ ေမာင့္မမႏွင္းကိ်န္စာ၌ ၾကည္ အဖန္ဖန္အက္ကြဲေၾကမြရသည္။ ၾကာေသာ္ နာက်င္မႈတို႔ ေအးခဲလ်က္ ထံုက်င္ႏိူင္ၿပီ။ ဇက္ကုန္လႊတ္အလြမ္းတို႔ လက္ပမ္းက်ေလၿပီဟု ၾကည္ထင္ခဲ့သည္။ အမွန္မွာ ျမံဳေနေသာအနာလို တုတ္က်တိုင္း ဆတ္ဆတ္ထိမခံ နာျမဲပင္တည္း။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေမာင္အိမ္ျပန္မမွန္ေသာ ရက္တခ်ိဳ႕မွာ ၾကည့္ခံစားမႈေတြ အျပည့္အဝပင္လံုးညႊတ္ခြင့္ ရခဲ့သည္။ ဘယ္ရင္ခြင္ ဘယ္ေနရာမွာ ေပ်ာ္ေနမည္မသိသည့္ေမာင့္ကို နာနာက်င္က်င္လြမ္းဆြတ္စိတ္က တစ္ဘက္၊ ညတာ႐ွည္ရသည့္အထဲ ၾကားရတတ္ေသာ အသံဗလံ ခ်ိဳးခ်ိဳးခြ်တ္ခြ်တ္ညေတြမွာ ေၾကာက္စိတ္ေတြက တစ္ဘက္ႏွင့္ တစ္ကိုယ္တည္း မိုးလင္းရသည္မ်ား မ်ားစြာ…။ ဘယ္သူက သိခဲ့မွာလဲ၊ ေမာင့္မွာ အသက္ေလာက္ခ်စ္ရေသာ ေမာင့္မမႏွင္း႐ွိခဲ့ဖူးသည္ဆိုတာ။ ေမာင့္ထက္ အသက္ႀကီးသည္။ လည္ပတ္ႏွံ႔စပ္လြန္းသည္။ အေျခ အေၾကာႀကီးသည္ဆိုကာ ေမာင့္မိဘေတြက သေဘာမက်ဘဲ ၾကည္ႏွင့္ လူႀကီးခ်င္းစကားျမန္းလာစဥ္၊ ၾကည္ကလည္း ဟန္ပန္ေတြ လုပ္မေန၊ ခ်က္ခ်င္း ေခါင္းညိတ္ခဲ့သည္။ ဒါကိုပင္ ေမာင္ သံုးႏွစ္ခန္႔အသည္းအသန္လိုက္ယူခဲ့ရေသာ မမႏွင္းႏွင့္ခ်ိန္ထိုးကာ လြယ္လြန္းသည္ဟု ေမာင္က ျမင္သည္တဲ့။ အခ်စ္မွာ အခ်ိန္အတိုင္းအဆ႐ွိသလား ဟု ေမာင့္ကို ၾကည္ ေမးလိုက္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ အရာရာလြန္ခဲ့ၿပီ။ ၾကည္ႏွင့္ေမာင့္အၾကား ပိန္းေသာအေမွာင္ထုတစ္ခုက ခိုင္ခိုင္မာမာထူူထဲ ျခားနားလ်က္႐ွိခဲ့ေလၿပီ။ 


(ဃ) 

အျပင္မွာ မိုးဖြဲကေလးမ်ား က်လာၿပီ။ ဆိုင္ေ႐ွ႕မွာလည္း လူအသြားအလာက်ဲပါး စျပဳၿပီ။ ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလးထဲမွာ ၾကည္ရယ္၊ သူမရယ္၊ ေနာက္ ခပ္ငယ္ငယ္စံုတြဲတစ္စံုရယ္သာ႐ွိသည္။ ဂ်ပ္ဇ္ေတးသြားတို႔စီးဆင္းဆဲ သူမ႐ွိဳက္သံတို႔ တိုးလ်ကာ အငိုတိတ္သည္။ အိတ္ထဲမွ တစ္႐ွဴး အစိုစေလးႏွင့္ မ်က္ႏွာကိုသန္႔စင္လ်က္ တူးေဝးကိတ္မိတ္ကပ္ေလးသံုးကာ ျပင္ဆင္ခ်ယ္သေနသည္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးသည္။ ရဲရဲနီေစြးေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းအေရာင္သည္ ယံုၾကည္မႈ၊ စြမ္းေဆာင္ႏိူင္မႈ၊ တိက်ျပတ္သားမႈတို႔ကို သူမမ်က္ႏွာေပၚ ထပ္ေဆာင္းေပးသည္။ အေစာကေလးက ၾကည္ျမင္ေနခဲ့ရေသာ သူမသည္ ယခုသူမ မဟုတ္ေတာ့။ အားလံုးၿပီးေတာ့ သိမ္းစရာ႐ွိသည္မ်ား အိတ္ထဲျပန္သိမ္းကာ ထိုင္ေနရာမွ ထသည္။ သီးသန္႔ခန္းေလးထဲမွ အထြက္၊ ၾကည့္ဘက္အလွည့္ လွစ္ကနဲေကြးညႊတ္သြားေသာ သူမႏႈတ္ခမ္းအစံုကိုျမင္ခိုက္ ၾကည္ပင္ ေရာေယာင္ျပံဳးျပလိုက္မိသည္ ထင္၏။ ၾကည္လည္း အိမ္ျပန္ဖို႔ျပင္ရမည္။ လက္ေတြ႔ဘဝတစ္ခုဆီ သြားရဦးမည္။ ၾကည့္ပါးေပၚမွာလည္း ေျခာက္ေသြ႔မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတို႔ ႐ွိခဲ့ပါသည္။ ေန႔လည္ကအျဖစ္တို႔ အပ်က္အေနႏွင့္ ၾကည့္အမွတ္အသားထဲမွာ ႐ွိေနဦးမည္။ ဆိုင္ထဲမွထြက္သြားေသာ သူမမ်က္ႏွာေပၚမွာ၊ ၾကည့္ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ၾကည္တို႔မိန္းမေတြရဲ႕ လက္ေတြ႔ဘဝရင္ဆိုင္မႈေတြ၊ ရဲရင့္ျဖတ္သန္းမႈေတြြ၊ နာက်င္သမွ်တို႔အား လႊတ္ခ်ထားႏိူင္ခဲ့မႈေတြႏွင့္ ထင္လင္းေတာက္ပေနဦးမည္။ ၾကည္ ထင္သည္။

 (င) 

ခန္းဆီးကေလးေတြ.... ပါးလႊာသေလာက္ လြင့္ျပန္႔၊ လြင့္ျပန္႔သေလာက္ ေပါ့ပါးကာ ထြင္းေဖာက္ျမင္ႏိူင္သည့္ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ အျပည့္ႏွင့္ ခန္းဆီးကေလးေတြ၊ ထိုမွတစ္ဆင့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္၏ႏွလံုးသားကို ၾကည္ေတြ႔ခဲ့ရၿပီ။ ၾကည့္ႏွလံုးသားတို႔ကိုလည္း သူမ ျမင္ေကာင္းျမင္ခဲ့ပါလိမ့္မည္။ ခါတရံ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ႏွလံုးသားမ်ားအား ထင္ဟပ္ျမင္သာေစေသာ ခန္းဆီးပါးကေလးမ်ား ၾကည္တို႔ဘဝမွာ လိုအပ္ေကာင္းလိုအပ္မည္ဟု ၾကည္ထင္သည္။ ေမာင္ကေရာ....၊ ေမာင္ဟာ ၾကည့္အတြက္ ခန္းဆီးအထူႀကီးတစ္ခု ျဖစ္မည္ထင္ရဲ႕။ ေနာက္ကြယ္ တစ္ဘက္မွာ ဘာေတြ႐ွိမလဲ ခန္႔မွန္းလို႔မရႏိူင္ေအာင္ ပိန္းေမွာင္နက္အိအေရာင္ ရင့္ရင့္ျခယ္ကာ ေမာင္ ၾကည့္ဘဝထဲ ေသြးေအးစြာ ဝင္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ေလျပည္တိုးလို႔မွ မလႈပ္ခတ္တတ္ေသာ ထူထဲေအးစက္သည့္ခန္းဆီးသည္ ၾကည္ခ်စ္ေသာ ေမာင္…။ အို....ၾကည္တို႔ဘဝမွာ သည္လိုခန္းဆီးအထူႀကီးေတြလည္း လိုအပ္သည္။ အနည္းဆံုးေတာ့ ၾကည္တို႔အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕မ်က္ရည္ေတြ၊ နာက်င္မႈေတြ၊ ဒဏ္ရာအနာတရေတြ၊ ေသြးပ်က္ဖြယ္ငရဲခန္းေတြ၊ က်ိဳးပဲ့ေၾကမြေနမႈေတြကို ခန္းဆီးထူထူႀကီးမ်ားေနာက္ကြယ္မွာ အေမွာင္ခ်ထားႏိူင္မည္။ အေမွာင္ခ်ထားခဲ့လိုက္ခ်င္သည္။ ခဏကေလးျဖစ္ျဖစ္ေပါ့..... အျပင္မွာ မိုးဖြဲကေလးမ်ား က ်ေနဆဲ။ အိတ္ထဲကထီးကိုထုတ္ကာ ဖြင့္ေဆာင္းလိုက္သည္။ ၾကည့္စိတ္ေရာ ၾကည့္ကိုယ္ပါ ဖ်ားနာလို႔ မျဖစ္ေသး….။ 


Author: ခ်စ္ၾကည္ေအး

No comments:

Total Pageviews

Labels

ပညာေပး (1444) ကာတြန္းဟာသ (1258) ဟာသ (899) ေဆာင္းပါး (822) ကဗ်ာ (777) သတင္း (533) .ေဆာင္းပါး (512) အက္ေဆး/၀တၳဳတို (504) ေၾကာ္ျငာ (432) နိုင္ငံတကာထူးျခားသတင္း (388) ပညာေပး... (326) နိုင္ငံတကာ ထူးျခားသတင္း (321) ကဗ ်ာ (279) နိုင္ငံတကာအျခားသတင္း.. (253) ကဗ်ာ… (228) ပံုျပင္ (220) ေဆာင္းပါး…. (203) အက္ေဆး (191) ေဘာလံုးဟာသ...။ (156) သေဘာထားအျမင္ (149) Cartoon (145) သတင္း.... (139) ကဗ်ာ... (136) ကဗ်ာ..... (132) ပညာေပး.. (131) နိုင္ငံတကာ အျခားသတင္း.. (123) ျပည္တြင္းသတင္း (118) သတင္း..။ (114) သတင္းတို (111) သေရာ္စာ… (106) ဝတၳဳတို (105) ၀တၳဳတို (95) ဓါတ္ပံုသတင္း (81) သတင္း.. (79) ေပးစာ (79) ဘာသာျပန္ ဝတၳဳတို (75) ဓာတ္ပံုသတင္း (72) ကာတြန္း (64) ဓာတ္ပံုသတင္း..။ (64) သေရာ္စာ (64) နိုင္ငံတကာ အျခားသတင္း (60) ဓာတ္ပံုသတင္း.. (54) ေမတၱာစာ (54) ေအာက္ေမ့ဘြယ္စာလႊာ (52) သတင္း. (47) ဘာသာျပန္အက္ေဆး (46) ္ပံုျပင္ (45) ကာတြန္းဟာသ- (44) ေဘာလံုးဟာသ... (44) နိုင္ငံတကာအျခားသတင္း (43) နိင္ငံတကာ အျခားသတင္း (39) ကဗ်ာ. (37) သတင္းေဆာင္းပါး (36) News (35) ကာတြန္း ဟာသ (34) ကဗ်ာ(ဟာသ) (32) ဟာသကဗ်ာ (32) ေအာင္ျမင္ေရးဒႆန (30) ေၾကညာခ်က္ (28) ႐ုပ္သံ သတင္း (25) ဂ်ာနယ္ (24) TV (23) နိုင္ငံတကာ အျခားသတင္း. (23) ဘာသာျပန္ေဆာင္းပါး (20) ရင္ဖြင့္သံ (19) သရဲဇာတ္လမ္း (19) ္ပံုျပၤင္ (18) ထုတ္ျပန္ခ်က္ (14) ဓာတ္ပံု (13) ဘာသာျပန္ပံုျပင္ (13) ဓာတ္ပုံသတင္း (12) သတင္းဓါတ္ပံု (12) သီခ်င္း (12) အင္တာဗ်ဴး (12) အေတြးအျမင္ (12) ဓာတ္ပံုသတင္း. (11) ပံုျပၤင္ (11) အယ္ဒီတာ့ထံေပးစာ (11) ဥာဏ္စမ္း (11) Photo News (10) poem (10) ဂ ်ာနယ္ (10) ဟာသအက္ေဆး (10) (က်န္းမာေရး ပညာေပး) (9) . (9) ဘာသာျပန္ (9) The Article (8) ခရီးသြား.ေဆာင္းပါး (8) နိူင္ငံတကာအျခားသတင္း (8) ဘာသာေရးေဆာင္းပါး (8) သတင္း.ေဆာင္းပါး (8) ေဗဒင္ (8) သတင္းတို. (7) ဟာသ ဝတၳဳတို (7) -ကာတြန္းဟာသ (6) တေဘာင္ (6) ကွဗ်ာ (5) နိုင္ငံထူးျခားသတင္း (5) ဘာသာေရး၊ဓမၼပံုျပင္ (5) မိန္႔ခြန္း (5) သမိုင္းစကား၊ ပန္းစကား (5) ဟာသ ဓာတ္ပံု (5) အားကစားသတင္း (5) song (4) ကာတြြန္းဟာသ (4) စကားပံု (4) ထူးျခားသတင္း (4) ပညာေပ; (4) ပညာေပး) (4) သတင္း.တို. (4) သေရာ ္စာ (4) ဟာသ- (4) ္ေဆာင္းပါး (4) -ကာတြန္းဟာသ- (3) interview (3) ထုပ္ျပန္ခ်က္ (3) ဓမၼဒါန (3) ဓါတ္ပုံအက္ေဆး (3) ဓာတ္ပံုအက္ေဆး (3) ပညာေပ (3) ဖိတ္စာ (3) ရုပ္သံ (3) သတင္း.တို.။ (3) ဟာသ အင္တာဗ်ဴး (3) ဟာသ. (3) အင္တာဗ်ဴးး (3) အတိုဆုံး၀တၳဳတို (3) အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ (3) ေဘာလံုးဟာသ. (3) (ဟာသ) (2) By....meepyatite (2) Statement (2) Story (2) With Best Regards (2) aဆာင္းပါ (2) ကန္ေတာ့ခ်ိဳး (2) က်န္းမာေရး ပညာေပး (2) ဇာတ္လမ္းတို (2) ပန္းခ်ီ (2) ပုံျပင္ (2) ဘာသာျပန္ကဗ ်ာ (2) ရုပ္ပံုအေတြး (2) ဟာသပံုျပင္ (2) အစီရင္ခံစာ (2) အမွတ္တရ (2) အေတြး (2) ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ (2) ေဆာင္းပါ (2) ျပဇာတ္ (2) .... (1) 2010 at 11:22pm (1) =ႏိုင္ငံတကာ အားကစားသတင္းမ်ား (1) Announce (1) By: Sara Yin (က်န္းမာေရး ပညာေပး) (1) By; Silver Moon အင္တာဗ်ဴး (1) General Knowledge (1) Joke (1) Photo Essay (1) Thanks (1) aဆာင္းပါး (1) khana.na155 ကဗ်ာ (1) minkonaing (1) ကဗ်ာ( (1) ကဗ်ာ… By..Blue gyee (1) ကာတြန္းဟာသ <br /> <br /> (1) ကိုယ္တိုင္ေရးကဗ်ာ သီဟသူ (1) ခရီးသြားဆာင္းပါး (1) ခရီးသြားေဆာင္းပါး (1) စကား (1) စကားပုံ (1) စာစု (1) စိုးမိုးေက်ာ္ (ဟာသ) (1) ဆက္သြယ္ရန္ (1) ဓါတ္ပံုအက္ေဆး (1) ဓာတ္ပုံအက္ေဆး (1) ဓာတ္ပံုအေတြး (1) နူတ္ခြန္းဆက္လႊာ (1) (1) ပညာေပ;း (1) မိန္႕ခြန္း (1) ရုပ္ရွင္ (1) သတင္း နွင့္ဟာသ (1) သတင္း.တို (1) သတင္းကဗ်ာ (1) သတင္းသီခ်င္း (1) သေရာ္ကဗ ်ာ (1) ဟသ (1) ဟာသအင္တာဗ်ဴး (1) ဟိုအေၾကာင္း ၊ဒီအေၾကာင္းသူတို ့အေၾကာင္း (1) အဆိုအမိန္႔ (1) အထၳဳပၸတၱိ) (1) အားကစားသတင္းမ်ား (1) အျခားသတင္း (1) ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ ပညာေပး.. (1) ုပုံျပင္ (1) ေဆာင္းပါ; (1) ေပးပို ့သူ .. စိုးမိုးေက်ာ္ ဟာသ (1) ေပးပို ့သူ...သက္နိုင္ ကဗ်ာ… (1) ေပးပို ့သူ…greenleave (1) ္ပုံျပင္ (1) (1) ႐ုပ္သံ (1) • Posted by thant zin htwe on ႏုိ၀င္ဘာ 19 (1) …. (1)