သူက စိတ္ကူးသိပ္ယဥ္တတ္ေသာသူ....။ “ကိုယ္တို႔ ကေလးရတဲ့အခါ ၾကည့္လိုေခ်ာေခ်ာေလးေမြးၿပီး ကိုယ့္လိုသေဘာေကာင္း မေနာေကာင္းေလးျဖစ္ရင္ေတာ့ ကေလးက သိပ္အဖိုးတန္မွာပဲ” တဲ့။ “ဟင့္အင္း ကေလးက ကြၽန္မနဲ႔႐ုပ္မတူဘဲ ကြၽန္မလို အပ်င္းထူ အတၱႀကီး တဇြတ္ထိုးကေလးျဖစ္ေနရင္ ခက္ရခ်ည့္”ဟု ၾကည္ကဆိုသည္။ “ဟုတ္တာေပါ့ မနက္မနက္ အိပ္ယာထဖို႔ အျမဲႏွိုးရခက္တဲ့ကေလး၊ မ်က္ႏွာမသစ္ဘဲ မနက္စာစားတဲ့ကေလး၊ ေရခ်ိဳးဖို႔သိပ္ပ်င္းတဲ့ကေလးလည္း ျဖစ္ဦးမွာ”ဟု သူျပန္ေျပာေတာ့ ၾကည္က ၿပံဳးလို႔သာေနခဲ့သည္။ လမ္းမွာမ်ား ကေလးေလးေတြေတြ႔တဲ့အခါ သူေရာၾကည္ပါ ေခါင္းငဲ့လို႔ သိသိသာသာ လိုက္ၾကည့္ေနတတ္တာ။ တခါတခါ သူက ကေလးေလးေတြကို မ်က္ခံုးပင့္ျပ လွ်ာထုတ္ျပနဲ႔ က်ီစယ္တတ္ျပန္ေသးသည္။ ကေလးေတြက ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္တဲ့အခါ သူ သေဘာတက်လိုက္ရယ္ျမဲ။ ၾကည္ကေတာ့ ကေလးေလးေတြနဲ႔သူ႔အၾကားက ႏူးညံ့သည့္ ဆက္သြယ္မႈကေလးတစ္ခုကိုသာ စိတ္ႏွင့္ ဖြဖြကေလးသပ္မိတတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားမွာ ၾကည္သည္ ၾကည့္ရင္ထဲထိ မၾကည့္ႏိူင္ဘဲ မ်က္ႏွာကိုသာ အတတ္ႏိူင္ဆံုး အေပၚယံ႐ွပ္ျပံဳးထားရတတ္သည့္အခါမ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္။ ၾကည့္ရင္သည္ လစ္ဟာမႈႏွင့္ ေၾကြမြေနမည္ကို ၾကည္သာ သိသည္ေလ။ “ၾကည္က ကေလး ေမြးမေပးႏိူင္ဘူး ထင္ပါရဲ႕ေနာ္”ဟု ဆိုတဲ့အခါတိုင္း သူက ေခါင္းခါရယ္ေမာသည္။ “မဟုတ္တာကြာ...ကိုယ့္အလုပ္ေၾကာင့္ ျဖစ္မွာပါ။ ေျမေပၚအပူခ်ိန္ထက္ပိုပူတဲ့ ေျမေအာက္ထဲက လိႈဏ္ေခါင္းေတြထဲမွာ အလုပ္လုပ္ရတဲ့အမ်ိဳးသားေတြရဲ႕ သုတ္ပိုးထဲမွာ ေအာင္ျမင္တဲ့ပိုးေကာင္ေရဟာ ႐ွိရမယ့္အေရအတြက္ထက္ပိုနည္းေနတတ္တယ္လို႔ ကိုယ္ဖတ္ဖူးတယ္”ဟု ဆိုသည္။ “ကြၽန္မက မိန္းမဟိုမုန္း နည္းေနတာလို႔ ဆရာဝန္ကေျပာတာပဲ၊ ကြၽန္မက ေယာက်ာ္းႀကီးမ်ားလား မသိဘူးေနာ္”ဟုဆိုေတာ့ သူက “ျပစမ္း ျပစမ္း ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြဘာေတြမ်ား ႐ွိေနလား” ဆိုကာ တဟားဟားေအာ္ ရယ္ေလသည္။ ဟိုမုန္းအားတိုးေဆးေတြသည္ ၾကည္ႏွင့္ အဆင္မေျပ၊ ဟိုမုန္းအားတိုးေဆးထိုးသည့္အခါတိုင္း ဘာရယ္မွန္းမသိ၊ ၾကည့္စိတ္ေတြက အားငယ္ငိုယိုခ်င္စိတ္ေတြႏွင့္ ေခြလဲ၍သာေနခ်င္ေတာ့သည္။ အစားလည္း မစားခ်င္၊ ေတြးမိေတြးရာ ေတြးကာ ငိုလို႔သာေနခ်င္ေတာ့တာ။ လူကလည္း ေရစိုပုဝါစကေလးတစ္စႏွယ္ ခ်ထားရာမွာ ပံုက်ေနတတ္တာ။ သည္လိုႏွင့္ပဲ ဟိုမုန္းေဆးေတြထိုးၿပီး မ ဟိုမုန္းမ်ားလာဖို႔ႀကိဳးစားျခင္းကို ေမ့ထားလိုက္ၾကရေတာ့သည္။ “မ်ိဳးဆက္အတြက္ ကေလးလိုခ်င္တယ္ဆိုလည္း ေမြးေပးႏိုင္မယ့္ မိန္းမတစ္ေယာက္သာ ယူပါေနာ္၊ ကြၽန္မ နားလည္တယ္” ၾကည္က ဝတၳဳဆန္ဆန္ဇာတ္နာေလေသာ္ “ေတာ္ပါၿပီကြာ ဒီတစ္ေယာက္နဲ႔ေတာင္ ဒီေလာက္ဆံပင္ျဖဴေနၿပီပဲ”ဟု ရယ္ေမာလ်က္ စ ေနာက္မပ်က္ဆိုေလသည္။ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ဟူသည့္ အေၾကာင္းရင္းကို ႏွစ္ဦးသားသေဘာတူစြာ စစ္ေဆးျခင္း မျပဳလုပ္ခဲ့ၾက။ သည္ၾကားထဲမွာ မျမင္ခ်င္ဆံုးေသာ လစဥ္မွန္မွန္ရာသီေသြးတို႔အား အမုန္းႀကီးမုန္းလ်က္ ကူကယ္ရာမဲ့စြာ ႐ွိရသည္။ တလတေလ ေနာက္က်ေနတတ္တဲ့အခါ သူ မသိေအာင္ တိတ္တိတ္ကေလး စမ္းသပ္ၾကည့္ခဲ့သည္။ အရင္ကေတာ့ သူႏွင့္အတူတူ စမ္းၾကည့္ဖူးသည္။ ႏွစ္ေၾကာင္းေပၚလာရမည့္ အနီေရာင္မ်ဥ္းကေလးေနရာမွာ မ်ဥ္းကေလးတစ္ေၾကာင္းထဲသာ ေပၚလာေသာအခါ ပ်က္ယြင္းသြားေသာ မ်က္ႏွာကို ခ်က္ခ်င္းျပင္လ်က္ “ဟာ သားသားေလးလား မီးမီးေလးလားပဲေဟ့ တစ္ေၾကာင္းႀကီးမ်ားေတာင္ေပၚလာတယ္ကြ”ဆိုေသာ သူ႔ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္မႈက ၾကည့္ကို နာက်င္ေစသည္။ သို႔ေသာ္ ၾကည္သည္ သူရယ္ေမာေစခ်င္သလို သူႏွင့္ ေရာေႏွာရယ္ေမာပစ္လိုက္ခဲ့သည္။ တစ္ေယာက္ခံစားခ်က္ကို တစ္ေယာက္ကသိကာ ဖံုးဖိထားလ်က္က ျမင္ေနရေသာအနာတို႔ိမွာ ၾကည္ ထပ္မံမ႐ူးသြပ္လိုေတာ့။ မသိဘဲနာက်င္ရသည္ထက္ နာက်င္မယ္မွန္းသိသိႏွင့္ နာက်င္ရျခင္းက လူကို ပိုလို႔သာ ပူေလာင္ေစတတ္တာ။ သည္လိုႏွင့္ သူ မသိေအာင္ တိတ္တိတ္စမ္းသပ္ၾကည့္ေလ့ခဲ့ရသည္။ မင္နီကေလး တစ္တန္းထဲသာေပၚလာတဲ့အခါ အမွိုက္ပံုးထဲ ဘာမွန္းညာမွန္းမျမင္ရေတာ့သည္အထိ ေသခ်ာထုပ္ပိုးကာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္လႊင့္ပစ္ခဲ့ဖူးတာ အခါခါ။ ခ်က္ေအာက္ဘက္ လက္သံုးလံုးခန္႔အကြာနားက ဝမ္းဘိုက္သားျပင္ထဲမွာ အလံုးကေလးမ်ား႐ွိေနၿပီလား လက္ႏွင့္ဖြဖြ စမ္းၾကည့္ရတာမ်ိဳးကျဖင့္ မေရတြက္ႏိူင္ေတာ့။ ကေလးနာမည္ေပး ကင္ပြန္းတပ္၊ ကေလးေမြးေန႔ စသည္ျဖင့္ မိတ္ေဆြမ်ားမွ ဖိတ္ၾကားလာလ်င္ေတာ့ မျဖစ္မေနသြားၾကၿမဲပင္။ အျပစ္ကင္းစင္ေသာ ကေလးတို႔၏အျပံဳးမ်ား၊ ခ်စ္စဖြယ္တီတီတာတာကေလးမ်ားႏွင့္ ခဏျဖစ္ေစ လက္ပြန္းတတီးေနခြင့္ရသည္။ ေခ်ာ႔ျမွဴခ်ီပိုးခြင့္ရသည္။ ဓါတ္ပံု႐ိုက္လ်က္ ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚတင္ကာ ကိုယ္ပိုင္မိသားစုကေလးလိုလို စိတ္လွည့္ျဖားျခင္း၌ ခဏတာ သာယာရသည္ပဲ။ သည္လိုႏွင့္ပင္ စိတ္မွာထင္႐ွား႐ွိေနေသာ ကြက္လပ္ကို ျဖည့္ရသည္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္ထဲ႐ွိေသာ အိမ္မွာ ဆည္းလည္းသံကေလးမွ် မၾကားရ၊ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္သံကေလးမ်ားမွ မၾကားရ။ အရာရာသည္ ႐ွိၿမဲတိုင္းလက္႐ွိမွာ ပံုမွန္လည္ပတ္လ်က္သာ ႐ွိေလေတာ့သည္။ အ႐ွိကိုအ႐ွိအတိုင္း လက္ခံဖို႔ႀကိဳးစားရတာမ်ိဳးထဲမွာမွ ခါးသည္ဟု ထင္ရသည့္အမွန္တရားတို႔ကိုေတာ့ ျငင္းဆန္ခ်င္ေသးသည့္ လူ႔သဘာဝေပ။ သည္ေတာ့ ၾကည္ဟာ စပ်စ္သီးေတြ ခ်ဥ္ခ်င္လာေတာ့တာ။ တြန္းလွည္းကေလးေတြႏွင့္ ကေလးမ်ားကို လမ္းမွာေတြ႔တဲ့အခါ မၾကည့္မိေအာင္ မ်က္ႏွာကို လဲႊသည္။ ကေလးတို႔ ဂ်ီက်ငိုယိုသံကို ရထားေပၚမွာျဖစ္ေစ ၾကားရသည့္အခါမ်ိဳးမွာ ဆိုးလိုက္တဲ့ကေလး၊ မ႐ိွတာဘဲေကာင္းေသးေတာ့ဟု ေတြးသည္။ ပိတ္ရက္႐ွည္ေတြမွာ စိတ္႐ွိရင္႐ွိသလို ခ်က္ခ်င္း အထုပ္အပိုးေကာက္ျပင္ကာ ႏွစ္ေယာက္သား ခရီးတိုေလးတစ္ခု ထြက္ႏိူင္သည့္အခါမ်ိဳးမ်ားမွာေပါ့။ ေရတစ္ဝက္႐ွိေနသည့္ ဖန္ခြက္ကို ျမင္ေအာင္ ဇြတ္မွိတ္ၾကည့္လ်က္ ဖန္ခြက္အျပည့္ျဖစ္ဖို႔ရန္ကိုမူ မတမ္းမက္လိုေတာ့။ ၾကည္တို႔လိုပဲ မိသားစုမျဖစ္ေသးသည့္ ဇနီးေမာင္ႏွံခ်င္းေတြ႔သည့္အခါေတြမွာေတာ့ သူေတာ္ခ်င္းခ်င္း သတင္းေလြ႔ၾကရသည္။ “ဒီဘဝမွာ ဘာဝနာတရားကို ထဲထဲဝင္ဝင္အားထုတ္ဖို႔ အခြင့္ေကာင္းပဲ၊ သံေယာဇဥ္ဆိုတာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းေလ်ာ့လည္း အေတာ္အပူသက္သာတာ” စသည္ျဖင့္ ေျမေပၚႏွင့္ေကာင္းကင္က အပ္ႏွစ္ေခ်ာင္းမွ မထိသူမ်ားအခ်င္းခ်င္း အားေပးလ်က္ ရယ္ေမာဝိုင္းဖြဲ႔ၾကရသည္။ “မိန္းမခ်င္းတူတူေတာင္မွ သားေမြးထားတဲ့မိခင္က သမီးမိန္းကေလးေမြးတဲ့ မိခင္ထက္ ပိုျမတ္တယ္။ ထိုင္တာေတာင္ သားေမြးထားတဲ့မိန္းမက အျမင့္မွာ ထိုင္ရတာ” ဘာလဲဟ သြားစမ္းပါ။ ဒါဆို ၾကည္တို႔လို သားသမီးမွေမြးမထားတဲ့ မိန္းမေတြက ေျခနင္းၾကမ္းျပင္မွာ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်ကာ က်ံဴ႕က်ံဴ႕ထိုင္ဖို႔သာ ႐ွိေတာ့တာ။ ဘယ္ေလာက္သနားစဖြယ္ပါလိမ့္၊ ေအာက္က်လိုက္ရတာဆိုတာ ေျပာဖြယ္မ႐ွိ။ ၾကည္ကေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကိုသာ တင္းတင္းဖိကိုက္ထားရသည္။ “ဒါက သမီးကေမြးတဲ့ ေျမး၊ ဟိုႏွစ္ေယာက္က ေခြၽးမက ေမြးတာ၊ သူတို႔လင္မယားကေတာ့ ကေလးမ႐ွိဘူး” သည္လိုအခါတိုင္း သည္လိုၾကားရတိုင္း ၾကည္ဟာ တစ္ကိုယ္လံုးကို ေပ်ာက္သြားမတတ္ က်ံဴ႕ထားမိသည္။ မ်က္ေတာင္တို႔ကို အခါခါပုတ္ခတ္ကာ က်လုလုမ်က္ရည္တို႔ကို မာန္တင္းရသည္။ သားသမီးမေမြးႏိူင္ေသာမိန္းမသည္ ေလာကႀကီးမွာ သည္ေလာက္ေတာင္ ေအာက္တန္းေနာက္တန္း က်ရသတဲ့လားကြယ္....။ ဘာကိုမွန္းမသိႏိူင္ေသာ နာက်ည္းမႈေတြသည္ ရင္ဘတ္ထဲမွာသာ မြမြေၾကလ်က္ အျပင္ေတာ့ျဖင့္ ထြက္မလာ။ အ႐ွိကိုသာ တန္ဘိုးထားတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ပါပဲ၊ မရႏိူင္တာကို လိုခ်င္ေနျခင္းသည္ နာက်င္႐ံုကလြဲ၍ ဘာမွျဖစ္မလာႏိူင္ေသာအခါ ၾကည္ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ၿပီ။ လက္သီးတို႔ကို တင္းတင္းဆုတ္ကာသာ အေၾကာင္းတရားတို႔ကို နားလည္ေအာင္ ရင္နာနာႏွင့္ ႀကိဳးစားရသည္။ ဒါဟာ ဘဝတစ္ခုရဲ႕အဆံုး မဟုတ္ေသးဘူးဘဲကြယ္....။ “ကိုယ္ဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ဘဝတစ္ခုမွာ စာကေလးသိုက္ တက္ႏိႈက္ခဲ့တဲ့ေကာင္” သူဟာ ဒီဘဝမွာ တကယ္လို႔မ်ား မ်က္ေစ့တစ္ဘက္ထဲျမင္ႏိူင္သူျဖစ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ မ်က္စဥ္းခတ္ရ သက္သာတာေပါ့ကြာဟု ဆိုဦးမည့္သူ....။ သူဟာ ဘာကိုမဆို ေကာင္းေသာအျမင္၊ ဟာသအျမင္ႏွင့္သာ ဘဝကို ၾကည့္တတ္သူ။ ၾကည့္မွာ သူ႔ထံမွ သင္ယူစရာမ်ားကား မ်ားျပားလွသည္။ (ဆက္ပါဦးမယ္....)
**သူကေလး..... (၂) **
တစ္ခါကလည္း ကေလး႐ွိေသာမိတ္ေဆြမ်ားကို သူ က်ီစယ္ခဲ့တာ အမွတ္ရမိသည္။ “ကေလး႐ွိတယ္ဆိုတာ အေၾကြးဆပ္ေနရတာပဲဗ်။ ကေလးဒါဇင္ဝက္႐ွိတဲ့မိသားစုဟာ ဟိုဘဝက ဘုရားေ႐ႊခြာတဲ့ အုပ္စု၊ ကေလးသံုးေယာက္႐ွိတဲ့မိသားစုက ပိုက္ဆံမေပးဘဲ ဘတ္စကားခိုးစီးတဲ့ အုပ္စု၊ ကေလးတစ္ေယာက္႐ွိတဲ့မိသားစုကေတာ့ အလွဴခံပံုးေဖာက္ခဲ့တဲ့ အုပ္စုေပါ့ဗ်ာ” ဟုဆိုေလသည္။ သူ႔အေၾကာင္းသိေသာ မိတ္ေဆြရင္းမ်ားက သေဘာတက်ရယ္ေမာကာ “ခင္ဗ်ားဟာ တစ္ခုမွလည္း မလြတ္ပါလားဗ်ာ”ဟု ဆိုေတာ့ သူက “ဟ ခင္ဗ်ားစဥ္းစားၾကည့္ေလဗ်ာ ခင္ဗ်ားသမီးကေလးက ေဖေဖ သမီး ဒီအ႐ုပ္ေလးလိုခ်င္တယ္ဆို ခင္ဗ်ား မဝယ္ေပးဘဲေနလို႔ ရလို႔လား၊ ႐ွိ႐ွိ မ႐ွိ႐ွိ ခင္ဗ်ားမွာ ႐ွိသမွ်ေလးခ်ၿပီး ဝယ္ေပးရတာပဲ မဟုတ္လား”ဟု ေခ်ပေလသည္။ သူဟာ အဲသည္လို လူစား၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေျပာကာ ၾကည့္စိတ္ကို ေဖာ့ေပးတတ္သူ။ သူ႔ေၾကာင့္ ၾကည့္မွာ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ပင္ပန္းဆင္းရဲရျခင္းမ်ိဳး တစ္ခါမွ မ႐ွိခဲ့။ မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္က်ရျခင္းမ်ိဳးလည္း တစ္ခါမွ မ႐ွိခဲ့ဖူးပါ။ တခါတေလေတာ့ ၾကည္ သူ႔ကို သနားမိသည္။ သူ႔ခမ်ာ သူ႔မ်ိဳးဆက္ သူ႔ေသြးကေလးကိုေတာ့ျဖင့္ တစ္ေယာက္တစ္ေလ လိုခ်င္႐ွာေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ သူဟာ ဟန္ေဆာင္မ်ားေနသလား၊ ၾကည့္ေ႐ွ႕မွာမို႔ မလိုခ်င္ဟန္ျပေလသလား....။ သူဟာ ၾကည့္ကို စိတ္လက္ခ်မ္းသာေစလိုသူသာ ျဖစ္ေလသည္။ ၾကည့္ကေလးလိုခ်င္စိတ္မွာ အရင္ကေလာက္႐ူးမူးသည္ မဆိုသာေသာ္လည္း တိတ္တိတ္ကေလးေတာ့ တမ္းတေနမိေသးသည္။ စပ်စ္သီးကေလးေတြ မခ်ဥ္ဟု စိတ္ထဲက သိေနေသးသည္ကိုး။ ၾကည့္မွာ သိပ္တြယ္တာရေသာ တိုင္းရင္းသူအစ္မတစ္ေယာက္႐ွိသည္။ အဲ့သည့္အစ္မက သိပ္ကိုခ်စ္စရာ ေကာင္းလြန္းကာ ေျပာဆိုပြင့္လင္းပံုမွာ ၾကည္ပင္ လက္ဖ်ားခါရေအာင္ ဒဲ့က်သူျဖစ္သည္။ “ေအ ငါ့မွာ မိန္းမဘဝျဖစ္ေပမယ့္ ပိုင္ဆိုင္ေနရတာေတြက အလကားပါပဲ။ ဘာမွလည္း မသံုးရ၊ ရည္းစားကေလးမွ မ႐ွိရ”ဟုဆိုေတာ့ ၾကည္က ေအာ္ရယ္ခ်င္မိသည္။ “ဟင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ အစ္မရဲ႕”ဟု ေမးေတာ့ သူက “အို မိန္းမျဖစ္မွေတာ့ အနည္းဆံုး သားသမီးကို ႏိူ႔ခ်ိဳတိုက္ေကြၽးဖူးတဲ့ရင္သားေတြ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာေပါ့”ဟု ဆိုသည္။ “ဒီတစ္ခါေတာ့ အလုပ္ထဲက အေကာင္တစ္ေကာင္ေကာင္ေ႐ွ႕ေရာက္ရင္ ငါ မူးလဲပစ္လိုက္မယ္၊ ဒါ ေနာက္ဆံုးလက္နက္ပဲ” ဟုဆိုကာ သူ႔စကားသူ သေဘာတက်ရယ္ေနေလသည္။ ၾကည့္မွာလည္း အစ္မနဲ႔အတူ လိုက္ရယ္ေမာရပါသည္။ ၾကည္ကေရာ ဘာထူးလို႔လဲ ဘာမ်ားထူးလို႔လဲကြယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္အျဖစ္ အသံုးက်သည္ဆိုဦးေတာ့ မိခင္တစ္ေယာက္မွ မျဖစ္ေသးတာ၊ မျဖစ္ႏိူ္င္တာ။ ၾကည္ဟာ အိမ္ေထာင္သည္မိန္းမတစ္ေယာက္အျဖစ္သာ ႐ွိေနေသးသည္ပဲ။ သားသည္အေမဆိုသည့္အေခၚအေဝၚဟာ တန္ဘိုး႐ွိလိုက္တာ....။ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ေယာက္က ၾကည့္ကို အေမလို႔ေခၚလိုက္တဲ့စကားဟာ သိပ္ကို ခ်ိဳၿမိန္မွာပဲ....။ လူေတြဟာ ဘာလို႔မ်ား ပံုစံခြက္ႀကီးထဲ ထည့္ထည့္တိုင္းေနရတာပါလိမ့္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ငယ္စဥ္မွာ ပညာ႐ွာ၊ အ႐ြယ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေထာင္က်၊ သားသမီးေတြ ေမြး၊ စီးပြားေတြ ႐ွာ၊ မိဘျပဳစု၊ သည့္ထက္အ႐ြယ္ေလးရလာေတာ့ တရား႐ွာ။ ၿပီးေတာ့ ေသၾက...။ ဒါပဲလား...ဒါဟာ လူ႔ဘဝတစ္ခုရဲ႕ အလ်ားအ႐ွည္တစ္ခုထဲ မျဖစ္မေနျဖတ္သန္းသြားရမွာေတြပဲလား....။ ဘဝႀကီးဟာ ဒီေလာက္ေတာင္ သမား႐ိုးက်ႀကီးပဲလား...။ အိမ္ေထာင္မက်ေသးခင္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကေတာ့ေလ တဲ့။ ခုဆို ၾကည္တို႔က ကေလးမယူေသးဘူးလား အေမးခံေနရၿပီ။ ၾကည္တို႔ဟာ ေ႐ွ႕လူေတြ ခ်ေပးတဲ့လမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္ၾကရမွာလား။ အိမ္ေထာင္မျပဳဘူးဆိုရင္ေရာ...၊ ကေလးမေမြးဘူးဆိုရင္ေရာ....လူသားတာဝန္မေက်ဟုပင္ အျပစ္တင္ၾကေတာ့မလိုလို....။ စိတ္နာလိုက္တာ...။ ၾကည္ဟာ ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိ၊ ဘာကိုမွန္း မသိ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွန္းလည္း မသိဘဲ ႐ုတ္တရက္ စိတ္ေဖာက္လာျပန္သည္။ ၾကည္သည္ လူတကာလက္ခံၿပီး ျဖတ္သန္းေနက်ေတြကို ဆန္႔က်င္ခ်င္လာသည္။
တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာကိုက မ႐ွိတာ။ မ႐ွိတာကို အ႐ွိလုပ္ေနၾကတာ။ အခ်စ္ဆိုတာဟာ ဘဝႀကီးထဲကို လူႏွစ္ေယာက္ အတူတူခုန္ခ်ပစ္လိုက္ဖို႔ ထိုးေကြၽးလိုက္ေသာ ျမွားေခၚမႈတစ္ခုေပပဲ။ အဲသည္လိုသာ ၾကည္က နားလည္ခ်င္သည္။ သည့္ေနာက္မွာ သၾကားကပ္ထားေသာ ေဆးခါးႀကီးတစ္လံုးလို အခ်ိဳကုန္ခ်ိန္မွာ ဘဝဆိုတာႀကီးကို ပီပီျပင္ျပင္ျမင္ၾကရတာ၊ အဲသည့္ေတာ့မွ ခါးေသာဘဝႀကီးက လူလံုးထြက္ျပေတာ့တာ မဟုတ္လား။ အို....ေစ့ေစ့ေတြးၾကည့္႐ံုႏွင့္ပင္ ဘဝႀကီးထဲ လူျဖစ္ရတာကို အင္မတန္ ေမာပန္းလာရေတာ့သည္။ မုန္းလိုက္တာ...။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဘာအတြက္အသက္႐ွင္ေနရမွန္း မသိတာေတြႏွင့္သာ အခ်ိန္ေတြလြန္ေျမာက္ေနရတာကို မုန္းသည္။ “ကေလးငယ္ေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မ႐ိုက္ရဘူး။ ဆူတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကေလးစိတ္မွာ အနာရေစမယ့္စကားလံုးမ်ိဳးနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွမဆူရဘူး” “တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြကေတာ့ ႐ိုက္မွကို နားလည္တတ္တာမ်ိုး” “ကေလးေတြဟာ အတုျမင္ အတတ္သင္ေနတဲ့အ႐ြယ္၊ မိဘေတြက အေျပာအဆို အေနအထိုင္က အစ ကေလးေတြေ႐ွ႕မွာ ဆင္ျခင္ၾကရမယ္” “ကေလးကို သူ႔အဖိုးအဖြားေတြ႐ွိတဲ့ဆီ အလည္ေခၚသြားတာ၊ ကေလးက ျမန္မာစကားေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ေျပာတတ္လာပါရဲ႕၊ ဘယ္ကတတ္လာမွန္းမသိတဲ့ အဆဲေတြလည္း တတ္လာတယ္ သိလား” အဲသည္လို မိခင္ေတြစကားဝိုင္းမွာ ၾကည္ဟာ နားေထာင္သူသက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ ဝင္ေျပာလိုလွေသာ္လည္း ၾကည့္စကားမ်ားက လက္ေတြ႔မဟုတ္ေသာစကားမ်ားမို႔ မွားခ်င္မွားႏိူင္သည္ေလ။ သည္ေတာ့ ႏႈတ္ဆိတ္နားေထာင္ ျခင္းသည္သာ ၾကည့္အတြက္ အားလံုးအတြက္ အသင့္ေတာ္ဆံုးဟုယူဆကာ ဘာတစ္ခုမွ ဝင္မေျပာျဖစ္။ သို႔ေသာ္ ဘာရယ္မဟုတ္ ကေလးစိတ္ပညာဟူေသာစာအုပ္မ်ိဳးကိုေတာ့ ၾကည္ စိတ္ဝင္တစား႐ွာေဖြ ဖတ္႐ွဳ႕ေနခဲ့မိသည္။ အဲသည့္ကေလးစိတ္ပညာ စာအုပ္ကေလးအဖံုးဟာ တိမ္ဆိုင္ျဖဴလြလြကေလးေတြ ေမ်ာလြင့္ေနပံုႏွင့္ ျဖစ္သည္။ တိမ္ေတြေအာက္က ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေပၚမွာ ဂါဝန္ျဖဴလြလြကေလးဝတ္ထားေသာ ေလး-ငါးႏွစ္အ႐ြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ တိမ္စိုင္ေတြကို ေမာ့ၾကည့္ကာ တိမ္ေတြေနာက္ အေျပးကေလးလိုက္ေနပံုက ဝတ္ထားေသာဂါဝန္ကေလး တလြင့္လြင့္ႏွင့္ျဖစ္ေလသည္။ ထိုစာအုပ္အဖံုးကေလးကို လက္ႏွင့္ပြတ္သပ္ကာ ၾကည္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ေသာညက ျဖစ္ပါသည္။ မနက္လင္းလာေတာ့ ၾကည္ ႐ုတ္တရက္ထထိုင္မိသည္။ ညက....ညက ၾကည္ အိပ္မက္ မက္ခဲ့သည္ပဲ။ အိပ္မက္ထဲမွာ ျဖဴလြလြတိမ္စိုင္တစ္စေနာက္ကို ၾကည္ ေျပးလိုက္ေနခဲ့သည္။ တိမ္စိုင္ကေလးသည္ ဝါဂြမ္းကေလးတစ္စႏွယ္ ေပါ့လြင့္ကာ ေကာင္းကင္မွာ ေျပးလြန္းလွသည္။ ၾကည္က လိုက္မမီမွန္းသိသိႏွင့္ အေျပးလိုက္ကာ ၾကည့္လက္ႏွစ္ဘက္မွာလည္း ေကာင္းကင္ေပၚေျမွာက္ကာ ျဖန္႔လွပ္ ထားလ်က္႐ွိသည္။ ႐ုတ္တရက္ ေလေၾကာင္းပဲ ေျပာင္းေလသလားမသိ၊ ထိုတိမ္စိုင္ကေလးသည္ ၾကည္႐ွိရာဆီ နိမ့္ကနဲထိုးဆင္းလို႔ လာသည္။ ေငးကနဲ မင္သက္ေနစဥ္မွာ တိမ္စိုင္ကေလးက ၾကည္ႏွင့္အနီးဆံုးေရာက္လို႔လာကာ ၾကည့္ေနရင္းမွာပင္ တိမ္စိုင္ကေလးသည္ အႏွီးျဖဴျဖဴကေလးႏွင့္ ထုပ္ပိုးထားဟန္ သက္႐ွိကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုလို ၾကည့္မ်က္ေစ့မွာ ျမင္ရသည္။ ၾကည္ ေၾကာင္အေနဆဲမွာပင္ ထိုအရာကေလးက ၾကည့္ကိုယ္ထဲ ထြင္းေဖာက္၍သြားခဲ့သည္တဲ့...။ ၾကည့္မွာ ျမက္ခင္းေပၚပံုလ်က္သား လဲက်သြားခဲ့သည္။ အို.....ၾကည့္တစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေမြးညွင္းမ်ားပင္ ထလာကာ အိပ္ရာေပၚထိုင္ေနလ်က္က ၾကည့္ဗိုက္သားကို လက္ႏွင့္ ထိေတြ႔ေနမိသည္။ မက်ီစယ္ပါနဲ႔ကြယ္...အိပ္မက္ဟာ အိပ္မက္မွ်သာပဲ...ၾကည့္ဘဝမွာ အိပ္မက္ေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မယံုေတာ့ဖို႔ သင္ယူခ့ဲၿပီးသားရယ္... သို႔ေသာ္ ၾကည္သည္ ယံုၾကည္ခ်င္မိျပန္သည္။ တကယ္လို႔မ်ား.... အိပ္ရာမွထကာ ဆံပင္ေတြကို ဖီးသင္သည္။ ေဘးစားပြဲေပၚက ျပကၡဒိန္ကို ယူၾကည့္လိုက္ေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္လကတည္းက ၾကည္ ရာသီေသြးမေပၚဘဲ ေက်ာ္ခဲ့သည္ကို ၾကက္ေျခခတ္ထားသည့္ရက္စြဲတစ္ခုအရ သိရေလသည္။ ၾကည့္ႏွလံုးခုန္သံတို႔ ျမန္လြန္းလာကာ ညဝတ္အက်ၤီကိုလဲကာ ေတြ႔ရာတီ႐ွပ္ေလးတစ္ထည္ ေကာက္စြပ္ၿပီးမွ အနီးဆံုး ၂၄နာရီဆိုင္ကေလးဆီသြားရေကာင္းမလား ေတြးမိျပန္သည္။ တခါတေလ အဲ့သည္ေလာက္ၾကာၾကာေက်ာ္ခဲ့ၿပီးမွ ျပန္လာခ်င္ လာေနတတ္တာ။ အေနအထိုင္ အစားအေသာက္အျပင္ စိတ္အလႈပ္အ႐ွားႏွင့္လည္း ဆိုင္သည္ပဲ။ ရင္မဆိုင္လိုပါ...၊ အနီေရာင္မ်ဥ္းကေလးတစ္ေၾကာင္းထဲ ေပၚလာလ်င္ျဖင့္ ၾကည္ ရင္ကြဲရဦးမည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သိပ္ကိုထူးဆန္းေနတာလို႔ စိတ္က ေတြးမိျပန္သည္။ ခ်ီတံုခ်တံုႏွင့္ ၾကည္သည္ ဆိုင္ကေလးေ႐ွ႕ကို ဘယ္လိုေရာက္လာမွန္းပင္ မသိလိုက္။ ေငြေခ်ၿပီး၍ အထုပ္ကေလးကို လက္မွာက်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကိုင္ကာ ၾကည့္ေျခလွမ္းတို႔က အိမ္အျပန္လမ္းကို ခါတိုင္းထက္ပိုေဝးသည္ ထင္မိေတာ့သည္။
၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊
(ဆက္ပါဦးမယ္..)
+ခ်စ္ၾကည္ေအး+
သူက စိတ္ကူးသိပ္ယဥ္တတ္ေသာသူ....။ “ကိုယ္တို႔ ကေလးရတဲ့အခါ ၾကည့္လိုေခ်ာေခ်ာေလးေမြးၿပီး ကိုယ့္လိုသေဘာေကာင္း မေနာေကာင္းေလးျဖစ္ရင္ေတာ့ ကေလးက သိပ္အဖိုးတန္မွာပဲ” တဲ့။ “ဟင့္အင္း ကေလးက ကြၽန္မနဲ႔႐ုပ္မတူဘဲ ကြၽန္မလို အပ်င္းထူ အတၱႀကီး တဇြတ္ထိုးကေလးျဖစ္ေနရင္ ခက္ရခ်ည့္”ဟု ၾကည္ကဆိုသည္။ “ဟုတ္တာေပါ့ မနက္မနက္ အိပ္ယာထဖို႔ အျမဲႏွိုးရခက္တဲ့ကေလး၊ မ်က္ႏွာမသစ္ဘဲ မနက္စာစားတဲ့ကေလး၊ ေရခ်ိဳးဖို႔သိပ္ပ်င္းတဲ့ကေလးလည္း ျဖစ္ဦးမွာ”ဟု သူျပန္ေျပာေတာ့ ၾကည္က ၿပံဳးလို႔သာေနခဲ့သည္။ လမ္းမွာမ်ား ကေလးေလးေတြေတြ႔တဲ့အခါ သူေရာၾကည္ပါ ေခါင္းငဲ့လို႔ သိသိသာသာ လိုက္ၾကည့္ေနတတ္တာ။ တခါတခါ သူက ကေလးေလးေတြကို မ်က္ခံုးပင့္ျပ လွ်ာထုတ္ျပနဲ႔ က်ီစယ္တတ္ျပန္ေသးသည္။ ကေလးေတြက ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္တဲ့အခါ သူ သေဘာတက်လိုက္ရယ္ျမဲ။ ၾကည္ကေတာ့ ကေလးေလးေတြနဲ႔သူ႔အၾကားက ႏူးညံ့သည့္ ဆက္သြယ္မႈကေလးတစ္ခုကိုသာ စိတ္ႏွင့္ ဖြဖြကေလးသပ္မိတတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ားမွာ ၾကည္သည္ ၾကည့္ရင္ထဲထိ မၾကည့္ႏိူင္ဘဲ မ်က္ႏွာကိုသာ အတတ္ႏိူင္ဆံုး အေပၚယံ႐ွပ္ျပံဳးထားရတတ္သည့္အခါမ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္။ ၾကည့္ရင္သည္ လစ္ဟာမႈႏွင့္ ေၾကြမြေနမည္ကို ၾကည္သာ သိသည္ေလ။ “ၾကည္က ကေလး ေမြးမေပးႏိူင္ဘူး ထင္ပါရဲ႕ေနာ္”ဟု ဆိုတဲ့အခါတိုင္း သူက ေခါင္းခါရယ္ေမာသည္။ “မဟုတ္တာကြာ...ကိုယ့္အလုပ္ေၾကာင့္ ျဖစ္မွာပါ။ ေျမေပၚအပူခ်ိန္ထက္ပိုပူတဲ့ ေျမေအာက္ထဲက လိႈဏ္ေခါင္းေတြထဲမွာ အလုပ္လုပ္ရတဲ့အမ်ိဳးသားေတြရဲ႕ သုတ္ပိုးထဲမွာ ေအာင္ျမင္တဲ့ပိုးေကာင္ေရဟာ ႐ွိရမယ့္အေရအတြက္ထက္ပိုနည္းေနတတ္တယ္လို႔ ကိုယ္ဖတ္ဖူးတယ္”ဟု ဆိုသည္။ “ကြၽန္မက မိန္းမဟိုမုန္း နည္းေနတာလို႔ ဆရာဝန္ကေျပာတာပဲ၊ ကြၽန္မက ေယာက်ာ္းႀကီးမ်ားလား မသိဘူးေနာ္”ဟုဆိုေတာ့ သူက “ျပစမ္း ျပစမ္း ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြဘာေတြမ်ား ႐ွိေနလား” ဆိုကာ တဟားဟားေအာ္ ရယ္ေလသည္။ ဟိုမုန္းအားတိုးေဆးေတြသည္ ၾကည္ႏွင့္ အဆင္မေျပ၊ ဟိုမုန္းအားတိုးေဆးထိုးသည့္အခါတိုင္း ဘာရယ္မွန္းမသိ၊ ၾကည့္စိတ္ေတြက အားငယ္ငိုယိုခ်င္စိတ္ေတြႏွင့္ ေခြလဲ၍သာေနခ်င္ေတာ့သည္။ အစားလည္း မစားခ်င္၊ ေတြးမိေတြးရာ ေတြးကာ ငိုလို႔သာေနခ်င္ေတာ့တာ။ လူကလည္း ေရစိုပုဝါစကေလးတစ္စႏွယ္ ခ်ထားရာမွာ ပံုက်ေနတတ္တာ။ သည္လိုႏွင့္ပဲ ဟိုမုန္းေဆးေတြထိုးၿပီး မ ဟိုမုန္းမ်ားလာဖို႔ႀကိဳးစားျခင္းကို ေမ့ထားလိုက္ၾကရေတာ့သည္။ “မ်ိဳးဆက္အတြက္ ကေလးလိုခ်င္တယ္ဆိုလည္း ေမြးေပးႏိုင္မယ့္ မိန္းမတစ္ေယာက္သာ ယူပါေနာ္၊ ကြၽန္မ နားလည္တယ္” ၾကည္က ဝတၳဳဆန္ဆန္ဇာတ္နာေလေသာ္ “ေတာ္ပါၿပီကြာ ဒီတစ္ေယာက္နဲ႔ေတာင္ ဒီေလာက္ဆံပင္ျဖဴေနၿပီပဲ”ဟု ရယ္ေမာလ်က္ စ ေနာက္မပ်က္ဆိုေလသည္။ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္ဟူသည့္ အေၾကာင္းရင္းကို ႏွစ္ဦးသားသေဘာတူစြာ စစ္ေဆးျခင္း မျပဳလုပ္ခဲ့ၾက။ သည္ၾကားထဲမွာ မျမင္ခ်င္ဆံုးေသာ လစဥ္မွန္မွန္ရာသီေသြးတို႔အား အမုန္းႀကီးမုန္းလ်က္ ကူကယ္ရာမဲ့စြာ ႐ွိရသည္။ တလတေလ ေနာက္က်ေနတတ္တဲ့အခါ သူ မသိေအာင္ တိတ္တိတ္ကေလး စမ္းသပ္ၾကည့္ခဲ့သည္။ အရင္ကေတာ့ သူႏွင့္အတူတူ စမ္းၾကည့္ဖူးသည္။ ႏွစ္ေၾကာင္းေပၚလာရမည့္ အနီေရာင္မ်ဥ္းကေလးေနရာမွာ မ်ဥ္းကေလးတစ္ေၾကာင္းထဲသာ ေပၚလာေသာအခါ ပ်က္ယြင္းသြားေသာ မ်က္ႏွာကို ခ်က္ခ်င္းျပင္လ်က္ “ဟာ သားသားေလးလား မီးမီးေလးလားပဲေဟ့ တစ္ေၾကာင္းႀကီးမ်ားေတာင္ေပၚလာတယ္ကြ”ဆိုေသာ သူ႔ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္မႈက ၾကည့္ကို နာက်င္ေစသည္။ သို႔ေသာ္ ၾကည္သည္ သူရယ္ေမာေစခ်င္သလို သူႏွင့္ ေရာေႏွာရယ္ေမာပစ္လိုက္ခဲ့သည္။ တစ္ေယာက္ခံစားခ်က္ကို တစ္ေယာက္ကသိကာ ဖံုးဖိထားလ်က္က ျမင္ေနရေသာအနာတို႔ိမွာ ၾကည္ ထပ္မံမ႐ူးသြပ္လိုေတာ့။ မသိဘဲနာက်င္ရသည္ထက္ နာက်င္မယ္မွန္းသိသိႏွင့္ နာက်င္ရျခင္းက လူကို ပိုလို႔သာ ပူေလာင္ေစတတ္တာ။ သည္လိုႏွင့္ သူ မသိေအာင္ တိတ္တိတ္စမ္းသပ္ၾကည့္ေလ့ခဲ့ရသည္။ မင္နီကေလး တစ္တန္းထဲသာေပၚလာတဲ့အခါ အမွိုက္ပံုးထဲ ဘာမွန္းညာမွန္းမျမင္ရေတာ့သည္အထိ ေသခ်ာထုပ္ပိုးကာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္လႊင့္ပစ္ခဲ့ဖူးတာ အခါခါ။ ခ်က္ေအာက္ဘက္ လက္သံုးလံုးခန္႔အကြာနားက ဝမ္းဘိုက္သားျပင္ထဲမွာ အလံုးကေလးမ်ား႐ွိေနၿပီလား လက္ႏွင့္ဖြဖြ စမ္းၾကည့္ရတာမ်ိဳးကျဖင့္ မေရတြက္ႏိူင္ေတာ့။ ကေလးနာမည္ေပး ကင္ပြန္းတပ္၊ ကေလးေမြးေန႔ စသည္ျဖင့္ မိတ္ေဆြမ်ားမွ ဖိတ္ၾကားလာလ်င္ေတာ့ မျဖစ္မေနသြားၾကၿမဲပင္။ အျပစ္ကင္းစင္ေသာ ကေလးတို႔၏အျပံဳးမ်ား၊ ခ်စ္စဖြယ္တီတီတာတာကေလးမ်ားႏွင့္ ခဏျဖစ္ေစ လက္ပြန္းတတီးေနခြင့္ရသည္။ ေခ်ာ႔ျမွဴခ်ီပိုးခြင့္ရသည္။ ဓါတ္ပံု႐ိုက္လ်က္ ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚတင္ကာ ကိုယ္ပိုင္မိသားစုကေလးလိုလို စိတ္လွည့္ျဖားျခင္း၌ ခဏတာ သာယာရသည္ပဲ။ သည္လိုႏွင့္ပင္ စိတ္မွာထင္႐ွား႐ွိေနေသာ ကြက္လပ္ကို ျဖည့္ရသည္။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ၾကည္တို႔ႏွစ္ေယာက္ထဲ႐ွိေသာ အိမ္မွာ ဆည္းလည္းသံကေလးမွ် မၾကားရ၊ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ရယ္သံကေလးမ်ားမွ မၾကားရ။ အရာရာသည္ ႐ွိၿမဲတိုင္းလက္႐ွိမွာ ပံုမွန္လည္ပတ္လ်က္သာ ႐ွိေလေတာ့သည္။ အ႐ွိကိုအ႐ွိအတိုင္း လက္ခံဖို႔ႀကိဳးစားရတာမ်ိဳးထဲမွာမွ ခါးသည္ဟု ထင္ရသည့္အမွန္တရားတို႔ကိုေတာ့ ျငင္းဆန္ခ်င္ေသးသည့္ လူ႔သဘာဝေပ။ သည္ေတာ့ ၾကည္ဟာ စပ်စ္သီးေတြ ခ်ဥ္ခ်င္လာေတာ့တာ။ တြန္းလွည္းကေလးေတြႏွင့္ ကေလးမ်ားကို လမ္းမွာေတြ႔တဲ့အခါ မၾကည့္မိေအာင္ မ်က္ႏွာကို လဲႊသည္။ ကေလးတို႔ ဂ်ီက်ငိုယိုသံကို ရထားေပၚမွာျဖစ္ေစ ၾကားရသည့္အခါမ်ိဳးမွာ ဆိုးလိုက္တဲ့ကေလး၊ မ႐ိွတာဘဲေကာင္းေသးေတာ့ဟု ေတြးသည္။ ပိတ္ရက္႐ွည္ေတြမွာ စိတ္႐ွိရင္႐ွိသလို ခ်က္ခ်င္း အထုပ္အပိုးေကာက္ျပင္ကာ ႏွစ္ေယာက္သား ခရီးတိုေလးတစ္ခု ထြက္ႏိူင္သည့္အခါမ်ိဳးမ်ားမွာေပါ့။ ေရတစ္ဝက္႐ွိေနသည့္ ဖန္ခြက္ကို ျမင္ေအာင္ ဇြတ္မွိတ္ၾကည့္လ်က္ ဖန္ခြက္အျပည့္ျဖစ္ဖို႔ရန္ကိုမူ မတမ္းမက္လိုေတာ့။ ၾကည္တို႔လိုပဲ မိသားစုမျဖစ္ေသးသည့္ ဇနီးေမာင္ႏွံခ်င္းေတြ႔သည့္အခါေတြမွာေတာ့ သူေတာ္ခ်င္းခ်င္း သတင္းေလြ႔ၾကရသည္။ “ဒီဘဝမွာ ဘာဝနာတရားကို ထဲထဲဝင္ဝင္အားထုတ္ဖို႔ အခြင့္ေကာင္းပဲ၊ သံေယာဇဥ္ဆိုတာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းေလ်ာ့လည္း အေတာ္အပူသက္သာတာ” စသည္ျဖင့္ ေျမေပၚႏွင့္ေကာင္းကင္က အပ္ႏွစ္ေခ်ာင္းမွ မထိသူမ်ားအခ်င္းခ်င္း အားေပးလ်က္ ရယ္ေမာဝိုင္းဖြဲ႔ၾကရသည္။ “မိန္းမခ်င္းတူတူေတာင္မွ သားေမြးထားတဲ့မိခင္က သမီးမိန္းကေလးေမြးတဲ့ မိခင္ထက္ ပိုျမတ္တယ္။ ထိုင္တာေတာင္ သားေမြးထားတဲ့မိန္းမက အျမင့္မွာ ထိုင္ရတာ” ဘာလဲဟ သြားစမ္းပါ။ ဒါဆို ၾကည္တို႔လို သားသမီးမွေမြးမထားတဲ့ မိန္းမေတြက ေျခနင္းၾကမ္းျပင္မွာ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်ကာ က်ံဴ႕က်ံဴ႕ထိုင္ဖို႔သာ ႐ွိေတာ့တာ။ ဘယ္ေလာက္သနားစဖြယ္ပါလိမ့္၊ ေအာက္က်လိုက္ရတာဆိုတာ ေျပာဖြယ္မ႐ွိ။ ၾကည္ကေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းကိုသာ တင္းတင္းဖိကိုက္ထားရသည္။ “ဒါက သမီးကေမြးတဲ့ ေျမး၊ ဟိုႏွစ္ေယာက္က ေခြၽးမက ေမြးတာ၊ သူတို႔လင္မယားကေတာ့ ကေလးမ႐ွိဘူး” သည္လိုအခါတိုင္း သည္လိုၾကားရတိုင္း ၾကည္ဟာ တစ္ကိုယ္လံုးကို ေပ်ာက္သြားမတတ္ က်ံဴ႕ထားမိသည္။ မ်က္ေတာင္တို႔ကို အခါခါပုတ္ခတ္ကာ က်လုလုမ်က္ရည္တို႔ကို မာန္တင္းရသည္။ သားသမီးမေမြးႏိူင္ေသာမိန္းမသည္ ေလာကႀကီးမွာ သည္ေလာက္ေတာင္ ေအာက္တန္းေနာက္တန္း က်ရသတဲ့လားကြယ္....။ ဘာကိုမွန္းမသိႏိူင္ေသာ နာက်ည္းမႈေတြသည္ ရင္ဘတ္ထဲမွာသာ မြမြေၾကလ်က္ အျပင္ေတာ့ျဖင့္ ထြက္မလာ။ အ႐ွိကိုသာ တန္ဘိုးထားတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ပါပဲ၊ မရႏိူင္တာကို လိုခ်င္ေနျခင္းသည္ နာက်င္႐ံုကလြဲ၍ ဘာမွျဖစ္မလာႏိူင္ေသာအခါ ၾကည္ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ၿပီ။ လက္သီးတို႔ကို တင္းတင္းဆုတ္ကာသာ အေၾကာင္းတရားတို႔ကို နားလည္ေအာင္ ရင္နာနာႏွင့္ ႀကိဳးစားရသည္။ ဒါဟာ ဘဝတစ္ခုရဲ႕အဆံုး မဟုတ္ေသးဘူးဘဲကြယ္....။ “ကိုယ္ဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ဘဝတစ္ခုမွာ စာကေလးသိုက္ တက္ႏိႈက္ခဲ့တဲ့ေကာင္” သူဟာ ဒီဘဝမွာ တကယ္လို႔မ်ား မ်က္ေစ့တစ္ဘက္ထဲျမင္ႏိူင္သူျဖစ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ မ်က္စဥ္းခတ္ရ သက္သာတာေပါ့ကြာဟု ဆိုဦးမည့္သူ....။ သူဟာ ဘာကိုမဆို ေကာင္းေသာအျမင္၊ ဟာသအျမင္ႏွင့္သာ ဘဝကို ၾကည့္တတ္သူ။ ၾကည့္မွာ သူ႔ထံမွ သင္ယူစရာမ်ားကား မ်ားျပားလွသည္။ (ဆက္ပါဦးမယ္....)
**သူကေလး..... (၂) **
တစ္ခါကလည္း ကေလး႐ွိေသာမိတ္ေဆြမ်ားကို သူ က်ီစယ္ခဲ့တာ အမွတ္ရမိသည္။ “ကေလး႐ွိတယ္ဆိုတာ အေၾကြးဆပ္ေနရတာပဲဗ်။ ကေလးဒါဇင္ဝက္႐ွိတဲ့မိသားစုဟာ ဟိုဘဝက ဘုရားေ႐ႊခြာတဲ့ အုပ္စု၊ ကေလးသံုးေယာက္႐ွိတဲ့မိသားစုက ပိုက္ဆံမေပးဘဲ ဘတ္စကားခိုးစီးတဲ့ အုပ္စု၊ ကေလးတစ္ေယာက္႐ွိတဲ့မိသားစုကေတာ့ အလွဴခံပံုးေဖာက္ခဲ့တဲ့ အုပ္စုေပါ့ဗ်ာ” ဟုဆိုေလသည္။ သူ႔အေၾကာင္းသိေသာ မိတ္ေဆြရင္းမ်ားက သေဘာတက်ရယ္ေမာကာ “ခင္ဗ်ားဟာ တစ္ခုမွလည္း မလြတ္ပါလားဗ်ာ”ဟု ဆိုေတာ့ သူက “ဟ ခင္ဗ်ားစဥ္းစားၾကည့္ေလဗ်ာ ခင္ဗ်ားသမီးကေလးက ေဖေဖ သမီး ဒီအ႐ုပ္ေလးလိုခ်င္တယ္ဆို ခင္ဗ်ား မဝယ္ေပးဘဲေနလို႔ ရလို႔လား၊ ႐ွိ႐ွိ မ႐ွိ႐ွိ ခင္ဗ်ားမွာ ႐ွိသမွ်ေလးခ်ၿပီး ဝယ္ေပးရတာပဲ မဟုတ္လား”ဟု ေခ်ပေလသည္။ သူဟာ အဲသည္လို လူစား၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေျပာကာ ၾကည့္စိတ္ကို ေဖာ့ေပးတတ္သူ။ သူ႔ေၾကာင့္ ၾကည့္မွာ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ပင္ပန္းဆင္းရဲရျခင္းမ်ိဳး တစ္ခါမွ မ႐ွိခဲ့။ မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္က်ရျခင္းမ်ိဳးလည္း တစ္ခါမွ မ႐ွိခဲ့ဖူးပါ။ တခါတေလေတာ့ ၾကည္ သူ႔ကို သနားမိသည္။ သူ႔ခမ်ာ သူ႔မ်ိဳးဆက္ သူ႔ေသြးကေလးကိုေတာ့ျဖင့္ တစ္ေယာက္တစ္ေလ လိုခ်င္႐ွာေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ သူဟာ ဟန္ေဆာင္မ်ားေနသလား၊ ၾကည့္ေ႐ွ႕မွာမို႔ မလိုခ်င္ဟန္ျပေလသလား....။ သူဟာ ၾကည့္ကို စိတ္လက္ခ်မ္းသာေစလိုသူသာ ျဖစ္ေလသည္။ ၾကည့္ကေလးလိုခ်င္စိတ္မွာ အရင္ကေလာက္႐ူးမူးသည္ မဆိုသာေသာ္လည္း တိတ္တိတ္ကေလးေတာ့ တမ္းတေနမိေသးသည္။ စပ်စ္သီးကေလးေတြ မခ်ဥ္ဟု စိတ္ထဲက သိေနေသးသည္ကိုး။ ၾကည့္မွာ သိပ္တြယ္တာရေသာ တိုင္းရင္းသူအစ္မတစ္ေယာက္႐ွိသည္။ အဲ့သည့္အစ္မက သိပ္ကိုခ်စ္စရာ ေကာင္းလြန္းကာ ေျပာဆိုပြင့္လင္းပံုမွာ ၾကည္ပင္ လက္ဖ်ားခါရေအာင္ ဒဲ့က်သူျဖစ္သည္။ “ေအ ငါ့မွာ မိန္းမဘဝျဖစ္ေပမယ့္ ပိုင္ဆိုင္ေနရတာေတြက အလကားပါပဲ။ ဘာမွလည္း မသံုးရ၊ ရည္းစားကေလးမွ မ႐ွိရ”ဟုဆိုေတာ့ ၾကည္က ေအာ္ရယ္ခ်င္မိသည္။ “ဟင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ အစ္မရဲ႕”ဟု ေမးေတာ့ သူက “အို မိန္းမျဖစ္မွေတာ့ အနည္းဆံုး သားသမီးကို ႏိူ႔ခ်ိဳတိုက္ေကြၽးဖူးတဲ့ရင္သားေတြ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာေပါ့”ဟု ဆိုသည္။ “ဒီတစ္ခါေတာ့ အလုပ္ထဲက အေကာင္တစ္ေကာင္ေကာင္ေ႐ွ႕ေရာက္ရင္ ငါ မူးလဲပစ္လိုက္မယ္၊ ဒါ ေနာက္ဆံုးလက္နက္ပဲ” ဟုဆိုကာ သူ႔စကားသူ သေဘာတက်ရယ္ေနေလသည္။ ၾကည့္မွာလည္း အစ္မနဲ႔အတူ လိုက္ရယ္ေမာရပါသည္။ ၾကည္ကေရာ ဘာထူးလို႔လဲ ဘာမ်ားထူးလို႔လဲကြယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္အျဖစ္ အသံုးက်သည္ဆိုဦးေတာ့ မိခင္တစ္ေယာက္မွ မျဖစ္ေသးတာ၊ မျဖစ္ႏိူ္င္တာ။ ၾကည္ဟာ အိမ္ေထာင္သည္မိန္းမတစ္ေယာက္အျဖစ္သာ ႐ွိေနေသးသည္ပဲ။ သားသည္အေမဆိုသည့္အေခၚအေဝၚဟာ တန္ဘိုး႐ွိလိုက္တာ....။ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ေယာက္က ၾကည့္ကို အေမလို႔ေခၚလိုက္တဲ့စကားဟာ သိပ္ကို ခ်ိဳၿမိန္မွာပဲ....။ လူေတြဟာ ဘာလို႔မ်ား ပံုစံခြက္ႀကီးထဲ ထည့္ထည့္တိုင္းေနရတာပါလိမ့္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ငယ္စဥ္မွာ ပညာ႐ွာ၊ အ႐ြယ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေထာင္က်၊ သားသမီးေတြ ေမြး၊ စီးပြားေတြ ႐ွာ၊ မိဘျပဳစု၊ သည့္ထက္အ႐ြယ္ေလးရလာေတာ့ တရား႐ွာ။ ၿပီးေတာ့ ေသၾက...။ ဒါပဲလား...ဒါဟာ လူ႔ဘဝတစ္ခုရဲ႕ အလ်ားအ႐ွည္တစ္ခုထဲ မျဖစ္မေနျဖတ္သန္းသြားရမွာေတြပဲလား....။ ဘဝႀကီးဟာ ဒီေလာက္ေတာင္ သမား႐ိုးက်ႀကီးပဲလား...။ အိမ္ေထာင္မက်ေသးခင္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကေတာ့ေလ တဲ့။ ခုဆို ၾကည္တို႔က ကေလးမယူေသးဘူးလား အေမးခံေနရၿပီ။ ၾကည္တို႔ဟာ ေ႐ွ႕လူေတြ ခ်ေပးတဲ့လမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္ၾကရမွာလား။ အိမ္ေထာင္မျပဳဘူးဆိုရင္ေရာ...၊ ကေလးမေမြးဘူးဆိုရင္ေရာ....လူသားတာဝန္မေက်ဟုပင္ အျပစ္တင္ၾကေတာ့မလိုလို....။ စိတ္နာလိုက္တာ...။ ၾကည္ဟာ ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိ၊ ဘာကိုမွန္း မသိ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွန္းလည္း မသိဘဲ ႐ုတ္တရက္ စိတ္ေဖာက္လာျပန္သည္။ ၾကည္သည္ လူတကာလက္ခံၿပီး ျဖတ္သန္းေနက်ေတြကို ဆန္႔က်င္ခ်င္လာသည္။
တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာကိုက မ႐ွိတာ။ မ႐ွိတာကို အ႐ွိလုပ္ေနၾကတာ။ အခ်စ္ဆိုတာဟာ ဘဝႀကီးထဲကို လူႏွစ္ေယာက္ အတူတူခုန္ခ်ပစ္လိုက္ဖို႔ ထိုးေကြၽးလိုက္ေသာ ျမွားေခၚမႈတစ္ခုေပပဲ။ အဲသည္လိုသာ ၾကည္က နားလည္ခ်င္သည္။ သည့္ေနာက္မွာ သၾကားကပ္ထားေသာ ေဆးခါးႀကီးတစ္လံုးလို အခ်ိဳကုန္ခ်ိန္မွာ ဘဝဆိုတာႀကီးကို ပီပီျပင္ျပင္ျမင္ၾကရတာ၊ အဲသည့္ေတာ့မွ ခါးေသာဘဝႀကီးက လူလံုးထြက္ျပေတာ့တာ မဟုတ္လား။ အို....ေစ့ေစ့ေတြးၾကည့္႐ံုႏွင့္ပင္ ဘဝႀကီးထဲ လူျဖစ္ရတာကို အင္မတန္ ေမာပန္းလာရေတာ့သည္။ မုန္းလိုက္တာ...။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဘာအတြက္အသက္႐ွင္ေနရမွန္း မသိတာေတြႏွင့္သာ အခ်ိန္ေတြလြန္ေျမာက္ေနရတာကို မုန္းသည္။ “ကေလးငယ္ေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မ႐ိုက္ရဘူး။ ဆူတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကေလးစိတ္မွာ အနာရေစမယ့္စကားလံုးမ်ိဳးနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွမဆူရဘူး” “တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးေတြကေတာ့ ႐ိုက္မွကို နားလည္တတ္တာမ်ိုး” “ကေလးေတြဟာ အတုျမင္ အတတ္သင္ေနတဲ့အ႐ြယ္၊ မိဘေတြက အေျပာအဆို အေနအထိုင္က အစ ကေလးေတြေ႐ွ႕မွာ ဆင္ျခင္ၾကရမယ္” “ကေလးကို သူ႔အဖိုးအဖြားေတြ႐ွိတဲ့ဆီ အလည္ေခၚသြားတာ၊ ကေလးက ျမန္မာစကားေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ေျပာတတ္လာပါရဲ႕၊ ဘယ္ကတတ္လာမွန္းမသိတဲ့ အဆဲေတြလည္း တတ္လာတယ္ သိလား” အဲသည္လို မိခင္ေတြစကားဝိုင္းမွာ ၾကည္ဟာ နားေထာင္သူသက္သက္သာ ျဖစ္သည္။ ဝင္ေျပာလိုလွေသာ္လည္း ၾကည့္စကားမ်ားက လက္ေတြ႔မဟုတ္ေသာစကားမ်ားမို႔ မွားခ်င္မွားႏိူင္သည္ေလ။ သည္ေတာ့ ႏႈတ္ဆိတ္နားေထာင္ ျခင္းသည္သာ ၾကည့္အတြက္ အားလံုးအတြက္ အသင့္ေတာ္ဆံုးဟုယူဆကာ ဘာတစ္ခုမွ ဝင္မေျပာျဖစ္။ သို႔ေသာ္ ဘာရယ္မဟုတ္ ကေလးစိတ္ပညာဟူေသာစာအုပ္မ်ိဳးကိုေတာ့ ၾကည္ စိတ္ဝင္တစား႐ွာေဖြ ဖတ္႐ွဳ႕ေနခဲ့မိသည္။ အဲသည့္ကေလးစိတ္ပညာ စာအုပ္ကေလးအဖံုးဟာ တိမ္ဆိုင္ျဖဴလြလြကေလးေတြ ေမ်ာလြင့္ေနပံုႏွင့္ ျဖစ္သည္။ တိမ္ေတြေအာက္က ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေပၚမွာ ဂါဝန္ျဖဴလြလြကေလးဝတ္ထားေသာ ေလး-ငါးႏွစ္အ႐ြယ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ တိမ္စိုင္ေတြကို ေမာ့ၾကည့္ကာ တိမ္ေတြေနာက္ အေျပးကေလးလိုက္ေနပံုက ဝတ္ထားေသာဂါဝန္ကေလး တလြင့္လြင့္ႏွင့္ျဖစ္ေလသည္။ ထိုစာအုပ္အဖံုးကေလးကို လက္ႏွင့္ပြတ္သပ္ကာ ၾကည္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ေသာညက ျဖစ္ပါသည္။ မနက္လင္းလာေတာ့ ၾကည္ ႐ုတ္တရက္ထထိုင္မိသည္။ ညက....ညက ၾကည္ အိပ္မက္ မက္ခဲ့သည္ပဲ။ အိပ္မက္ထဲမွာ ျဖဴလြလြတိမ္စိုင္တစ္စေနာက္ကို ၾကည္ ေျပးလိုက္ေနခဲ့သည္။ တိမ္စိုင္ကေလးသည္ ဝါဂြမ္းကေလးတစ္စႏွယ္ ေပါ့လြင့္ကာ ေကာင္းကင္မွာ ေျပးလြန္းလွသည္။ ၾကည္က လိုက္မမီမွန္းသိသိႏွင့္ အေျပးလိုက္ကာ ၾကည့္လက္ႏွစ္ဘက္မွာလည္း ေကာင္းကင္ေပၚေျမွာက္ကာ ျဖန္႔လွပ္ ထားလ်က္႐ွိသည္။ ႐ုတ္တရက္ ေလေၾကာင္းပဲ ေျပာင္းေလသလားမသိ၊ ထိုတိမ္စိုင္ကေလးသည္ ၾကည္႐ွိရာဆီ နိမ့္ကနဲထိုးဆင္းလို႔ လာသည္။ ေငးကနဲ မင္သက္ေနစဥ္မွာ တိမ္စိုင္ကေလးက ၾကည္ႏွင့္အနီးဆံုးေရာက္လို႔လာကာ ၾကည့္ေနရင္းမွာပင္ တိမ္စိုင္ကေလးသည္ အႏွီးျဖဴျဖဴကေလးႏွင့္ ထုပ္ပိုးထားဟန္ သက္႐ွိကေလးေလးတစ္ေယာက္လိုလို ၾကည့္မ်က္ေစ့မွာ ျမင္ရသည္။ ၾကည္ ေၾကာင္အေနဆဲမွာပင္ ထိုအရာကေလးက ၾကည့္ကိုယ္ထဲ ထြင္းေဖာက္၍သြားခဲ့သည္တဲ့...။ ၾကည့္မွာ ျမက္ခင္းေပၚပံုလ်က္သား လဲက်သြားခဲ့သည္။ အို.....ၾကည့္တစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေမြးညွင္းမ်ားပင္ ထလာကာ အိပ္ရာေပၚထိုင္ေနလ်က္က ၾကည့္ဗိုက္သားကို လက္ႏွင့္ ထိေတြ႔ေနမိသည္။ မက်ီစယ္ပါနဲ႔ကြယ္...အိပ္မက္ဟာ အိပ္မက္မွ်သာပဲ...ၾကည့္ဘဝမွာ အိပ္မက္ေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မယံုေတာ့ဖို႔ သင္ယူခ့ဲၿပီးသားရယ္... သို႔ေသာ္ ၾကည္သည္ ယံုၾကည္ခ်င္မိျပန္သည္။ တကယ္လို႔မ်ား.... အိပ္ရာမွထကာ ဆံပင္ေတြကို ဖီးသင္သည္။ ေဘးစားပြဲေပၚက ျပကၡဒိန္ကို ယူၾကည့္လိုက္ေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္လကတည္းက ၾကည္ ရာသီေသြးမေပၚဘဲ ေက်ာ္ခဲ့သည္ကို ၾကက္ေျခခတ္ထားသည့္ရက္စြဲတစ္ခုအရ သိရေလသည္။ ၾကည့္ႏွလံုးခုန္သံတို႔ ျမန္လြန္းလာကာ ညဝတ္အက်ၤီကိုလဲကာ ေတြ႔ရာတီ႐ွပ္ေလးတစ္ထည္ ေကာက္စြပ္ၿပီးမွ အနီးဆံုး ၂၄နာရီဆိုင္ကေလးဆီသြားရေကာင္းမလား ေတြးမိျပန္သည္။ တခါတေလ အဲ့သည္ေလာက္ၾကာၾကာေက်ာ္ခဲ့ၿပီးမွ ျပန္လာခ်င္ လာေနတတ္တာ။ အေနအထိုင္ အစားအေသာက္အျပင္ စိတ္အလႈပ္အ႐ွားႏွင့္လည္း ဆိုင္သည္ပဲ။ ရင္မဆိုင္လိုပါ...၊ အနီေရာင္မ်ဥ္းကေလးတစ္ေၾကာင္းထဲ ေပၚလာလ်င္ျဖင့္ ၾကည္ ရင္ကြဲရဦးမည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သိပ္ကိုထူးဆန္းေနတာလို႔ စိတ္က ေတြးမိျပန္သည္။ ခ်ီတံုခ်တံုႏွင့္ ၾကည္သည္ ဆိုင္ကေလးေ႐ွ႕ကို ဘယ္လိုေရာက္လာမွန္းပင္ မသိလိုက္။ ေငြေခ်ၿပီး၍ အထုပ္ကေလးကို လက္မွာက်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကိုင္ကာ ၾကည့္ေျခလွမ္းတို႔က အိမ္အျပန္လမ္းကို ခါတိုင္းထက္ပိုေဝးသည္ ထင္မိေတာ့သည္။
၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊၊
(ဆက္ပါဦးမယ္..)
+ခ်စ္ၾကည္ေအး+
No comments:
Post a Comment