>
အိမ္ႀကီးက ကိုရာလိုင္းလာခဲ့တဲ့ အျပင္က အိမ္ႀကီးနဲ႔ လံုး၀ တစ္ပံုုစံတည္းပဲ။ တစ္ပံုစံတည္း မဟုတ္ေတာင္ အကုန္လံုးနီးပါးက အတူတူေလာက္ပဲ။ မစ္စပင့္နဲ႔ မစ္ေဖာ္စီဗယ္တို႔ရဲ႕ အခန္းတံခါးမွာလည္း ပိတ္လိုက္၊ ဖြင့္လိုက္ျဖစ္ၿပီး စကားလံုးေတြကို ပံုေဖာ္ေနတဲ့ အျပာေရာင္နဲ႔ အနီေရာင္ မီးသီးေတြ ရွိေနတယ္။ အခန္းတံခါးမွာ တလွည့္စီျဖစ္ေနတဲ့ အလင္းေရာင္က တစ္ေရာင္နဲ႔ တစ္ေရာင္ ကစားေနၾကတယ္။
အခ်ိန္ကလည္း ကိုရာလိုင္းထြက္လာတဲ့ ေန႔လိုမ်ိဳး တစ္ပံုစံတည္း ေနသာေနၿပီး ေအးစိမ့္စိမ့္ျဖစ္ေနတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ေပါ့။
ကိုရာလိုင္းက သူမရဲ႕အေနာက္ဘက္က ညင္သာတဲ့ အသံတစ္သံ ၾကားလိုက္ရတယ္။
ကိုရာလိုင္း လွည့္ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ သူမအနားက နံရံေပၚမွာ ရွိေနတဲ့ အနက္ေရာင္ေၾကာင္ႀကီးတစ္ေကာင္ကို သြားေတြ႕တယ္။ ဒီေၾကာင္က သူမရဲ႕အိမ္ေျမညီထပ္မွာေတြ႕ခဲ့ဖူးတဲ့ အနက္ေရာင္ေၾကာင္ႀကီးနဲ႔ တစ္ပံုစံတည္းပဲ။
"ေကာင္းေသာ ညေနခင္းပါ" လို႔ ေၾကာင္က စေျပာတယ္။
ေၾကာင္ရဲ႕အသံက ကိုရာလိုင္းရဲ႕ေခါင္းအေနာက္ဘက္က ထြက္လာတဲ့ အသံမ်ိဳးနဲ႔ တူေနတယ္။
စကားလံုးေတြပါေနတယ္လို႔ သူေတြးမိတဲ့ အသံလိုမ်ိဳး။ ဒါေပမယ့္ အသံက ေယာက ်ာံးႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕အသံနဲ႔ တူတယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕အသံလိုမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။
"ဟယ္လို" လို႔ ကိုရာလိုင္းက ျပန္ေျပာတယ္။
"ငါ နင္နဲ႔တူတဲ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို အိမ္က ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ ျမင္ဖူးတယ္၊ နင္က တျခားေၾကာင္တစ္ေကာင္ျဖစ္ရမယ္"
ေၾကာင္က ေခါင္းကို ရမ္းလိုက္တယ္။
"မဟုတ္ပါဘူး၊ ငါက တျခားေၾကာင္တစ္ေကာင္လည္း မဟုတ္ရပါဘူး၊ ငါက ငါပါပဲ"
ေၾကာင္က သူ႔ေခါင္းရဲ႕ တျခားတဘက္ကို လ ်က္ေနတယ္။ သူ႔ရဲ႕အစိမ္းေရာင္မ်က္လံုးေတြကလည္း တလက္လက္ အေရာင္ထြက္ေနတယ္။
"နင္တို႔လူေတြက်ေတာ့ ေနရာအကုန္လံုးမွာ ပ်ံ႕ႏွ႔ံေနထိုင္ၾကတယ္၊ ငါတို႔ေၾကာင္ေတြကေတာ့ ငါတို႔ကို ငါတို႔ အတူတူရွိေနေအာင္ ထိန္းသိမ္းထားၾကတယ္။ ငါ ဘာကို ဆိုလိုလဲ နင္နားလည္ရဲ႕လား"
"ငါ နားလည္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ နင္က ငါ့အိမ္မွာ ျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ ေၾကာင္နဲ႔အတူတူပဲဆိုရင္ နင္ ဘယ္လို စကားေျပာႏိုင္သလဲ"
ေၾကာင္ေတြက လူေတြလိုမ်ိဳး ပုခုံးေတြ မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီေၾကာင္ကေတာ့ ပုခံုးတြန္႔လိုက္တယ္။ သူပုခံုးတြန္႔ပံုက အၿမီးထိပ္ဖ်ားကေနစၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေမြးေတြေထာင္သြားတဲ့ေနရာမွာ အဆံုးသတ္သြားတဲ့ ႏူးညံ့တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေလးတစ္ခုနဲ႔ .. ။
"ငါ စကားေျပာႏိုင္တယ္"
"ေၾကာင္ေတြက အိမ္မွာ စကားမေျပာၾကပါဘူး"
"မေျပာဘူးလား" လို႔ ေၾကာင္က ျပန္ေမးတယ္။
"မေျပာပါဘူး" လို႔ ကိုရာလိုင္းက ျပန္ေျဖတယ္။
ေၾကာင္က ညင္ညင္သာသာပဲ နံရံေပၚကေန ကိုရာလိုင္းနားက ျမတ္ခင္းေပၚကို ခုန္ခ်လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုရာလိုင္းကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။
"ထားပါေတာ့၊ မင္းကေတာ့ ဒီလိုေတြ သိမွာေပါ့" ေၾကာင္က ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႕နဲ႔ ျပန္ေျပာတယ္။
"ငါကေတာ့ ဒါေတြ ဘယ္လိုလုပ္သိႏိုင္မွာလဲ၊ ငါက ေၾကာင္ပဲေလ"
ေၾကာင္က သူ႔ေခါင္းနဲ႔ အၿမီးကို ေထာင္ၿပီး ေက ်နပ္တဲ့ပံုနဲ႔ ထြက္သြားတယ္။
"ျပန္လာခဲ့ပါ" ကိုရာလိုင္းက လွမ္းေျပာတယ္။
"ငါ တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္"
ေၾကာင္က လမ္းေလွ်ာက္သြားတာကို ရပ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ကိုရာလိုင္းရွိေနတာကို ဂရုမစိုက္တဲ့ပံုစံနဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ စဥ္းစဥ္းစားစားနဲ႔ ျပန္လ်က္ေနတယ္။
"ငါ .. ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လို႔ရမလား"
"ငါတို႔ေတြက ႏိုင္ငံျခားကေန ေပါက္ဖြားလာတဲ့ အာဖရိက ဆင္အကအဖြဲ႕ရဲ႕ ရွားပါးတဲ့ မ်ိဳးစိတ္ေတြ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ငါတို႔က ဒီလိုမဟုတ္ပါဘူး"
ေၾကာင္က ကိုရာလိုင္းကို ဖ်က္ခနဲစိုက္ၾကည့္လိုက္ၿပီး မလိုတမာအသံနဲ႔ ဆက္ေျပာတယ္။
"အနည္းဆံုးေတာ့ ငါက ဒီလို မဟုတ္ဘူး"
ကိုရာလိုင္းက သက္ျပင္းခ်လိုက္မိတယ္။
"နင့္နာမည္က ဘယ္သူလဲ ေျပာျပပါလား၊
ကိုရာလိုင္းက ေၾကာင္ကို ေမးလိုက္တယ္၊
"ငါ့နာမည္ဆို ကိုရာလိုင္းလို႔ ေခၚတယ္ေလ"
ေၾကာင္က ပန္းႏုေရာင္သန္းေနတဲ့လွ ်ာကိုထုတ္ၿပီး ပါးစပ္ကိုဟလိုက္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဂရုတစိုက္နဲ႔ သန္းေနတယ္။
"ေၾကာင္ေတြမွာ နာမည္ မရွိၾကဘူး"
"မရွိဘူးလား" လို႔ ကိုရာလိုင္းက ျပန္ေမးတယ္။
"မရွိဘူး၊ နင္တို႔လို လူေတြမွာက နာမည္ေတြ ရွိၾကတယ္၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ နင္တို႔က တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဘယ္သူမွန္း မသိၾကလို႔။ ငါတို႔ကေတာ့ တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ ဘယ္ေကာင္လဲဆိုတာ သိၾကတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ငါတို႔ေတြက နာမည္ မလိုဘူး"
ေၾကာင္ဆီမွာ စိတ္တိုစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ခ်င္စရာ တစ္ခုခုရွိေနတယ္လု႔ိ ကိုရာလိုင္း ဆံုးျဖတ္မိတယ္။ ဒီလိုရွိေနလို႔ ေၾကာင္က ဘယ္ကမၻာ၊ ဘယ္ေနရာမွာမဆို ဒီနာမည္ကိစၥက အေရးႀကီးတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ေနတာျဖစ္ရမယ္။
သူမရဲ႕စိတ္တ၀က္က ေၾကာင္ကို ေဒါသထြက္ခ်င္ေနၿပီး က ်န္တဲ့စိတ္တ၀က္က ေၾကာင္အေပၚ ယဥ္ယဥ္ေက ်းေက ်းနဲ႔ ညွာညွာတာတာ ဆက္ဆံခ်င္ေနတယ္။ ယဥ္ေက ်းခ်င္တဲ့ စိတ္တ၀က္က ႏိုင္သြားပါတယ္။
"ေက ်းဇူးျပဳၿပီး ဒါက ဘယ္ေနရာလဲ ေျပာျပပါလား" လို႔ ကိုရာလိုင္းက ေမးလိုက္တယ္။
ေၾကာင္က ပတ္၀န္းက ်င္ကို သာမန္ကာလွ ်ံကာ ၾကည့္လိုက္ၿပီး "ဒါက ဒီေနရာပဲေလ" လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။
"ငါ ဒါကိုသိပါတယ္၊ ဒါဆို နင္ ဒီေနရာကို ဘယ္လိုေရာက္လာသလဲ"
"နင္လာသလိုပဲေပါ့၊ ငါလဲ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ေရာက္လာတာေပါ့၊ ဒီလိုပဲေလ"
ကိုရာလိုင္းက ေၾကာင္ ျမတ္ခင္းကိုျဖတ္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလွ ်ာက္သြားတာကို ၾကည့္ေနတယ္။ ေၾကာင္က သစ္ပင္တစ္ပင္ အေနာက္ဘက္ကို ၀င္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ တျခားတဖက္ကေန ျပန္လဲ မထြက္လာဘူး။ ကိုရာလိုင္းလဲ သစ္ပင္ဆီသြားၿပီး သစ္ပင္အေနာက္အေနာက္ဘက္ကို သြားၾကည့္မိတယ္။ ေၾကာင္ မရွိေတာ့ဘူး။
ဒါနဲ႔ သူမလဲ အိမ္ႀကီးဆီကိုပဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ သူမရဲ႕အေနာက္ဘက္ကေန ႏူးညံ့တဲ့ အသံတစ္သံကို ထပ္ၾကားရျပန္တယ္။ ေစာေစာတုန္းက ေၾကာင္ပဲ။
"ဒါနဲ႔ အေဆာင္၊ အကာအကြယ္ယူလာရင္ မင္းအတြက္သင့္ေတာ္မယ္လို႔ ငါခံစားမိတယ္။ ငါသာ မင္းေနရာမွာဆိုရင္ ဒီလိုယူလာမွာပဲ" လို႔ ေၾကာင္ကေျပာတယ္။
"အေဆာင္ ဟုတ္လား"
"အင္း ဟုတ္တယ္၊ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ … "
ေၾကာင္က ေျပာေနတာကို ရပ္လိုက္ၿပီး ေစာေစာက ဒီေနရာမွာ မရွိတဲ့ အရာတစ္ခုခုကို ေသေသခ်ာခ်ာ စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္ေနတယ္။
ၿပီးေတာ့ အသာေလး ခပ္နိမ့္နိမ့္ ၀ပ္ေနၿပီး အေရွ႕ကို ႏွစ္လွမ္း၊ သံုးလွမ္းေလာက္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ တိုးသြားေနတယ္။ ကိုရာလိုင္း မျမင္ရတဲ့ ၾကြက္တစ္ေကာင္ကို ခုပ္ဖို႔လုပ္ေနတာနဲ႔ တူတယ္။ ရုတ္တရက္ပဲ ေၾကာင္က ေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖစ္သြားတဲ့ပံုနဲ႔ သစ္ပင္ေတြၾကားထဲကို တဟုန္ထိုးေျပးသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သစ္ပင္ေတြၾကားထဲမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။
ေၾကာင္ ဘာကိုဆိုလိုသြားသလဲလို႔ ကိုရာလိုင္း စဥ္းစားေနမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ တကယ္ သူမလာခဲ့တဲ့ အျပင္မွာေရာ ေၾကာင္ေတြက စကားေျပာႏိုင္ရဲ႕သားနဲ႔ စကားမေျပာၾကတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ ဒီေနရာမွာ ရွိေနတုန္းပဲ စကားေျပာႏိုုင္ၾကတာလား စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဒီေနရာက ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးပါလိမ့္ …. ။
(Neil Gaiman ေရးတဲ့ Coraline ၀တၳဳ Chapter IV ကေန တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဆီေလ ်ာ္သလို ေကာက္ႏုတ္ ဘာသာျပန္ပါတယ္။)
.................
+ မိုးရဲ +
အိမ္ႀကီးက ကိုရာလိုင္းလာခဲ့တဲ့ အျပင္က အိမ္ႀကီးနဲ႔ လံုး၀ တစ္ပံုုစံတည္းပဲ။ တစ္ပံုစံတည္း မဟုတ္ေတာင္ အကုန္လံုးနီးပါးက အတူတူေလာက္ပဲ။ မစ္စပင့္နဲ႔ မစ္ေဖာ္စီဗယ္တို႔ရဲ႕ အခန္းတံခါးမွာလည္း ပိတ္လိုက္၊ ဖြင့္လိုက္ျဖစ္ၿပီး စကားလံုးေတြကို ပံုေဖာ္ေနတဲ့ အျပာေရာင္နဲ႔ အနီေရာင္ မီးသီးေတြ ရွိေနတယ္။ အခန္းတံခါးမွာ တလွည့္စီျဖစ္ေနတဲ့ အလင္းေရာင္က တစ္ေရာင္နဲ႔ တစ္ေရာင္ ကစားေနၾကတယ္။
အခ်ိန္ကလည္း ကိုရာလိုင္းထြက္လာတဲ့ ေန႔လိုမ်ိဳး တစ္ပံုစံတည္း ေနသာေနၿပီး ေအးစိမ့္စိမ့္ျဖစ္ေနတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ေပါ့။
ကိုရာလိုင္းက သူမရဲ႕အေနာက္ဘက္က ညင္သာတဲ့ အသံတစ္သံ ၾကားလိုက္ရတယ္။
ကိုရာလိုင္း လွည့္ၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ သူမအနားက နံရံေပၚမွာ ရွိေနတဲ့ အနက္ေရာင္ေၾကာင္ႀကီးတစ္ေကာင္ကို သြားေတြ႕တယ္။ ဒီေၾကာင္က သူမရဲ႕အိမ္ေျမညီထပ္မွာေတြ႕ခဲ့ဖူးတဲ့ အနက္ေရာင္ေၾကာင္ႀကီးနဲ႔ တစ္ပံုစံတည္းပဲ။
"ေကာင္းေသာ ညေနခင္းပါ" လို႔ ေၾကာင္က စေျပာတယ္။
ေၾကာင္ရဲ႕အသံက ကိုရာလိုင္းရဲ႕ေခါင္းအေနာက္ဘက္က ထြက္လာတဲ့ အသံမ်ိဳးနဲ႔ တူေနတယ္။
စကားလံုးေတြပါေနတယ္လို႔ သူေတြးမိတဲ့ အသံလိုမ်ိဳး။ ဒါေပမယ့္ အသံက ေယာက ်ာံးႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕အသံနဲ႔ တူတယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕အသံလိုမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။
"ဟယ္လို" လို႔ ကိုရာလိုင္းက ျပန္ေျပာတယ္။
"ငါ နင္နဲ႔တူတဲ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ကို အိမ္က ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ ျမင္ဖူးတယ္၊ နင္က တျခားေၾကာင္တစ္ေကာင္ျဖစ္ရမယ္"
ေၾကာင္က ေခါင္းကို ရမ္းလိုက္တယ္။
"မဟုတ္ပါဘူး၊ ငါက တျခားေၾကာင္တစ္ေကာင္လည္း မဟုတ္ရပါဘူး၊ ငါက ငါပါပဲ"
ေၾကာင္က သူ႔ေခါင္းရဲ႕ တျခားတဘက္ကို လ ်က္ေနတယ္။ သူ႔ရဲ႕အစိမ္းေရာင္မ်က္လံုးေတြကလည္း တလက္လက္ အေရာင္ထြက္ေနတယ္။
"နင္တို႔လူေတြက်ေတာ့ ေနရာအကုန္လံုးမွာ ပ်ံ႕ႏွ႔ံေနထိုင္ၾကတယ္၊ ငါတို႔ေၾကာင္ေတြကေတာ့ ငါတို႔ကို ငါတို႔ အတူတူရွိေနေအာင္ ထိန္းသိမ္းထားၾကတယ္။ ငါ ဘာကို ဆိုလိုလဲ နင္နားလည္ရဲ႕လား"
"ငါ နားလည္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ နင္က ငါ့အိမ္မွာ ျမင္ဖူးခဲ့တဲ့ ေၾကာင္နဲ႔အတူတူပဲဆိုရင္ နင္ ဘယ္လို စကားေျပာႏိုင္သလဲ"
ေၾကာင္ေတြက လူေတြလိုမ်ိဳး ပုခုံးေတြ မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီေၾကာင္ကေတာ့ ပုခံုးတြန္႔လိုက္တယ္။ သူပုခံုးတြန္႔ပံုက အၿမီးထိပ္ဖ်ားကေနစၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေမြးေတြေထာင္သြားတဲ့ေနရာမွာ အဆံုးသတ္သြားတဲ့ ႏူးညံ့တဲ့ လႈပ္ရွားမႈေလးတစ္ခုနဲ႔ .. ။
"ငါ စကားေျပာႏိုင္တယ္"
"ေၾကာင္ေတြက အိမ္မွာ စကားမေျပာၾကပါဘူး"
"မေျပာဘူးလား" လို႔ ေၾကာင္က ျပန္ေမးတယ္။
"မေျပာပါဘူး" လို႔ ကိုရာလိုင္းက ျပန္ေျဖတယ္။
ေၾကာင္က ညင္ညင္သာသာပဲ နံရံေပၚကေန ကိုရာလိုင္းနားက ျမတ္ခင္းေပၚကို ခုန္ခ်လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုရာလိုင္းကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္။
"ထားပါေတာ့၊ မင္းကေတာ့ ဒီလိုေတြ သိမွာေပါ့" ေၾကာင္က ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႕နဲ႔ ျပန္ေျပာတယ္။
"ငါကေတာ့ ဒါေတြ ဘယ္လိုလုပ္သိႏိုင္မွာလဲ၊ ငါက ေၾကာင္ပဲေလ"
ေၾကာင္က သူ႔ေခါင္းနဲ႔ အၿမီးကို ေထာင္ၿပီး ေက ်နပ္တဲ့ပံုနဲ႔ ထြက္သြားတယ္။
"ျပန္လာခဲ့ပါ" ကိုရာလိုင္းက လွမ္းေျပာတယ္။
"ငါ တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္"
ေၾကာင္က လမ္းေလွ်ာက္သြားတာကို ရပ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ကိုရာလိုင္းရွိေနတာကို ဂရုမစိုက္တဲ့ပံုစံနဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ စဥ္းစဥ္းစားစားနဲ႔ ျပန္လ်က္ေနတယ္။
"ငါ .. ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လို႔ရမလား"
"ငါတို႔ေတြက ႏိုင္ငံျခားကေန ေပါက္ဖြားလာတဲ့ အာဖရိက ဆင္အကအဖြဲ႕ရဲ႕ ရွားပါးတဲ့ မ်ိဳးစိတ္ေတြ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ငါတို႔က ဒီလိုမဟုတ္ပါဘူး"
ေၾကာင္က ကိုရာလိုင္းကို ဖ်က္ခနဲစိုက္ၾကည့္လိုက္ၿပီး မလိုတမာအသံနဲ႔ ဆက္ေျပာတယ္။
"အနည္းဆံုးေတာ့ ငါက ဒီလို မဟုတ္ဘူး"
ကိုရာလိုင္းက သက္ျပင္းခ်လိုက္မိတယ္။
"နင့္နာမည္က ဘယ္သူလဲ ေျပာျပပါလား၊
ကိုရာလိုင္းက ေၾကာင္ကို ေမးလိုက္တယ္၊
"ငါ့နာမည္ဆို ကိုရာလိုင္းလို႔ ေခၚတယ္ေလ"
ေၾကာင္က ပန္းႏုေရာင္သန္းေနတဲ့လွ ်ာကိုထုတ္ၿပီး ပါးစပ္ကိုဟလိုက္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဂရုတစိုက္နဲ႔ သန္းေနတယ္။
"ေၾကာင္ေတြမွာ နာမည္ မရွိၾကဘူး"
"မရွိဘူးလား" လို႔ ကိုရာလိုင္းက ျပန္ေမးတယ္။
"မရွိဘူး၊ နင္တို႔လို လူေတြမွာက နာမည္ေတြ ရွိၾကတယ္၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ နင္တို႔က တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဘယ္သူမွန္း မသိၾကလို႔။ ငါတို႔ကေတာ့ တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ ဘယ္ေကာင္လဲဆိုတာ သိၾကတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ငါတို႔ေတြက နာမည္ မလိုဘူး"
ေၾကာင္ဆီမွာ စိတ္တိုစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ခ်င္စရာ တစ္ခုခုရွိေနတယ္လု႔ိ ကိုရာလိုင္း ဆံုးျဖတ္မိတယ္။ ဒီလိုရွိေနလို႔ ေၾကာင္က ဘယ္ကမၻာ၊ ဘယ္ေနရာမွာမဆို ဒီနာမည္ကိစၥက အေရးႀကီးတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ေနတာျဖစ္ရမယ္။
သူမရဲ႕စိတ္တ၀က္က ေၾကာင္ကို ေဒါသထြက္ခ်င္ေနၿပီး က ်န္တဲ့စိတ္တ၀က္က ေၾကာင္အေပၚ ယဥ္ယဥ္ေက ်းေက ်းနဲ႔ ညွာညွာတာတာ ဆက္ဆံခ်င္ေနတယ္။ ယဥ္ေက ်းခ်င္တဲ့ စိတ္တ၀က္က ႏိုင္သြားပါတယ္။
"ေက ်းဇူးျပဳၿပီး ဒါက ဘယ္ေနရာလဲ ေျပာျပပါလား" လို႔ ကိုရာလိုင္းက ေမးလိုက္တယ္။
ေၾကာင္က ပတ္၀န္းက ်င္ကို သာမန္ကာလွ ်ံကာ ၾကည့္လိုက္ၿပီး "ဒါက ဒီေနရာပဲေလ" လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။
"ငါ ဒါကိုသိပါတယ္၊ ဒါဆို နင္ ဒီေနရာကို ဘယ္လိုေရာက္လာသလဲ"
"နင္လာသလိုပဲေပါ့၊ ငါလဲ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ေရာက္လာတာေပါ့၊ ဒီလိုပဲေလ"
ကိုရာလိုင္းက ေၾကာင္ ျမတ္ခင္းကိုျဖတ္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေလွ ်ာက္သြားတာကို ၾကည့္ေနတယ္။ ေၾကာင္က သစ္ပင္တစ္ပင္ အေနာက္ဘက္ကို ၀င္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ တျခားတဖက္ကေန ျပန္လဲ မထြက္လာဘူး။ ကိုရာလိုင္းလဲ သစ္ပင္ဆီသြားၿပီး သစ္ပင္အေနာက္အေနာက္ဘက္ကို သြားၾကည့္မိတယ္။ ေၾကာင္ မရွိေတာ့ဘူး။
ဒါနဲ႔ သူမလဲ အိမ္ႀကီးဆီကိုပဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ သူမရဲ႕အေနာက္ဘက္ကေန ႏူးညံ့တဲ့ အသံတစ္သံကို ထပ္ၾကားရျပန္တယ္။ ေစာေစာတုန္းက ေၾကာင္ပဲ။
"ဒါနဲ႔ အေဆာင္၊ အကာအကြယ္ယူလာရင္ မင္းအတြက္သင့္ေတာ္မယ္လို႔ ငါခံစားမိတယ္။ ငါသာ မင္းေနရာမွာဆိုရင္ ဒီလိုယူလာမွာပဲ" လို႔ ေၾကာင္ကေျပာတယ္။
"အေဆာင္ ဟုတ္လား"
"အင္း ဟုတ္တယ္၊ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ … "
ေၾကာင္က ေျပာေနတာကို ရပ္လိုက္ၿပီး ေစာေစာက ဒီေနရာမွာ မရွိတဲ့ အရာတစ္ခုခုကို ေသေသခ်ာခ်ာ စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္ေနတယ္။
ၿပီးေတာ့ အသာေလး ခပ္နိမ့္နိမ့္ ၀ပ္ေနၿပီး အေရွ႕ကို ႏွစ္လွမ္း၊ သံုးလွမ္းေလာက္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစီ တိုးသြားေနတယ္။ ကိုရာလိုင္း မျမင္ရတဲ့ ၾကြက္တစ္ေကာင္ကို ခုပ္ဖို႔လုပ္ေနတာနဲ႔ တူတယ္။ ရုတ္တရက္ပဲ ေၾကာင္က ေၾကာက္လန္႔တၾကားျဖစ္သြားတဲ့ပံုနဲ႔ သစ္ပင္ေတြၾကားထဲကို တဟုန္ထိုးေျပးသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သစ္ပင္ေတြၾကားထဲမွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။
ေၾကာင္ ဘာကိုဆိုလိုသြားသလဲလို႔ ကိုရာလိုင္း စဥ္းစားေနမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ တကယ္ သူမလာခဲ့တဲ့ အျပင္မွာေရာ ေၾကာင္ေတြက စကားေျပာႏိုင္ရဲ႕သားနဲ႔ စကားမေျပာၾကတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ ဒီေနရာမွာ ရွိေနတုန္းပဲ စကားေျပာႏိုုင္ၾကတာလား စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဒီေနရာက ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးပါလိမ့္ …. ။
(Neil Gaiman ေရးတဲ့ Coraline ၀တၳဳ Chapter IV ကေန တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဆီေလ ်ာ္သလို ေကာက္ႏုတ္ ဘာသာျပန္ပါတယ္။)
.................
+ မိုးရဲ +
No comments:
Post a Comment