ေရွးအခါက တိုင္းျပည္တစ္ျပည္၌ အလြန္ဆင္းရဲေသာ ထင္းသည္လင္မယားနွစ္ေယာက္ ရွိေလသည္။ ထင္းသည္လင္မယားတို႔မွာ နံနက္ မိုးေသာက္သည္မွ ေတာၿမိဳင္ထဲသို႔သြား၍ ထင္းခုတ္၊ ထင္းျဖတ္ရသည္မွာ တစ္ေနကုန္တစ္ေနခန္း ညေနေစာင္းသည္အထိျဖစ္သည္။ စုစည္းၿပီးေသာထင္းမ်ားကို လင္မယားႏွစ္ေယာက္ တစ္ထမ္းစီ ထမ္းခဲ့ၾကၿပီး ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ေရာက္သည့္အခါ ၀မ္းေရးအတြက္ ဆန္ ဆီ ဆားတို႔ျဖင့္ လဲလွယ္စားေသာက္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈကို ျပဳရေလသည္။
တစ္ေန႔ေသာအခါ ထင္းသည္ လင္းမယားႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ နံနက္မိုးေသာက္လွ်င္ အိပ္ရာမွထၿပီး ဓါး၊ ေရဘူး၊ ထမင္းထုတ္တို႔ကို ကိုယ္စီယူ၍ ခါတိုင္းကဲ့သို႔ပင္ ေတာၿမိဳင္ထဲသို႔ ထင္းခုတ္ရန္ ထြက္ခဲ့ေလသည္။ ဆင္းရဲသား ထင္းသည္လင္မယားမွာ ထင္းခုတ္မွ ၀မ္း၀ရသည္ျဖစ္သျဖင့္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ထင္းခုတ္ခဲ့ရသည္မွာ ေတာၿမိဳင္တြင္း၌ ေနရာခ်င္းထပ္လ်က္ ရွိေလ၏။ ထင္းခုတ္ရန္ေနရာသည္ပင္ တစ္စတစ္ႏွင့္ ေ၀းသည္ထက္ ေ၀းလာေလသည္။ ထိုေန႔၌ ထင္းသည္လင္းမယားမွာ ခရီးေ၀းလွသျဖင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းနွယ္ၿပီး အခ်ိန္ေနာက္က်မွ ထင္းခုတ္ရရာ ေနေစာင္းသြားေသာ္လည္း ထင္းအနည္းငယ္သာရရွိသည္။ ရသမွ်ထင္းစည္းမ်ားျဖင့္ ထင္းသည္လင္မယားမွာ ၿမိဳ႕ဆီသို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ ျပန္ခဲ့ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ ၿမိဳ႕တံခါး၀သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေနလံုးလံုး၀ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး ေမွာင္မည္းလ်က္ရွိေလသည္။ ၿမိဳ႕တံခါးလည္း ပိတ္ၿပီး ၿမိဳ႕တြင္း၌ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လ်က္ရွိေလသည္။
ဆင္းရဲသား လင္းမယားသည္ ၿမိဳ႕တံခါးပိတ္ထားသျဖင့္ တံခါးမွဴးအား ဖြင့္ေပးပါရန္ စကားမဆို၀ံ့ေတာ့၍ ၿမိဳ႕တစ္ေနရာရွိ ဇရပ္တစ္ခုေပၚသို႔တက္၍ အိပ္ၾကရေလသည္။ ထိုဇရပ္အနီး၌ အလြန္ႀကီးေသာ ေညာင္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိရာ ထိုေညာင္ပင္ႀကီးေပၚ၌ အရပ္ရပ္မွ ၾကက္မ်ားသည္ အိပ္တန္းတက္ မီွခိုေနၾကေလသည္။ ထင္းသည္လင္းမယားမွာ ေညာင္ပင္ႀကီးေပၚ၌ ၾကက္မ်ား အိပ္တန္းတက္ၾကသည္ကိုလည္း မသိ၊ ခရီးကပန္း၊ အစာက မစားရသျဖင့္ ဇရပ္ေပၚတြင္ ျဖစ္သလို အိပ္လိုက္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အိပ္၍ကား ေပ်ာ္ၾကေသးသည္မဟုတ္၊ မိမိတို႔ဘ၀၏ ဆင္းရဲပင္ပန္းမႈမ်ားကို စဥ္းစားေတြးေတာေနၾကေလသည္။
ညသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ ၾကက္ႏွစ္ေကာင္၏ ထူးဆန္းေသာ စကားသံမ်ားကို ထင္းသည္လင္မယားက ၾကားရေလသည္။ ပထမၾကက္က `ဟယ္ ငါကဲ့သို႔ေသာ ကိုယ္ေပၚသို႔ နင္ကဲ့သို႔ေသာ ၾကက္ယုက္မာ၏ အညစ္အေၾကးမ်ားကို စြန္႔ခ်ရသေလာ၊ ဟယ္ ၾကက္ယုတ္ ယခုလာ၍ ဖယ္ရွားသုတ္သင္ေပးေလာ့´ ဟု ေျပာဆိုလိုက္သည္။ ထိုအခါ ဒုတိယၾကက္က ေညာင္ပင္၏ အျမင့္ကိုင္းတစ္ေနရာဆီမွ `ဟယ္ ၾကက္ယုတ္မာ နင္အဘယ္သို႔ေသာ စကားကို ေျပာေလသနည္း၊ နင့္ထက္ ငါ့က ျမတ္သျဖင့္ နင့္အထက္က ငါအိပ္ရသည္။ နင့္တန္ခိုးႏွင့္ နင့္အစြမ္း ဘာမ်ားရွိသလဲ´ ဟု ဆိုေလသည္။
ထိုအခါ ပထမၾကက္က `ဟယ္ ၾကက္ယုတ္မာ နင္က ငါ့အထက္ကအိပ္ရသျဖင့္ ဘာတန္ခိုးသတၱိမ်ား ထူးကဲသလဲ၊ ငါ၏ အစြမ္းသတၱိကို ငါေျပာမယ္၊ ငါ၏ အသားကို စားရသူသည္ မွဴးႀကီးမတ္ရာ ေသနာပတိ မင္းခစားေယာကၤ်ားျဖစ္မယ္၊ ငါ့၏ အသည္းႏွလံုးကို စားေသာ မိန္းမသည္ မင္းမိဖရား ဧကန္ျဖစ္မယ္၊ ငါ၏ အရိုးကို ကိုက္ရသူသည္ သူေဌးသူၾကြယ္ျဖစ္မယ္၊ ဤကဲ့သို႔ေသာ တန္ခိုးသတၱိမ်ဳိးငါ့မွာရွိတာကို သင္မသိေလသလား´ ဟု ဆိုေလသည္။ ပထမၾကက္က မိမိ၏ အစြမ္းသတၱိကို ၾကြား၀ါေလလွ်င္ ဒုတိယၾကက္ကလည္း အညံ့မခံ တန္ခိုးခ်င္း ၿပိဳင္ေလေတာ့သည္။ `ဟယ္ ငါ့ေအာက္မွာေနရသည့္ ၾကက္ယုတ္မာ ေအာက္ကလည္းေနေလေသး ေၾကာက္ၿပီလားလည္းေမးတဲ့ သူလို ငါ့ကို အန္တုလို႔ မာန္ေစာင္မေနနဲ႔ ငါ၏ တန္ခိုးသတၱိကို ငါေျပာျပမယ္။ ငါ့ဦးေခါင္းကို စားရသူဟာ ေယာကၤ်ားျဖစ္ရင္ ၇-ရက္အတြင္း မင္းဧကရာဇ္ ဧကန္ျဖစ္မယ္၊ မိန္းမျဖစ္ရင္ ၇-ရက္အတြင္း မင္းမိဖုရား ဧကန္ျဖစ္မယ္၊ ငါ၏အသည္းႏွလံုးကို စားရသူဟာ မွဴးမတ္ေသနာပတိႀကီးမ်ား ဧကန္ျဖစ္မယ္၊ ငါ့အသား စားရသူဟု သူေဌးသူၾကြယ္ ဧကန္ျဖစ္ရမယ္´ ဟု ျပန္ဆိုေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ထင္းသည္ေယာကၤ်ားက `ရွင္မ ငါတို႔မွာ အလြန္ဆင္းရဲလွသည္။ ယခု ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ တန္ခိုးၿပိဳင္ၾကသည့္အတိုင္း မွန္ခဲ့လွ်င္ ရွင္မႏွင့္ ေမာင္တို႔မွာ မင္းဧကရာဇ္၊ မင္းမိဖုရား ျဖစ္ရမည္မွာ မလြဲေတာ့ၿပီ၊ ယခုပင္ ေညာင္ပင္ထက္သို႔တက္ၿပီး ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ကို ဖမ္းယူမည္´ ဟု တိုင္ပင္ေျပာဆိုေလ၏။
ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ကို ဖမ္းယူၿပီးသည္နွင့္ မၾကာမီပင္ နံနက္မိုးေသာက္လင္းၿပီျဖစ္၍ ၿမိဳ႕တံခါးမ်ားလည္း ဖြင့္သျဖင့္ ထင္းသည္လင္မယားတို႔သည္ ဇရပ္ေပၚမွ ဆင္းခဲ့ၾကၿပီး ထင္းစည္းမ်ားထမ္း ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ကိုေပြ႔လ်က္ ၿမိဳ႕တြင္ မိမိတို႔တဲ့ငယ္သို႔ သြားၾကေလသည္။ တဲ့ငယ္သို႔ေရာက္လွ်င္ ၾကက္နွစ္ေကာင္၏ ေျပာဆိုၾကေသာ စကားအရ ခ်က္ခ်င္းပင္သတ္ၿပီး ဟင္းခ်က္၍ စားလိုက္ၾကေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ၇-ရက္ၾကာေသာေန႔တြင္ ျပည့္ရွင္ဘုရင္မင္းႀကီးသည္ အိုမင္းရင့္ေရာ္ၿပီျဖစ္သျဖင့္ နတ္ရြာစံကံေတာ္ကုန္ေလသည္။ ထိုအခါ မွဴးမတ္တို႔သည္ နန္းစည္းစိမ္းကို ဆက္ခံနိုင္မည့္ ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္မ်ား မရွိသျဖင့္ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းေျမွာက္သင့္သည္ မင္းေလာင္းမ်ား ရွာေဖြရန္ စီစဥ္ၾကရေလသည္။ မၾကာမီပင္ ဖုတ္သြင္းရထားတစ္စင္း ျပဳလုပ္ၿပီး ရထားေပၚ႐ မင္းေျမႇာက္တန္ဆာငါးပါးႏွင့္ တူရိယာမ်ဳိးစံု တီးမႈတ္လ်က္ မင္းေလာင္းရွိရာ အရပ္သို႔ ဆိုက္ကပ္ေစရန္ အဓိဌာန္ျဖင့္ ဖုတ္သြင္းရထားကို ေစလႊတ္ေလသည္။
ဖုတ္သြင္းရထားသည္လည္း ဆင္းရဲသား လင္မယား၏ တဲငယ္ရွိရာသို႔ ဆိုက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ခ်ဥ္းကပ္ဦးခိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ မွဴးမတ္တို႔လည္း တဲငယ္အတြင္းရွိ ဆင္းရဲသားလင္မယားကို တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္ပါရန္ ရထားေပၚသို႔ တက္ေစၿပီး နန္ေတာ္သို႔ ပင့္ေဆာင္သြားၾကေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ဆင္းရဲသားလင္မယားသည္ မဂၤလာဘိသိက္ေတာ္ကို ခံယူၿပီးလွ်င္ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္လ်က္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးစံျမန္းေတာ္ မူၾကေလသည္။
ဘုရင္ႏွင့္ မိဖုရားတို႔လည္း မိမိတို႔၏ အတိတ္ဘ၀ကို ျပန္လည္ စဥ္းစားမိတိုင္း ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ တန္ခိုးၿပိဳင္ မာန္ေစာင္ၾကသည္ကို ၾကားေယာင္လ်က္ ရွိေန၏။ ၾကက္ႏွစ္ေကာင္သာ ညီညီညြတ္ညြတ္ ေနထိုင္ၾကၿပီး မာနတံခြန္မ်ား မထူၾကလွ်င္ ငါတို႔သည္လည္း ဆင္းရဲသားဘ၀ႏွင့္သာ အရိုးထုတ္ၾကရမည္။ မာန္မာနထားၾကျခင္းသည္ အက်ဳိးမမ်ား၊ အက်ဳိးသာယုတ္ေစသည္ကို ၾကက္ႏွစ္ေကာင္၏အေၾကာင္း ေတြးေတာမိတိုင္း သတိတရားရလ်က္ မွဴးမတ္တို႔အား အရာရာတြင္ တရာ;ႏွင့္ ေဆာင္ရြက္ၾကေစရန္ အၿမဲတေစ မိန္႔ၾကားလ်က္ အုပ္ခ်ဳပ္ေတာ္မူေလသတည္း္။
*** လူထု-ဦးလွ
…(ျမန္မာ့ေက်းလက္ပံုျပင္မ်ား…)
ေရွးအခါက တိုင္းျပည္တစ္ျပည္၌ အလြန္ဆင္းရဲေသာ ထင္းသည္လင္မယားနွစ္ေယာက္ ရွိေလသည္။ ထင္းသည္လင္မယားတို႔မွာ နံနက္ မိုးေသာက္သည္မွ ေတာၿမိဳင္ထဲသို႔သြား၍ ထင္းခုတ္၊ ထင္းျဖတ္ရသည္မွာ တစ္ေနကုန္တစ္ေနခန္း ညေနေစာင္းသည္အထိျဖစ္သည္။ စုစည္းၿပီးေသာထင္းမ်ားကို လင္မယားႏွစ္ေယာက္ တစ္ထမ္းစီ ထမ္းခဲ့ၾကၿပီး ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ေရာက္သည့္အခါ ၀မ္းေရးအတြက္ ဆန္ ဆီ ဆားတို႔ျဖင့္ လဲလွယ္စားေသာက္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈကို ျပဳရေလသည္။
တစ္ေန႔ေသာအခါ ထင္းသည္ လင္းမယားႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ နံနက္မိုးေသာက္လွ်င္ အိပ္ရာမွထၿပီး ဓါး၊ ေရဘူး၊ ထမင္းထုတ္တို႔ကို ကိုယ္စီယူ၍ ခါတိုင္းကဲ့သို႔ပင္ ေတာၿမိဳင္ထဲသို႔ ထင္းခုတ္ရန္ ထြက္ခဲ့ေလသည္။ ဆင္းရဲသား ထင္းသည္လင္မယားမွာ ထင္းခုတ္မွ ၀မ္း၀ရသည္ျဖစ္သျဖင့္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ထင္းခုတ္ခဲ့ရသည္မွာ ေတာၿမိဳင္တြင္း၌ ေနရာခ်င္းထပ္လ်က္ ရွိေလ၏။ ထင္းခုတ္ရန္ေနရာသည္ပင္ တစ္စတစ္ႏွင့္ ေ၀းသည္ထက္ ေ၀းလာေလသည္။ ထိုေန႔၌ ထင္းသည္လင္းမယားမွာ ခရီးေ၀းလွသျဖင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းနွယ္ၿပီး အခ်ိန္ေနာက္က်မွ ထင္းခုတ္ရရာ ေနေစာင္းသြားေသာ္လည္း ထင္းအနည္းငယ္သာရရွိသည္။ ရသမွ်ထင္းစည္းမ်ားျဖင့္ ထင္းသည္လင္မယားမွာ ၿမိဳ႕ဆီသို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ ျပန္ခဲ့ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ ၿမိဳ႕တံခါး၀သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ေနလံုးလံုး၀ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး ေမွာင္မည္းလ်က္ရွိေလသည္။ ၿမိဳ႕တံခါးလည္း ပိတ္ၿပီး ၿမိဳ႕တြင္း၌ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လ်က္ရွိေလသည္။
ဆင္းရဲသား လင္းမယားသည္ ၿမိဳ႕တံခါးပိတ္ထားသျဖင့္ တံခါးမွဴးအား ဖြင့္ေပးပါရန္ စကားမဆို၀ံ့ေတာ့၍ ၿမိဳ႕တစ္ေနရာရွိ ဇရပ္တစ္ခုေပၚသို႔တက္၍ အိပ္ၾကရေလသည္။ ထိုဇရပ္အနီး၌ အလြန္ႀကီးေသာ ေညာင္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ရွိရာ ထိုေညာင္ပင္ႀကီးေပၚ၌ အရပ္ရပ္မွ ၾကက္မ်ားသည္ အိပ္တန္းတက္ မီွခိုေနၾကေလသည္။ ထင္းသည္လင္းမယားမွာ ေညာင္ပင္ႀကီးေပၚ၌ ၾကက္မ်ား အိပ္တန္းတက္ၾကသည္ကိုလည္း မသိ၊ ခရီးကပန္း၊ အစာက မစားရသျဖင့္ ဇရပ္ေပၚတြင္ ျဖစ္သလို အိပ္လိုက္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အိပ္၍ကား ေပ်ာ္ၾကေသးသည္မဟုတ္၊ မိမိတို႔ဘ၀၏ ဆင္းရဲပင္ပန္းမႈမ်ားကို စဥ္းစားေတြးေတာေနၾကေလသည္။
ညသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ ၾကက္ႏွစ္ေကာင္၏ ထူးဆန္းေသာ စကားသံမ်ားကို ထင္းသည္လင္မယားက ၾကားရေလသည္။ ပထမၾကက္က `ဟယ္ ငါကဲ့သို႔ေသာ ကိုယ္ေပၚသို႔ နင္ကဲ့သို႔ေသာ ၾကက္ယုက္မာ၏ အညစ္အေၾကးမ်ားကို စြန္႔ခ်ရသေလာ၊ ဟယ္ ၾကက္ယုတ္ ယခုလာ၍ ဖယ္ရွားသုတ္သင္ေပးေလာ့´ ဟု ေျပာဆိုလိုက္သည္။ ထိုအခါ ဒုတိယၾကက္က ေညာင္ပင္၏ အျမင့္ကိုင္းတစ္ေနရာဆီမွ `ဟယ္ ၾကက္ယုတ္မာ နင္အဘယ္သို႔ေသာ စကားကို ေျပာေလသနည္း၊ နင့္ထက္ ငါ့က ျမတ္သျဖင့္ နင့္အထက္က ငါအိပ္ရသည္။ နင့္တန္ခိုးႏွင့္ နင့္အစြမ္း ဘာမ်ားရွိသလဲ´ ဟု ဆိုေလသည္။
ထိုအခါ ပထမၾကက္က `ဟယ္ ၾကက္ယုတ္မာ နင္က ငါ့အထက္ကအိပ္ရသျဖင့္ ဘာတန္ခိုးသတၱိမ်ား ထူးကဲသလဲ၊ ငါ၏ အစြမ္းသတၱိကို ငါေျပာမယ္၊ ငါ၏ အသားကို စားရသူသည္ မွဴးႀကီးမတ္ရာ ေသနာပတိ မင္းခစားေယာကၤ်ားျဖစ္မယ္၊ ငါ့၏ အသည္းႏွလံုးကို စားေသာ မိန္းမသည္ မင္းမိဖရား ဧကန္ျဖစ္မယ္၊ ငါ၏ အရိုးကို ကိုက္ရသူသည္ သူေဌးသူၾကြယ္ျဖစ္မယ္၊ ဤကဲ့သို႔ေသာ တန္ခိုးသတၱိမ်ဳိးငါ့မွာရွိတာကို သင္မသိေလသလား´ ဟု ဆိုေလသည္။ ပထမၾကက္က မိမိ၏ အစြမ္းသတၱိကို ၾကြား၀ါေလလွ်င္ ဒုတိယၾကက္ကလည္း အညံ့မခံ တန္ခိုးခ်င္း ၿပိဳင္ေလေတာ့သည္။ `ဟယ္ ငါ့ေအာက္မွာေနရသည့္ ၾကက္ယုတ္မာ ေအာက္ကလည္းေနေလေသး ေၾကာက္ၿပီလားလည္းေမးတဲ့ သူလို ငါ့ကို အန္တုလို႔ မာန္ေစာင္မေနနဲ႔ ငါ၏ တန္ခိုးသတၱိကို ငါေျပာျပမယ္။ ငါ့ဦးေခါင္းကို စားရသူဟာ ေယာကၤ်ားျဖစ္ရင္ ၇-ရက္အတြင္း မင္းဧကရာဇ္ ဧကန္ျဖစ္မယ္၊ မိန္းမျဖစ္ရင္ ၇-ရက္အတြင္း မင္းမိဖုရား ဧကန္ျဖစ္မယ္၊ ငါ၏အသည္းႏွလံုးကို စားရသူဟာ မွဴးမတ္ေသနာပတိႀကီးမ်ား ဧကန္ျဖစ္မယ္၊ ငါ့အသား စားရသူဟု သူေဌးသူၾကြယ္ ဧကန္ျဖစ္ရမယ္´ ဟု ျပန္ဆိုေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ထင္းသည္ေယာကၤ်ားက `ရွင္မ ငါတို႔မွာ အလြန္ဆင္းရဲလွသည္။ ယခု ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ တန္ခိုးၿပိဳင္ၾကသည့္အတိုင္း မွန္ခဲ့လွ်င္ ရွင္မႏွင့္ ေမာင္တို႔မွာ မင္းဧကရာဇ္၊ မင္းမိဖုရား ျဖစ္ရမည္မွာ မလြဲေတာ့ၿပီ၊ ယခုပင္ ေညာင္ပင္ထက္သို႔တက္ၿပီး ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ကို ဖမ္းယူမည္´ ဟု တိုင္ပင္ေျပာဆိုေလ၏။
ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ကို ဖမ္းယူၿပီးသည္နွင့္ မၾကာမီပင္ နံနက္မိုးေသာက္လင္းၿပီျဖစ္၍ ၿမိဳ႕တံခါးမ်ားလည္း ဖြင့္သျဖင့္ ထင္းသည္လင္မယားတို႔သည္ ဇရပ္ေပၚမွ ဆင္းခဲ့ၾကၿပီး ထင္းစည္းမ်ားထမ္း ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ကိုေပြ႔လ်က္ ၿမိဳ႕တြင္ မိမိတို႔တဲ့ငယ္သို႔ သြားၾကေလသည္။ တဲ့ငယ္သို႔ေရာက္လွ်င္ ၾကက္နွစ္ေကာင္၏ ေျပာဆိုၾကေသာ စကားအရ ခ်က္ခ်င္းပင္သတ္ၿပီး ဟင္းခ်က္၍ စားလိုက္ၾကေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ၇-ရက္ၾကာေသာေန႔တြင္ ျပည့္ရွင္ဘုရင္မင္းႀကီးသည္ အိုမင္းရင့္ေရာ္ၿပီျဖစ္သျဖင့္ နတ္ရြာစံကံေတာ္ကုန္ေလသည္။ ထိုအခါ မွဴးမတ္တို႔သည္ နန္းစည္းစိမ္းကို ဆက္ခံနိုင္မည့္ ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္မ်ား မရွိသျဖင့္ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းေျမွာက္သင့္သည္ မင္းေလာင္းမ်ား ရွာေဖြရန္ စီစဥ္ၾကရေလသည္။ မၾကာမီပင္ ဖုတ္သြင္းရထားတစ္စင္း ျပဳလုပ္ၿပီး ရထားေပၚ႐ မင္းေျမႇာက္တန္ဆာငါးပါးႏွင့္ တူရိယာမ်ဳိးစံု တီးမႈတ္လ်က္ မင္းေလာင္းရွိရာ အရပ္သို႔ ဆိုက္ကပ္ေစရန္ အဓိဌာန္ျဖင့္ ဖုတ္သြင္းရထားကို ေစလႊတ္ေလသည္။
ဖုတ္သြင္းရထားသည္လည္း ဆင္းရဲသား လင္မယား၏ တဲငယ္ရွိရာသို႔ ဆိုက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ခ်ဥ္းကပ္ဦးခိုက္ေလသည္။ ထိုအခါ မွဴးမတ္တို႔လည္း တဲငယ္အတြင္းရွိ ဆင္းရဲသားလင္မယားကို တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္ပါရန္ ရထားေပၚသို႔ တက္ေစၿပီး နန္ေတာ္သို႔ ပင့္ေဆာင္သြားၾကေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ဆင္းရဲသားလင္မယားသည္ မဂၤလာဘိသိက္ေတာ္ကို ခံယူၿပီးလွ်င္ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္လ်က္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးစံျမန္းေတာ္ မူၾကေလသည္။
ဘုရင္ႏွင့္ မိဖုရားတို႔လည္း မိမိတို႔၏ အတိတ္ဘ၀ကို ျပန္လည္ စဥ္းစားမိတိုင္း ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ တန္ခိုးၿပိဳင္ မာန္ေစာင္ၾကသည္ကို ၾကားေယာင္လ်က္ ရွိေန၏။ ၾကက္ႏွစ္ေကာင္သာ ညီညီညြတ္ညြတ္ ေနထိုင္ၾကၿပီး မာနတံခြန္မ်ား မထူၾကလွ်င္ ငါတို႔သည္လည္း ဆင္းရဲသားဘ၀ႏွင့္သာ အရိုးထုတ္ၾကရမည္။ မာန္မာနထားၾကျခင္းသည္ အက်ဳိးမမ်ား၊ အက်ဳိးသာယုတ္ေစသည္ကို ၾကက္ႏွစ္ေကာင္၏အေၾကာင္း ေတြးေတာမိတိုင္း သတိတရားရလ်က္ မွဴးမတ္တို႔အား အရာရာတြင္ တရာ;ႏွင့္ ေဆာင္ရြက္ၾကေစရန္ အၿမဲတေစ မိန္႔ၾကားလ်က္ အုပ္ခ်ဳပ္ေတာ္မူေလသတည္း္။
*** လူထု-ဦးလွ
No comments:
Post a Comment