ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာမႀကီး ေဒၚစိန္ဖြား သံုးစြဲေလ့ရွိေသာ စကားတစ္ရပ္ ရွိ၏။ ထုိစကားမွာ `ကံႀကီးစလင္းလႊတ္သလို´ဟူ၍ ေပတည္း။ ဆရာမႀကီးသည္ သူ၏ တပည့္သားေျမးမ်ား လုပ္ပံုကိုင္ပံုကို သေဘာမေတြ႔လွ်င္ ျမည္တြန္ေတာက္တီးသည္။ ထိုအခါတြင္ ထိုစကားသည္ မပါမျဖစ္ပါလာေတာ့သည္။ သို႔အတြက္ ကံႀကီး သို႔မဟုတ္ ဘကံႀကီး၊ ဘိုးကံႀကီး အေၾကာင္းကို စံုစမ္းရေတာ့သည္။ သူ႔အေၾကာင္းမွာ ဤႏွယ္ျဖစ္ပါသည္။
မူရင္းစကားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေအာင္ ကံႀကီးဟူ၍ပဲ ေခၚၾကပါစို႔။ ကံႀကီးသည္ ရယ္ေမာစရာေကာင္း၏။ ရယ္ေမာစရာမ်ားကို ရယ္စရာမွန္းမသိဘဲ သူတစ္ပါးရယ္ရေအာင္ လုပ္တတ္၏။ တစ္ခုေသာ ညခမ္းအခါတြင္ သူ႔အေဖသည္ ထမင္းစားေနရာက ကိစၥတစ္ခုကို သတိရသျဖင့္ `ကံႀကီးကိုေတာ့ စလင္းကို လႊတ္ဦးမွပဲ´ဟု ဇနီးအား တုိင္ပင္၏။ ဇနီးက `ဒါျဖင့္လဲ ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ သတိေပးထားဦးေလ´ဟု သတိေပး၏။
`ကံႀကီးေရ နက္ျဖန္ မနက္က်ရင္ စလင္းကို သြားလိုက္စမ္းကြာ´
ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့`
ကံႀကီးသည္ ထမင္းစားၿပီးႏွင့္ၿပီျဖစ္သျဖင့္ ရြာရိုးကိုးေပါက္ ေလွ်က္လည္ရန္ အိမ္ေပၚမွ ဆင္းသြားေလ၏။ သို႔ရာတြင္ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္မိုးလင္းခ်ိန္၌ သူ႔အေဖမွာ ကံႀကီးကို ရွာ၍မေတြ႔ေခ်။ အိမ္သားမ်ားထံ စံုစမ္းေသာ္လည္း သိသူ မရွိေခ်။ မေအျဖစ္သူမွာ `တယ္ခက္တဲ့ေကာင္ပဲ၊ ညတုန္းကအိမ္ကိုမွ ျပန္အိပ္ရဲ႕လားမသိဘူး´စသည္ျဖင့္ တစ္ဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။
ဆြမ္းခံျပန္ခ်ိန္ခန္႔တြင္ ကံႀကီးသည္ အိမ္ေပၚသို႔ ဘြားခနဲ တက္လာ၏။ ေခၽြးေတြ သန္ေတြရႊဲေန၏။ ေျခဖမိုးႏွင့္ ေျခက်င္း၀တ္တြင္ ဖုတ္ေတြေဖြးေန၏။ ဖေအက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ဆီးႀကိဳျမည္တြန္၏။
`မင္းကြာ ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ေျပာထားလ်က္နဲ႔ ဘယ္သြားေနတာတုန္း´
`အေဖပဲ မနက္ေစာေစာ စလင္းသြားေခ်စမ္းဆို၊ အခုစလင္းက ျပန္လာခဲ့တာေပါ့ဗ်၊ အေဖရ´
`စလင္းက ဘယ္သူ႔ဆီကို ဘာကိစၥ သြားတာတုန္း ဘာေတြ ေျပာခဲ့သတုန္း မင္း စလင္းမွာ ဘာေတြလုပ္ခဲ့သတုန္း´
`သိဖူးေလဗ်ာ စလင္းကို သြားလိုက္စမ္းဆိုလို႔ သြားတာေပါ့ ေရာက္ေတာ့ ျပန္လာတာေပါ့´
ကံႀကီး၏ အေဖမွာ ေအာ္ၿပီးရယ္ခ်င္၏။ ေအာ္ၿပီးလည္း ငိုခ်င္၏။ တစ္ဖန္ ထကန္ရ ေကာင္းနုိး၊ အဆဲပေဒသာျဖင့္ ဆဲပစ္ရေကာင္းနိုး ျဖစ္သြားေလ၏။
ကံႀကီးမွာ ေသာ္ကား သူ႔အေဖ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္ေနသည္ကို သိဟန္မျပ သူလုပ္ခဲ့ေသာ အလုပ္မွာ အဟုတ္မဟုတ္ေၾကာင္းလည္း သတိျပဳမိဟန္မရွိ ေအးေဆးစြာ ေရေသာက္ေနေခ်သည္။
ဆရာမႀကီးေဒၚစိန္ဖြားသည္ ကံႀကီးအေၾကာင္းကို ဤမွ်သာသိ၏။ ဤေရြ႕ ဤမွ်သာသိေသာေၾကာင့္ ဤမွ်သာေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ အမွန္မွာမူ ကံႀကီးတြင္ ရယ္စရာတြင္ အမ်ားႀကီး ရွိသည္။
ဆရာမႀကီး မသိသာ မ်ားစြာအနက္မွ တစ္ခုမွာ `အထင္ခံရ နည္းသလား´ပင္ျဖစ္၏။
အရပ္ထဲတြင္ မိန္းမပ်ဳိကေလးတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္သြားလွ်င္ ကံႀကီးလည္း ေပ်က္သြားေတာ့သည္။ ကာလသားခ်င္းမို႔ ကံႀကီးသိသည္။ ထိုမိန္းမပ်ဳိကို အျခားကာလသားတစ္ေယာက္က ခုိးေျပးျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အရပ္က မသိ ကိုသာ၀သားနွင့္ေလာ၊ မပုမ တူႏွင့္ေလာ စသည္ျဖင့္သာ ထင္ေနၾက၏။ ထိုအထဲတြင္ ကံႀကီးကပါ ေပ်ာက္ေနေသာအခါ `မဟုတ္ကာမွ လြဲေရာ ကံႀကီးနဲ႔မ်ားလား မသိဘူး´ဟူ၍ ကံႀကီးအထင္ ခံလို၏။
ကံႀကီး အဘယ္အရပ္သို႔ ေရာက္ေနပါသနည္း။ ကံႀကီးသည္ အဘယ္အရပ္သို႔မွ် ေရာက္မေနပါ။ အိမ္ေဘးရွိ စပါးက်ီထဲသို႔ ၀င္ေနျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ တစ္ေန႔လံုး စပါးက်ီထဲ၌ ဒုကၡခံေနကာ ေမွာင္ရီပ်ဳိးမွ အိပ္ေပၚသို႔တက္သည္။ ထမင္းစားအၿပီးတြင္လည္း လည္ရိုးလည္စဥ္ ရြာရိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္မလည္ဘဲ ထိုးအိပ္ေတာ့သည္။
ေရခပ္ထြက္ေနက် မထြက္ ေစ်းသြားသည္ကိုလည္း မျမင္ရေတာ့ေသာ မိန္းမပ်ဳိ၊ မိဘအိမ္ ျပန္ေရာက္လာၿပီ။ ဘယ္သူဘယ္၀ါ့သားႏွင့္ လိုက္ေျပးတာ ဟူ၍ အေျဖေပၚလာၿပီ။ ကံႀကီးလည္း ထိုအခါက်မွသာ စပါးထဲကထြက္ၿပီး အရပ္ထဲ၌ ေဟးလား၀ါးလား လုပ္ေတာ့သည္။
ထိုကဲ့သို႔ အထင္ခံရနည္းသလား အလုပ္ေကာင္းေသာေၾကာင့္ ကံႀကီးမွာ ေထာင့္က်မည့္ေဘးမွ သီသိကေလး လြတ္ခဲ့ရ၏။
ျဖစ္ပံုမွာ သံုးအိမ္ေက်ာ္က ေဒၚေသးတာ၏သမီး မဆတ္စလူးေပ်ာက္သြား၏။ ဤသတင္းကိုၾကားလွ်င္ ၾကားခ်င္း ကံႀကီးလုပ္ပံုမွာ ထံုးစံအတိုင္း စပါးက်ီထဲသို႔ ၀င္ပုန္းေနျခင္းျဖစ္၏။ မဆတ္စလူးေပ်ာက္သြားၿပီး နွစ္ရက္အၾကာတြင္ ကံႀကီးတို႔အိမ္တြင္ ပုလိပ္ေတြ ေရာက္လာကာ ကံႀကီးကို လက္ထိတ္ခတ္ၿပီး ေခၚသြားေလ၏။
`ဘာမႈတုန္း ဘာျဖစ္လို႔တုန္း´
သူႀကီးလည္း မသိ ေဒြးႀကီးလည္း မေျပာတတ္၊ ဆယ္အိမ္ေခါင္းကား သာ၍မသိ။ ကံႀကီး၏ အေဖႏွင့္ ေဆြမ်ဳိးမ်ားမွာ မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆန္ျပဴးျဖင့္ ဂတ္သို႔လိုက္ၾကရ၏။ ထိုအခါတြင္မွ `မဆတ္စလူးအား လုယက္မႈ သတ္ျဖတ္မႈျဖင့္´ အဖမ္းခံရေၾကာင္း သိၾကရေလေတာ့၏။
ပုလိပ္ေတာ္မင္းမ်ားက စစ္ေမး၏။
`မဆတ္စလူးေပ်ာက္သြားခ်ိန္၀ယ္ ေမာင္မင္း ဘယ္မွာသြားေနသတုန္း´
`စပါးက်ီးထဲ ေရာက္ေနပါသည္ ဘုရား´
ကံႀကီး၏ အေျဖအဆံုး၌ ေျခေထာက္ျဖင့္ ၀ိုင္းကန္ၾက၏။ ရိုင္ဖယ္ေသနတ္ဒင္ႀကီးေတြျဖင့္ ေဆာင့္ၾက၏။
`ယုတၱိမရွိဘူး စပါးက်ီထဲ ဘာလုပ္ဖို႔ ေရာက္ေနသတုန္း´
`ပုန္းေနတာပါ ဘုရား´
`ဘာျဖစ္လို႔ ပုန္းေနရသနည္း ေမာင္မင္း´
`အထင္လြဲေအာင္လို႔ပါ ဘုရား´
ကံႀကီးကို တြန္းလြဲၾက၏။ ေျခသလံုးေပၚတြင္ သံဒလိမ့္တံုးႀကီးျဖင့္ လွိမ့္ၾက၏။ ခလုတ္တုိက္၍ ေသာ္မွ် အေမမတေသာ ကံႀကီး၊ အေမ တရၿပီ။ သို႔ရာတြင္ ကံႀကီး၏ အေျဖမွန္ကန္ေၾကာင္း အိမ္နီးခ်င္းေတြက သက္ေသခံေသာအခါ ၿမိတ္ထံုးဆာပါ ေခါင္းတံုးဒဂၤါး အျပားသံုးရာေက်ာ္ထြက္သြားေသာအခါ လြတ္ေစေမာင္မင္း ျဖစ္သြားေလ၏။
ထိုအခ်ိန္မွစတင္ၿပီး မည္သူ႔သမီး မည္သူ႔ ခယ္မေပ်ာက္ေပ်ာက္ ကံႀကီးကား ရြာရိုးေလွ်ာက္ၿပီး ေလခၽြန္ေနေလသတည္း။
***မဂၤလာစ်င္ေအာင္***
***(ဟာသပံုျပင္မ်ား)***
ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာမႀကီး ေဒၚစိန္ဖြား သံုးစြဲေလ့ရွိေသာ စကားတစ္ရပ္ ရွိ၏။ ထုိစကားမွာ `ကံႀကီးစလင္းလႊတ္သလို´ဟူ၍ ေပတည္း။ ဆရာမႀကီးသည္ သူ၏ တပည့္သားေျမးမ်ား လုပ္ပံုကိုင္ပံုကို သေဘာမေတြ႔လွ်င္ ျမည္တြန္ေတာက္တီးသည္။ ထိုအခါတြင္ ထိုစကားသည္ မပါမျဖစ္ပါလာေတာ့သည္။ သို႔အတြက္ ကံႀကီး သို႔မဟုတ္ ဘကံႀကီး၊ ဘိုးကံႀကီး အေၾကာင္းကို စံုစမ္းရေတာ့သည္။ သူ႔အေၾကာင္းမွာ ဤႏွယ္ျဖစ္ပါသည္။
မူရင္းစကားႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေအာင္ ကံႀကီးဟူ၍ပဲ ေခၚၾကပါစို႔။ ကံႀကီးသည္ ရယ္ေမာစရာေကာင္း၏။ ရယ္ေမာစရာမ်ားကို ရယ္စရာမွန္းမသိဘဲ သူတစ္ပါးရယ္ရေအာင္ လုပ္တတ္၏။ တစ္ခုေသာ ညခမ္းအခါတြင္ သူ႔အေဖသည္ ထမင္းစားေနရာက ကိစၥတစ္ခုကို သတိရသျဖင့္ `ကံႀကီးကိုေတာ့ စလင္းကို လႊတ္ဦးမွပဲ´ဟု ဇနီးအား တုိင္ပင္၏။ ဇနီးက `ဒါျဖင့္လဲ ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ သတိေပးထားဦးေလ´ဟု သတိေပး၏။
`ကံႀကီးေရ နက္ျဖန္ မနက္က်ရင္ စလင္းကို သြားလိုက္စမ္းကြာ´
ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့`
ကံႀကီးသည္ ထမင္းစားၿပီးႏွင့္ၿပီျဖစ္သျဖင့္ ရြာရိုးကိုးေပါက္ ေလွ်က္လည္ရန္ အိမ္ေပၚမွ ဆင္းသြားေလ၏။ သို႔ရာတြင္ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္မိုးလင္းခ်ိန္၌ သူ႔အေဖမွာ ကံႀကီးကို ရွာ၍မေတြ႔ေခ်။ အိမ္သားမ်ားထံ စံုစမ္းေသာ္လည္း သိသူ မရွိေခ်။ မေအျဖစ္သူမွာ `တယ္ခက္တဲ့ေကာင္ပဲ၊ ညတုန္းကအိမ္ကိုမွ ျပန္အိပ္ရဲ႕လားမသိဘူး´စသည္ျဖင့္ တစ္ဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။
ဆြမ္းခံျပန္ခ်ိန္ခန္႔တြင္ ကံႀကီးသည္ အိမ္ေပၚသို႔ ဘြားခနဲ တက္လာ၏။ ေခၽြးေတြ သန္ေတြရႊဲေန၏။ ေျခဖမိုးႏွင့္ ေျခက်င္း၀တ္တြင္ ဖုတ္ေတြေဖြးေန၏။ ဖေအက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ဆီးႀကိဳျမည္တြန္၏။
`မင္းကြာ ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ေျပာထားလ်က္နဲ႔ ဘယ္သြားေနတာတုန္း´
`အေဖပဲ မနက္ေစာေစာ စလင္းသြားေခ်စမ္းဆို၊ အခုစလင္းက ျပန္လာခဲ့တာေပါ့ဗ်၊ အေဖရ´
`စလင္းက ဘယ္သူ႔ဆီကို ဘာကိစၥ သြားတာတုန္း ဘာေတြ ေျပာခဲ့သတုန္း မင္း စလင္းမွာ ဘာေတြလုပ္ခဲ့သတုန္း´
`သိဖူးေလဗ်ာ စလင္းကို သြားလိုက္စမ္းဆိုလို႔ သြားတာေပါ့ ေရာက္ေတာ့ ျပန္လာတာေပါ့´
ကံႀကီး၏ အေဖမွာ ေအာ္ၿပီးရယ္ခ်င္၏။ ေအာ္ၿပီးလည္း ငိုခ်င္၏။ တစ္ဖန္ ထကန္ရ ေကာင္းနုိး၊ အဆဲပေဒသာျဖင့္ ဆဲပစ္ရေကာင္းနိုး ျဖစ္သြားေလ၏။
ကံႀကီးမွာ ေသာ္ကား သူ႔အေဖ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္ေနသည္ကို သိဟန္မျပ သူလုပ္ခဲ့ေသာ အလုပ္မွာ အဟုတ္မဟုတ္ေၾကာင္းလည္း သတိျပဳမိဟန္မရွိ ေအးေဆးစြာ ေရေသာက္ေနေခ်သည္။
ဆရာမႀကီးေဒၚစိန္ဖြားသည္ ကံႀကီးအေၾကာင္းကို ဤမွ်သာသိ၏။ ဤေရြ႕ ဤမွ်သာသိေသာေၾကာင့္ ဤမွ်သာေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ အမွန္မွာမူ ကံႀကီးတြင္ ရယ္စရာတြင္ အမ်ားႀကီး ရွိသည္။
ဆရာမႀကီး မသိသာ မ်ားစြာအနက္မွ တစ္ခုမွာ `အထင္ခံရ နည္းသလား´ပင္ျဖစ္၏။
အရပ္ထဲတြင္ မိန္းမပ်ဳိကေလးတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္သြားလွ်င္ ကံႀကီးလည္း ေပ်က္သြားေတာ့သည္။ ကာလသားခ်င္းမို႔ ကံႀကီးသိသည္။ ထိုမိန္းမပ်ဳိကို အျခားကာလသားတစ္ေယာက္က ခုိးေျပးျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အရပ္က မသိ ကိုသာ၀သားနွင့္ေလာ၊ မပုမ တူႏွင့္ေလာ စသည္ျဖင့္သာ ထင္ေနၾက၏။ ထိုအထဲတြင္ ကံႀကီးကပါ ေပ်ာက္ေနေသာအခါ `မဟုတ္ကာမွ လြဲေရာ ကံႀကီးနဲ႔မ်ားလား မသိဘူး´ဟူ၍ ကံႀကီးအထင္ ခံလို၏။
ကံႀကီး အဘယ္အရပ္သို႔ ေရာက္ေနပါသနည္း။ ကံႀကီးသည္ အဘယ္အရပ္သို႔မွ် ေရာက္မေနပါ။ အိမ္ေဘးရွိ စပါးက်ီထဲသို႔ ၀င္ေနျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ တစ္ေန႔လံုး စပါးက်ီထဲ၌ ဒုကၡခံေနကာ ေမွာင္ရီပ်ဳိးမွ အိပ္ေပၚသို႔တက္သည္။ ထမင္းစားအၿပီးတြင္လည္း လည္ရိုးလည္စဥ္ ရြာရိုးကိုးေပါက္ ေလွ်ာက္မလည္ဘဲ ထိုးအိပ္ေတာ့သည္။
ေရခပ္ထြက္ေနက် မထြက္ ေစ်းသြားသည္ကိုလည္း မျမင္ရေတာ့ေသာ မိန္းမပ်ဳိ၊ မိဘအိမ္ ျပန္ေရာက္လာၿပီ။ ဘယ္သူဘယ္၀ါ့သားႏွင့္ လိုက္ေျပးတာ ဟူ၍ အေျဖေပၚလာၿပီ။ ကံႀကီးလည္း ထိုအခါက်မွသာ စပါးထဲကထြက္ၿပီး အရပ္ထဲ၌ ေဟးလား၀ါးလား လုပ္ေတာ့သည္။
ထိုကဲ့သို႔ အထင္ခံရနည္းသလား အလုပ္ေကာင္းေသာေၾကာင့္ ကံႀကီးမွာ ေထာင့္က်မည့္ေဘးမွ သီသိကေလး လြတ္ခဲ့ရ၏။
ျဖစ္ပံုမွာ သံုးအိမ္ေက်ာ္က ေဒၚေသးတာ၏သမီး မဆတ္စလူးေပ်ာက္သြား၏။ ဤသတင္းကိုၾကားလွ်င္ ၾကားခ်င္း ကံႀကီးလုပ္ပံုမွာ ထံုးစံအတိုင္း စပါးက်ီထဲသို႔ ၀င္ပုန္းေနျခင္းျဖစ္၏။ မဆတ္စလူးေပ်ာက္သြားၿပီး နွစ္ရက္အၾကာတြင္ ကံႀကီးတို႔အိမ္တြင္ ပုလိပ္ေတြ ေရာက္လာကာ ကံႀကီးကို လက္ထိတ္ခတ္ၿပီး ေခၚသြားေလ၏။
`ဘာမႈတုန္း ဘာျဖစ္လို႔တုန္း´
သူႀကီးလည္း မသိ ေဒြးႀကီးလည္း မေျပာတတ္၊ ဆယ္အိမ္ေခါင္းကား သာ၍မသိ။ ကံႀကီး၏ အေဖႏွင့္ ေဆြမ်ဳိးမ်ားမွာ မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆန္ျပဴးျဖင့္ ဂတ္သို႔လိုက္ၾကရ၏။ ထိုအခါတြင္မွ `မဆတ္စလူးအား လုယက္မႈ သတ္ျဖတ္မႈျဖင့္´ အဖမ္းခံရေၾကာင္း သိၾကရေလေတာ့၏။
ပုလိပ္ေတာ္မင္းမ်ားက စစ္ေမး၏။
`မဆတ္စလူးေပ်ာက္သြားခ်ိန္၀ယ္ ေမာင္မင္း ဘယ္မွာသြားေနသတုန္း´
`စပါးက်ီးထဲ ေရာက္ေနပါသည္ ဘုရား´
ကံႀကီး၏ အေျဖအဆံုး၌ ေျခေထာက္ျဖင့္ ၀ိုင္းကန္ၾက၏။ ရိုင္ဖယ္ေသနတ္ဒင္ႀကီးေတြျဖင့္ ေဆာင့္ၾက၏။
`ယုတၱိမရွိဘူး စပါးက်ီထဲ ဘာလုပ္ဖို႔ ေရာက္ေနသတုန္း´
`ပုန္းေနတာပါ ဘုရား´
`ဘာျဖစ္လို႔ ပုန္းေနရသနည္း ေမာင္မင္း´
`အထင္လြဲေအာင္လို႔ပါ ဘုရား´
ကံႀကီးကို တြန္းလြဲၾက၏။ ေျခသလံုးေပၚတြင္ သံဒလိမ့္တံုးႀကီးျဖင့္ လွိမ့္ၾက၏။ ခလုတ္တုိက္၍ ေသာ္မွ် အေမမတေသာ ကံႀကီး၊ အေမ တရၿပီ။ သို႔ရာတြင္ ကံႀကီး၏ အေျဖမွန္ကန္ေၾကာင္း အိမ္နီးခ်င္းေတြက သက္ေသခံေသာအခါ ၿမိတ္ထံုးဆာပါ ေခါင္းတံုးဒဂၤါး အျပားသံုးရာေက်ာ္ထြက္သြားေသာအခါ လြတ္ေစေမာင္မင္း ျဖစ္သြားေလ၏။
ထိုအခ်ိန္မွစတင္ၿပီး မည္သူ႔သမီး မည္သူ႔ ခယ္မေပ်ာက္ေပ်ာက္ ကံႀကီးကား ရြာရိုးေလွ်ာက္ၿပီး ေလခၽြန္ေနေလသတည္း။
***မဂၤလာစ်င္ေအာင္***
No comments:
Post a Comment