အမရပူရ ေနျပည္ေတာ္ႀကိးမွာ စာေရးေတာ္ႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးေလသည္။ တစ္ေန႔ေသာအခါမွာ မုဆိုးမ မုန္႔သည္မတစ္ေယာက္သည္ စာေရးေတာ္ႀကီးအိမ္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ သူႏွင့္အတူ ပါလာေသာ သားကေလးကို အပ္ႏွံသည္။ ခုိင္းစရာမ်ား ခိုင္းေစၿပီး သြန္သင္ဆံုးမေပးပါရန္ ေတာင္းပန္ၿပီးေနာက္ ထားပစ္ခဲ့ေလ၏။
စာေရးေတာ္ႀကီး၏ `မင္း ငါ့ဆီမွာ ဘယ္ႏွစ္လေနမတုန္း´ အေမးကို
`ႏွစ္လ ေနပါမည္ခင္ဗ်ား´ဟု သူငယ္က ေျဖေပ၏။
ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ စာေရးႀကီး ရံုးတက္သည္။ သူငယ္က ကြမ္းအစ္ကို ပိုက္ၿပီး ျမင္းၿမီးဆြဲလ်က္ လိုက္ရသည္။ စာေရးႀကီးက ျမင္းကို
မွန္မွန္နွင္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ရံုးသို႔ေရာက္ေသာအခါ သူငယ္ပါမလာေခ်။ စာေရးႀကီး စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရာ အတန္ၾကာမွ သူငယ္ေရာက္ေလ၏။
`မင္း ဘာျပဳလို႔ ေနာက္က်ေနတာတုန္း´
`ျမင္းက ေျခေထာက္ေလးေခ်ာင္းႏွင့္ သြားတာကို ေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းတည္းရွိတဲ့ က်ေနာ္က ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး မီွပါ့မတုန္း´
`စကားမမ်ားႏွင့္ ေနာက္ကို မီေအာင္လိုက္ရမယ္၊ မလိုက္နိုင္ရင္ မင္းအေမဆီ ျပန္ပို႔မယ္´
အေမ့အိမ္တြင္ အစားအေသာက္ ခ်ဳိ႕တဲ့သည္။ သို႔ျဖစ္၍ အေမ့အိမ္သို႔မူ ျပန္မပို႔ႏွင့္၊ မီေအာင္လိုက္ပါမည္ဟု အာမခံေလ၏။
သူငယ္သည္ သူ၏ကတိအတိုင္း ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ျမင္းၿမီးဆြဲလ်က္ အမီလိုက္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ရံုးေပၚတြင္ ထိုင္မိ၍ ကြမ္းစားလိုေသာေၾကာင့္ ကြမ္းအစ္ေတာင္းေသာအခါ ကြမ္းအစ္ ပါမလာေခ်။ လမ္းတြင္ က်က်န္ခဲ့သည္။
`ကြမ္းအစ္ က်က်န္ခဲ့တာသိရင္ ဘာျပဳလို႔ ျပန္မေကာက္တာတုန္းဟဲ့´
`စာေရးႀကီးကို မမီမွာစိုးလို႔ပါ´
`ေနာက္ကို မွတ္ထား၊ ကိုယ့္အရွင္သခင္ရဲ႕ ပစၥည္းကိုရင္ ေခ်းတံုးတစ္တံုးကအစ က်န္မေနခဲ့ပါေစနဲ႔´
သူငယ္က ထိုစကားကို အတိအက် လိုက္နာပါသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ စာေရးႀကီး ရံုးသို႔ေရာက္၍ ကြမ္းစားရန္ ကြမ္းအစ္ကို ဖြင့္လိုက္ေသာအခါ ျမင္းေခ်းတံုးေတြ ထြက္လာေသာ ေၾကာင့္ေပတည္း။
သူငယ္သည္ ျမင္းေနာက္မွ လုိက္သူျဖစ္ရာ ျမင္းအၿမီးေျမာက္တက္ကတည္းက ကြမ္းအစ္အဖံုးကို ဖြင့္ၿပီး ခံယူခဲ့ေသာ ေၾကာင့္တည္း။ ကြမ္းအစ္ထဲမွ ျမင္းေခ်းေတြ တစ္တံုးၿပီးတစ္တံုး ထြက္လာေသာအခါ အေဖာ္အေပါင္းမ်ားစြာ ၀ိုင္း၀န္းရယ္ေမာၾကေလ၏။
`မင္း ဘာျဖစ္လို႔ ျမင္းေခ်းေတြကို ကြမ္းအစ္ထဲထည့္လာတာတံုး´
စာေရးႀကီးက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုး ေမးသည္။
`နို႔ စာေရးႀကီးပဲ ကိုယ့္သခင္ပစၥည္းဆို ေခ်းတံုးတစ္တံုးကအစ က်န္မေနခဲ့ပါေစနဲ႔ ေျပာထားလို႔ပါ´
ကိုယ့္စကားနွင့္ ကိုယ္မိေနေသာေၾကာင့္ စာေရးႀကီးမွာ ႀကိတ္မနိုင္ ခဲမရျဖစ္ေနေလ၏။
သို႔အတြက္ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ထိုသူငယ္အား ရံုးသို႔ မေခၚေတာ့ေပ။ အိမ္တြင္ ထားပစ္ခဲ့သည္။
စာေရးႀကီး ရံုးသို႔ထြက္သြားၿပီး မၾကာမီပင္ စာေရးႀကီး၏ ဇနီးက ထိုသူငယ္အား လွမ္းေခၚ၏။
`ငါတို႔ ေစ်းသြားမလို႔ ကေလးအိပ္ေနတာ ၾကည့္ထားလိုက္စမ္း´
`ဟုတ္ကဲ့ ခင္ဗ်ာ့´
သူ၏ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ့မွာ အလြန္ေၾကာက္စရာေကာင္း၏ ကေလးကို ၾကည့္လိုက္စမ္းဆိုျခင္းမွာ ကေလးမနိုးေအာင္ ပုခက္ကို ေစာင့္လႊဲရန္၊ ကေလး နိုးလာခဲ့ေသာ္ ထိန္းထား ေခ်ာ့ေမာ့ထားရန္ဟူ၍ အဓိပၸာယ္ရသည္။
သို႔ေသာ္ သူငယ္ကား ပုခက္ကို တစ္ခ်က္မလႊဲပါ။ ကေလးကို ၾကည့္ထားလိုက္ဆိုသည့္အတိုင္း ၾကည့္၍သာေန၏။ ပုခက္ ရပ္သြားသည္။ ကေလးကို ျခင္ကိုက္သျဖင့္ နိုးၿပီ။ ကေလးမွာ ေလးဖက္တြားစအရြယ္ျဖစ္ရာ ငိုယ္ိုုၿပီး ထသည္။ သူငယ္ကား ေခ်ာ့ေမာ့ျခင္းမျပဳ။ ယူၿပီးခ်ီရန္လည္း သတိမရ ၾကည့္၍သာ ေန၏။
ကေလးသည္ ငိုယိုလ်က္က ပုခက္ႏႈတ္ခမ္းကို ဖက္ၿပီး ဆင္းသည္။ ပုခက္ေပၚမွ ဒုန္းခနဲ ေဇာက္ထုိးက်သည္။ ေခါင္းတြင္ အဖူးႀကီး ခ်က္ခ်င္း ဖုထလာသည္။ ငိုလိုက္ပံုမွာလည္း ကၽြတ္ကၽြတ္ရိုက္ေန၏။
သို႔ပါေသာ္လည္း သူငယ္ကား ကေလးကို ၾကည့္ၿမဲၾကည့္ေန၏။
ကေလးသည္ ထိုင္ၿပီး ငိုမေနပါ။ ငိုယုိုရင္းက ေလးဖက္တြားလ်က္ အိမ္ေလွကားသို႔ သြားသည္။ ေလွကားထိပ္မွ ကၽြမ္းျပန္က်သည္။ တလိမ့္ေခါက္ေကြးက်ရာ ေအာက္ဆံုးအထစ္ေရာက္မွ ရပ္ေတာ့သည္။
ကေလးငိုပံုမွာ တက္မတတ္၊ ခ်က္မတတ္၊ ႏႈတ္ခမ္း ကြဲၿပီး ထိပ္ပါေပါက္သြားၿပီး။ ေသြသံ တရဲရဲ၊ သူငယ္ကား ၾကည့္ၿမဲၾကည့္ေနသည္။ ကေလးအေမသာ ျပန္ေရာက္မလာလွ်င္ ကေလးသည္ လမ္းအထိ ထြက္ေကာင္းထြက္မည္။ ကၽြဲ၊ ႏြားအနင္းခံရေကာင္းလည္း ခံရဖြယ္ရွိသည္။
`မင္းႏွယ့္ကြယ္၊ ကေလးကို ၾကည့္ထားလိုက္ပါဆိုတာ ငံု႔ၾကည့္ေနသလား၊ အခု ျဖစ္ပံုေကာင္းေသးရဲ႕လား´
`နို႔ သခင္မက ၾကည့္ထားလိုက္ဆိုလို႔ က်ေနာ္ၾကည့္ေနတာ မ်က္ေတာင္ တစ္ခ်က္မခတ္´
စာေရးႀကီး ဇနီးသည္ တစ္ေန႔လံုး ျမည္တြန္ေတာက္တီး၍ မၿပီး။ စာေရးႀကီျပန္လာလွ်င္ လာခ်င္း ငိုႀကီးခ်က္မျဖင့္ တိုင္ၾကားေတာ့သည္။ သို႔အတြက္ လူကတ္သတ္အား ေခၚရေတာ့သည္။
`မင္းဟာ ရံုးမွာလည္း သံုးမရ၊ အိမ္မွာလည္း သံုးမရမို႔ မင္းအေမအိမ္ကိုပဲ ျပန္ပါေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသား´
`က်ေနာ္ နွစ္လျပည့္မွ ျပန္ပါရေစခင္ဗ်ား´
`ေဟ့ ေဟ့ မင္း ငါ့အိမ္ေရာက္ၿပီး ၿဂိဳလ္ေမႊေနတာ သံုးလေက်ာ္ပါၿပီကြာ´
ထိုအခါ လူကတ္သတ္က ေရးေရးကေလး ေပၚေနေသာ တိမ္လႊာၾကားက လမင္းကို လက္ညႈိးထိုးျပ၏။ စာေရးႀကီးမွာမ်ားစြာ အခက္ေတြ႔သြား၏။ အတန္ၾကာမွ အႀကံရကာ လူကတ္သတ္အား ေရအင္တံုရွိရာသို႔ ေခၚသြား၏။
`ေရအင္တံုထဲမွာ ၾကည့္စမ္း လတစ္စင္း၊ မိုးေပၚမွာ ၾကည့္စမ္း လတစ္စင္း၊ ကဲသည္ေတာ့ လႏွစ္လ ရွိသြားၿပီမဟုတ္လား၊ မင္း စကားအတုိင္း မင္းအေမအိမ္ကို ၾကြေပေတာ့´
လူကတ္သတ္ ဆင္ေျခေပးစရာ မရိွေတာ့ပါတကား…။
***မဂၤလာစ်င္ေအာင္***
***(ဟာသပံုျပင္မ်ား)**
အမရပူရ ေနျပည္ေတာ္ႀကိးမွာ စာေရးေတာ္ႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးေလသည္။ တစ္ေန႔ေသာအခါမွာ မုဆိုးမ မုန္႔သည္မတစ္ေယာက္သည္ စာေရးေတာ္ႀကီးအိမ္သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ သူႏွင့္အတူ ပါလာေသာ သားကေလးကို အပ္ႏွံသည္။ ခုိင္းစရာမ်ား ခိုင္းေစၿပီး သြန္သင္ဆံုးမေပးပါရန္ ေတာင္းပန္ၿပီးေနာက္ ထားပစ္ခဲ့ေလ၏။
စာေရးေတာ္ႀကီး၏ `မင္း ငါ့ဆီမွာ ဘယ္ႏွစ္လေနမတုန္း´ အေမးကို
`ႏွစ္လ ေနပါမည္ခင္ဗ်ား´ဟု သူငယ္က ေျဖေပ၏။
ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ စာေရးႀကီး ရံုးတက္သည္။ သူငယ္က ကြမ္းအစ္ကို ပိုက္ၿပီး ျမင္းၿမီးဆြဲလ်က္ လိုက္ရသည္။ စာေရးႀကီးက ျမင္းကို
မွန္မွန္နွင္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ရံုးသို႔ေရာက္ေသာအခါ သူငယ္ပါမလာေခ်။ စာေရးႀကီး စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရာ အတန္ၾကာမွ သူငယ္ေရာက္ေလ၏။
`မင္း ဘာျပဳလို႔ ေနာက္က်ေနတာတုန္း´
`ျမင္းက ေျခေထာက္ေလးေခ်ာင္းႏွင့္ သြားတာကို ေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းတည္းရွိတဲ့ က်ေနာ္က ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး မီွပါ့မတုန္း´
`စကားမမ်ားႏွင့္ ေနာက္ကို မီေအာင္လိုက္ရမယ္၊ မလိုက္နိုင္ရင္ မင္းအေမဆီ ျပန္ပို႔မယ္´
အေမ့အိမ္တြင္ အစားအေသာက္ ခ်ဳိ႕တဲ့သည္။ သို႔ျဖစ္၍ အေမ့အိမ္သို႔မူ ျပန္မပို႔ႏွင့္၊ မီေအာင္လိုက္ပါမည္ဟု အာမခံေလ၏။
သူငယ္သည္ သူ၏ကတိအတိုင္း ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ျမင္းၿမီးဆြဲလ်က္ အမီလိုက္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ရံုးေပၚတြင္ ထိုင္မိ၍ ကြမ္းစားလိုေသာေၾကာင့္ ကြမ္းအစ္ေတာင္းေသာအခါ ကြမ္းအစ္ ပါမလာေခ်။ လမ္းတြင္ က်က်န္ခဲ့သည္။
`ကြမ္းအစ္ က်က်န္ခဲ့တာသိရင္ ဘာျပဳလို႔ ျပန္မေကာက္တာတုန္းဟဲ့´
`စာေရးႀကီးကို မမီမွာစိုးလို႔ပါ´
`ေနာက္ကို မွတ္ထား၊ ကိုယ့္အရွင္သခင္ရဲ႕ ပစၥည္းကိုရင္ ေခ်းတံုးတစ္တံုးကအစ က်န္မေနခဲ့ပါေစနဲ႔´
သူငယ္က ထိုစကားကို အတိအက် လိုက္နာပါသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ စာေရးႀကီး ရံုးသို႔ေရာက္၍ ကြမ္းစားရန္ ကြမ္းအစ္ကို ဖြင့္လိုက္ေသာအခါ ျမင္းေခ်းတံုးေတြ ထြက္လာေသာ ေၾကာင့္ေပတည္း။
သူငယ္သည္ ျမင္းေနာက္မွ လုိက္သူျဖစ္ရာ ျမင္းအၿမီးေျမာက္တက္ကတည္းက ကြမ္းအစ္အဖံုးကို ဖြင့္ၿပီး ခံယူခဲ့ေသာ ေၾကာင့္တည္း။ ကြမ္းအစ္ထဲမွ ျမင္းေခ်းေတြ တစ္တံုးၿပီးတစ္တံုး ထြက္လာေသာအခါ အေဖာ္အေပါင္းမ်ားစြာ ၀ိုင္း၀န္းရယ္ေမာၾကေလ၏။
`မင္း ဘာျဖစ္လို႔ ျမင္းေခ်းေတြကို ကြမ္းအစ္ထဲထည့္လာတာတံုး´
စာေရးႀကီးက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုး ေမးသည္။
`နို႔ စာေရးႀကီးပဲ ကိုယ့္သခင္ပစၥည္းဆို ေခ်းတံုးတစ္တံုးကအစ က်န္မေနခဲ့ပါေစနဲ႔ ေျပာထားလို႔ပါ´
ကိုယ့္စကားနွင့္ ကိုယ္မိေနေသာေၾကာင့္ စာေရးႀကီးမွာ ႀကိတ္မနိုင္ ခဲမရျဖစ္ေနေလ၏။
သို႔အတြက္ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ထိုသူငယ္အား ရံုးသို႔ မေခၚေတာ့ေပ။ အိမ္တြင္ ထားပစ္ခဲ့သည္။
စာေရးႀကီး ရံုးသို႔ထြက္သြားၿပီး မၾကာမီပင္ စာေရးႀကီး၏ ဇနီးက ထိုသူငယ္အား လွမ္းေခၚ၏။
`ငါတို႔ ေစ်းသြားမလို႔ ကေလးအိပ္ေနတာ ၾကည့္ထားလိုက္စမ္း´
`ဟုတ္ကဲ့ ခင္ဗ်ာ့´
သူ၏ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်ာ့မွာ အလြန္ေၾကာက္စရာေကာင္း၏ ကေလးကို ၾကည့္လိုက္စမ္းဆိုျခင္းမွာ ကေလးမနိုးေအာင္ ပုခက္ကို ေစာင့္လႊဲရန္၊ ကေလး နိုးလာခဲ့ေသာ္ ထိန္းထား ေခ်ာ့ေမာ့ထားရန္ဟူ၍ အဓိပၸာယ္ရသည္။
သို႔ေသာ္ သူငယ္ကား ပုခက္ကို တစ္ခ်က္မလႊဲပါ။ ကေလးကို ၾကည့္ထားလိုက္ဆိုသည့္အတိုင္း ၾကည့္၍သာေန၏။ ပုခက္ ရပ္သြားသည္။ ကေလးကို ျခင္ကိုက္သျဖင့္ နိုးၿပီ။ ကေလးမွာ ေလးဖက္တြားစအရြယ္ျဖစ္ရာ ငိုယ္ိုုၿပီး ထသည္။ သူငယ္ကား ေခ်ာ့ေမာ့ျခင္းမျပဳ။ ယူၿပီးခ်ီရန္လည္း သတိမရ ၾကည့္၍သာ ေန၏။
ကေလးသည္ ငိုယိုလ်က္က ပုခက္ႏႈတ္ခမ္းကို ဖက္ၿပီး ဆင္းသည္။ ပုခက္ေပၚမွ ဒုန္းခနဲ ေဇာက္ထုိးက်သည္။ ေခါင္းတြင္ အဖူးႀကီး ခ်က္ခ်င္း ဖုထလာသည္။ ငိုလိုက္ပံုမွာလည္း ကၽြတ္ကၽြတ္ရိုက္ေန၏။
သို႔ပါေသာ္လည္း သူငယ္ကား ကေလးကို ၾကည့္ၿမဲၾကည့္ေန၏။
ကေလးသည္ ထိုင္ၿပီး ငိုမေနပါ။ ငိုယုိုရင္းက ေလးဖက္တြားလ်က္ အိမ္ေလွကားသို႔ သြားသည္။ ေလွကားထိပ္မွ ကၽြမ္းျပန္က်သည္။ တလိမ့္ေခါက္ေကြးက်ရာ ေအာက္ဆံုးအထစ္ေရာက္မွ ရပ္ေတာ့သည္။
ကေလးငိုပံုမွာ တက္မတတ္၊ ခ်က္မတတ္၊ ႏႈတ္ခမ္း ကြဲၿပီး ထိပ္ပါေပါက္သြားၿပီး။ ေသြသံ တရဲရဲ၊ သူငယ္ကား ၾကည့္ၿမဲၾကည့္ေနသည္။ ကေလးအေမသာ ျပန္ေရာက္မလာလွ်င္ ကေလးသည္ လမ္းအထိ ထြက္ေကာင္းထြက္မည္။ ကၽြဲ၊ ႏြားအနင္းခံရေကာင္းလည္း ခံရဖြယ္ရွိသည္။
`မင္းႏွယ့္ကြယ္၊ ကေလးကို ၾကည့္ထားလိုက္ပါဆိုတာ ငံု႔ၾကည့္ေနသလား၊ အခု ျဖစ္ပံုေကာင္းေသးရဲ႕လား´
`နို႔ သခင္မက ၾကည့္ထားလိုက္ဆိုလို႔ က်ေနာ္ၾကည့္ေနတာ မ်က္ေတာင္ တစ္ခ်က္မခတ္´
စာေရးႀကီး ဇနီးသည္ တစ္ေန႔လံုး ျမည္တြန္ေတာက္တီး၍ မၿပီး။ စာေရးႀကီျပန္လာလွ်င္ လာခ်င္း ငိုႀကီးခ်က္မျဖင့္ တိုင္ၾကားေတာ့သည္။ သို႔အတြက္ လူကတ္သတ္အား ေခၚရေတာ့သည္။
`မင္းဟာ ရံုးမွာလည္း သံုးမရ၊ အိမ္မွာလည္း သံုးမရမို႔ မင္းအေမအိမ္ကိုပဲ ျပန္ပါေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသား´
`က်ေနာ္ နွစ္လျပည့္မွ ျပန္ပါရေစခင္ဗ်ား´
`ေဟ့ ေဟ့ မင္း ငါ့အိမ္ေရာက္ၿပီး ၿဂိဳလ္ေမႊေနတာ သံုးလေက်ာ္ပါၿပီကြာ´
ထိုအခါ လူကတ္သတ္က ေရးေရးကေလး ေပၚေနေသာ တိမ္လႊာၾကားက လမင္းကို လက္ညႈိးထိုးျပ၏။ စာေရးႀကီးမွာမ်ားစြာ အခက္ေတြ႔သြား၏။ အတန္ၾကာမွ အႀကံရကာ လူကတ္သတ္အား ေရအင္တံုရွိရာသို႔ ေခၚသြား၏။
`ေရအင္တံုထဲမွာ ၾကည့္စမ္း လတစ္စင္း၊ မိုးေပၚမွာ ၾကည့္စမ္း လတစ္စင္း၊ ကဲသည္ေတာ့ လႏွစ္လ ရွိသြားၿပီမဟုတ္လား၊ မင္း စကားအတုိင္း မင္းအေမအိမ္ကို ၾကြေပေတာ့´
လူကတ္သတ္ ဆင္ေျခေပးစရာ မရိွေတာ့ပါတကား…။
***မဂၤလာစ်င္ေအာင္***
No comments:
Post a Comment