အေမ မိးဖိုတဲကထြက္လာေတာ့၊ အေမ့ နဖူးမွာေခၽြးေလးေတြစို႔လို႔၊ "အိုက္လိုက္ပူလိုက္တာကလဲ လြန္ေရာ၊ တအိမ္လံုးစားဖို႔လဲ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးၿပီ၊ ေစာေစာစီးစီးေရေလးမိုးေလးခ်ဳိးရအံုးမယ္။ ဟဲ့… ဟဲ့…။ ငါ့သား မင္းကလဲထိုင္လို႔ကို မ၀နိုင္ဘူး။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဘက္က ေခြးေဟာင္သံေတြၾကားတယ္။ သူႀကီး အိမ္ကလဲ သံေခ်ာင္း သံုးခ်က္ေခါက္ၿပီး ရြာေဆာ္ကိုေခၚတယ္။ ဘာတံုးမသိဘူးသြားၿပီးစနည္းနာစမ္း" လို႔ အေမက ေျပာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကိုေခၚၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိုထြက္အလာ ေက်ာင္းအျပင္ဘက္က လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ဘဲ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက…….
**တပ္မေတာ္နဲ႔ ျပည္သူၾကည္ျဖဴတဲ့ေခတ္***
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲမွာ တပ္မေတာ္သားမ်ားကိုျမင္ရ၏။ တခ်ဳိ႕က တံျမက္စည္းလွဲလို႔၊ တခ်ဳိ႕က ဘုန္းႀကီးေသာက္ေရအိုးေတြ၊ ေရခြက္ေတြေဆးေၾကာေပးေနသလို၊ ဘုန္းႀကီးကုဋိ (အိမ္သာ)သြားတဲ့လမ္းကို သဲၾကမ္းခင္းေပးသူက ခင္းေပးေန၏။ ထိုေခတ္ကစစ္သားမ်ားမွာ သံခေမာက္ေခၚ ဖိုက္ဘာခေမာက္မ်ား ေဆာင္းၾကရ၏။ ယူနီေဖာင္းမ်ားမွာလည္း ယခုေခတ္(စစ္တပ္ခ်မ္းသာတဲ့ေခတ္)လို တက္ထရက္စေတြ ဘာေတြအဖိုးတန္ေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဇင္စ ေဘာင္းဘီရွည္ႏွင့္ ဇင္စအကၤ် ီရွည္ စစ္ေရာင္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ စစ္သားစုစုေပါင္း (၁၈)ေယာက္အျပင္ စစ္ဗိုလ္တေယာက္လည္းပါ၏။ ပခံုးေပၚမွာ ေရႊလိုင္း- တစ္လုိင္းပါ၏။ ၄င္းကို "ဘား"ဟုေခၚပါသည္။ တစ္ဘားကို ဒုဗိုလ္၊ ႏွစ္ဘားကို ဗိုလ္၊ သံုးဘားကို ဗိုလ္ႀကီးျဖစ္ပါ၏။ (ဘုန္းႀကီးအေရအတြက္ႏွင့္ မွားတတ္သည္ကို သတိျပဳပါ)
က်ေနာ္တို႔က ကေလးေတြျဖစ္၍ စစ္သားမ်ားအနားက ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ကိုၾကည့္ၿပီး "ညီေလးေတြ လာၾကာလကြာ၊ မေၾကာက္ပါနဲ႔ကြာ၊ လာလာ- စကားေျပာရေအာင္ ငါတို႔မွာ ဘီစကစ္မုန္႔ေတြပါတယ္ကြ။ လာစားၾက" လို႔ဆိုလိုက္ရင္ဘဲ က်ေနာ္တို႔မွာ ေၾကာက္စိတ္ေတြေပ်ာက္ၿပီး စစ္ဗိုလ္ေလးအနား၊ ေရာက္သြားပါေတာ့၏။ (ဒီေခတ္မွာဆို၊ ကေလးစစ္သားလုပ္ဖို႔၊ အဖမ္းခံရမွာမလြဲပါ)
စစ္ဗိုလ္ေလးက ဘီစကစ္မုန္႔ေတြ က်ေနာ္တို႔ကိုေပး၏။ မုန္႔ရတဲ့ က်ေနာ္တို႔မွာ အလြန္ေပ်ာ္ခဲ့ရပါသည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ အေမ့ကို အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့။ အေမက "မင္းတို႔ကလဲ ၾကာလိုက္တာ၊ ငါသိၿပီးၿပီ ။ေစာေစာကဘဲ ရြာေဆာ္ ကိုဖိုးၿခံဳ (အေမက ေမာင္ေလးဖိုးၿခံဳ ဟုေခၚ၏) လာၿပီး အေၾကာင္းစံုေျပာသြားတယ္" ဟုေျပာ၏။ အေမ့ စကားအရ စစ္သားမ်ားမွာ၊ ပဲခူးရိုးမ သစ္ေတာႀကိဳး၀ိုင္းမ်ားမွ ျပန္လာေၾကာင္း၊ လူ ၁၈-ေယာက္လံုးစစ္သားမဟုတ္ေၾကာင္း၊ ၆-ေယာက္မွာ သစ္ေတာဌာနမွ ေတာအုပ္ႏွင့္ ေတာေခါင္းမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ သစ္ေတာ၀န္ထမ္းမ်ား ကၽြန္းပင္မ်ားကို သင္းသတ္ ခ်ိန္၌ လံုၿခံဳေရးလိုက္ရေၾကာင္း၊ လံုၿခံဳေရးဆိုသည္မွာ သူပုန္ သူကန္မ်ားမဟုတ္၊ ထိုစဥ္က ပဲခူးရိုးမ(ေခၚ) အလယ္ရိုးမ ႀကိဳး၀ိုင္းမ်ားအတြင္း ဆင္ရိုင္းမ်ားနွင့္ က်ားမ်ား အႏၱရယ္ျပဳတတ္ေသာေၾကာင့္၊ အစိုးရအမိန္႔ျဖင့္ လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ရေၾကာင္း အေၾကာင္းစံုသိရွိရ၏။
စစ္သားမ်ား၌ ရိကၡာေျခာက္(ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငရုပ္၊ ၾကက္သြန္)အားလံုးပါေၾကာင္း၊ သို႔ရာတြင္ဤရြာ၌ အထက္က RT (message - သတင္း) မရမခ်င္းအနဲဆံုး ၅-ရက္ခန္႔ေနရမည္ျဖစ္၍ ရိကၡာအစိုအတြက္ အသားငါး၊ အသီးအရြက္တို႔ကို သူတို႔အား ေဒသေပါက္ေစ်းျဖင့္ ေရာင္းခ်ေပးပါရန္ စစ္ဗိုလ္ေလးက သူႀကီးဦးဘရင္ကို ေတာင္းပန္၍ အကူအညီေတာင္းေၾကာင္း၊ ၾကားသိခဲ့ရေသာ စာေရးသူမွာ ယေန႔ ေခတ္ႏွင့္ ယခုအခါျပန္ေျပာင္းႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ရာ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ရံုမွ် မက၊ ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္ေနပါ၏။ (ယခုေခတ္ကို ၾကည့္ပါ။ စစ္တပ္ႏွိပ္စက္၍ ရြာမ်ားပ်က္ခဲ့ရသည္။ တုိင္းရင္းသားျပည္သူအမ်ား အိုးမဲ့ အိမ္မဲ့ျဖစ္ရသည္။ ဒုကၡသည္်ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ စစ္မက္အေရး၊ ရန္သူေဘးေၾကာင့္၊ အေျပးအလႊား ေဆြမ်ဳိးကြဲသား၊ ျပည္ထဲေရးရာခက္ကုန္သည္။ သူတစ္ပါးနိုင္ငံမွာ "ကၽြန္"ခံၾကရသည္။)
ဒီမိုကေရစီစစ္တပ္ေဟ့- ရဟန္းရွင္လူ ျပည္သူေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မသတ္ခဲ့ဘူး- မွတ္ထားၾက…….
ယေန႔ေခတ္စစ္တပ္၊ စာဖတ္သူမ်ား သိရွိၾကၿပီးျဖစ္ပါသည္။ မည္သူေကာင္းပါသနည္း၊ စာေရးသူ ရဲရဲႀကီးေျပာရဲပါသည္။ ျမန္မာစစ္တပ္အတြင္းမွာျဖင့္ ရာထူးအရ ပုရြက္ဆိတ္ အဆင့္ကေန ဆင္ႀကီးအထိတဦး တစ္ေယာက္မွ် မေကာင္းပါ၊ အလြန္ယုတ္မာရိုင္းစိုင္းၾကေသာ လူ႔ဗာလနံမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ေဒၚစု (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္)ကို မုန္းတီးေရး၀ါဒသမား (၀ါဒီ)မ်ားအားလံုး ျဖစ္ပါသည္လို႔ စာေရးသူက ဤသို႔ အတိအလင္းေျပာသည္ကို ေၾကနပ္မႈ မရွိေသာ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားရွိခဲ့ပါျငား၊ စာေရးသူထံ (ျမန္မာျပည္သားဂ်ာနယ္)တိုက္နွင့္ ဖုန္းဆက္သြယ္ရယူ၍ ေဆြးေႏြးနုိင္ပါေၾကာင္း၊ ဖိတ္ေခၚလိုပါသည္။
စပ္မိ၍ ရယ္စရာေလးတခုတင္ျပလိုက္ပါသည္။ နုိင္ငံေတာ္၀န္ထမ္းဘ၀ စာေရးသူ ေသြးခ်င္းတို႔ေျမ ခ်င္းျပည္နယ္သို႔ မၾကာ မၾကာတာ၀န္ျဖင့္ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ရာ- မင္းတပ္ၿမိဳ႕ႏွင့္ ၂-မုိင္ခန္႔အကြာ ေက်ာက္ထု- မင္းတပ္ကားလမ္း ေတာင္ၾကား ေက်ာက္ကမး္ပါးႀကီး၌ ခ်င္းတိုင္းရင္းသားမ်ား မည္သူမည္၀ါေရးမွန္းမသိ ထံုးႏွင့္ ေရးထားသည့္ စာတန္းႀကီး အေ၀းကပင္ အထင္းသားျမင္နုိင္ပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ား ဖတ္ၾကည့္ပါ။
***"ဂ်ပန္ေခတ္တဲ့ဆိုး ငါ -ိုး မေခတ္" ပါတဲ့ဗ်ား***
အထပ္ပါ အေမ့ရြာေရာက္လာေသာ စစ္တပ္အေၾကာင္း ျပန္လည္တင္ျပလိုပါသည္။ ရြာသူႀကီးမွ ရြာသူရြာသားအားလံုး ညအခ်ိန္အစည္းအေ၀းေခၚၿပီး။ စစ္တပ္ေရာက္လာသည့္ အေၾကာင္းမ်ားရွင္းျပ၏။ စစ္ဗိုလ္ေလးမွလည္း မိမိတို႔ကို လက္ခံ၍ တနည္းခိုခြင့္ေပးသျဖင့္ ဆရာေတာ္မွ အစ၊ သူႀကီးႏွင့္ ရြာသားအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း၊ ရြာ၏ ကိစၥ ၀ိစၥမ်ား ကူညီေဆာင္ရြက္ရန္လိုအပ္ပါက မိမိတို႔ အေနျဖင့္ အသင့္ရွိေနပါေၾကာင္း၊ စစ္ဗိုလ္ေလးကၿပံဳးရႊင္ေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ ေက်းဇူးတံု႔ျပန္ပါ၏။
ရြာသူႀကီးမွ - တပ္မေတာ္သားမ်ားနွင့္ သစ္ေတာ ၀န္ထမ္းမ်ားအတြက္ ရြာမွ တစ္အိမ္လွ်င္ ထမင္းဟင္း တစ္လင္ပန္းစီအလွည့္က် (ေဂြ အလိုက္) အပိုင္းအလိုက္၊ ပို႔ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ စစ္သားမ်ား ရွာေဖြခ်က္ျပဳရန္မလိုပါေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည့္ခဏ ပရိသတ္ႀကီးမွ ညီညီညာညာ လက္ခုတ္တေျဖာင္းေျဖာင္းတီး၍၊ အစည္းအေ၀းၿပီးဆံုးခဲ့ရာ ေခြးမ်ားပင္လန္႔၍ထ ေဟာင္ေနေသး၏။
***ျပည္သူၾကားက တပ္မေတာ္**
တပ္မေတာ္သားမ်ားမွာ ရြာကို အလြန္ေက်းဇူးဆပ္လိုၾက၏။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေရကန္ႀကီးေဘာင္ေပၚမွ ၿခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းမ်ားကို ရွင္းလင္းထားရာ အေ၀းမွ ၾကည့္ေသာ္ ေရကန္ႀကီးမွာ ေလအေ၀ွ႔၌ လႈိုင္းၾကက္ခြပ္ေလးမ်ားျဖင့္ အလြန္ပနံရလွ၏။
ရြာ၏ ေသာက္သံုးေရတြင္းႀကီးမွာ အုဋ္တံတုိင္း နိမ့္နိမ့္ကာရံထား၏။ အုဋ္တံတုိင္းေဘးဒတြင္ ေရစည္လွည္းမ်ားေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ လုပ္ရာမွ ဗြက္ေပါက္ေနရာ လွည္းဘီးမ်ားအခ်ဳိ႕ေနရာတြင္ လွည္းပေဒါင္းထိေအာင္ကၽြံ၏။ တပ္မေတာ္သားမ်ားႏွင့္ ရြာသူရြာသားမ်ား စုေပါင္းညီညာ လမး္ျပင္ ေျမဖို႔ေပးေသာ ေန႔ကဆိုလွ်င္ ယေန႔ထိေအာင္ မ်က္ေစ့ထဲမွာ ျမင္ဆဲ။
ၾကည့္ပါ…. နံနက္ခင္း ေနျခည္ေႏြးေႏြးတြင္ ေလႏူေအးေအးက တုိက္ခတ္လို႔၊ စစ္ယူနီေဖာင္း၀တ္ တပ္မေတာ္သားမ်ားက တာက်င္း(ေျမက်င္း)တူး ရြာသားမ်ားက ေရထုတ္ေျမာင္းေပါက္၊ လၻက္ရည္ပြဲ(ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ လၻက္သုတ္အျမည္း)မ်ားမွ စားေသာက္၍ ပင္မကုန္ပါ-
ရြာမွာ "ကိုေပၚကာ၏ ဓာတ္စက္(အသံခ်ဲ႕စက္၊ ေလာ္စပီကာ)ရွိ၏။ ကိုေပၚကာကလည္း ေရတြင္းသို႔ ဓာတ္စက္ကို ႏြားလွည္းႏွင့္ သယ္လာၿပီး၊ ကုကၠိဳပင္ႀကီးေပၚ ေအာ္လံ(ဟြန္း)ႀကီး ၂-ခုတင္ၿပီး သီခ်င္းေကာင္းႏွင့္ ဓာတ္ျပားမ်ား (ထိုေခတ္က စီရီေဂြမရွိပါဘူး။ ဓာတ္ျပားကိုအပ္နဲ႔ ဖြင့္ရပါတယ္။ တစ္ျပားၿပီး တစ္ျပားဖြင့္ေလေတာ့ ရြာေတာင္ပိုင္းက အရီး၊ ေဒၚေအးစိန္ႀကီးမေနနိုင္ မထိုင္နုိင္ထ၍ကေတာ့ရာ ဆရာေတာ္ဘုရားပင္ သိကၡာမဆည္နုိင္ တဟား- ဟားႏွင့္ ပြဲက်ခဲ့ရပါ၏။ ဤမွ်ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ရပါသည္။
လူအုပ္ၾကားထဲမွာ အေမ့ကို ျမင္ရ၏။ အေမက၊ တဘက္အျဖဴကိုေခါင္းမွာ ေပါင္းထားၿပီး။ ေရေႏြးပြဲမ်ားျပင္ဆင္ကာ သူႀကီးႏွင့္ စကားစျမည့္ေျပာေန၏။
အေမက လက္ယက္ေခၚသျဖင့္ အေမ့အနားသြားေတာ့ အေမက "ဟဲ့ခုေတာင္က အခုၾကားတဲ့အသံႀကီးက ဘာသံႀကီးတံုး ဂရုစိုက္နားေထာင္စမ္း" "ၿပီးေတာ့ အေမ့လာေျပာအံုး"တဲ့……။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္…….)
***မဟာေဇာ္-မေကြး**
***အပိုင္း (၂) ယခင္လမွအဆက္***
အေမ မိးဖိုတဲကထြက္လာေတာ့၊ အေမ့ နဖူးမွာေခၽြးေလးေတြစို႔လို႔၊ "အိုက္လိုက္ပူလိုက္တာကလဲ လြန္ေရာ၊ တအိမ္လံုးစားဖို႔လဲ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးၿပီ၊ ေစာေစာစီးစီးေရေလးမိုးေလးခ်ဳိးရအံုးမယ္။ ဟဲ့… ဟဲ့…။ ငါ့သား မင္းကလဲထိုင္လို႔ကို မ၀နိုင္ဘူး။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဘက္က ေခြးေဟာင္သံေတြၾကားတယ္။ သူႀကီး အိမ္ကလဲ သံေခ်ာင္း သံုးခ်က္ေခါက္ၿပီး ရြာေဆာ္ကိုေခၚတယ္။ ဘာတံုးမသိဘူးသြားၿပီးစနည္းနာစမ္း" လို႔ အေမက ေျပာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကိုေခၚၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကိုထြက္အလာ ေက်ာင္းအျပင္ဘက္က လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ဘဲ ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက…….
**တပ္မေတာ္နဲ႔ ျပည္သူၾကည္ျဖဴတဲ့ေခတ္***
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲမွာ တပ္မေတာ္သားမ်ားကိုျမင္ရ၏။ တခ်ဳိ႕က တံျမက္စည္းလွဲလို႔၊ တခ်ဳိ႕က ဘုန္းႀကီးေသာက္ေရအိုးေတြ၊ ေရခြက္ေတြေဆးေၾကာေပးေနသလို၊ ဘုန္းႀကီးကုဋိ (အိမ္သာ)သြားတဲ့လမ္းကို သဲၾကမ္းခင္းေပးသူက ခင္းေပးေန၏။ ထိုေခတ္ကစစ္သားမ်ားမွာ သံခေမာက္ေခၚ ဖိုက္ဘာခေမာက္မ်ား ေဆာင္းၾကရ၏။ ယူနီေဖာင္းမ်ားမွာလည္း ယခုေခတ္(စစ္တပ္ခ်မ္းသာတဲ့ေခတ္)လို တက္ထရက္စေတြ ဘာေတြအဖိုးတန္ေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဇင္စ ေဘာင္းဘီရွည္ႏွင့္ ဇင္စအကၤ် ီရွည္ စစ္ေရာင္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ စစ္သားစုစုေပါင္း (၁၈)ေယာက္အျပင္ စစ္ဗိုလ္တေယာက္လည္းပါ၏။ ပခံုးေပၚမွာ ေရႊလိုင္း- တစ္လုိင္းပါ၏။ ၄င္းကို "ဘား"ဟုေခၚပါသည္။ တစ္ဘားကို ဒုဗိုလ္၊ ႏွစ္ဘားကို ဗိုလ္၊ သံုးဘားကို ဗိုလ္ႀကီးျဖစ္ပါ၏။ (ဘုန္းႀကီးအေရအတြက္ႏွင့္ မွားတတ္သည္ကို သတိျပဳပါ)
က်ေနာ္တို႔က ကေလးေတြျဖစ္၍ စစ္သားမ်ားအနားက ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ကိုၾကည့္ၿပီး "ညီေလးေတြ လာၾကာလကြာ၊ မေၾကာက္ပါနဲ႔ကြာ၊ လာလာ- စကားေျပာရေအာင္ ငါတို႔မွာ ဘီစကစ္မုန္႔ေတြပါတယ္ကြ။ လာစားၾက" လို႔ဆိုလိုက္ရင္ဘဲ က်ေနာ္တို႔မွာ ေၾကာက္စိတ္ေတြေပ်ာက္ၿပီး စစ္ဗိုလ္ေလးအနား၊ ေရာက္သြားပါေတာ့၏။ (ဒီေခတ္မွာဆို၊ ကေလးစစ္သားလုပ္ဖို႔၊ အဖမ္းခံရမွာမလြဲပါ)
စစ္ဗိုလ္ေလးက ဘီစကစ္မုန္႔ေတြ က်ေနာ္တို႔ကိုေပး၏။ မုန္႔ရတဲ့ က်ေနာ္တို႔မွာ အလြန္ေပ်ာ္ခဲ့ရပါသည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႔ အေမ့ကို အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့။ အေမက "မင္းတို႔ကလဲ ၾကာလိုက္တာ၊ ငါသိၿပီးၿပီ ။ေစာေစာကဘဲ ရြာေဆာ္ ကိုဖိုးၿခံဳ (အေမက ေမာင္ေလးဖိုးၿခံဳ ဟုေခၚ၏) လာၿပီး အေၾကာင္းစံုေျပာသြားတယ္" ဟုေျပာ၏။ အေမ့ စကားအရ စစ္သားမ်ားမွာ၊ ပဲခူးရိုးမ သစ္ေတာႀကိဳး၀ိုင္းမ်ားမွ ျပန္လာေၾကာင္း၊ လူ ၁၈-ေယာက္လံုးစစ္သားမဟုတ္ေၾကာင္း၊ ၆-ေယာက္မွာ သစ္ေတာဌာနမွ ေတာအုပ္ႏွင့္ ေတာေခါင္းမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း၊ သစ္ေတာ၀န္ထမ္းမ်ား ကၽြန္းပင္မ်ားကို သင္းသတ္ ခ်ိန္၌ လံုၿခံဳေရးလိုက္ရေၾကာင္း၊ လံုၿခံဳေရးဆိုသည္မွာ သူပုန္ သူကန္မ်ားမဟုတ္၊ ထိုစဥ္က ပဲခူးရိုးမ(ေခၚ) အလယ္ရိုးမ ႀကိဳး၀ိုင္းမ်ားအတြင္း ဆင္ရိုင္းမ်ားနွင့္ က်ားမ်ား အႏၱရယ္ျပဳတတ္ေသာေၾကာင့္၊ အစိုးရအမိန္႔ျဖင့္ လိုက္ပါေဆာင္ရြက္ရေၾကာင္း အေၾကာင္းစံုသိရွိရ၏။
စစ္သားမ်ား၌ ရိကၡာေျခာက္(ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငရုပ္၊ ၾကက္သြန္)အားလံုးပါေၾကာင္း၊ သို႔ရာတြင္ဤရြာ၌ အထက္က RT (message - သတင္း) မရမခ်င္းအနဲဆံုး ၅-ရက္ခန္႔ေနရမည္ျဖစ္၍ ရိကၡာအစိုအတြက္ အသားငါး၊ အသီးအရြက္တို႔ကို သူတို႔အား ေဒသေပါက္ေစ်းျဖင့္ ေရာင္းခ်ေပးပါရန္ စစ္ဗိုလ္ေလးက သူႀကီးဦးဘရင္ကို ေတာင္းပန္၍ အကူအညီေတာင္းေၾကာင္း၊ ၾကားသိခဲ့ရေသာ စာေရးသူမွာ ယေန႔ ေခတ္ႏွင့္ ယခုအခါျပန္ေျပာင္းႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ရာ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ရံုမွ် မက၊ ေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္ေနပါ၏။ (ယခုေခတ္ကို ၾကည့္ပါ။ စစ္တပ္ႏွိပ္စက္၍ ရြာမ်ားပ်က္ခဲ့ရသည္။ တုိင္းရင္းသားျပည္သူအမ်ား အိုးမဲ့ အိမ္မဲ့ျဖစ္ရသည္။ ဒုကၡသည္်ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ စစ္မက္အေရး၊ ရန္သူေဘးေၾကာင့္၊ အေျပးအလႊား ေဆြမ်ဳိးကြဲသား၊ ျပည္ထဲေရးရာခက္ကုန္သည္။ သူတစ္ပါးနိုင္ငံမွာ "ကၽြန္"ခံၾကရသည္။)
ဒီမိုကေရစီစစ္တပ္ေဟ့- ရဟန္းရွင္လူ ျပည္သူေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မသတ္ခဲ့ဘူး- မွတ္ထားၾက…….
ယေန႔ေခတ္စစ္တပ္၊ စာဖတ္သူမ်ား သိရွိၾကၿပီးျဖစ္ပါသည္။ မည္သူေကာင္းပါသနည္း၊ စာေရးသူ ရဲရဲႀကီးေျပာရဲပါသည္။ ျမန္မာစစ္တပ္အတြင္းမွာျဖင့္ ရာထူးအရ ပုရြက္ဆိတ္ အဆင့္ကေန ဆင္ႀကီးအထိတဦး တစ္ေယာက္မွ် မေကာင္းပါ၊ အလြန္ယုတ္မာရိုင္းစိုင္းၾကေသာ လူ႔ဗာလနံမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ေဒၚစု (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္)ကို မုန္းတီးေရး၀ါဒသမား (၀ါဒီ)မ်ားအားလံုး ျဖစ္ပါသည္လို႔ စာေရးသူက ဤသို႔ အတိအလင္းေျပာသည္ကို ေၾကနပ္မႈ မရွိေသာ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားရွိခဲ့ပါျငား၊ စာေရးသူထံ (ျမန္မာျပည္သားဂ်ာနယ္)တိုက္နွင့္ ဖုန္းဆက္သြယ္ရယူ၍ ေဆြးေႏြးနုိင္ပါေၾကာင္း၊ ဖိတ္ေခၚလိုပါသည္။
စပ္မိ၍ ရယ္စရာေလးတခုတင္ျပလိုက္ပါသည္။ နုိင္ငံေတာ္၀န္ထမ္းဘ၀ စာေရးသူ ေသြးခ်င္းတို႔ေျမ ခ်င္းျပည္နယ္သို႔ မၾကာ မၾကာတာ၀န္ျဖင့္ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ရာ- မင္းတပ္ၿမိဳ႕ႏွင့္ ၂-မုိင္ခန္႔အကြာ ေက်ာက္ထု- မင္းတပ္ကားလမ္း ေတာင္ၾကား ေက်ာက္ကမး္ပါးႀကီး၌ ခ်င္းတိုင္းရင္းသားမ်ား မည္သူမည္၀ါေရးမွန္းမသိ ထံုးႏွင့္ ေရးထားသည့္ စာတန္းႀကီး အေ၀းကပင္ အထင္းသားျမင္နုိင္ပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ား ဖတ္ၾကည့္ပါ။
***"ဂ်ပန္ေခတ္တဲ့ဆိုး ငါ -ိုး မေခတ္" ပါတဲ့ဗ်ား***
အထပ္ပါ အေမ့ရြာေရာက္လာေသာ စစ္တပ္အေၾကာင္း ျပန္လည္တင္ျပလိုပါသည္။ ရြာသူႀကီးမွ ရြာသူရြာသားအားလံုး ညအခ်ိန္အစည္းအေ၀းေခၚၿပီး။ စစ္တပ္ေရာက္လာသည့္ အေၾကာင္းမ်ားရွင္းျပ၏။ စစ္ဗိုလ္ေလးမွလည္း မိမိတို႔ကို လက္ခံ၍ တနည္းခိုခြင့္ေပးသျဖင့္ ဆရာေတာ္မွ အစ၊ သူႀကီးႏွင့္ ရြာသားအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း၊ ရြာ၏ ကိစၥ ၀ိစၥမ်ား ကူညီေဆာင္ရြက္ရန္လိုအပ္ပါက မိမိတို႔ အေနျဖင့္ အသင့္ရွိေနပါေၾကာင္း၊ စစ္ဗိုလ္ေလးကၿပံဳးရႊင္ေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ ေက်းဇူးတံု႔ျပန္ပါ၏။
ရြာသူႀကီးမွ - တပ္မေတာ္သားမ်ားနွင့္ သစ္ေတာ ၀န္ထမ္းမ်ားအတြက္ ရြာမွ တစ္အိမ္လွ်င္ ထမင္းဟင္း တစ္လင္ပန္းစီအလွည့္က် (ေဂြ အလိုက္) အပိုင္းအလိုက္၊ ပို႔ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ စစ္သားမ်ား ရွာေဖြခ်က္ျပဳရန္မလိုပါေၾကာင္း ေျပာလိုက္သည့္ခဏ ပရိသတ္ႀကီးမွ ညီညီညာညာ လက္ခုတ္တေျဖာင္းေျဖာင္းတီး၍၊ အစည္းအေ၀းၿပီးဆံုးခဲ့ရာ ေခြးမ်ားပင္လန္႔၍ထ ေဟာင္ေနေသး၏။
***ျပည္သူၾကားက တပ္မေတာ္**
တပ္မေတာ္သားမ်ားမွာ ရြာကို အလြန္ေက်းဇူးဆပ္လိုၾက၏။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေရကန္ႀကီးေဘာင္ေပၚမွ ၿခံဳႏြယ္ပိတ္ေပါင္းမ်ားကို ရွင္းလင္းထားရာ အေ၀းမွ ၾကည့္ေသာ္ ေရကန္ႀကီးမွာ ေလအေ၀ွ႔၌ လႈိုင္းၾကက္ခြပ္ေလးမ်ားျဖင့္ အလြန္ပနံရလွ၏။
ရြာ၏ ေသာက္သံုးေရတြင္းႀကီးမွာ အုဋ္တံတုိင္း နိမ့္နိမ့္ကာရံထား၏။ အုဋ္တံတုိင္းေဘးဒတြင္ ေရစည္လွည္းမ်ားေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ လုပ္ရာမွ ဗြက္ေပါက္ေနရာ လွည္းဘီးမ်ားအခ်ဳိ႕ေနရာတြင္ လွည္းပေဒါင္းထိေအာင္ကၽြံ၏။ တပ္မေတာ္သားမ်ားႏွင့္ ရြာသူရြာသားမ်ား စုေပါင္းညီညာ လမး္ျပင္ ေျမဖို႔ေပးေသာ ေန႔ကဆိုလွ်င္ ယေန႔ထိေအာင္ မ်က္ေစ့ထဲမွာ ျမင္ဆဲ။
ၾကည့္ပါ…. နံနက္ခင္း ေနျခည္ေႏြးေႏြးတြင္ ေလႏူေအးေအးက တုိက္ခတ္လို႔၊ စစ္ယူနီေဖာင္း၀တ္ တပ္မေတာ္သားမ်ားက တာက်င္း(ေျမက်င္း)တူး ရြာသားမ်ားက ေရထုတ္ေျမာင္းေပါက္၊ လၻက္ရည္ပြဲ(ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ လၻက္သုတ္အျမည္း)မ်ားမွ စားေသာက္၍ ပင္မကုန္ပါ-
ရြာမွာ "ကိုေပၚကာ၏ ဓာတ္စက္(အသံခ်ဲ႕စက္၊ ေလာ္စပီကာ)ရွိ၏။ ကိုေပၚကာကလည္း ေရတြင္းသို႔ ဓာတ္စက္ကို ႏြားလွည္းႏွင့္ သယ္လာၿပီး၊ ကုကၠိဳပင္ႀကီးေပၚ ေအာ္လံ(ဟြန္း)ႀကီး ၂-ခုတင္ၿပီး သီခ်င္းေကာင္းႏွင့္ ဓာတ္ျပားမ်ား (ထိုေခတ္က စီရီေဂြမရွိပါဘူး။ ဓာတ္ျပားကိုအပ္နဲ႔ ဖြင့္ရပါတယ္။ တစ္ျပားၿပီး တစ္ျပားဖြင့္ေလေတာ့ ရြာေတာင္ပိုင္းက အရီး၊ ေဒၚေအးစိန္ႀကီးမေနနိုင္ မထိုင္နုိင္ထ၍ကေတာ့ရာ ဆရာေတာ္ဘုရားပင္ သိကၡာမဆည္နုိင္ တဟား- ဟားႏွင့္ ပြဲက်ခဲ့ရပါ၏။ ဤမွ်ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ရပါသည္။
လူအုပ္ၾကားထဲမွာ အေမ့ကို ျမင္ရ၏။ အေမက၊ တဘက္အျဖဴကိုေခါင္းမွာ ေပါင္းထားၿပီး။ ေရေႏြးပြဲမ်ားျပင္ဆင္ကာ သူႀကီးႏွင့္ စကားစျမည့္ေျပာေန၏။
အေမက လက္ယက္ေခၚသျဖင့္ အေမ့အနားသြားေတာ့ အေမက "ဟဲ့ခုေတာင္က အခုၾကားတဲ့အသံႀကီးက ဘာသံႀကီးတံုး ဂရုစိုက္နားေထာင္စမ္း" "ၿပီးေတာ့ အေမ့လာေျပာအံုး"တဲ့……။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္…….)
***မဟာေဇာ္-မေကြး**
No comments:
Post a Comment