၉၁ ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခတ္ ၿဗိတိသွ် လက္ေအာက္ခံ ဘ၀တုန္းက ၀န္ႀကီးလစာဟာ က်ပ္ငါးေထာင္တဲ့ဗ်။ အဲသည္ ေခတ္က ေရႊတစ္က်ပ္သား ၁၅ က်ပ္ဆုိလား ရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒုိင္အာခီ အစုိးရ၀န္ႀကီးက လစာ ငါးေထာင္က်ပ္ ဆုိေတာ့ ၀န္ႀကီး လစာက ေရႊ ၃ ပိႆာ ေက်ာ္မက ရေနတာပဲ။ ႏိုင္ငံေရး သမားေတြ မက္မယ္ဆုိ မက္ေလာက္ ေပတာပဲ။ (ဒီေခတ္မွာ ေရႊ ၃ ပိႆာေလာက္ မေျပာနဲ႔၊ လက္ကိုင္ဖုန္း ၁ လံုးေလာက္နဲ႔ကို သတ္ၾက ပုတ္ၾကျဖစ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္လုိ႔ ၾကားဖူးတယ္ဗ်။ ။ စကားခ်ပ္)
‘‘ေမာင္ဘေဘ ငါးေထာင္ မရေသာ္ေၾကာင့္’’ ေလးခ်ဳိးႀကီး မတုိင္ခင္ ဆရာႀကီးမႈိင္းက အဲသည္ ဦးဘေဘကိုပဲ ေဘပုရွိန္ အမႊန္းတင္ ကဗ်ာထဲမွာ ဂုဏ္ျပဳခဲ့ဖူးတယ္။ ‘‘သေျပႏုခ်ိန္ တင္ရန္ ပန္းေတြက မ်ားပါဘိသနဲ႔၊ ေဘပုရွိန္ အဂၤလန္ နန္းေျမသြား တုိ႔ကိုျဖင့္’’ ဆုိတဲ့ထဲက ‘ေဘ’ ဆုိတာ ဦးဘေဘ၊ ေနာင္အခါ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဘႀကီး ဘေဘလို႔ ထင္ရွားလာသူ မဟုတ္လားဗ်ာ။ အဲ ဒိုင္အာခီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို လက္ခံၿပီး ဦးဘေဘက ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္၊ ၀န္ႀကီး ေနရာမွန္းေပမယ့္ ၀န္ႀကီး မျဖစ္ဘဲ ေဘးထုိင္ ေနရခ်ိန္က်ေတာ့ ဆရာႀကီးက ေတာင္က်ေရ ႏြားႏွစ္ေကာင္ မ၀သလုိပ ဆိုၿပီး လွမ္းတြယ္ လုိက္တာ ဦးဘေဘ အေတာ္ ခံလုိက္ရသတဲ့။
ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ဖူးတာကေတာ့ ဦးဘေဘက ေနာက္ေတာ့လည္း ငါးေထာင္စား ၀န္ႀကီး ျဖစ္သြားတာပဲ။ သစ္ေတာေရးရာ ၀န္ႀကီးနဲ႔ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္ဗ်။ သူဟာ ျမန္မာ ႏိုင္ငံေရး သမုိင္းမွာ အစဥ္အလာ အလြန္ႀကီးခဲ့သူ ျဖစ္ေပမယ့္ ဆရာႀကီးမႈိင္းက ကဗ်ာေရးၿပီး တြယ္တာကို ခံခဲ့ရတာရယ္၊ စစ္တပ္က အာဏာ သိမ္းဖို႔ တုိက္တြန္းခဲ့မႈနဲ႔ ေထာင္က်ခဲ့တာ ရယ္ေၾကာင့္ ရာဇ၀င္တြင္ သြားတာပဲဗ်။
လူထုက လက္မခံတာကို လက္ခံသူ
ဆရာႀကီးမႈိင္း ေဘပုရွိန္ ဂုဏ္ျပဳကဗ်ာ ေရးတုန္းက ဦးဘေဘဟာ ျပည္သူ တစ္ရပ္လံုးရဲ႕ ခ်စ္ခင္ ေလးစားမႈ ခံရတဲ့ ဘိလပ္သြား ကိုယ္စားလွယ္ ေတာ္ႀကီးဗ်ာ။ ျမန္မာျပည္အေရး အတြက္ ၁၉၁၉ ခုႏွစ္မွာ ဘိလပ္ကို ပထမဆံုး သြားၿပီး စကား ေျပာၾကတဲ့ ၀ိုင္အမ္ဘီေအ အသင္းခ်ဳပ္ရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ႀကီး သံုးေယာက္၊ ဦးဘေဘ၊ ဦးပု၊ ဦးထြန္းရွိန္တုိ႔ကို ျပည္သူေတြရဲ႕ ကိုယ္စား ဆရာႀကီးမႈိင္းက ဂုဏ္ျပဳ အမႊန္းတင္ခဲ့တာဗ်။ ေဟာ ၁၉၃၀ ႏွစ္မ်ား ေရာက္ေတာ့ အဂၤလိပ္နဲ႔ ပူးတြဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဆုိတဲ့ ဒိုင္အာခီ ေပၚလာခ်ိန္မွာ လူထုက ဒိုင္အာခီကို လက္မခံဘူး။ ဦးဘေဘက လက္ခံတယ္။ ၀န္ႀကီးရာထူး ေမွ်ာ္တယ္။ အဲဒီမွာတင္ ဆရာႀကီးမႈိင္းက ဦးဘေဘကို တြယ္ေတာ့တာပဲ။ ဆရာႀကီးဟာ ဇာတိမာန္ စာဆုိႀကီး၊ သတင္းစာ ဆရာႀကီး ျဖစ္တယ္။ ဦးဘေဘကလည္း သူရိယ သတင္းစာကို တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ သတင္းစာ ဆရာႀကီးပဲ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ႏုိင္ငံေရး သမားလည္း ျဖစ္တယ္။
ဦးဘေဘ လမ္းမွန္ ေပၚရွိခဲ့ခ်ိန္မွာ ဆရာႀကီးမႈိင္းက ေထာက္ခံတယ္။ ျပည္သူ႔ သေဘာထားနဲ႔ လမ္းလြဲ သြားခ်ိန္မွာ ဆရာႀကီးမႈိင္းက ႐ႈတ္ခ်တာပဲ။ သည္ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ဆရာႀကီးမႈိင္းကို ေ၀ဖန္သူ တစ္ခ်ဳိ႕ ရွိခဲ့တယ္။ ဆရာႀကီးဟာ ဦးဘေဘ အေပၚမွာ လုိတစ္မ်ိဳး မလုိတစ္မ်ဳိး ေရးခဲ့တယ္လုိ႔ ေ၀ဖန္တာပါ။ အဲဒါကို ဆရာဒဂုန္ တာရာက ေျဖရွင္းဖူးတယ္။ လုိတစ္မ်ဳိး မလုိတစ္မ်ဳိး ဆိုတာ ဆရာႀကီးမႈိင္းရဲ႕ တစ္ဦးတည္း သေဘာထားနဲ႔ လိုတစ္မ်ဳိး မလုိတစ္မ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ ျပည္သူေတြရဲ႕ သေဘာထားကို ထင္ဟပ္တာ ျဖစ္တယ္။ ျပည္သူေတြက လုိလားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆရာႀကီးမႈိင္းက ျပည္သူေတြနဲ႔ အတူ ေထာက္ခံတယ္။ ျပည္သူေတြက မလုိလားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပည္သူေတြနဲ႔ အတူ ကန္႔ကြက္တာပဲလို႔ ဆုိပါတယ္။ အင္မတန္ ေကာင္းတဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္ပဲဗ်။
ဖဆပလက ထုတ္ပစ္ခဲ့ရ
ဦးဘေဘဟာ ျမန္မာ့ ေရွးဦး ႏုိင္ငံေရး သမားႀကီးေတြထဲမွာ သံမဏိ အရွည္ဆံုး ထဲပါတယ္။ ဆုိပါစို႔ဗ်ာ။ ၁၉၁၉ ခုႏွစ္ ေဘပုရွိန္ ဘိလပ္ သြားခ်ိန္က စၿပီး နာမည္ႀကီးခဲ့တာ ခြဲေရး တြဲေရး ေခတ္က် ေတာ့လည္း ခြဲေရးဘက္က ေခါင္းေဆာင္၊ ေနာက္ေတာ့ ငါးေထာင္စား ၀န္ႀကီး၊ ဂ်ပန္ေခတ္က်ေတာ့ လြတ္လပ္ေရး ျပင္ဆင္မႈ အဖြဲ႔မွာ ပါတယ္။ ဦးႏုေရးတဲ့ ငါးႏွစ္ရာသီ ဗမာျပည္ စာအုပ္ထဲမွာ ဂ်ပန္ေခတ္ လြတ္လပ္ေရး ေပးမယ္ ဆုိၿပီး ႏုိင္ငံေရး အစဥ္အလာႀကီးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဂ်ပန္စစ္ဘက္က အစည္းအေ၀း ေခၚေတာ့ ဘႀကီး ဘေဘဟာ အစည္းအေ၀းခန္းထဲ ေၾကာင္တိ ေၾကာင္ကန္း ၀င္လာစဥ္ ဗမာျပည္ေသဘီ၊ ဗမာျပည္ ေသဘီလုိ႔ ျမည္တမ္း ေနတယ္လုိ႔ ဦးႏုက ေရးထားတာ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ ေလာက္ေအာင္ပဲဗ်။
ဖက္ဆစ္ ေတာ္လွန္ေရးမွာ ဦးဘေဘ မပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ ဖက္ဆစ္ ေတာ္လွန္ေရး တပ္ဦးႀကီး ျဖစ္တဲ့ ဖဆပလကို စစ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ျပန္ဖြဲ႔ေတာ့ အစဥ္အလာႀကီးသူ၊ ႏုိင္ငံေရး ၀ါရင့္သူအေနနဲ႔ ဘႀကီး ဘေဘကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းက ဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းမွာ ထည့္တယ္။ ဘိလပ္ကို လြတ္လပ္ေရး ကိစၥ စကား သြားေျပာေတာ့လည္း ဘႀကီးဘေဘကို ေခၚသြားတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ေလးစား အားကိုးျခင္း ခံရသူလုိ႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္တယ္ဗ်။ သို႔ေပမယ့္ လြတ္လပ္ေရး လက္တစ္ကမ္း အလုိမွာ ဦးဘေဘက ‘ကလန္’ လြန္းလုိ႔ ဖဆပလက သူ႔ကုိ ထုတ္ပယ္ပစ္ လုိက္ရသတဲ့ဗ်ာ။ ဒါတင္ မကေသးဘူး။ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီး ေလးငါးႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ အရွိန္တက္ေနခ်ိန္မွာ ဘႀကီးဘေဘက စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းကို ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး အရပ္သား အစိုးရဆီက အာဏာသိမ္းဖို႕ တိုက္တြန္း ခဲ့သတဲ့ဗ်ာ။ အဲဒီတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုဆီ သတင္းပို႔လုိက္လုိ႔ ဘႀကီးဘေဘကို ႏုိင္ငံေတာ္ သစၥာေဖာက္မႈနဲ႔ ဖမ္းဆီး ေထာင္ခ်ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဆ႒သဂၤါယနာတင္ပြဲ အထိမ္းအမွတ္ လြတ္ၿငိမ္း ခ်မ္းသာခြင့္ေတြ ေပးေတာ့ ျပန္လႊတ္ေပး လုိက္ပါသတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ေရွးလူႀကီးေတြရဲ႕ သမုိင္းေၾကာင္း ေတြကို ဖတ္ၿပီး သံေ၀ဂေတြ ရေနမိတယ္ဗ်ာ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ရဲ႕ သမုိင္းေၾကာင္းေတြကို ဖတ္မွတ္ၿပီး သင္ခန္းစာယူဖုိ႔ အေရးႀကီးတာပဲဗ်။ ေရွ႕က လူႀကီးေတြရဲ႕ ေကာင္းတဲ့ အစဥ္အလာေတြကို ထိန္း၊ မေကာင္းတဲ့ အစဥ္အလာေတြကို ပယ္ၾကမွ ေကာင္းတဲ့ အနာဂတ္ကို တည္ေဆာက္ ႏုိင္ၾကမွာေပ့ါဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ့ မိမိ ကိုယ္တုိင္လည္း ဘႀကီးဘေဘလုိ ႏုိင္ငံေရး အာဃာတ ေတြေၾကာင့္ မမွားရ ေလေအာင္၊ အသက္ႀကီး သည့္တုိင္ မပ်က္စီး ရေလေအာင္ ႏုိင္ငံေရးသီလကို ႀကိဳးစား ေစာင့္ထိန္း ေနရေၾကာင္း ပါဗ်ာ။
**ေမာင္၀ံသ **
(၂၀၁၀ခုႏွစ္၊ ေမ ၂၀ ရက္ေန႕ထုတ္ Popular New ဂ်ာနယ္က ေဆာင္းပါး ျဖစ္ပါတယ္။ )
ငါးေထာင္တန္ ကိုင္ၾကည့္ရင္းတစ္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ရတဲ့ စာမူခထဲမွာ က်ပ္ငါးေထာင္တန္ ေငြစကၠဴ တစ္ခ်ပ္ ပါလာတယ္။ ငါးေထာင္တန္ ေငြစကၠဴကို ကိုင္ၾကည့္ရင္း ‘‘ေတာင္က်ေရ ႏြားႏွစ္ေကာင္ မ၀သလုိပ၊ ေမာင္ဘေဘ ငါးေထာင္ မရေသာ္ေၾကာင့္’’ လုိ႔ ဆရာႀကီး သခင္ ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ေလးခ်ိဳးႀကီး တစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့ေသာ သတိရမိသဗ်ာ။
၉၁ ဌာန အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခတ္ ၿဗိတိသွ် လက္ေအာက္ခံ ဘ၀တုန္းက ၀န္ႀကီးလစာဟာ က်ပ္ငါးေထာင္တဲ့ဗ်။ အဲသည္ ေခတ္က ေရႊတစ္က်ပ္သား ၁၅ က်ပ္ဆုိလား ရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒုိင္အာခီ အစုိးရ၀န္ႀကီးက လစာ ငါးေထာင္က်ပ္ ဆုိေတာ့ ၀န္ႀကီး လစာက ေရႊ ၃ ပိႆာ ေက်ာ္မက ရေနတာပဲ။ ႏိုင္ငံေရး သမားေတြ မက္မယ္ဆုိ မက္ေလာက္ ေပတာပဲ။ (ဒီေခတ္မွာ ေရႊ ၃ ပိႆာေလာက္ မေျပာနဲ႔၊ လက္ကိုင္ဖုန္း ၁ လံုးေလာက္နဲ႔ကို သတ္ၾက ပုတ္ၾကျဖစ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္လုိ႔ ၾကားဖူးတယ္ဗ်။ ။ စကားခ်ပ္)
‘‘ေမာင္ဘေဘ ငါးေထာင္ မရေသာ္ေၾကာင့္’’ ေလးခ်ဳိးႀကီး မတုိင္ခင္ ဆရာႀကီးမႈိင္းက အဲသည္ ဦးဘေဘကိုပဲ ေဘပုရွိန္ အမႊန္းတင္ ကဗ်ာထဲမွာ ဂုဏ္ျပဳခဲ့ဖူးတယ္။ ‘‘သေျပႏုခ်ိန္ တင္ရန္ ပန္းေတြက မ်ားပါဘိသနဲ႔၊ ေဘပုရွိန္ အဂၤလန္ နန္းေျမသြား တုိ႔ကိုျဖင့္’’ ဆုိတဲ့ထဲက ‘ေဘ’ ဆုိတာ ဦးဘေဘ၊ ေနာင္အခါ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဘႀကီး ဘေဘလို႔ ထင္ရွားလာသူ မဟုတ္လားဗ်ာ။ အဲ ဒိုင္အာခီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို လက္ခံၿပီး ဦးဘေဘက ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္၊ ၀န္ႀကီး ေနရာမွန္းေပမယ့္ ၀န္ႀကီး မျဖစ္ဘဲ ေဘးထုိင္ ေနရခ်ိန္က်ေတာ့ ဆရာႀကီးက ေတာင္က်ေရ ႏြားႏွစ္ေကာင္ မ၀သလုိပ ဆိုၿပီး လွမ္းတြယ္ လုိက္တာ ဦးဘေဘ အေတာ္ ခံလုိက္ရသတဲ့။
ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ဖူးတာကေတာ့ ဦးဘေဘက ေနာက္ေတာ့လည္း ငါးေထာင္စား ၀န္ႀကီး ျဖစ္သြားတာပဲ။ သစ္ေတာေရးရာ ၀န္ႀကီးနဲ႔ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္ဗ်။ သူဟာ ျမန္မာ ႏိုင္ငံေရး သမုိင္းမွာ အစဥ္အလာ အလြန္ႀကီးခဲ့သူ ျဖစ္ေပမယ့္ ဆရာႀကီးမႈိင္းက ကဗ်ာေရးၿပီး တြယ္တာကို ခံခဲ့ရတာရယ္၊ စစ္တပ္က အာဏာ သိမ္းဖို႔ တုိက္တြန္းခဲ့မႈနဲ႔ ေထာင္က်ခဲ့တာ ရယ္ေၾကာင့္ ရာဇ၀င္တြင္ သြားတာပဲဗ်။
လူထုက လက္မခံတာကို လက္ခံသူ
ဆရာႀကီးမႈိင္း ေဘပုရွိန္ ဂုဏ္ျပဳကဗ်ာ ေရးတုန္းက ဦးဘေဘဟာ ျပည္သူ တစ္ရပ္လံုးရဲ႕ ခ်စ္ခင္ ေလးစားမႈ ခံရတဲ့ ဘိလပ္သြား ကိုယ္စားလွယ္ ေတာ္ႀကီးဗ်ာ။ ျမန္မာျပည္အေရး အတြက္ ၁၉၁၉ ခုႏွစ္မွာ ဘိလပ္ကို ပထမဆံုး သြားၿပီး စကား ေျပာၾကတဲ့ ၀ိုင္အမ္ဘီေအ အသင္းခ်ဳပ္ရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ႀကီး သံုးေယာက္၊ ဦးဘေဘ၊ ဦးပု၊ ဦးထြန္းရွိန္တုိ႔ကို ျပည္သူေတြရဲ႕ ကိုယ္စား ဆရာႀကီးမႈိင္းက ဂုဏ္ျပဳ အမႊန္းတင္ခဲ့တာဗ်။ ေဟာ ၁၉၃၀ ႏွစ္မ်ား ေရာက္ေတာ့ အဂၤလိပ္နဲ႔ ပူးတြဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဆုိတဲ့ ဒိုင္အာခီ ေပၚလာခ်ိန္မွာ လူထုက ဒိုင္အာခီကို လက္မခံဘူး။ ဦးဘေဘက လက္ခံတယ္။ ၀န္ႀကီးရာထူး ေမွ်ာ္တယ္။ အဲဒီမွာတင္ ဆရာႀကီးမႈိင္းက ဦးဘေဘကို တြယ္ေတာ့တာပဲ။ ဆရာႀကီးဟာ ဇာတိမာန္ စာဆုိႀကီး၊ သတင္းစာ ဆရာႀကီး ျဖစ္တယ္။ ဦးဘေဘကလည္း သူရိယ သတင္းစာကို တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ သတင္းစာ ဆရာႀကီးပဲ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ႏုိင္ငံေရး သမားလည္း ျဖစ္တယ္။
ဦးဘေဘ လမ္းမွန္ ေပၚရွိခဲ့ခ်ိန္မွာ ဆရာႀကီးမႈိင္းက ေထာက္ခံတယ္။ ျပည္သူ႔ သေဘာထားနဲ႔ လမ္းလြဲ သြားခ်ိန္မွာ ဆရာႀကီးမႈိင္းက ႐ႈတ္ခ်တာပဲ။ သည္ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ဆရာႀကီးမႈိင္းကို ေ၀ဖန္သူ တစ္ခ်ဳိ႕ ရွိခဲ့တယ္။ ဆရာႀကီးဟာ ဦးဘေဘ အေပၚမွာ လုိတစ္မ်ိဳး မလုိတစ္မ်ဳိး ေရးခဲ့တယ္လုိ႔ ေ၀ဖန္တာပါ။ အဲဒါကို ဆရာဒဂုန္ တာရာက ေျဖရွင္းဖူးတယ္။ လုိတစ္မ်ဳိး မလုိတစ္မ်ဳိး ဆိုတာ ဆရာႀကီးမႈိင္းရဲ႕ တစ္ဦးတည္း သေဘာထားနဲ႔ လိုတစ္မ်ဳိး မလုိတစ္မ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ ျပည္သူေတြရဲ႕ သေဘာထားကို ထင္ဟပ္တာ ျဖစ္တယ္။ ျပည္သူေတြက လုိလားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆရာႀကီးမႈိင္းက ျပည္သူေတြနဲ႔ အတူ ေထာက္ခံတယ္။ ျပည္သူေတြက မလုိလားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပည္သူေတြနဲ႔ အတူ ကန္႔ကြက္တာပဲလို႔ ဆုိပါတယ္။ အင္မတန္ ေကာင္းတဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္ပဲဗ်။
ဖဆပလက ထုတ္ပစ္ခဲ့ရ
ဦးဘေဘဟာ ျမန္မာ့ ေရွးဦး ႏုိင္ငံေရး သမားႀကီးေတြထဲမွာ သံမဏိ အရွည္ဆံုး ထဲပါတယ္။ ဆုိပါစို႔ဗ်ာ။ ၁၉၁၉ ခုႏွစ္ ေဘပုရွိန္ ဘိလပ္ သြားခ်ိန္က စၿပီး နာမည္ႀကီးခဲ့တာ ခြဲေရး တြဲေရး ေခတ္က် ေတာ့လည္း ခြဲေရးဘက္က ေခါင္းေဆာင္၊ ေနာက္ေတာ့ ငါးေထာင္စား ၀န္ႀကီး၊ ဂ်ပန္ေခတ္က်ေတာ့ လြတ္လပ္ေရး ျပင္ဆင္မႈ အဖြဲ႔မွာ ပါတယ္။ ဦးႏုေရးတဲ့ ငါးႏွစ္ရာသီ ဗမာျပည္ စာအုပ္ထဲမွာ ဂ်ပန္ေခတ္ လြတ္လပ္ေရး ေပးမယ္ ဆုိၿပီး ႏုိင္ငံေရး အစဥ္အလာႀကီးတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဂ်ပန္စစ္ဘက္က အစည္းအေ၀း ေခၚေတာ့ ဘႀကီး ဘေဘဟာ အစည္းအေ၀းခန္းထဲ ေၾကာင္တိ ေၾကာင္ကန္း ၀င္လာစဥ္ ဗမာျပည္ေသဘီ၊ ဗမာျပည္ ေသဘီလုိ႔ ျမည္တမ္း ေနတယ္လုိ႔ ဦးႏုက ေရးထားတာ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ ေလာက္ေအာင္ပဲဗ်။
ဖက္ဆစ္ ေတာ္လွန္ေရးမွာ ဦးဘေဘ မပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ ဖက္ဆစ္ ေတာ္လွန္ေရး တပ္ဦးႀကီး ျဖစ္တဲ့ ဖဆပလကို စစ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ျပန္ဖြဲ႔ေတာ့ အစဥ္အလာႀကီးသူ၊ ႏုိင္ငံေရး ၀ါရင့္သူအေနနဲ႔ ဘႀကီး ဘေဘကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းက ဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းမွာ ထည့္တယ္။ ဘိလပ္ကို လြတ္လပ္ေရး ကိစၥ စကား သြားေျပာေတာ့လည္း ဘႀကီးဘေဘကို ေခၚသြားတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ေလးစား အားကိုးျခင္း ခံရသူလုိ႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္တယ္ဗ်။ သို႔ေပမယ့္ လြတ္လပ္ေရး လက္တစ္ကမ္း အလုိမွာ ဦးဘေဘက ‘ကလန္’ လြန္းလုိ႔ ဖဆပလက သူ႔ကုိ ထုတ္ပယ္ပစ္ လုိက္ရသတဲ့ဗ်ာ။ ဒါတင္ မကေသးဘူး။ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီး ေလးငါးႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ အရွိန္တက္ေနခ်ိန္မွာ ဘႀကီးဘေဘက စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းကို ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး အရပ္သား အစိုးရဆီက အာဏာသိမ္းဖို႕ တိုက္တြန္း ခဲ့သတဲ့ဗ်ာ။ အဲဒီတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုဆီ သတင္းပို႔လုိက္လုိ႔ ဘႀကီးဘေဘကို ႏုိင္ငံေတာ္ သစၥာေဖာက္မႈနဲ႔ ဖမ္းဆီး ေထာင္ခ်ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဆ႒သဂၤါယနာတင္ပြဲ အထိမ္းအမွတ္ လြတ္ၿငိမ္း ခ်မ္းသာခြင့္ေတြ ေပးေတာ့ ျပန္လႊတ္ေပး လုိက္ပါသတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ေရွးလူႀကီးေတြရဲ႕ သမုိင္းေၾကာင္း ေတြကို ဖတ္ၿပီး သံေ၀ဂေတြ ရေနမိတယ္ဗ်ာ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ရဲ႕ သမုိင္းေၾကာင္းေတြကို ဖတ္မွတ္ၿပီး သင္ခန္းစာယူဖုိ႔ အေရးႀကီးတာပဲဗ်။ ေရွ႕က လူႀကီးေတြရဲ႕ ေကာင္းတဲ့ အစဥ္အလာေတြကို ထိန္း၊ မေကာင္းတဲ့ အစဥ္အလာေတြကို ပယ္ၾကမွ ေကာင္းတဲ့ အနာဂတ္ကို တည္ေဆာက္ ႏုိင္ၾကမွာေပ့ါဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ့ မိမိ ကိုယ္တုိင္လည္း ဘႀကီးဘေဘလုိ ႏုိင္ငံေရး အာဃာတ ေတြေၾကာင့္ မမွားရ ေလေအာင္၊ အသက္ႀကီး သည့္တုိင္ မပ်က္စီး ရေလေအာင္ ႏုိင္ငံေရးသီလကို ႀကိဳးစား ေစာင့္ထိန္း ေနရေၾကာင္း ပါဗ်ာ။
**ေမာင္၀ံသ **
(၂၀၁၀ခုႏွစ္၊ ေမ ၂၀ ရက္ေန႕ထုတ္ Popular New ဂ်ာနယ္က ေဆာင္းပါး ျဖစ္ပါတယ္။ )
No comments:
Post a Comment