ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္သည္ က်မ္းဂန္ႏွံ႔စပ္သေလာက္ စာခ်ဳိးေကာင္းသည္။ ေလာကုတ္ေလာကီႏွစ္လီေသာဗဟုသုတလည္း ၾကြယ္သည္။ စာ၀ါပို႔ခ်မႈ ေအာင္ျမင္သလို ေျပာစရာရွိလွ်င္ ဒိုးဒိုးေဒါက္ေဒါက္ ေျပာခ်တတ္သည္း။
ေျပာရာေဟာရာတြင္လည္း ထက္ထက္ျမက္ျမက္ ရွိသကဲ့သို႔ နာသူပရိသတ္တို႔ ရႊင္ေပ်ာ္ၾကည္ႏူးေအာင္ ေျပာေဟာတတ္ေပသည္။
တစ္ေန႔ေသာ္… ပြဲစားတစ္ဦး ဆရာေတာ့္ထံ ေရာက္လာသည္။ ဖူးေျမာ္ကန္ေတာ့သည္။
“အေရာင္းအ၀ယ္မ်ား ေကာင္းရဲ႕လား ပြဲစားႀကီးရဲ႕”
“အသင့္အတင့္ပါပဲ ဘုရား”
“လူ႔ေဘာင္မွာေနရင္ လူ႔ေဘာင္မွာ ေအာင္ျမင္ေအာင္ က်င့္၊ စီးပြားေရးေကာင္းေအာင္ ရွာရမွာပဲ ဒကာ”
“တင္ပါ့ ဘုရား”
“စီးပြားမရွာနုိင္လို႔ကေတာ့ သူတစ္ပါးမေျပာနဲ႔ ကိုယ့္မယားကေတာင္ မရုိေသခ်င္ဘူးကြယ့္”
“မိန္႔ေတာ္မူပါဦး ဘုရား”
“တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာမွာ လက္လုပ္လက္စား လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ရွိၾကတယ္။”
ဆရာေတာ္က ပံုျပင္ကို စေျပာသည္။
“ရွင္ကေတာ့ ဘာမွ မပူတတ္ဘူး။ ဒီလို ေအးတိ ေအးစက္ေနလို႔ ျဖစ္မလား။ ၾကည့္ဦး… စားရတာကလဲ တလုတ္တဆုပ္၊ မေသရံုတမယ္၊ သူမ်ား မယားေတြၾကည့္စမ္း။ ေရႊတြဲလဲ ေငြတြဲလဲနဲ႔ စားရေတာ့လဲ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္၊ ၀တ္ရတာလဲ သားသားနားနား၊ ရွင့္ယူမိတာ က်မေတာ့ မွားတာပဲ။”
မွတ္ခ်က္။ ။ ေလာကနီတိလာမိန္းမတို႔ ပ်က္စီးျခင္း အေၾကာင္းရင္းကိုးပါး။
၁။ ။ မိမိတစ္ေယာက္တည္း လွည့္လည္သြားလာေနထုိင္ျခင္း၊
၂။ ။ လင္ကို ပစ္ထားကာ မိဘေနအိမ္သြား၍ မ်ားစြာေနတတ္ျခင္း၊
၃။ ။ လူမ်ားစြာ စုေ၀းတတ္ေသာအရပ္သို႔ သြားလာထြက္၀င္တတ္ျခင္း၊
၄။ ။ ပြဲလမ္းသဘင္ အေပ်ာ္အရႊင္ လုိက္စားတတ္ျခင္း၊
၅။ ။ ေယာကၤ်ားပုဂိဳလ္တို႔ႏွင့္ ပူးကပ္ေရာ၀င္စြာ ေနတတ္ျခင္း၊
၆။ ။ အၿမဲ ျပဳဖြယ္ အလုပ္အကိုင္မရွိ ပ်င္းရိေနျခင္း၊
၇။ ။ လင္ေယာကၤ်ား အိုမင္း၍ ကာမမႈ၌ မစြမ္းနုိင္ျခင္း၊
၈။ ။ လင္ေယာကၤ်ား ၃-၄ လ ကင္း၍ ေနျခင္း၊
၉။ ။ ၀တ္စားဖြယ္ရာ ဥစၥာခ်ဳိ႕တဲ့ျခင္း၊
လင္ျဖစ္သူ ေအးသေလာက္ မိန္းမျဖစ္သူက ဆူညံ ပူညံနုိင္သည္။ အလုိေလာဘနည္းၿပီး စီးပြားေရး ျဖစ္ထြန္းေအာင္ မႀကိဳးပန္းနုိင္ေသာ ေယာကၤ်ားကို အၿမဲတေစ နိမ့္ခ်ေျပာဆိုသည္။ ရန္စကားဆုိသည္။ နုိင္လိုမင္းထက္စကား ဆုိသည္။
စီးပြားေရးအဆင္မေျပေလေလ တက်က္က်က္ ရန္ျဖစ္ေလ ျဖစ္သည္။ ၾကာေသာအခါတြင္ လင္ျဖစ္သူလည္း စိတ္ညစ္၍လာသည္။ သို႔ႏွင့္ စီးပြားရွာရန္ တနယ္တေက်းသို႔ ထြက္ခဲ့သည္။
တစ္နယ္တစ္ေက်းတြင္လည္း အလုပ္အကိုင္ အဆင္မေျပ၊ ပင္လည္း ပင္ပန္းသည္။ ငွက္ဖ်ားလည္း မိသည္။ သို႔ႏွင့္ ရြာသို႔ ျပန္ခဲ့ရေတာ့သည္။ ရြာရွိ အိမ္သို႔ ျပန္ေရာက္သည္တြင္ အိမ္ေပၚသို႔ပင္ မတက္နုိင္ဘဲ အိမ္ေရွ႕တံခါးေပါက္တြင္ပင္ လဲက်၍ ေနေလသည္။ လဲက်သံကို မယားျဖစ္သူက ၾကား၍ ထြက္လာသည္တြင္ လဲေနေသာ လင္ကို ေတြ႔သည္။
“ရွင့္ဟာကဘယ္လိုလဲ၊ ေငြရွာသြားပါဆိုတာ၊ တစ္ရပ္ တစ္ေက်းသြားၿပီး ေရာဂါရွာလာတယ္ေပါ့။ က်မေတာ့ ေသခ်င္ေတာ့တာပဲ။ ရွင့္လုပ္စာ မစားရတဲ့အျပင္ ရွင့္ေရာဂါ ကုရဦးမယ္။ အမယ္ေလး… ေဆးဖိုးကုန္ဦးေတာ့မွာပဲ… ဟီး…။ မိန္းမသားကို ဘာမွညွာတာရေကာင္းမွန္းမသိဘူး”
မိန္းမျဖစ္သူက လင္ကို မထူမေပြ႔သည္အျပင္ ခါးေထာက္ကာ၊ လက္ညွဳိးေငါက္ေငါက္ထုိးကာႏွင့္ ျမည္တြန္ေတာက္တီး၍ ေနေလသည္။ ထို႔ျပင္ လင္ကို ေက်ာ္ခြကာ ေအာက္သို႔ ဆင္းသြားေလသည္။
လင္ျဖစ္သူမွာ မိန္းမကို မေက်နပ္လွပါ။ အၾကင္နာတရားေခါင္းပါးေသာ မိန္းမကို နာၾကည္းေသာ္လည္း မိမိအေျခအေနအေၾကာင္းတရားႏွင့္ မိမိက်ိတ္မွိတ္သည္းခံ၍ ေနရေလသည္။
ထိုသို႔ႏွင့္ လင္ျဖစ္သူ က်န္းမာ၍လာသည္။ မိန္းမျဖစ္သူမွာလည္း စီးပြားရွာရန္သာ နိစၥဓူ၀ ေျပာဆိုျမည္တြန္လ်က္ရွိသည္။ လင္ျဖစ္သူလည္း နားပူ၍ လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္နယ္တစ္ေက်းသို႔ ထြက္ခဲ့ျပန္သည္။ ႀကိဳးစား၍ စီးပြားရွာသည္။ ကာလအတန္ၾကာေသာအခါ ၀ါးက်ည္ေတာက္စုဘူးႀကီး ျပည့္ေအာင္ပင္ စုနုိင္ခဲ့ေလသည္။
ရြာသို႔ ျပန္ေရာက္သည္။
ေငြမ်ားမ်ားပါလာခဲ့လွ်င္ မည္သို႔မွ် ဆက္ဆံေလမည္နည္း ဟူ၍ အကဲစမ္းခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပထမ အေခါက္တုန္းက ကဲ့သို႔ပင္ ဖ်ားေလဟန္ေဆာင္သည္။ အိမ္ေပါက္၀တြင္ပင္ လွဲခ်သည္။ တဟီးဟီး အဖ်ားတက္ခ်င္ဟန္ ေအာ္ညည္းသည္။
ဖ်ားၿပီးလဲေနေသာ လင္ကို မိန္းမက ျမင္ေတြ႔သည္။ ထံုးစံအတိုင္း ဆူညံပူညံ လုပ္သည္။ ထမင္းခ်က္ဆဲ တန္းလန္းျဖစ္၍ ထင္းကိုဆင္း၍ ယူသည္။ ယခင္ကအတုိင္းပင္ လင္ကို ေက်ာ္ခြ၍ ဆင္းသည္။
“ရွင့္ကို လင္ေတာ္ရတာ လူနာျပဳစုဖို႔ က်ေနတာပဲ။ ရွင္လူစြမ္းလူစမရွိလုိ႔ အိမ္မွာ ထင္းေတာင္ အလ်င္ မီမီ မရွိဘူး။”
ိုထိုသို႔ေျပာရင္း လင္ကို ခြေက်ာ္ကာ အိမ္ေပၚသို႔ တက္ျပန္သည္။ ဤတြင္ လင္ျဖစ္သူက-
“ငါက ေငြမရွာနုိင္ေပမယ့္ ေဟာဒီမွာ မင္းေလာေလာဆယ္ ထင္းဆုိက္ဖို႔ ၀ါးေတာ့ပါခဲ့တယ္။ အဲဒါ ခြဲလုိက္ေပါ့ကြာ”ဟူ၍ ေျပာရင္း ၀ါးစုဘူးကို ပစ္၍ ေပးသည္။
၀ါးစုဘူးထဲက ေငြသံ ထြက္၍လာသည္။ ၀ါးလံုးကို ယူလုိက္သည္တြင္ မ်ားစြာ ေလးလံလ်က္ရွိသည္။ မိန္းမျဖစ္သူလည္း ၀ါးလံုးမွာ ထူးျခားေနသျဖင့္ ဓားႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းခြဲၾကည့္သည္။ ေငြဒဂၤါးမ်ား ေဖြးခနဲ ထြက္က်လာသည္။ မယားျဖစ္သူ၏ မ်က္ႏွာမွာ ၀င္းပ၍ သြားသည္။ ေငြဒဂၤါးမ်ားကို သိမ္းဆည္းၿပီးေနာက္ လင္ရွိရာသို႔ ထြက္လာသည္။
မယာျဖစ္သူ၏ မ်က္ႏွာမွာ အခ်ဳိေပၚ သကာေလာင္းထားသကဲ့သို႔ ရွိသည္။ လင့္အပါးသို႔ ရိုေသစြာ ခ်ဥ္းကပ္သည္။
“ဘာလဲ ေအာက္ဆင္းမလို႔လား ေက်ာ္သြားပါ၊ ခါတိုင္းလိုပဲ ေက်ာ္ခြသြားပါ။”
“အို… မေတာ္တာဘဲ ရွင္ရယ္”
“လုပ္မေနစမ္းပါနဲပကြာ၊ ခါတုိင္းလဲ ေက်ာ္သြားေနတာပဲဟာ၊ ငါကဖ်ားေနလို႔ ထမွ မထနုိင္ဘဲ။”
“ဒီလိုမေျပာပါနဲ႔ ရွင္ရယ္။ က်မ မေက်ာ္ရဲပါဘူး ငရဲငအံုေတြႀကီးကုန္ပါ့မယ္။ သူမ်ားေတြ ျမင္ရင္လဲ မသင့္ေတာ္ပါဘူး။ လာ.. လာ က်မထူေပးပါ့မယ္။”
လင္သားေဘးမွာ ရိုရိုေသေသထိုင္၊ တယုတယေဖးမၿပီး လင္ျဖစ္သူကို အိမ္တြင္းသို႔ ကူတြဲေဖးမေခၚယူသည္။
“အဲဒါၾကည့္ေတာ့ ဒကာႀကီးေရ၊ ေငြမရွိရင္ လင္မယားအရင္းေခါက္ေခါက္ခ်င္းေတာင္ အၾကင္နာတရား မဲ့တတ္တယ္။ အရိုအေသ ကင္းတတ္တယ္။ အရြယ္ေကာင္းတုန္း တရားသျဖင့္ ေငြရေအာင္ စီးပြားတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပေတာ့။ အိမ္း… ေငြစျမင္မွ ၾကင္တတ္တယ္ဆိုတာ မေမ့နဲ႔ ဒကာ”
“မွန္လွပါ ဘုရား”
ပြဲစားႀကီးက ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ကို ရိုေသစြာ ကန္ေတာ့ၿပီးေနာက္ တရားသျဖင့္ စီးပြားရွာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကတိေပးၿပီး ထြက္ခြာ၍ သြားသည္။
ပြဲစားႀကီး၏ ရင္တြငး္က “ေငြစျမင္မွ ၾကင္တတ္သည္”ဟူေသာ စကားသံသည္ ပဲ့တင္ထပ္လ်က္ ပါရွိလာေလသည္။
** ေနဘုန္းေ၀ **
(စာခ်ဳိးအေက်ာ္ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ စြယ္စံုပံုျပင္မ်ား)
**(စာခ်ဳိးအေက်ာ္ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ စြယ္စံုပံုျပင္မ်ား)**
ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္သည္ က်မ္းဂန္ႏွံ႔စပ္သေလာက္ စာခ်ဳိးေကာင္းသည္။ ေလာကုတ္ေလာကီႏွစ္လီေသာဗဟုသုတလည္း ၾကြယ္သည္။ စာ၀ါပို႔ခ်မႈ ေအာင္ျမင္သလို ေျပာစရာရွိလွ်င္ ဒိုးဒိုးေဒါက္ေဒါက္ ေျပာခ်တတ္သည္း။
ေျပာရာေဟာရာတြင္လည္း ထက္ထက္ျမက္ျမက္ ရွိသကဲ့သို႔ နာသူပရိသတ္တို႔ ရႊင္ေပ်ာ္ၾကည္ႏူးေအာင္ ေျပာေဟာတတ္ေပသည္။
တစ္ေန႔ေသာ္… ပြဲစားတစ္ဦး ဆရာေတာ့္ထံ ေရာက္လာသည္။ ဖူးေျမာ္ကန္ေတာ့သည္။
“အေရာင္းအ၀ယ္မ်ား ေကာင္းရဲ႕လား ပြဲစားႀကီးရဲ႕”
“အသင့္အတင့္ပါပဲ ဘုရား”
“လူ႔ေဘာင္မွာေနရင္ လူ႔ေဘာင္မွာ ေအာင္ျမင္ေအာင္ က်င့္၊ စီးပြားေရးေကာင္းေအာင္ ရွာရမွာပဲ ဒကာ”
“တင္ပါ့ ဘုရား”
“စီးပြားမရွာနုိင္လို႔ကေတာ့ သူတစ္ပါးမေျပာနဲ႔ ကိုယ့္မယားကေတာင္ မရုိေသခ်င္ဘူးကြယ့္”
“မိန္႔ေတာ္မူပါဦး ဘုရား”
“တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာမွာ လက္လုပ္လက္စား လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ရွိၾကတယ္။”
ဆရာေတာ္က ပံုျပင္ကို စေျပာသည္။
“ရွင္ကေတာ့ ဘာမွ မပူတတ္ဘူး။ ဒီလို ေအးတိ ေအးစက္ေနလို႔ ျဖစ္မလား။ ၾကည့္ဦး… စားရတာကလဲ တလုတ္တဆုပ္၊ မေသရံုတမယ္၊ သူမ်ား မယားေတြၾကည့္စမ္း။ ေရႊတြဲလဲ ေငြတြဲလဲနဲ႔ စားရေတာ့လဲ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္၊ ၀တ္ရတာလဲ သားသားနားနား၊ ရွင့္ယူမိတာ က်မေတာ့ မွားတာပဲ။”
မွတ္ခ်က္။ ။ ေလာကနီတိလာမိန္းမတို႔ ပ်က္စီးျခင္း အေၾကာင္းရင္းကိုးပါး။
၁။ ။ မိမိတစ္ေယာက္တည္း လွည့္လည္သြားလာေနထုိင္ျခင္း၊
၂။ ။ လင္ကို ပစ္ထားကာ မိဘေနအိမ္သြား၍ မ်ားစြာေနတတ္ျခင္း၊
၃။ ။ လူမ်ားစြာ စုေ၀းတတ္ေသာအရပ္သို႔ သြားလာထြက္၀င္တတ္ျခင္း၊
၄။ ။ ပြဲလမ္းသဘင္ အေပ်ာ္အရႊင္ လုိက္စားတတ္ျခင္း၊
၅။ ။ ေယာကၤ်ားပုဂိဳလ္တို႔ႏွင့္ ပူးကပ္ေရာ၀င္စြာ ေနတတ္ျခင္း၊
၆။ ။ အၿမဲ ျပဳဖြယ္ အလုပ္အကိုင္မရွိ ပ်င္းရိေနျခင္း၊
၇။ ။ လင္ေယာကၤ်ား အိုမင္း၍ ကာမမႈ၌ မစြမ္းနုိင္ျခင္း၊
၈။ ။ လင္ေယာကၤ်ား ၃-၄ လ ကင္း၍ ေနျခင္း၊
၉။ ။ ၀တ္စားဖြယ္ရာ ဥစၥာခ်ဳိ႕တဲ့ျခင္း၊
လင္ျဖစ္သူ ေအးသေလာက္ မိန္းမျဖစ္သူက ဆူညံ ပူညံနုိင္သည္။ အလုိေလာဘနည္းၿပီး စီးပြားေရး ျဖစ္ထြန္းေအာင္ မႀကိဳးပန္းနုိင္ေသာ ေယာကၤ်ားကို အၿမဲတေစ နိမ့္ခ်ေျပာဆိုသည္။ ရန္စကားဆုိသည္။ နုိင္လိုမင္းထက္စကား ဆုိသည္။
စီးပြားေရးအဆင္မေျပေလေလ တက်က္က်က္ ရန္ျဖစ္ေလ ျဖစ္သည္။ ၾကာေသာအခါတြင္ လင္ျဖစ္သူလည္း စိတ္ညစ္၍လာသည္။ သို႔ႏွင့္ စီးပြားရွာရန္ တနယ္တေက်းသို႔ ထြက္ခဲ့သည္။
တစ္နယ္တစ္ေက်းတြင္လည္း အလုပ္အကိုင္ အဆင္မေျပ၊ ပင္လည္း ပင္ပန္းသည္။ ငွက္ဖ်ားလည္း မိသည္။ သို႔ႏွင့္ ရြာသို႔ ျပန္ခဲ့ရေတာ့သည္။ ရြာရွိ အိမ္သို႔ ျပန္ေရာက္သည္တြင္ အိမ္ေပၚသို႔ပင္ မတက္နုိင္ဘဲ အိမ္ေရွ႕တံခါးေပါက္တြင္ပင္ လဲက်၍ ေနေလသည္။ လဲက်သံကို မယားျဖစ္သူက ၾကား၍ ထြက္လာသည္တြင္ လဲေနေသာ လင္ကို ေတြ႔သည္။
“ရွင့္ဟာကဘယ္လိုလဲ၊ ေငြရွာသြားပါဆိုတာ၊ တစ္ရပ္ တစ္ေက်းသြားၿပီး ေရာဂါရွာလာတယ္ေပါ့။ က်မေတာ့ ေသခ်င္ေတာ့တာပဲ။ ရွင့္လုပ္စာ မစားရတဲ့အျပင္ ရွင့္ေရာဂါ ကုရဦးမယ္။ အမယ္ေလး… ေဆးဖိုးကုန္ဦးေတာ့မွာပဲ… ဟီး…။ မိန္းမသားကို ဘာမွညွာတာရေကာင္းမွန္းမသိဘူး”
မိန္းမျဖစ္သူက လင္ကို မထူမေပြ႔သည္အျပင္ ခါးေထာက္ကာ၊ လက္ညွဳိးေငါက္ေငါက္ထုိးကာႏွင့္ ျမည္တြန္ေတာက္တီး၍ ေနေလသည္။ ထို႔ျပင္ လင္ကို ေက်ာ္ခြကာ ေအာက္သို႔ ဆင္းသြားေလသည္။
လင္ျဖစ္သူမွာ မိန္းမကို မေက်နပ္လွပါ။ အၾကင္နာတရားေခါင္းပါးေသာ မိန္းမကို နာၾကည္းေသာ္လည္း မိမိအေျခအေနအေၾကာင္းတရားႏွင့္ မိမိက်ိတ္မွိတ္သည္းခံ၍ ေနရေလသည္။
ထိုသို႔ႏွင့္ လင္ျဖစ္သူ က်န္းမာ၍လာသည္။ မိန္းမျဖစ္သူမွာလည္း စီးပြားရွာရန္သာ နိစၥဓူ၀ ေျပာဆိုျမည္တြန္လ်က္ရွိသည္။ လင္ျဖစ္သူလည္း နားပူ၍ လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္နယ္တစ္ေက်းသို႔ ထြက္ခဲ့ျပန္သည္။ ႀကိဳးစား၍ စီးပြားရွာသည္။ ကာလအတန္ၾကာေသာအခါ ၀ါးက်ည္ေတာက္စုဘူးႀကီး ျပည့္ေအာင္ပင္ စုနုိင္ခဲ့ေလသည္။
ရြာသို႔ ျပန္ေရာက္သည္။
ေငြမ်ားမ်ားပါလာခဲ့လွ်င္ မည္သို႔မွ် ဆက္ဆံေလမည္နည္း ဟူ၍ အကဲစမ္းခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပထမ အေခါက္တုန္းက ကဲ့သို႔ပင္ ဖ်ားေလဟန္ေဆာင္သည္။ အိမ္ေပါက္၀တြင္ပင္ လွဲခ်သည္။ တဟီးဟီး အဖ်ားတက္ခ်င္ဟန္ ေအာ္ညည္းသည္။
ဖ်ားၿပီးလဲေနေသာ လင္ကို မိန္းမက ျမင္ေတြ႔သည္။ ထံုးစံအတိုင္း ဆူညံပူညံ လုပ္သည္။ ထမင္းခ်က္ဆဲ တန္းလန္းျဖစ္၍ ထင္းကိုဆင္း၍ ယူသည္။ ယခင္ကအတုိင္းပင္ လင္ကို ေက်ာ္ခြ၍ ဆင္းသည္။
“ရွင့္ကို လင္ေတာ္ရတာ လူနာျပဳစုဖို႔ က်ေနတာပဲ။ ရွင္လူစြမ္းလူစမရွိလုိ႔ အိမ္မွာ ထင္းေတာင္ အလ်င္ မီမီ မရွိဘူး။”
ိုထိုသို႔ေျပာရင္း လင္ကို ခြေက်ာ္ကာ အိမ္ေပၚသို႔ တက္ျပန္သည္။ ဤတြင္ လင္ျဖစ္သူက-
“ငါက ေငြမရွာနုိင္ေပမယ့္ ေဟာဒီမွာ မင္းေလာေလာဆယ္ ထင္းဆုိက္ဖို႔ ၀ါးေတာ့ပါခဲ့တယ္။ အဲဒါ ခြဲလုိက္ေပါ့ကြာ”ဟူ၍ ေျပာရင္း ၀ါးစုဘူးကို ပစ္၍ ေပးသည္။
၀ါးစုဘူးထဲက ေငြသံ ထြက္၍လာသည္။ ၀ါးလံုးကို ယူလုိက္သည္တြင္ မ်ားစြာ ေလးလံလ်က္ရွိသည္။ မိန္းမျဖစ္သူလည္း ၀ါးလံုးမွာ ထူးျခားေနသျဖင့္ ဓားႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းခြဲၾကည့္သည္။ ေငြဒဂၤါးမ်ား ေဖြးခနဲ ထြက္က်လာသည္။ မယားျဖစ္သူ၏ မ်က္ႏွာမွာ ၀င္းပ၍ သြားသည္။ ေငြဒဂၤါးမ်ားကို သိမ္းဆည္းၿပီးေနာက္ လင္ရွိရာသို႔ ထြက္လာသည္။
မယာျဖစ္သူ၏ မ်က္ႏွာမွာ အခ်ဳိေပၚ သကာေလာင္းထားသကဲ့သို႔ ရွိသည္။ လင့္အပါးသို႔ ရိုေသစြာ ခ်ဥ္းကပ္သည္။
“ဘာလဲ ေအာက္ဆင္းမလို႔လား ေက်ာ္သြားပါ၊ ခါတိုင္းလိုပဲ ေက်ာ္ခြသြားပါ။”
“အို… မေတာ္တာဘဲ ရွင္ရယ္”
“လုပ္မေနစမ္းပါနဲပကြာ၊ ခါတုိင္းလဲ ေက်ာ္သြားေနတာပဲဟာ၊ ငါကဖ်ားေနလို႔ ထမွ မထနုိင္ဘဲ။”
“ဒီလိုမေျပာပါနဲ႔ ရွင္ရယ္။ က်မ မေက်ာ္ရဲပါဘူး ငရဲငအံုေတြႀကီးကုန္ပါ့မယ္။ သူမ်ားေတြ ျမင္ရင္လဲ မသင့္ေတာ္ပါဘူး။ လာ.. လာ က်မထူေပးပါ့မယ္။”
လင္သားေဘးမွာ ရိုရိုေသေသထိုင္၊ တယုတယေဖးမၿပီး လင္ျဖစ္သူကို အိမ္တြင္းသို႔ ကူတြဲေဖးမေခၚယူသည္။
“အဲဒါၾကည့္ေတာ့ ဒကာႀကီးေရ၊ ေငြမရွိရင္ လင္မယားအရင္းေခါက္ေခါက္ခ်င္းေတာင္ အၾကင္နာတရား မဲ့တတ္တယ္။ အရိုအေသ ကင္းတတ္တယ္။ အရြယ္ေကာင္းတုန္း တရားသျဖင့္ ေငြရေအာင္ စီးပြားတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပေတာ့။ အိမ္း… ေငြစျမင္မွ ၾကင္တတ္တယ္ဆိုတာ မေမ့နဲ႔ ဒကာ”
“မွန္လွပါ ဘုရား”
ပြဲစားႀကီးက ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ကို ရိုေသစြာ ကန္ေတာ့ၿပီးေနာက္ တရားသျဖင့္ စီးပြားရွာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကတိေပးၿပီး ထြက္ခြာ၍ သြားသည္။
ပြဲစားႀကီး၏ ရင္တြငး္က “ေငြစျမင္မွ ၾကင္တတ္သည္”ဟူေသာ စကားသံသည္ ပဲ့တင္ထပ္လ်က္ ပါရွိလာေလသည္။
** ေနဘုန္းေ၀ **
(စာခ်ဳိးအေက်ာ္ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ စြယ္စံုပံုျပင္မ်ား)
No comments:
Post a Comment