တေန ့ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဘုရားသည္ စာ၀ါပို ့ခ် ျပီးေနာက္ ေခတၱနားသည္။ကြမ္းတစ္ယာ
စားခိုက္ ဒကာ တစ္ဦး ေရာက္ရွိလာသည္။ဆရာေတာ္အား ၀တ္ျဖည့္သည္။
‘’အရွင္ ဘုရားဗုဒၥဘာသာ၀င္တိုင္း ရဲ ့ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ နိဗာန္လို ့ဆိုပါတယ္ ဘုရား ။
တပည့္ေတာ္လဲနိဗာန္ကိုပဲ ရည္စူးပါတယ္ ဘုရား ။ဒါေၾကာင့္ နိဗာန္ေရာက္ရာ ေရာက္ေၾကာင္း
ေဟာေတာ္မူ ပါဦးဘုရား’’
‘’နိဗာန္ ဆုကုိ တကယ္လိုခ်င္လား ဒကာၾကီး ။ သူသူ ငါငါ ေတာင္းတာနဲ ့ေတာင္းတာ လား”
‘’တကယ္လို ခ်င္တာပါ ဘုရား’’
‘’သားမယားစတဲ့ ေလာကီ စည္းစိမ္ေတြေကာ စြန့္လႊတ္ႏိုင္ပါ့ မလားဒကာၾကီး””
“”နိဗာန္သာ ရမယ္ဆိုရင္စြန္ ့လႊတ္ႏိုင္ပါတယ္ဘုရား””
“စဥ္းစား ျပီးမွ ေျပာ ဒကာ ၾကီး”
‘ရွင္းပါဦး ဘုရား”
“တစ္ခါက ေစ်းခ်ိဳေတာင္ မွာ ေမာင္ေအာင္ နဲ ့ ေမာင္ေဆာင္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးရွိတယ္။”
ဆရာေတာ္က ျပံဳးေတာ္မူရင္း ပံုျပင္ကိုစသည္။
ေမာင္ေအာင္ မွာ အိမ္ေထာင္မရွိ လူပ်ဳိၾကီးျဖစ္သည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနတတ္သည္။ ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္တတ္သည္။
ေမာင္ေဆာင္ မွာမူ အိမ္ေထာင္သည္ ျဖစ္သည္။တည္တံ့စြာေနတတ္သည္။စီးပြားေရးလုပ္ကိုင္
သည္။ေနပူ မိုးရြာမေရွာင္ အိမ္ေတာ္ရာ ဘုရားသို ့ နံနက္တိုင္း သြားသည္။၀တ္တက္သည္။
‘’ “ေမာင္ေဆာင္”
“ဘာလဲ ေမာင္ေအာင္”
“မင္း မနက္တိုင္း ဘုရားသြားတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ က ဘာလဲ သူငယ္ခ်င္း”
“နိဗာန္ေရာက္ခ်င္လို ့ သူငယ္ခ်င္း”
ေမာင္ေအာင္ က ေမးေလတိုင္း နိဗာန္ ေရာက္ခ်င္လို ့ ခ်ည္းေျဖသည္။
“မင္းမွာ သားနဲ ့မယားနဲ ့ စီးပြားေရးအလုပ္အကိုင္နဲ ့ နိဗာန္ ကို တကယ္သြားႏိုင္ပါ့ မလား”
ေမာင္ေအာင္ကေမးသည္။
“တကယ္ေရာက္ခ်င္လို ့ တကယ္ၾကိဳးစားတာေပါ့ ေမာင္ေအာင္”
“ေၾသာ္”
ေမာင္ေအာင္က ေမာင္ေဆာင္ကို စမ္းသပ္ရန္ဆံုး ျဖတ္လိုက္သည္။
ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္တတ္ေသာ ေမာင္ေအာင္သည္အခါအခြင့္ အေျခအေနကို စိတ္ရွည္စြာ
ေစာင့္သည္။ႏွစ္လ ခန္ ့ၾကာသြားသည္။ ေမာင္ေအာင္ဇာတ္အဖြဲ ့မွ နတ္၀တ္တန္ဆာ တစ္စံု
ငွားသည္။ ဇာတ္သူ မ်က္ႏွာေခ်မ်ား ေဖြးေနေအာင္လိမ္းသည္။ ထို ့ေနာက္ အိမ္ေတာ္ရာဘုရားထဲမွ ရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးေနာက္
တြင္ ပုန္းေနသည္။
ေမာင္ေဆာင္သည္ထံုးစံအတိုင္း ဘုရားသို ့ေရာက္လာသည္။ ဘုရားကို ရွိခိုးကန္ေတာ့သည္။
“နိဗာန္သို ့ ရက္တို တို နဲ ့ ေရာက္ရပါလို ၏ အရွင္ ဘုရား””
ေမာင္ေဆာင္က ဆုေတာင္းသည္။
“အသင္ လူသား”
ငံု ့၍ ကန္ေတာ့ေနရာမွ အသံၾကားရာသို ့ ေမာ့ၾကည့္ လိုက္မိသည္။
“ဗုေဒၥါ”
ေမာင္ေဆာင္ ဘုရားတမိသည္။
ရုပ္ပြားေတာ္ၾကီး၏ ေရွ ့တြင္ နတ္မင္းၾကီး တစ္ပါးေပၚေနသည္။
“နိဗာန္ ကို တကယ္ေရာက္လို ပါသလား အသင္လူသား”
“ေရာက္လို ေၾကာင္းပါ ဘုရား”
“ေရာက္လို ရင္ လိုက္ခဲ့ေပေတာ့ ၊ ပို ့ ေပးမယ္”
“အခု ခ်က္ခ်င္း လိုက္ရမွာ လားနတ္မင္း”
“တာ၀တိ ံသာ ဖိုးသၾကား က အသင္လူသား ကို ခ်က္ခ်င္းေခၚခဲ့ ရမယ္လို ့ အမိန့္ေတာ္ခ်လိုက္တယ္”
“ခက္ေတာ့တာပဲ နတ္မင္း ၊ သားမယား ကိုေတာင္ ႏုႈတ္မဆက္ရေတာ့ဘူးလား”
“နိဗာန္ကိုသိပ္ေရာက္ခ်င္ရင္တစ္ခါတည္းလိုက္ခဲ ့ေပေတာ့”
“သားမယားကို ႏႈုတ္ဆက္ခြင့္ျပဳပါ နတ္မင္းရယ္”
“ခက္ပါလား၊ ဒီေလာက္ႏႈတ္ဆကခ်င္ရင္ ျမန္ျမန္သြား၊ ႏႈတ္ဆက္ျပီးျပန္လာခဲ့”
နတ္မင္း ကခြင့္ျပဳသည္။ ေမာင္ေဆာင္လည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ အိမ္သို ့အျမန္ျပန္သည္။နတ္ေယာင္ေဆာင္
ထားသူ ေမာင္ေအာင္က တဟားဟား ရယ္ေမာ က်န္ရစ္သည္။
ေမာင္ေဆာင္က မယားကိုႏိႈးသည္ ။ အက်ဳိးအေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။
“ရွင္ ေတာ္ေတာ္ ကုသို လ္ထူးတာပဲ ကိုေဆာင္ ၊ ဒီအခြင့္အေရးမ်ဴိးဆိုတာ ရခဲလွပါတယ္၊ ရွင္ကလဲ
နိဗာန္ သိပ္သြားခ်င္တာ မဟုတ္လား၊ လိုက္သြားပါ”
မယားျဖစ္သူ ကလည္း ခင္ပြန္းသည္ ဆႏၵျပည့္ေစရန္ တိုက္တြန္းစကားဆိုသည္။ ေမာင္ေဆာင္မွာ
အက်ပ္ေတြ ့ေတာ့သည္။
“ဒီအခြင့္အေရး မ်ဳိး ရခဲတယ္ဆိုတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္ ့ မင္းမွာက ကေလးတစ္ဖက္၊ခ်က္
ရျပဳတ္ရ တာက တစ္ဖက္ နဲ ့။ ကသီလင္တိျဖစ္မွာေပါ့ကြာ”
“ဒါျဖင့္..”
“ေနာက္တစ္ေခါက္မွ လိုက္ေတာ့မယ္ကြာ”
“ျဖစ္ပါ့မလား ကိုေဆာင္၊ ရွင္ ့ ကို နတ္မင္းက ဘုရားက ေစာင့္ေနမွာေပါ့”
“ေစာင့္ေစာင့္ ကြာ”
ထိုေန ့မွစ၍ ေမာင္ေဆာင္သည္ အိမ္ေတာ္ရာ ဘုရားဘက္သို ့ မသြားေတာ့ေပ။
“အဲဒါပဲ ဒကာၾကီး၊ ေစ်းခ်ဳိေတာင္ က ေမာင္ေဆာင္ ကေတာ့ နတ္မင္းနဲ ့ထပ္ေတြ ့မွာစိုးလို ့၊ နတ္မင္း
နဲ ့ေတြ ့ရင္နိဗာန္သြားရမွာ စိုးလို ့ အိမ္ေတာ္ရာ ဘက္ ကို ေျခဦး မလွည့္ေတာ့ ဘူး”
“ဒီေတာ့ ဒကာၾကီး လဲ နိဗာန္ ဆုတကယ္လိုခ်င္ရင္ သားမယားနဲ ့စည္းစိမ္ေတြစြန္ ့ျပီးေတာ့ ေတာထြက္
ေပေတာ့”
“ဗန္းေမာ္ဆရာ ေတာ္ ၏ စကားဆံုးသြားသည္။”
ေမာင္ေဆာင္အေၾကာင္း နာရေသာ ဒကာၾကီးလည္း ရယ္ေမာကာ မည္သို ့မွ် စကားမဆက္ေတာ့ေပ။
**ေနဘုန္းေ၀**
**စာခ်ဳိးအေက်ာ္ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ ပံုျပင္မ်ား**
တေန ့ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဘုရားသည္ စာ၀ါပို ့ခ် ျပီးေနာက္ ေခတၱနားသည္။ကြမ္းတစ္ယာ
စားခိုက္ ဒကာ တစ္ဦး ေရာက္ရွိလာသည္။ဆရာေတာ္အား ၀တ္ျဖည့္သည္။
‘’အရွင္ ဘုရားဗုဒၥဘာသာ၀င္တိုင္း ရဲ ့ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ နိဗာန္လို ့ဆိုပါတယ္ ဘုရား ။
တပည့္ေတာ္လဲနိဗာန္ကိုပဲ ရည္စူးပါတယ္ ဘုရား ။ဒါေၾကာင့္ နိဗာန္ေရာက္ရာ ေရာက္ေၾကာင္း
ေဟာေတာ္မူ ပါဦးဘုရား’’
‘’နိဗာန္ ဆုကုိ တကယ္လိုခ်င္လား ဒကာၾကီး ။ သူသူ ငါငါ ေတာင္းတာနဲ ့ေတာင္းတာ လား”
‘’တကယ္လို ခ်င္တာပါ ဘုရား’’
‘’သားမယားစတဲ့ ေလာကီ စည္းစိမ္ေတြေကာ စြန့္လႊတ္ႏိုင္ပါ့ မလားဒကာၾကီး””
“”နိဗာန္သာ ရမယ္ဆိုရင္စြန္ ့လႊတ္ႏိုင္ပါတယ္ဘုရား””
“စဥ္းစား ျပီးမွ ေျပာ ဒကာ ၾကီး”
‘ရွင္းပါဦး ဘုရား”
“တစ္ခါက ေစ်းခ်ိဳေတာင္ မွာ ေမာင္ေအာင္ နဲ ့ ေမာင္ေဆာင္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးရွိတယ္။”
ဆရာေတာ္က ျပံဳးေတာ္မူရင္း ပံုျပင္ကိုစသည္။
ေမာင္ေအာင္ မွာ အိမ္ေထာင္မရွိ လူပ်ဳိၾကီးျဖစ္သည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနတတ္သည္။ ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္တတ္သည္။
ေမာင္ေဆာင္ မွာမူ အိမ္ေထာင္သည္ ျဖစ္သည္။တည္တံ့စြာေနတတ္သည္။စီးပြားေရးလုပ္ကိုင္
သည္။ေနပူ မိုးရြာမေရွာင္ အိမ္ေတာ္ရာ ဘုရားသို ့ နံနက္တိုင္း သြားသည္။၀တ္တက္သည္။
‘’ “ေမာင္ေဆာင္”
“ဘာလဲ ေမာင္ေအာင္”
“မင္း မနက္တိုင္း ဘုရားသြားတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ က ဘာလဲ သူငယ္ခ်င္း”
“နိဗာန္ေရာက္ခ်င္လို ့ သူငယ္ခ်င္း”
ေမာင္ေအာင္ က ေမးေလတိုင္း နိဗာန္ ေရာက္ခ်င္လို ့ ခ်ည္းေျဖသည္။
“မင္းမွာ သားနဲ ့မယားနဲ ့ စီးပြားေရးအလုပ္အကိုင္နဲ ့ နိဗာန္ ကို တကယ္သြားႏိုင္ပါ့ မလား”
ေမာင္ေအာင္ကေမးသည္။
“တကယ္ေရာက္ခ်င္လို ့ တကယ္ၾကိဳးစားတာေပါ့ ေမာင္ေအာင္”
“ေၾသာ္”
ေမာင္ေအာင္က ေမာင္ေဆာင္ကို စမ္းသပ္ရန္ဆံုး ျဖတ္လိုက္သည္။
ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္တတ္ေသာ ေမာင္ေအာင္သည္အခါအခြင့္ အေျခအေနကို စိတ္ရွည္စြာ
ေစာင့္သည္။ႏွစ္လ ခန္ ့ၾကာသြားသည္။ ေမာင္ေအာင္ဇာတ္အဖြဲ ့မွ နတ္၀တ္တန္ဆာ တစ္စံု
ငွားသည္။ ဇာတ္သူ မ်က္ႏွာေခ်မ်ား ေဖြးေနေအာင္လိမ္းသည္။ ထို ့ေနာက္ အိမ္ေတာ္ရာဘုရားထဲမွ ရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးေနာက္
တြင္ ပုန္းေနသည္။
ေမာင္ေဆာင္သည္ထံုးစံအတိုင္း ဘုရားသို ့ေရာက္လာသည္။ ဘုရားကို ရွိခိုးကန္ေတာ့သည္။
“နိဗာန္သို ့ ရက္တို တို နဲ ့ ေရာက္ရပါလို ၏ အရွင္ ဘုရား””
ေမာင္ေဆာင္က ဆုေတာင္းသည္။
“အသင္ လူသား”
ငံု ့၍ ကန္ေတာ့ေနရာမွ အသံၾကားရာသို ့ ေမာ့ၾကည့္ လိုက္မိသည္။
“ဗုေဒၥါ”
ေမာင္ေဆာင္ ဘုရားတမိသည္။
ရုပ္ပြားေတာ္ၾကီး၏ ေရွ ့တြင္ နတ္မင္းၾကီး တစ္ပါးေပၚေနသည္။
“နိဗာန္ ကို တကယ္ေရာက္လို ပါသလား အသင္လူသား”
“ေရာက္လို ေၾကာင္းပါ ဘုရား”
“ေရာက္လို ရင္ လိုက္ခဲ့ေပေတာ့ ၊ ပို ့ ေပးမယ္”
“အခု ခ်က္ခ်င္း လိုက္ရမွာ လားနတ္မင္း”
“တာ၀တိ ံသာ ဖိုးသၾကား က အသင္လူသား ကို ခ်က္ခ်င္းေခၚခဲ့ ရမယ္လို ့ အမိန့္ေတာ္ခ်လိုက္တယ္”
“ခက္ေတာ့တာပဲ နတ္မင္း ၊ သားမယား ကိုေတာင္ ႏုႈတ္မဆက္ရေတာ့ဘူးလား”
“နိဗာန္ကိုသိပ္ေရာက္ခ်င္ရင္တစ္ခါတည္းလိုက္ခဲ ့ေပေတာ့”
“သားမယားကို ႏႈုတ္ဆက္ခြင့္ျပဳပါ နတ္မင္းရယ္”
“ခက္ပါလား၊ ဒီေလာက္ႏႈတ္ဆကခ်င္ရင္ ျမန္ျမန္သြား၊ ႏႈတ္ဆက္ျပီးျပန္လာခဲ့”
နတ္မင္း ကခြင့္ျပဳသည္။ ေမာင္ေဆာင္လည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ အိမ္သို ့အျမန္ျပန္သည္။နတ္ေယာင္ေဆာင္
ထားသူ ေမာင္ေအာင္က တဟားဟား ရယ္ေမာ က်န္ရစ္သည္။
ေမာင္ေဆာင္က မယားကိုႏိႈးသည္ ။ အက်ဳိးအေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။
“ရွင္ ေတာ္ေတာ္ ကုသို လ္ထူးတာပဲ ကိုေဆာင္ ၊ ဒီအခြင့္အေရးမ်ဴိးဆိုတာ ရခဲလွပါတယ္၊ ရွင္ကလဲ
နိဗာန္ သိပ္သြားခ်င္တာ မဟုတ္လား၊ လိုက္သြားပါ”
မယားျဖစ္သူ ကလည္း ခင္ပြန္းသည္ ဆႏၵျပည့္ေစရန္ တိုက္တြန္းစကားဆိုသည္။ ေမာင္ေဆာင္မွာ
အက်ပ္ေတြ ့ေတာ့သည္။
“ဒီအခြင့္အေရး မ်ဳိး ရခဲတယ္ဆိုတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္ ့ မင္းမွာက ကေလးတစ္ဖက္၊ခ်က္
ရျပဳတ္ရ တာက တစ္ဖက္ နဲ ့။ ကသီလင္တိျဖစ္မွာေပါ့ကြာ”
“ဒါျဖင့္..”
“ေနာက္တစ္ေခါက္မွ လိုက္ေတာ့မယ္ကြာ”
“ျဖစ္ပါ့မလား ကိုေဆာင္၊ ရွင္ ့ ကို နတ္မင္းက ဘုရားက ေစာင့္ေနမွာေပါ့”
“ေစာင့္ေစာင့္ ကြာ”
ထိုေန ့မွစ၍ ေမာင္ေဆာင္သည္ အိမ္ေတာ္ရာ ဘုရားဘက္သို ့ မသြားေတာ့ေပ။
“အဲဒါပဲ ဒကာၾကီး၊ ေစ်းခ်ဳိေတာင္ က ေမာင္ေဆာင္ ကေတာ့ နတ္မင္းနဲ ့ထပ္ေတြ ့မွာစိုးလို ့၊ နတ္မင္း
နဲ ့ေတြ ့ရင္နိဗာန္သြားရမွာ စိုးလို ့ အိမ္ေတာ္ရာ ဘက္ ကို ေျခဦး မလွည့္ေတာ့ ဘူး”
“ဒီေတာ့ ဒကာၾကီး လဲ နိဗာန္ ဆုတကယ္လိုခ်င္ရင္ သားမယားနဲ ့စည္းစိမ္ေတြစြန္ ့ျပီးေတာ့ ေတာထြက္
ေပေတာ့”
“ဗန္းေမာ္ဆရာ ေတာ္ ၏ စကားဆံုးသြားသည္။”
ေမာင္ေဆာင္အေၾကာင္း နာရေသာ ဒကာၾကီးလည္း ရယ္ေမာကာ မည္သို ့မွ် စကားမဆက္ေတာ့ေပ။
**ေနဘုန္းေ၀**
No comments:
Post a Comment