ထိုေန႔မနက္မွာ ေဆာင္းဦးေပါက္စ အျခားရက္မ်ားကဲ႔သို႔ပင္ ရာသီဥတုက သာယာေနပါသည္။ ကြၽန္မေအာက္ထပ္ဆင္းခြင္းမရပါ။ ေျခေထာက္မ်ားေဖာေယာင္ေန၍ သိတ္လႈပ္လႈပ္ရွားရွားမေနသင္႔ဟု ေမေမက အေၾကာင္းျပေလသည္။ အမွန္တကယ္တြင္လည္းကြ်န္မ ကိုယ္၀န္ေန႔ေစ႔လေစ႔ျဖစ္ေနေသာေၾကာင္႔ သိပ္လႈပ္ရွားႏုိင္စြမ္းမရွိပါ။
မနက္စာစားရန္ျပင္ဆင္ေနစဥ္ အမဂၤလာသတင္းကို သယ္ေဆာင္လာသူမွာ ကြ်န္မညီမေလး တစ္၀မ္းကဲြတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။“‘မမေလး.......ဘၾကီးဆုံးျပီ”ဟုေလွကားထစ္ေပၚသို႔ အေျပးတက္ရင္းငိုသံပါပါ ႏွင္႔ေျပာသည္။ ကြၽန္မ ေအာက္ထပ္သို႔ ဘယ္လိုနည္းျဖင္႔ ေရာက္လာသည္မသိပါ။
ဖခင္၏ ရုပ္ကလာပ္ကို၀န္းရံကာ ကြၽန္မတို႔အတန္ၾကာျငိမ္သက္္ေနၾကသည္။သိတ္မၾကာခင္ေလးမွာပဲ က်ြန္မတို႔ စကားစီးခ်င္း ထိုးၾကသည္။စကားမ်ားရန္ျဖစ္ျခင္းမဟုတ္ပါပဲ စီးခ်င္းထိုးတက္ၾကေလ႔ရိွသည္မွာ ကြၽန္မဖခင္မွအစျပဳ၍ မိသားစုဓေလ့ပင္ ျဖစ္ေနပါ၏ ။
“ကိစၥမရိွဘူး။ ဘယ္သူမွမေခၚလဲ တကၠစီစီးျပီးလိုက္မယ္။ ကြ်န္မကို ဘယ္သူမွတားလို႔ မရဘူး”
ရင္ထဲမွာဆို႔ႏွင္႔လြန္းသျဖင္႔ စကားဆံုးေအာင္ပင္ ကြ်န္မ မေျပာႏုိင္ေတာ႔ပါ။ သို႔ရာတြင္ ကြ်န္မမငိုပါ။
ထို႔ေနာက္ ေဖ႔ေဖ႔႐ုပ္ကလာပ္အတြက္ျပင္ဆင္ျခင္း၊နာေရးသတင္းထည့္ရန္စီစဥ္ျခင္းတို႔ျဖင္႔ ကြ်န္မ၏စကားကို အားလံုး ဥေပကၡာ ျပဳထားလိုက္ၾကသည္ ။ညပိုင္း ေမေမႏွင္႔ကြ်န္မႏွစ္ဦးတည္းရွိေသာ အခ်ိန္က်မွ ေမေမကေဖ်ာင္းဖ်လာသည္။
“သမီးရယ္.......သမီးကကိုယ္၀န္ေန႔ေစ႔လေစ႔ၾကီးနဲ႕ သခၤ်ဳိင္းေျမနင္းတဲ႔အခ်ိန္ မေတာ္တဆေခ်ာ္လဲမိရင္မေကာင္းဘူး၊ ေဖ႔ေဖရဲ႔ ေနာက္ဆံုးခရီးကိုလိုက္ပို႔ျခင္း မပို႔ျခင္းထက္ ေဖေဖရွိစဥ္မွာတာ၀န္ေက်ခဲ႔ျခင္းကပိုအေရးၾကီးပါတယ္၊ေမေမ့ေျပာစကားနားေထာင္ပါ” ဟုေျပာသည္။
ထိုခဏအခ်ိန္အတြင္းမွုာ ေဖေဖဆံုးျပီးပထမဦးဆံံုးအၾကိမ္ မငိုပါဘဲႏွင္႔မ်က္ရည္မ်ားပါးျပင္သို႔ လိွမ္႔ဆင္းက်လာပါသည္။
မိခင္ကို ခ်စ္ရသည္႔အခ်က္မ်ားတြင္ ထိုအခ်က္လည္းပါ၀င္ေလသည္။ ကြၽန္မ၏မိခင္သည္ ကာလေဒသကိုၾကည့္၍ ကြၽန္မတို႔အား စကားေျပာဆိုတတ္ျခင္းပင္။
သို႔ျဖင္႔ ေဖေဖ႔ရုပ္ကလာပ္အားမီးသျဂိဳလ္သည္႔ေန႔တြင္ နာေရးကားမ်ားထြက္ခြာသြားသည္႔အခ်ိန္မွစ၍ က်ြန္မသည္အိမ္တြင္ ပရိတ္တရားေတာ္မ်ားကို ရြတ္ဖတ္ သရဇၩာယ္ေနပါေတာ႔သည္။ ကြၽန္မ ေၾကးစည္ထု၊အမွ်ေ၀ျပီးအတန္ငယ္အၾကာတြင္ ေဖေဖ႔ရုပ္ကလာပ္ကိုေကာင္းမြန္စြာသျဂိဳလ္ျပီးစီးသြားေၾကာင္း ေမေမ႔ဆီမွ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားလာသည္။
ထိုအခိုက္အတန္႔တြင္ ကြၽန္မ၏ ခါးေအာက္ပိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ ၌ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ နာက်င္ လာေသာေၾကာင္႔ ပက္လက္ကုလားထိုင္ ေပၚတြင္ ေခတၲမီွရင္း ေဖေဖမဆံုးခင္အေျခအေနကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိပါသည္။
ေဆးရံုေပၚတြင္ ဆရာ၀န္ၾကီးမ်ားႏွင္႔ တီးတိုးစကားေျပာဆိုျပီးေသာအခါ မမၾကီးက ေဖေဖ႔ကို အိမ္ျပန္ေခၚဖို႔ ဆံုးျဖတ္သည္။
မမၾကီးမွ ေဖေဖ႔အား စကားစပ်ဳိးရန္ နိဒါန္းရွာေနစဥ္....
“သမီး ေဖေဖ႔ကို ဆရာ၀န္ေတြက လက္ေလွ်ာ႔လိုက္ျပီလား၊ ‘ဒါဆိုျပန္မယ္ေလ”
ေျပာေျပာဆိုဆိုပင္ ထထိုင္ရန္ ၾကိဳးပမ္းစဥ္ မမၾကီးႏွင္႔ မမလတ္ကတဲြထိိိိန္းေပးရေလသည္။ ညေန အေတာ္ေႏွာင္းပိုင္းေလာက္
တြင္ အိမ္သို႔ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ေဖေဖအေတာ္ကေလးႏြမ္းနယ္ေနပါျပီ။
အိပ္ရာထက္တြင္ လဲေလ်ာင္းေနေသာ ကြၽန္မ၏ဖခင္မွာ ေရာဂါ၏ ဖိစီးႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ေၾကာင္႔ အလြန္အမင္းေမာပန္းေန၏ ။ ေသမင္းမွဖခင္၏ အသက္ကို ႏုတ္ယူရန္ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းေနေလျပီ ။ သို႔ရာတြင္ သတိမျပယ္ေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ တစ္စံုတစ္ရာကို ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားသည္႔ ပံုစံရွိေနေသာ ေဖေဖ့ကို မ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင္႔ၾကည္႔ ေနေသာ မမၾကီးကသိရွိေနသည္။
ညဥ္႔ဦးပိုင္းသို႕ ေရာက္ရိွခ်ိန္တြင္ ေဖေဖမွ မမၾကီးကို စကားေျပာဖို႔ ၾကိဳးစားသည္။
‘ “သမီး..... ဆုေတာင္းျပည္႔ေက်ာင္းတိုက္က ဆရာေတာ္သြားပင္႔ေခ်၊ ေဖေဖ သကၤန္းကပ္ခ်င္တယ္” ဟု ေဖ်ာ႔ေတာ႔ေသာ ေလသံျဖင္႔ဆို၏ ။
ကြၽန္မတို႔ သိတတ္စအရြယ္မွစ၍ အိမ္ရိွဘုရားစဥ္တြင္ သကၤန္းပရိကၡရာတစ္မ်ိဳးမ်ိဳး အျမဲရိွေနေလ႔ရွိသည္မွာ ဖခင္၏ သံဃာေတာ္မ်ားအား ပံ႔သကူ လွဴဒါန္းေလ့ရွိေသာ အေလ့အက်င္႔ေၾကာင္႔ပင္ ။
ေသမင္းတံခါး၀သို႔ေရာက္ရိွေနသည္ကို သိရိွေနသူတစ္ဦး၏ “သတိ” ရိွမႈကို ကြၽန္မအ႔ံၾသခ်ီးမြမ္းမိေသာေၾကာင္႔ ကြၽန္မ၏ ဖခင္တစ္ဦးအေနျဖင္႔ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ လူသားတစ္ဦး၏ စိတ္ဓါတ္ၾကံ႔ခိုင္မႈႏွင္႔ သတိရိွမႈတို႔ကို ေလးစားမိေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း ဖခင္၏ ခုတင္ေျခရင္းမွေန၍ ကန္ေတာ့ပူေဇာ္မိပါ၏။
ဆရာေတာ္ေရာက္ရွိလာေသာအခါတြင္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနေသာဖခင္ၾကီးမွ သကၤန္းပရိကၡရာႏွင့္ ၀တၲဳေငြမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ ကပ္လႈပါသည္။ ဆရာေတာ္မွ “အဘိနာ၀ ကရဏ၀ေသနတရား”ကို စတင္ေဟာေျပာ၏။ တရားမွာတိုတိုရွင္းျဖစ္၍ ဖခင္မွာ ျငိမ္သက္စြာ နားေထာင္ေနပါသည္။
“ဒကာၾကီ း ......... ဒကာၾကီး အခုအခ်ိန္မွာ အာသႏၷကံႏွစ္မ်ုိဳးရိွတဲ႔အနက္မွာ ကုသိုလ္အာသႏၷကံဟုုေခၚတြင္တဲ႔ ကံကိုရရွိျပီးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကံရဲ႔အက်ိဳးေက်းဇူးေၾကာင္႔ ေနာင္ဘ၀မွာ ကုသိုလ္အက်ိဳးေပးထက္သန္မွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ဒကာၾကီး အခုလက္ရိွျပဳတဲ႔ကုသိုလ္ႏွင္႔ ယခင္႔ယခင္ကျပဳတဲ႔ကုသိုလ္မ်ားကို ျပန္ေအာက္ေမ႔ျပီးအမွ်ေ၀ပါ” ဟုဆရာေတာ္မွ မိန္႔ၾကားပါသည္။
(စာၾကြင္း) ကုသိုလ္အာသႏၷကံ = ေသခါနီးဆဲဆဲျပဳသည္႔ကံ
အဘိနာ၀ ကရဏ၀ေသန = ျပဳျပီးသားကုသိုလ္ကို အသစ္ျပဳသကဲ႔သို႔ထင္ျမင္လာေစရန္ ေဟာေျပာျခင္း။ ထို႔ေနာက္ဖခင္ၾကီးသည္ ခုတင္ေပၚတြင္ မ်က္စိမိွတ္၍ ျငိမ္သက္စြာလဲေလ်ာင္းေနသည္မွာ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ပိုင္း ဘ၀ကူး
ေျပာင္းသြားသည္အထိပင္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ကြၽန္မသည္ဖခင္၏ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္က စိုးရိမ္ပူပန္ေနရပါသည္။ ေရာဂါ
အေျခအေနကို စတင္သိရွိခ်ိန္မွစ၍ပင္။
ကြၽန္မ၏ဖခင္သည္ ပညာေတာ္ေသာ၊အေတြးအေခၚေကာင္းေသာသူတစ္ဦးျဖစ္၍ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ ေဒါသၾကီးေသာ၊ ေခါင္း
မာေသာ၊ အေျခအေနႏွင္႔ လိုက္ေလွ်ာညီေထြေအာင္ မေနေသာပုဂိၢဳလ္ျဖစ္ေနေလသည္။
ထို႔ျပင္ ကြၽန္မအားက်အထင္ၾကီးေသာ၊ ကြၽန္မႏွင္႔မသင္႕ျမတ္ေသာသူလည္းျဖစ္၏။
ဖခင္ကို အားက်အထင္ၾကီးစီတ္ျဖင္႔ ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ႔ရာ တစ္ေန႔တြင္ ႏုိင္ငံျခားတကၠသိုလ္ တစ္ခုမွေျဖဆို ေအာင္ျမင္လာ
ေသာ ေအာင္လတ္မွတ္ကို တီဗီြၾကည္႔ေနေသာ ဖခင္ေရွ႔တြင္ျပရာ.......
‘ “ဘာဂုဏ္ထူးမွမပါပဲနဲ႔”ဟုေျပာ၍ ကြ်န္္မ၏ေအာင္လတ္မွတ္ကိုပစ္ခ်ဖူးသကဲ႔သို႔ တစ္ခ်ိန္တြင္ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွပညာသင္ျပီးျပန္လာ
ဗသာ ကြ်န္မကိုေလဆိပ္တြင္ တခမ္းတနားလာၾကိဳ၍ ဂုဏ္ျပဳေသာပုဂိၢဳလ္လည္းျဖစ္ေပ၏။
ဖခင္ၾကီး ရက္လည္ျပီးရက္လည္ျပီးသည္႔ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္အၾကာတြင္ ကြ်န္မ၏သားဦးေလးကို ေအာင္ျမင္စြာ
ေမြးဖြားခဲ႔ပါသည္။တပ္မေတာ္အရာရိွျဖစ္ေသာ ကြ်န္မခင္ပြန္းမွာ ေရွ႔တန္းေရာက္ရိွေန၍ မီးဖြားခ်ိန္တြင္ရိွမေနေခ်။ ကြ်န္မကိုခဲြစိတ္
ေမြးဖြားရန္ျပင္ဆင္ေနသည္႔အခ်ိန္တြင္ အထူးတလည္တုန္လႈပ္ျခင္းမျဖစ္မိပါ။ က်ြန္မတြင္ဘ၀ႏွင္႔ယွဥ္၍ရရိွထားေသာ ေလာကဓံကို
ၾက႔ံၾကံ႔ခံႏိုင္မည္႔ “သတိတရား” တစ္ခုကို ေတြ႔ရိွထားျပီးျဖစ္ပါသည္။
က်ြန္မတို႔သည္လူ႔ေလာကသံသရာတြင္ က်င္လည္ေနၾကရပါဦးမည္။ အသက္ရွင္ေနထိုင္ေရးအတြက္ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားၾကရဦးမည္။ မည္သည္႔အခ်ိန္ကာလတြင္ မည္သို႔မည္ပံု “ေသျခင္းတရား”ႏွင္႔ ေတြ႔ဆံုရမည္ကို မမွန္းဆႏိုင္ေခ်။ ေသမင္းႏွင္႔ ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႔လာသည္႔
အခ်ိန္၌ မိမိ၏ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ႔ေသာ ေကာင္းမႈ႔ကုသိုလ္မ်ားကိုျဖစ္ေစ၊ ေကာင္းမႈ႔တစ္ခုကို ျပဳလုပ္ရန္ျဖစ္ေစ “သတိ” ရၾကရမည္ဆိုလွ်င္ျဖင္႔ ေနာင္သံသရာ ဘ၀ကူးေကာင္းေစရန္ အေထာက္အပံ႔ျဖစ္မည္ဟု ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦးအေနျဖင္႔ ေလးနက္စြာ ယံုၾကည္မိပါသည္။
( ေခတ္သစ္အိႏိၵၵယသမိုင္း၊ခမာ၊ျပင္သစ္သမၼတရွားလ္ဒဂိုလ္၊ေမာင္႔ဘက္တန္၏ အတၲဳပၸတိၲ၊ ဗစ္တာဟူးဂိုး၏ ဘ၀ႏွင္႔ ကဗ်ာမ်ား၊ သီရိသူ႔ျမတ္စြာ မတ္မြာဇယ္ေကသီ အစရိွေသာ ဘာသာျပန္စာေပ၊ ေဆာင္းပါး၊ကဗ်ာမ်ားကို ေရးသားျပဳစုထုတ္ေ၀ခဲ႔ေသာ အႏႈိင္းမ႔ဲေက်းဇူးရွင္ဖခင္ျပင္သစ္ဘာသာဆရာ ဦးေအာင္႔ျမင္႔(တကၠသိုလ္ေမာင္ေဇယ်ာ)ယခင္ႏုိင္ငံျခားဘာသာသိပံၸၸ၏ ႏွစ္ႏွစ္ျပည္႔ အမွတ ္တရေရးသားထားေသာ) လျပည္႔၀န္းမဂၢဇင္း-၂၀၀၇ေဖေဖၚ၀ါရီလတြင္ ေဖာ္ျပထားေသာေဆာင္းပါးကိုျပန္လည္ခံစားတင္ျပပါသည္။
**သတိုးသူဇာေအာင္**
ထိုေန႔.......။
ထိုေန႔မနက္မွာ ေဆာင္းဦးေပါက္စ အျခားရက္မ်ားကဲ႔သို႔ပင္ ရာသီဥတုက သာယာေနပါသည္။ ကြၽန္မေအာက္ထပ္ဆင္းခြင္းမရပါ။ ေျခေထာက္မ်ားေဖာေယာင္ေန၍ သိတ္လႈပ္လႈပ္ရွားရွားမေနသင္႔ဟု ေမေမက အေၾကာင္းျပေလသည္။ အမွန္တကယ္တြင္လည္းကြ်န္မ ကိုယ္၀န္ေန႔ေစ႔လေစ႔ျဖစ္ေနေသာေၾကာင္႔ သိပ္လႈပ္ရွားႏုိင္စြမ္းမရွိပါ။
မနက္စာစားရန္ျပင္ဆင္ေနစဥ္ အမဂၤလာသတင္းကို သယ္ေဆာင္လာသူမွာ ကြ်န္မညီမေလး တစ္၀မ္းကဲြတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။“‘မမေလး.......ဘၾကီးဆုံးျပီ”ဟုေလွကားထစ္ေပၚသို႔ အေျပးတက္ရင္းငိုသံပါပါ ႏွင္႔ေျပာသည္။ ကြၽန္မ ေအာက္ထပ္သို႔ ဘယ္လိုနည္းျဖင္႔ ေရာက္လာသည္မသိပါ။
ဖခင္၏ ရုပ္ကလာပ္ကို၀န္းရံကာ ကြၽန္မတို႔အတန္ၾကာျငိမ္သက္္ေနၾကသည္။သိတ္မၾကာခင္ေလးမွာပဲ က်ြန္မတို႔ စကားစီးခ်င္း ထိုးၾကသည္။စကားမ်ားရန္ျဖစ္ျခင္းမဟုတ္ပါပဲ စီးခ်င္းထိုးတက္ၾကေလ႔ရိွသည္မွာ ကြၽန္မဖခင္မွအစျပဳ၍ မိသားစုဓေလ့ပင္ ျဖစ္ေနပါ၏ ။
“ကိစၥမရိွဘူး။ ဘယ္သူမွမေခၚလဲ တကၠစီစီးျပီးလိုက္မယ္။ ကြ်န္မကို ဘယ္သူမွတားလို႔ မရဘူး”
ရင္ထဲမွာဆို႔ႏွင္႔လြန္းသျဖင္႔ စကားဆံုးေအာင္ပင္ ကြ်န္မ မေျပာႏုိင္ေတာ႔ပါ။ သို႔ရာတြင္ ကြ်န္မမငိုပါ။
ထို႔ေနာက္ ေဖ႔ေဖ႔႐ုပ္ကလာပ္အတြက္ျပင္ဆင္ျခင္း၊နာေရးသတင္းထည့္ရန္စီစဥ္ျခင္းတို႔ျဖင္႔ ကြ်န္မ၏စကားကို အားလံုး ဥေပကၡာ ျပဳထားလိုက္ၾကသည္ ။ညပိုင္း ေမေမႏွင္႔ကြ်န္မႏွစ္ဦးတည္းရွိေသာ အခ်ိန္က်မွ ေမေမကေဖ်ာင္းဖ်လာသည္။
“သမီးရယ္.......သမီးကကိုယ္၀န္ေန႔ေစ႔လေစ႔ၾကီးနဲ႕ သခၤ်ဳိင္းေျမနင္းတဲ႔အခ်ိန္ မေတာ္တဆေခ်ာ္လဲမိရင္မေကာင္းဘူး၊ ေဖ႔ေဖရဲ႔ ေနာက္ဆံုးခရီးကိုလိုက္ပို႔ျခင္း မပို႔ျခင္းထက္ ေဖေဖရွိစဥ္မွာတာ၀န္ေက်ခဲ႔ျခင္းကပိုအေရးၾကီးပါတယ္၊ေမေမ့ေျပာစကားနားေထာင္ပါ” ဟုေျပာသည္။
ထိုခဏအခ်ိန္အတြင္းမွုာ ေဖေဖဆံုးျပီးပထမဦးဆံံုးအၾကိမ္ မငိုပါဘဲႏွင္႔မ်က္ရည္မ်ားပါးျပင္သို႔ လိွမ္႔ဆင္းက်လာပါသည္။
မိခင္ကို ခ်စ္ရသည္႔အခ်က္မ်ားတြင္ ထိုအခ်က္လည္းပါ၀င္ေလသည္။ ကြၽန္မ၏မိခင္သည္ ကာလေဒသကိုၾကည့္၍ ကြၽန္မတို႔အား စကားေျပာဆိုတတ္ျခင္းပင္။
သို႔ျဖင္႔ ေဖေဖ႔ရုပ္ကလာပ္အားမီးသျဂိဳလ္သည္႔ေန႔တြင္ နာေရးကားမ်ားထြက္ခြာသြားသည္႔အခ်ိန္မွစ၍ က်ြန္မသည္အိမ္တြင္ ပရိတ္တရားေတာ္မ်ားကို ရြတ္ဖတ္ သရဇၩာယ္ေနပါေတာ႔သည္။ ကြၽန္မ ေၾကးစည္ထု၊အမွ်ေ၀ျပီးအတန္ငယ္အၾကာတြင္ ေဖေဖ႔ရုပ္ကလာပ္ကိုေကာင္းမြန္စြာသျဂိဳလ္ျပီးစီးသြားေၾကာင္း ေမေမ႔ဆီမွ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားလာသည္။
ထိုအခိုက္အတန္႔တြင္ ကြၽန္မ၏ ခါးေအာက္ပိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ ၌ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ နာက်င္ လာေသာေၾကာင္႔ ပက္လက္ကုလားထိုင္ ေပၚတြင္ ေခတၲမီွရင္း ေဖေဖမဆံုးခင္အေျခအေနကို ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိပါသည္။
ေဆးရံုေပၚတြင္ ဆရာ၀န္ၾကီးမ်ားႏွင္႔ တီးတိုးစကားေျပာဆိုျပီးေသာအခါ မမၾကီးက ေဖေဖ႔ကို အိမ္ျပန္ေခၚဖို႔ ဆံုးျဖတ္သည္။
မမၾကီးမွ ေဖေဖ႔အား စကားစပ်ဳိးရန္ နိဒါန္းရွာေနစဥ္....
“သမီး ေဖေဖ႔ကို ဆရာ၀န္ေတြက လက္ေလွ်ာ႔လိုက္ျပီလား၊ ‘ဒါဆိုျပန္မယ္ေလ”
ေျပာေျပာဆိုဆိုပင္ ထထိုင္ရန္ ၾကိဳးပမ္းစဥ္ မမၾကီးႏွင္႔ မမလတ္ကတဲြထိိိိန္းေပးရေလသည္။ ညေန အေတာ္ေႏွာင္းပိုင္းေလာက္
တြင္ အိမ္သို႔ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ေဖေဖအေတာ္ကေလးႏြမ္းနယ္ေနပါျပီ။
အိပ္ရာထက္တြင္ လဲေလ်ာင္းေနေသာ ကြၽန္မ၏ဖခင္မွာ ေရာဂါ၏ ဖိစီးႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ေၾကာင္႔ အလြန္အမင္းေမာပန္းေန၏ ။ ေသမင္းမွဖခင္၏ အသက္ကို ႏုတ္ယူရန္ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းေနေလျပီ ။ သို႔ရာတြင္ သတိမျပယ္ေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ တစ္စံုတစ္ရာကို ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားသည္႔ ပံုစံရွိေနေသာ ေဖေဖ့ကို မ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင္႔ၾကည္႔ ေနေသာ မမၾကီးကသိရွိေနသည္။
ညဥ္႔ဦးပိုင္းသို႕ ေရာက္ရိွခ်ိန္တြင္ ေဖေဖမွ မမၾကီးကို စကားေျပာဖို႔ ၾကိဳးစားသည္။
‘ “သမီး..... ဆုေတာင္းျပည္႔ေက်ာင္းတိုက္က ဆရာေတာ္သြားပင္႔ေခ်၊ ေဖေဖ သကၤန္းကပ္ခ်င္တယ္” ဟု ေဖ်ာ႔ေတာ႔ေသာ ေလသံျဖင္႔ဆို၏ ။
ကြၽန္မတို႔ သိတတ္စအရြယ္မွစ၍ အိမ္ရိွဘုရားစဥ္တြင္ သကၤန္းပရိကၡရာတစ္မ်ိဳးမ်ိဳး အျမဲရိွေနေလ႔ရွိသည္မွာ ဖခင္၏ သံဃာေတာ္မ်ားအား ပံ႔သကူ လွဴဒါန္းေလ့ရွိေသာ အေလ့အက်င္႔ေၾကာင္႔ပင္ ။
ေသမင္းတံခါး၀သို႔ေရာက္ရိွေနသည္ကို သိရိွေနသူတစ္ဦး၏ “သတိ” ရိွမႈကို ကြၽန္မအ႔ံၾသခ်ီးမြမ္းမိေသာေၾကာင္႔ ကြၽန္မ၏ ဖခင္တစ္ဦးအေနျဖင္႔ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ လူသားတစ္ဦး၏ စိတ္ဓါတ္ၾကံ႔ခိုင္မႈႏွင္႔ သတိရိွမႈတို႔ကို ေလးစားမိေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း ဖခင္၏ ခုတင္ေျခရင္းမွေန၍ ကန္ေတာ့ပူေဇာ္မိပါ၏။
ဆရာေတာ္ေရာက္ရွိလာေသာအခါတြင္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနေသာဖခင္ၾကီးမွ သကၤန္းပရိကၡရာႏွင့္ ၀တၲဳေငြမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ ကပ္လႈပါသည္။ ဆရာေတာ္မွ “အဘိနာ၀ ကရဏ၀ေသနတရား”ကို စတင္ေဟာေျပာ၏။ တရားမွာတိုတိုရွင္းျဖစ္၍ ဖခင္မွာ ျငိမ္သက္စြာ နားေထာင္ေနပါသည္။
“ဒကာၾကီ း ......... ဒကာၾကီး အခုအခ်ိန္မွာ အာသႏၷကံႏွစ္မ်ုိဳးရိွတဲ႔အနက္မွာ ကုသိုလ္အာသႏၷကံဟုုေခၚတြင္တဲ႔ ကံကိုရရွိျပီးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကံရဲ႔အက်ိဳးေက်းဇူးေၾကာင္႔ ေနာင္ဘ၀မွာ ကုသိုလ္အက်ိဳးေပးထက္သန္မွာ ျဖစ္ပါတယ္၊ဒကာၾကီး အခုလက္ရိွျပဳတဲ႔ကုသိုလ္ႏွင္႔ ယခင္႔ယခင္ကျပဳတဲ႔ကုသိုလ္မ်ားကို ျပန္ေအာက္ေမ႔ျပီးအမွ်ေ၀ပါ” ဟုဆရာေတာ္မွ မိန္႔ၾကားပါသည္။
(စာၾကြင္း) ကုသိုလ္အာသႏၷကံ = ေသခါနီးဆဲဆဲျပဳသည္႔ကံ
အဘိနာ၀ ကရဏ၀ေသန = ျပဳျပီးသားကုသိုလ္ကို အသစ္ျပဳသကဲ႔သို႔ထင္ျမင္လာေစရန္ ေဟာေျပာျခင္း။ ထို႔ေနာက္ဖခင္ၾကီးသည္ ခုတင္ေပၚတြင္ မ်က္စိမိွတ္၍ ျငိမ္သက္စြာလဲေလ်ာင္းေနသည္မွာ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ပိုင္း ဘ၀ကူး
ေျပာင္းသြားသည္အထိပင္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ကြၽန္မသည္ဖခင္၏ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္က စိုးရိမ္ပူပန္ေနရပါသည္။ ေရာဂါ
အေျခအေနကို စတင္သိရွိခ်ိန္မွစ၍ပင္။
ကြၽန္မ၏ဖခင္သည္ ပညာေတာ္ေသာ၊အေတြးအေခၚေကာင္းေသာသူတစ္ဦးျဖစ္၍ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ ေဒါသၾကီးေသာ၊ ေခါင္း
မာေသာ၊ အေျခအေနႏွင္႔ လိုက္ေလွ်ာညီေထြေအာင္ မေနေသာပုဂိၢဳလ္ျဖစ္ေနေလသည္။
ထို႔ျပင္ ကြၽန္မအားက်အထင္ၾကီးေသာ၊ ကြၽန္မႏွင္႔မသင္႕ျမတ္ေသာသူလည္းျဖစ္၏။
ဖခင္ကို အားက်အထင္ၾကီးစီတ္ျဖင္႔ ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ႔ရာ တစ္ေန႔တြင္ ႏုိင္ငံျခားတကၠသိုလ္ တစ္ခုမွေျဖဆို ေအာင္ျမင္လာ
ေသာ ေအာင္လတ္မွတ္ကို တီဗီြၾကည္႔ေနေသာ ဖခင္ေရွ႔တြင္ျပရာ.......
‘ “ဘာဂုဏ္ထူးမွမပါပဲနဲ႔”ဟုေျပာ၍ ကြ်န္္မ၏ေအာင္လတ္မွတ္ကိုပစ္ခ်ဖူးသကဲ႔သို႔ တစ္ခ်ိန္တြင္ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွပညာသင္ျပီးျပန္လာ
ဗသာ ကြ်န္မကိုေလဆိပ္တြင္ တခမ္းတနားလာၾကိဳ၍ ဂုဏ္ျပဳေသာပုဂိၢဳလ္လည္းျဖစ္ေပ၏။
ဖခင္ၾကီး ရက္လည္ျပီးရက္လည္ျပီးသည္႔ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္အၾကာတြင္ ကြ်န္မ၏သားဦးေလးကို ေအာင္ျမင္စြာ
ေမြးဖြားခဲ႔ပါသည္။တပ္မေတာ္အရာရိွျဖစ္ေသာ ကြ်န္မခင္ပြန္းမွာ ေရွ႔တန္းေရာက္ရိွေန၍ မီးဖြားခ်ိန္တြင္ရိွမေနေခ်။ ကြ်န္မကိုခဲြစိတ္
ေမြးဖြားရန္ျပင္ဆင္ေနသည္႔အခ်ိန္တြင္ အထူးတလည္တုန္လႈပ္ျခင္းမျဖစ္မိပါ။ က်ြန္မတြင္ဘ၀ႏွင္႔ယွဥ္၍ရရိွထားေသာ ေလာကဓံကို
ၾက႔ံၾကံ႔ခံႏိုင္မည္႔ “သတိတရား” တစ္ခုကို ေတြ႔ရိွထားျပီးျဖစ္ပါသည္။
က်ြန္မတို႔သည္လူ႔ေလာကသံသရာတြင္ က်င္လည္ေနၾကရပါဦးမည္။ အသက္ရွင္ေနထိုင္ေရးအတြက္ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားၾကရဦးမည္။ မည္သည္႔အခ်ိန္ကာလတြင္ မည္သို႔မည္ပံု “ေသျခင္းတရား”ႏွင္႔ ေတြ႔ဆံုရမည္ကို မမွန္းဆႏိုင္ေခ်။ ေသမင္းႏွင္႔ ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႔လာသည္႔
အခ်ိန္၌ မိမိ၏ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ႔ေသာ ေကာင္းမႈ႔ကုသိုလ္မ်ားကိုျဖစ္ေစ၊ ေကာင္းမႈ႔တစ္ခုကို ျပဳလုပ္ရန္ျဖစ္ေစ “သတိ” ရၾကရမည္ဆိုလွ်င္ျဖင္႔ ေနာင္သံသရာ ဘ၀ကူးေကာင္းေစရန္ အေထာက္အပံ႔ျဖစ္မည္ဟု ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦးအေနျဖင္႔ ေလးနက္စြာ ယံုၾကည္မိပါသည္။
( ေခတ္သစ္အိႏိၵၵယသမိုင္း၊ခမာ၊ျပင္သစ္သမၼတရွားလ္ဒဂိုလ္၊ေမာင္႔ဘက္တန္၏ အတၲဳပၸတိၲ၊ ဗစ္တာဟူးဂိုး၏ ဘ၀ႏွင္႔ ကဗ်ာမ်ား၊ သီရိသူ႔ျမတ္စြာ မတ္မြာဇယ္ေကသီ အစရိွေသာ ဘာသာျပန္စာေပ၊ ေဆာင္းပါး၊ကဗ်ာမ်ားကို ေရးသားျပဳစုထုတ္ေ၀ခဲ႔ေသာ အႏႈိင္းမ႔ဲေက်းဇူးရွင္ဖခင္ျပင္သစ္ဘာသာဆရာ ဦးေအာင္႔ျမင္႔(တကၠသိုလ္ေမာင္ေဇယ်ာ)ယခင္ႏုိင္ငံျခားဘာသာသိပံၸၸ၏ ႏွစ္ႏွစ္ျပည္႔ အမွတ ္တရေရးသားထားေသာ) လျပည္႔၀န္းမဂၢဇင္း-၂၀၀၇ေဖေဖၚ၀ါရီလတြင္ ေဖာ္ျပထားေသာေဆာင္းပါးကိုျပန္လည္ခံစားတင္ျပပါသည္။
**သတိုးသူဇာေအာင္**
No comments:
Post a Comment