ယေန႔ ကိုရီးယား ဇာတ္ကားမ်ား ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေခတ္စားၿပီး လူႀကိဳက္ မ်ားေနတာ ေတြ႔ရေတာ့ ေခတ္ေဟာင္း ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္မ်ားကို သတိရပါတယ္။
ေခတ္ေဟာင္း ဆိုတာမွာ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ႐ိုက္တဲ့ ကားမ်ားကို ဆုိလိုတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးမွ ေမြးတာဆုိေတာ့ စစ္မျဖစ္မီက ႐ုပ္ရွင္ ကားမ်ားကို မမီပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ စစ္မျဖစ္မီက ႐ိုက္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားေဟာင္းမ်ားကို ျမန္မာ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားက ျပန္ျပလုိ႔ တခ်ဳိ႕တေလေတာ့ ၾကည့္ဖူးတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကလည္း နယ္႐ုပ္ရွင္ ႐ုံေတြမွာ စစ္မျဖစ္မီက ကားေတြ ျပန္ျပတာ ၾကည့္ဖူးတယ္။
အသံတိတ္ ဇာတ္ကားေဟာင္းေတြကိုေတာင္ တစ္ခါတစ္ရံ ျပန္ျပလုိ႔ ၾကည့္ဖူးတယ္။ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးစ အခ်ိန္ကေတာ့ အသံတိတ္ အဆုိေတာ္ လက္က်န္ေတြကလည္း ရွိေသးေတာ့ အသံတိတ္ ကားေတြ ျပန္ျပရင္ ေရွးက အတုိင္းပဲ တီး၀ုိင္းနဲ႔ ဇာတ္ကားကို ပုိ႔ေပး ႏုိင္ေသးတာကိုး။ ေနာက္ေတာ့ အသံ တိတ္ကားေတြ လုံးလုံး ေပ်ာက္သြားတယ္။ အသံထြက္ ကားေတြဟာ စစ္မျဖစ္ခင္ ကတည္းက ေပၚေပါက္ ေခတ္စားေနပါၿပီ။
အဓိက ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ေခတ္ေဟာင္း ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္ကားမ်ားဟာ ယေန႔ေခတ္ ကိုရီးယား ဇာတ္ကားမ်ား ေကာင္းသလုိ ေကာင္းခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းပါ။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိေတာ့ ဟုိတုန္းက ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္ကားေတြဟာ မင္းသား၊ မင္းသမီး တစ္ဦး ေကာင္းထားၿပီး ႐ိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဇာတ္ပုိ႔ဇာတ္ရံ ေကာင္းႀကီးေတြနဲ႔ သိုင္း၀ုိင္းၿပီး ႐ိုက္ေတာ့ ယေန႔ ကိုရီးယားကားမ်ား ေကာင္းသလုိ ေကာင္းတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သိမီသေလာက္ ဇာတ္ပုိ႔ ဇာတ္ရံႀကီးေတြ အေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။ ဇာတ္ပုိ႔ႀကီးေတြဟာ ၀ါရင့္ ပညာရွင္ႀကီးေတြ ဆုိေတာ့ ေတာ္႐ုံမင္းသား၊ မင္းသမီးငယ္ေလးေတြ ဆုိရင္ သူတုိ႔က သယ္ပိုး ေဖးမၿပီး ဇာတ္ကို သ႐ုပ္ေဆာင္ သြားႏုိင္တယ္။
ဇာတ္ပုိ႔ ဇာတ္ရံႀကီးမ်ား အျဖစ္နဲ႔ တစ္သက္လုံး ခုိင္ခိုင္မာမာ အသက္ေမြး သြားၾကတာပါ။ ဇာတ္ပုိ႔ႀကီး ေဒၚဂ်မ္းစိန္ ဆုိရင္ ႐ုပ္ရွင္သက္ အလြန္ ရွည္ခဲ့ပါတယ္။ နာမည္ရင္းက ေဒၚေစာရင္၊ ေအ၀မ္း ႐ုပ္ရွင္ လက္စြဲေပါ့။ ဟုိ-စစ္မျဖစ္ခင္ ကတည္းက ႐ုပ္ရွင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ လုပ္လာတာ။ စစ္ၿပီးေတာ့လည္း ဆက္ၿပီး အလုပ္ လုပ္ေနတာပဲ။ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးစ ေခတ္မွာ ႐ိုက္တဲ့ ရတနာပုံ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ ဆုိရင္ ၀တ္လုံေတာ္ရ ေမာင္ထြန္းျမတ္ရဲ႕ အစ္မႀကီး ေနရာက သ႐ုပ္ေဆာင္ ခဲ့တာေပါ့။ ေမာင္ကုိ ဂ႐ုစုိက္တဲ့ ခ်စ္တဲ့ အပ်ဳိႀကီး အခန္းက သ႐ုပ္ေဆာင္တာ အလြန္ပီျပင္ လွပါတယ္။
မမထားနဲ႔ အပါ ဆုိတဲ့ ဇာတ္ကားမွာေတာ့ သားကိုခ်စ္တဲ့ မိခင္ ေနရာက သ႐ုပ္ ေဆာင္ေတာ့လည္း ေကာင္းတာပါပဲ။ ဒီကားဟာ ဟို-စစ္မျဖစ္မီကေတာ့ ေမာင္တင္ေမာင္၊ ေမရွင္တုိ႔ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ျမားနတ္ေမာင္ ဆုိတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားပါ။ စစ္ၿပီးလုိ႔ ျပန္႐ိုက္ေတာ့ ၫြန္႔၀င္းနဲ႔ ျမင့္ျမင့္ခင္ သ႐ုပ္ေဆာင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က မမထားနဲ႔ အပါ ကုိေတာ့ မီပါတယ္။ ဒီကားမွာ ေဒၚဂ်မ္းစိန္ကုိ သူ႔ရဲ႕ခင္ပြန္းက အလြန္ခ်စ္လုိ႔ သူေျပာသမွ်စကား မွန္တယ္ဆုိၿပီး “မေစာေျပာတာ မွန္တယ္” ဆိုတဲ့ စကား အသုံးေလးဟာ အရပ္ထဲမွာ ေခတ္စားခဲ့ပါတယ္။
ဦးသုခ ႐ိုက္တဲ့ ဘ၀ သံသရာ ဇာတ္ကားထဲမွာလည္း အေဒၚ ေနရာက ပါ၀င္ သ႐ုပ္ေဆာင္တာ ေကာင္းတာပါပဲ။ ဦးသုခနဲ႔ ေမသစ္က ေမာင္ႏွမ အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္တယ္။ ေမာင္ႏွမၾကားမွာ ၀င္ၿပီး ေျပာရဆုိရတဲ့ အခန္းေတြဟာ သ႐ုပ္ ပီျပင္လွပါတယ္။ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူ ထမင္းစား၀ုိင္းမွာ ေမာင္က ႏွမကို ၾကက္အသည္းေလး ထည့္ေပးလုိက္၊ ႏွမက မစားရက္လုိ႔ ေမာင္ကို ျပန္ထည့္ေပးလုိက္။ ေမာင္က ႏွမကို ျပန္ထည့္ေပးလုိက္ လုပ္ေနတုန္း ေဒၚဂ်မ္းစိန္က ၾကားကယူၿပီး “ငါပဲ စားလုိက္မယ္ကြယ္”ဆုိတဲ့ အခန္း ဟာ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ၾကားက အခ်စ္ကို စိတ္ထိခုိက္ သြားေစတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္မႈပါ။ ေဒၚဂ်မ္းစိန္ဟာ ဇာတ္ကား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သ႐ုပ္ ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္သက္ အလြန္ရွည္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာ၀ုိင္း၀ုိင္း ျဖဴျဖဴခံ့ခံ့ႀကီး အလြန္ က်က္သေရ ရွိတာကိုး။ မင္းကေတာ္ႀကီး အခန္းက သ႐ုပ္ေဆာင္ေတာ့လည္း ေကာင္းတာပဲ။ ဆင္းရဲတဲ့ အခန္းက သ႐ုပ္ ေဆာင္ေတာ့လည္း ပီျပင္တာပဲ။ တကယ့္ကို ဇာတ္ပုိ႔ေကာင္းတဲ့ မင္းသမီးႀကီး တစ္ဦးပါ။
ေနာက္ ဇာတ္ပို႔ဇာတ္ရံ မင္းသမီးႀကီး တစ္ဦးကေတာ့ ေဒၚျမေလးပါ။ ေဒၚျမေလး က မိန္းမၾကမ္း ေနရာက သ႐ုပ္ေဆာင္ ရတာ မ်ားတယ္။ ဟို-စစ္မျဖစ္မီကေတာ့ မိန္းမၾကမ္း ျမေလးလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ လူၾကမ္း လွေမာင္ႀကီးနဲ႔ အတြဲ အလြန္ညီတယ္။ ပိန္ပိန္ပါးပါးပဲ။ သူ႔အသံက တစ္ဘာသာပဲ။ ႏွာသံေလးနဲ႔။ ေအ၀မ္းက ႐ိုက္တဲ့ ရတနာပုံ ဇာတ္ကားမွာလည္း ပါတာေပါ့။ ပြဲၾကည့္ ပရိသတ္ အလြန္အျမင္ ကတ္ၿပီး မုန္းေလာက္ ေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ႏိုင္ပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီး ေနာက္ပိုင္းေခတ္မွာ စုန္းတေစၧ နတ္သမုိင္းကားေတြ ေခတ္စားခဲ့ ဖူးတယ္။ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္ေလာက္ကေပါ့။ စုန္းတေစၧ ကားေတြမွာ ဆိုရင္ ေဒၚျမေလးက ကေ၀မႀကီး ေနရာက အျမဲတမ္း သ႐ုပ္ေဆာင္ ဘြဲ႔ကို ကန္ထ႐ိုက္ ယူထားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ကေ၀မႀကီး ေနရာက သူပဲ အျမဲတမ္း သ႐ုပ္ေဆာင္တာေပါ့။ သူနဲ႔ ကေ၀မႀကီး စ႐ိုက္ကလည္း တယ္ၿပီး လမိုင္းကပ္တာကိုး။ ေနာင္ေတာ့ အသက္အရြယ္ ရလာလုိ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ပိုင္းမွာ ဟာသ ေနရာကို လုိင္းေျပာင္း သြားတယ္။
ေအ၀မ္း႐ုပ္ရွင္က ႐ိုက္တဲ့ ႏွစ္ႁမႊာအသည္း ႐ုပ္ရွင္ကားမွာ ဆုိရင္ စႏၵာႏွစ္ ကုိယ္ခြဲကို ဇာတ္ပုိ႔ၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ သြားခဲ့တာ မေမ့ႏိုင္ေအာင္ပါဘဲ။ အဲဒီ ဇာတ္ကားမွာ သူ႔ရဲ႕လက္သုံးစကား ျဖစ္တဲ့ “ေျပာကို မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး”ဆုိတဲ့ ပြဲက် စကားလုံး ကေလးဟာ အရပ္ထဲမွာကို ပ်ံ႕သြားပါတယ္။ မင္းသား၊ မင္းသမီးကို အလြန္ဇာတ္ပုိ႔ ေကာင္းတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ေကာင္းႀကီးေတြပါ။
ဟို-စစ္မျဖစ္မီက ခင္ေမာင္ရင္နဲ႔ ေမေမ၀င္း ပါတဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ ကားမွာ ဆုိရင္ မိန္းမၾကမ္း မသိန္းရင္က ဇာတ္ပို႔ေကာင္းတဲ့ မိန္းမၾကမ္း တစ္ေယာက္ပါ။
မသိန္းရင္က မ်က္ႏွာ အမူအရာ ေကာင္းတယ္။ မ်က္လုံးေလး ေစြၾကည့္ၿပီး တစ္ပါးသူကို မလုိတမာ လုပ္တဲ့ အခန္းဆုိ သိပ္ေကာင္းတာေပါ့။ သူနဲ႔ အတြဲလူၾကမ္း ရာမဆုိတာလည္း ေတာ္တာပဲ။ ေဒၚဖြားႏွစ္ မိန္းမလည္ သိန္းႂကြယ္တုိ႔လည္း မသိန္းရင္နဲ႔ မိန္းမၾကမ္း အတြဲေတြေပါ့။ ေဒၚဖြားႏွစ္က သူတုိ႔ အထဲမွာ အသက္နည္းနည္း ပိုႀကီးတယ္။ မ်က္မွန္ႀကီး တပ္ၿပီး အတင္းေျပာတဲ့ အခန္း၊ တစ္ပါးသူကို မတရားၾကံတဲ့ အခန္းေတြမွာ ပရိသတ္က ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္း ေကာ္ဆဲေလာက္ ေအာင္ ေတာ္ၾကပါတယ္။
စစ္ၿပီးဒီဘက္ ပိုင္းမွာ ေဒၚဖြားႏွစ္ႀကီး ျပဇာတ္ေတြထဲ မွာပါေသးတယ္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ေခတ္မွာ ႐ိုက္တဲ့႐ုပ္ရွင္ေတြမွာ လူၾကမ္း သိမ္းေမာင္ႀကီးလည္း ေကာင္းတာပဲ။ ေနာင္ေတာ့ လူႀကီး သ႐ုပ္ေဆာင္ ဦးသိမ္း ေမာင္ရယ္လုိ႔ ျဖစ္သြားတယ္။ စကား ေျပာေသာ အသည္းႏွလုံး ဇာတ္ကားမွာ ဆုိရင္ ၾကည္ၾကည္ေဌးနဲ႔ အၿပိဳင္ေကာင္းတာ။ မိဘ ေမတၱာကို ပရိသတ္ မ်က္ရည္ က်ေလာက္ေအာင္ အေျပာေကာင္း၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေကာင္းလုိ႔ အကယ္ဒမီေတာင္ ရသြားတာပဲ။ ဒါ႐ိုက္တာက ဦးသုခပါ။ ဟုိ-စစ္မျဖစ္မီကေတာ့ အသံ တိတ္ ႐ုပ္ရွင္ေခတ္မွာ ၿမိဳင္ရာဇာ ဖုိးေစာႀကီး ဆုိတာလည္း အလြန္ေတာ္တဲ့ လူၾကမ္း သ႐ုပ္ေဆာင္ပဲ။ ျမဂႏိုင္ ဇာတ္ ကားမွာ ပါတာေပါ့။ အသံတိတ္ေခတ္ ကေတာ့ အသံ မပါလုိ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ အပိုင္းမွာ အမူအရာေတြဟာ ပိုပိုမိုမုိ သ႐ုပ္ေဆာင ရတာကလား။ အသံထြက္ ေခတ္ေရာက္ေတာ့မွ ႐ုပ္ရွင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေတြရဲ႕ အမူအရာေတြဟာ သဘာ၀ ဘက္ကို ေတာ္ေတာ္ ေရာက္လာရတာပါ။ ဇာတ္ပို႔ဇာတ္ရံ ဆုိတဲ့အတုိင္း ဇာတ္ကို ေကာင္းေအာင္၊ ဇာတ္လုိက္မင္းသား မင္းသမီးကို သ႐ုပ္ေဆာင္ကြက္ ပီျပင္ေအာင္ ပို႔ေပးႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းနဲ႔ ျပည့္စုံတဲ့ ဇာတ္ရံႀကီးေတြပါ။
လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာ ထြက္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္ကားေတြဟာ အရည္အေသြး တုိးတက္လာပါတယ္။ လူၾကမ္းေတြကလည္း လူၾကမ္း ဆုိေပမယ့္ သဘာ၀ က်ေအာင္ အလြမ္းအေဆြး ေတြကို ပီျပင္ေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ႏုိင္လာပါတယ္။ လူၾကမ္း သ႐ုပ္ေဆာင္ ဦးေက်ာ္ေသာင္းႀကီးဆုိလည္း ေတာ္ တာပါပဲ။ ေျဖေလ်ာ့ေခြ ႐ုပ္ရွင္ကားမွာ ခ်ဳိင္းေထာက္ႀကီးနဲ႔ ဒုကၡိတ အသြင္ သ႐ုပ္ေဆာင္တာ ပီျပင္လွပါတယ္။ ဆင္းရဲသား လူတန္းစား အလုပ္သမား ဘက္က သ႐ုပ္ေဆာင္မႈေတြဟာ အလြန္ ထိမိတာကလား။ မေမ့ႏုိင္ပါဘူး။ လူၾကမ္းသ႐ုပ္ေဆာင္ ဦးေက်ာက္လုံး ဆုိတာလည္း ေတာ္တာပဲ။ မႏၲေလး ႐ုပ္ရွင္ ဤလူ႔ေဘာင္တြင္ ဇာတ္ကားက စၿပီး ႐ုပ္ရွင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ျဖစ္လာတဲ့ မႏၲေလးသား တစ္ဦးပါ။ သူက်ေတာ့ ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ ေလေအးေအးေလး ေျပာၿပီး တစ္ဖက္သားကို ေခ်ာက္က်ေအာင္ လုပ္တာ။ လူၾကမ္း ဆိုေပမယ့္ အသတ္ အပုတ္ေတြ တယ္ၿပီး မမ်ားပါဘူး။ ေလနဲ႔ဟန္နဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္တာ မ်ားတယ္။ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးရဲ႕ အသံနဲ႔ ေလဟာလည္း ကြဲပါတယ္။ ကုိယ္ပုိင္ပင္ ကုိဟန္ေတြ ရွိပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္က ေတာ့ စာနယ္ဇင္းတုိ႔၊ သတင္းစာတုိ႔မွာ ရွင္လုံးတုိ႔၊ စိန္ခင္ေမာင္ရီ၊ ဦးေမာင္ ေမာင္(ရန္ကုန္)တုိ႔ကလည္း ႐ုပ္ရွင္ေ၀ဖန္ ေရးေတြ ေရးၾကတာကိုး။ ဒီေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ ကုမၸဏီေတြက သူ႔ထက္ငါ ေကာင္းေအာင္႐ိုက္တယ္။ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြက ပီျပင္ေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ၾကတယ္။ လြမ္းစရာပါ။
အမ်ဳိးသမီး ဇာတ္ပို႔ထဲက ေဒၚခင္ ၫြန္႔ဆုိလည္း အလြန္ေတာ္တဲ့ လူႀကီး သ႐ုပ္ေဆာင္ပါ။ မင္းကေတာ္ စိုး ကေတာ္ခန္း ဆုိရင္ အလြန္ဂိုက္ဆုိက္ ေကာင္းတာေပါ့။ ေရႊမ်က္မွန္ႀကီး တ၀င္း၀င္း၊ ဘီဆံထုံးႀကီးနဲ႔။ မာန ႀကီးတဲ့အခန္းမ်ဳိးေတြမွာ အလြန္ပုိင္တာ ပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေဒၚခင္ၫြန္႔ဟာ အလြမ္း အေဆြးနဲ႔ ဆင္းရဲတဲ့ အခန္းက်ေတာ့ လည္း ေတာ္ျပန္ေရာ။ ႐ႈမ၀႐ုပ္ရွင္က ႐ိုက္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာဦးေက်ာ္ရဲ႕ ရင္၀ယ္ တသိမ့္သိမ့္မွာ ေဒၚခင္ၫြန္႔ သ႐ုပ္ ေဆာင္ပုံကလည္း ထိမိလွပါတယ္။ ဒီကားမွာ ေျမးမေလး စန္းစန္းေအးက စႏၵရားတီးခ်င္တယ္ ဒါေပမဲ့ ဆင္းရဲလုိ႔ ၀ယ္မေပးႏိုင္ဘူး။ ဒီေတာ့ အဘြားျဖစ္တဲ့ ေဒၚခင္ၫြန္႔က သူ႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာႀကီး တူမေတြ အိမ္က ပတၱလားႀကီးကို ေတာင္းၿပီး ရြက္လာတယ္ေလ။ သ႐ုပ္ ေဆာင္ကြက္ ေကာင္းလြန္းလုိ႔ မ်က္စိထဲက ယေန႔ထိ မထြက္ဘူး။ ေဒၚခင္ၫြန္႔ လည္း အကယ္ဒမီ ရဖူးပါတယ္။
ေဒၚခင္ၫြန္႔ရဲ႕ ညီမ သီတာခင္ေထြးလည္း လူႀကီး သ႐ုပ္ေဆာင္ခန္းမွာ ေတာ္တဲ့ သူတစ္ဦးပါပဲ။ မႏုဆုိရင္ မိန္းမ ထိန္းအခန္းက အလြန္ ပိုင္တာေပါ့။ တစ္ခါတေလ နတ္ကေတာ္ လုပ္ရတယ္ေလ။ ေျပာမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဟိုတုန္းက ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ပုိ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြဟာ ပီပီျပင္ျပင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ႏုိင္ပါတယ္။ မင္းသား၊ မင္းသမီးကိုလည္း ပိုၿပီး ေကာင္းေအာင္ ပုိ႔ေပးႏုိင္တယ္။ ယုတ္စြအဆုံး အိမ္ေဖာ္ အိမ္ေစလုပ္တဲ့ သ႐ုပ္ ေဆာင္ေတာင္ က်ရာ ဇာတ္႐ုပ္ကို ပီျပင္ေအာင္ လုပ္သြားႏုိင္တာပဲ။ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ ကားေတြမွာပါတဲ့ လူရႊင္ေတာ္ေတြ ကလည္း ဇာတ္ကို မအီေအာင္၊ မအုိင္ေအာင္ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ သယ္ပိုးသြားႏုိင္ တယ္မို႔လား။
ဟုိ-စစ္မျဖစ္မီကေတာ့လူရႊင္ေတာ္ ေတြျဖစ္တဲ့ ေအ၀မ္း႐ုပ္ရွင္က ဖူးႀကီး၊ စုိင္တေမာ့။ (စစ္ၿပီးေတာ့ စုိင္ေလးဆုိၿပီး ေပၚလာတယ္။) ရြဲ႕ႀကီး၊ ဦးသာေဂါင္တို႔ဟာ အလြန္ေတာ္တယ္။ စစ္ၿပီးေတာ့ ခ်စ္ေမာင္၊ ျမင့္ေဖ၊ သန္းႏြဲ႕တုိ႔အတြဲဟာ အလြန္ေတာ္တယ္။ ဒါ႐ိုက္တာ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အဆင့္ေတာင္ ရွိတယ္။ ျပဇာတ္ေတြ မွာလည္း ၀င္ကၾကတာပဲ။ ၾကယ္နီ၊ မစိန္ခင္ ဆုိရင္ တကယ့္လင္မယားလား မွတ္ရေအာင္ အတြဲ ညီလွပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေဂ်ာ္လီေဆြ ဆုိတာ ေပၚလာတယ္။ သူလည္း ေကာင္းတာပဲ။ ေက်ာ္တာပဲ။ သား ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ ဇာတ္ကားမွာ ဆုိရင္ မင္းသားေက်ာ္ေဆြကို ေကာင္းေကာင္း ဇာတ္ပို႔ေပးႏုိင္တဲ့ လူရႊင္ေတာ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဟုိတုန္းက လူရႊင္ေတာ္ေတြက ပရိသတ္ကို ရယ္ေအာင္ အတင္း ကလိထုိးၿပီး ရယ္ခုိင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ သဘာ၀ ကေလးနဲ႔ ဟာသကို ေရာစြက္ၿပီး ရယ္ရေအာင္ လုပ္တာ။ ဟန္အမူအရာနဲ႔ကို ရယ္ရတာ။ သ႐ုပ္ ေဆာင္တဲ့ ေနရာမွာ ပ်ာယာခတ္ မေနဘူး။ သဘာ၀ က်က်နဲ႔ ရယ္ရတာ။
ယေန႔ ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္ေတြမွာ မင္းသား၊ မင္းသမီးကိုပဲ ဦးစားေပး ႐ိုက္ရတာမို႔လား။ ဇာတ္ပို႔၊ ဇာတ္ရံ၊ လူရႊင္ေတာ္ ဆုိတာက ျဖစ္သလုိ လုပ္ေနရေတာ့တယ္။ လူႀကီး သ႐ုပ္ေဆာင္ ဆုိရင္လည္း မင္းသမီးက်၊ မင္းသားက်ေတြက လူႀကီးခန္း ၀င္ၿပီး အေဖ၊ အေမ လုပ္ေနရေတာ့ သ႐ုပ္ေဆာင္မင္းသား၊ မင္းသမီးနဲ႔ အရြယ္ခ်င္းကလည္း သိပ္မကြာ၊ ဒီအထဲမွာ အေဖ၊ အေမ ဆုိေပမယ့္ မင္းသား၊ မင္းသမီးနဲ႔အၿပိဳင္လုိ ျခယ္သ ၀တ္ဆင္ထားေတာ့ ၾကည့္ရတာ ေပါ့ျပက္ျပက္ေပါ့။ ဟုိတုန္းက လူႀကီးခန္း သ႐ုပ္ေဆာင္ႀကီးေတြ ဆုိရင္ ခံ့ခံ့ညား ညားေပါ့။ ေအ၀မ္းက ဦးထြန္းတင္တုိ႔၊ ဦးဖုိးေသာင္းတုိ႔ ဆုိရင္ တယ္ခံ့တာကိုး။ ရတနာပုံ ဇာတ္ကားမွာ သ႐ုပ္ေဆာင္ သြားတဲ့ ဦးထြန္းတင္ ဆုိရင္ သမီး ခင္စိန္ၾကည္ကို ခ်စ္လြန္းလုိ႔ စီးပြား ပ်က္ေနတာကိုေတာင္ သမီးမသိေအာင္ ဟန္ေဆာင္ၿပီး ေနထုိင္ သြားပုံဟာ သ႐ုပ္ပီျပင္ လွပါတယ္။
ဟိုတုန္းက ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ပို႔ ဇာတ္ရံေတြ အေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာ မကုန္ေပါ့။ မွတ္မိသေရြ႕ ေျပာရတာ၊ အမ်ားႀကီး က်န္ေသးတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဓိက ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားေကာင္း တစ္ကား ျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ မင္းသား၊ မင္းသမီး တစ္ဦးေကာင္း ႐ိုက္လုိ႔ မရဘူး။ ဇာတ္ပို႔ဇာတ္ရံ ေတြ ေကာင္းမွ ျဖစ္တာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ပုိ႔ဇာတ္ရံ ေကာင္းမ်ားကို ယေန႔တုိင္ မေမ့ ႏိုင္ေၾကာင္းပါဗ်ာ။
**သစၥာေမတၱာ ကုိကိုေအာင္**
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ဩဂုတ္လ ၂၀၁၁)
ယေန႔ ကိုရီးယား ဇာတ္ကားမ်ား ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေခတ္စားၿပီး လူႀကိဳက္ မ်ားေနတာ ေတြ႔ရေတာ့ ေခတ္ေဟာင္း ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္မ်ားကို သတိရပါတယ္။
ေခတ္ေဟာင္း ဆိုတာမွာ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ႐ိုက္တဲ့ ကားမ်ားကို ဆုိလိုတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးမွ ေမြးတာဆုိေတာ့ စစ္မျဖစ္မီက ႐ုပ္ရွင္ ကားမ်ားကို မမီပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ စစ္မျဖစ္မီက ႐ိုက္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားေဟာင္းမ်ားကို ျမန္မာ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားက ျပန္ျပလုိ႔ တခ်ဳိ႕တေလေတာ့ ၾကည့္ဖူးတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကလည္း နယ္႐ုပ္ရွင္ ႐ုံေတြမွာ စစ္မျဖစ္မီက ကားေတြ ျပန္ျပတာ ၾကည့္ဖူးတယ္။
အသံတိတ္ ဇာတ္ကားေဟာင္းေတြကိုေတာင္ တစ္ခါတစ္ရံ ျပန္ျပလုိ႔ ၾကည့္ဖူးတယ္။ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးစ အခ်ိန္ကေတာ့ အသံတိတ္ အဆုိေတာ္ လက္က်န္ေတြကလည္း ရွိေသးေတာ့ အသံတိတ္ ကားေတြ ျပန္ျပရင္ ေရွးက အတုိင္းပဲ တီး၀ုိင္းနဲ႔ ဇာတ္ကားကို ပုိ႔ေပး ႏုိင္ေသးတာကိုး။ ေနာက္ေတာ့ အသံ တိတ္ကားေတြ လုံးလုံး ေပ်ာက္သြားတယ္။ အသံထြက္ ကားေတြဟာ စစ္မျဖစ္ခင္ ကတည္းက ေပၚေပါက္ ေခတ္စားေနပါၿပီ။
အဓိက ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ေခတ္ေဟာင္း ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္ကားမ်ားဟာ ယေန႔ေခတ္ ကိုရီးယား ဇာတ္ကားမ်ား ေကာင္းသလုိ ေကာင္းခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းပါ။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိေတာ့ ဟုိတုန္းက ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္ကားေတြဟာ မင္းသား၊ မင္းသမီး တစ္ဦး ေကာင္းထားၿပီး ႐ိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဇာတ္ပုိ႔ဇာတ္ရံ ေကာင္းႀကီးေတြနဲ႔ သိုင္း၀ုိင္းၿပီး ႐ိုက္ေတာ့ ယေန႔ ကိုရီးယားကားမ်ား ေကာင္းသလုိ ေကာင္းတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သိမီသေလာက္ ဇာတ္ပုိ႔ ဇာတ္ရံႀကီးေတြ အေၾကာင္း ေျပာပါရေစ။ ဇာတ္ပုိ႔ႀကီးေတြဟာ ၀ါရင့္ ပညာရွင္ႀကီးေတြ ဆုိေတာ့ ေတာ္႐ုံမင္းသား၊ မင္းသမီးငယ္ေလးေတြ ဆုိရင္ သူတုိ႔က သယ္ပိုး ေဖးမၿပီး ဇာတ္ကို သ႐ုပ္ေဆာင္ သြားႏုိင္တယ္။
ဇာတ္ပုိ႔ ဇာတ္ရံႀကီးမ်ား အျဖစ္နဲ႔ တစ္သက္လုံး ခုိင္ခိုင္မာမာ အသက္ေမြး သြားၾကတာပါ။ ဇာတ္ပုိ႔ႀကီး ေဒၚဂ်မ္းစိန္ ဆုိရင္ ႐ုပ္ရွင္သက္ အလြန္ ရွည္ခဲ့ပါတယ္။ နာမည္ရင္းက ေဒၚေစာရင္၊ ေအ၀မ္း ႐ုပ္ရွင္ လက္စြဲေပါ့။ ဟုိ-စစ္မျဖစ္ခင္ ကတည္းက ႐ုပ္ရွင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ လုပ္လာတာ။ စစ္ၿပီးေတာ့လည္း ဆက္ၿပီး အလုပ္ လုပ္ေနတာပဲ။ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးစ ေခတ္မွာ ႐ိုက္တဲ့ ရတနာပုံ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ ဆုိရင္ ၀တ္လုံေတာ္ရ ေမာင္ထြန္းျမတ္ရဲ႕ အစ္မႀကီး ေနရာက သ႐ုပ္ေဆာင္ ခဲ့တာေပါ့။ ေမာင္ကုိ ဂ႐ုစုိက္တဲ့ ခ်စ္တဲ့ အပ်ဳိႀကီး အခန္းက သ႐ုပ္ေဆာင္တာ အလြန္ပီျပင္ လွပါတယ္။
မမထားနဲ႔ အပါ ဆုိတဲ့ ဇာတ္ကားမွာေတာ့ သားကိုခ်စ္တဲ့ မိခင္ ေနရာက သ႐ုပ္ ေဆာင္ေတာ့လည္း ေကာင္းတာပါပဲ။ ဒီကားဟာ ဟို-စစ္မျဖစ္မီကေတာ့ ေမာင္တင္ေမာင္၊ ေမရွင္တုိ႔ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ျမားနတ္ေမာင္ ဆုိတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားပါ။ စစ္ၿပီးလုိ႔ ျပန္႐ိုက္ေတာ့ ၫြန္႔၀င္းနဲ႔ ျမင့္ျမင့္ခင္ သ႐ုပ္ေဆာင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က မမထားနဲ႔ အပါ ကုိေတာ့ မီပါတယ္။ ဒီကားမွာ ေဒၚဂ်မ္းစိန္ကုိ သူ႔ရဲ႕ခင္ပြန္းက အလြန္ခ်စ္လုိ႔ သူေျပာသမွ်စကား မွန္တယ္ဆုိၿပီး “မေစာေျပာတာ မွန္တယ္” ဆိုတဲ့ စကား အသုံးေလးဟာ အရပ္ထဲမွာ ေခတ္စားခဲ့ပါတယ္။
ဦးသုခ ႐ိုက္တဲ့ ဘ၀ သံသရာ ဇာတ္ကားထဲမွာလည္း အေဒၚ ေနရာက ပါ၀င္ သ႐ုပ္ေဆာင္တာ ေကာင္းတာပါပဲ။ ဦးသုခနဲ႔ ေမသစ္က ေမာင္ႏွမ အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္တယ္။ ေမာင္ႏွမၾကားမွာ ၀င္ၿပီး ေျပာရဆုိရတဲ့ အခန္းေတြဟာ သ႐ုပ္ ပီျပင္လွပါတယ္။ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူ ထမင္းစား၀ုိင္းမွာ ေမာင္က ႏွမကို ၾကက္အသည္းေလး ထည့္ေပးလုိက္၊ ႏွမက မစားရက္လုိ႔ ေမာင္ကို ျပန္ထည့္ေပးလုိက္။ ေမာင္က ႏွမကို ျပန္ထည့္ေပးလုိက္ လုပ္ေနတုန္း ေဒၚဂ်မ္းစိန္က ၾကားကယူၿပီး “ငါပဲ စားလုိက္မယ္ကြယ္”ဆုိတဲ့ အခန္း ဟာ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ၾကားက အခ်စ္ကို စိတ္ထိခုိက္ သြားေစတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္မႈပါ။ ေဒၚဂ်မ္းစိန္ဟာ ဇာတ္ကား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သ႐ုပ္ ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္သက္ အလြန္ရွည္ပါတယ္။ မ်က္ႏွာ၀ုိင္း၀ုိင္း ျဖဴျဖဴခံ့ခံ့ႀကီး အလြန္ က်က္သေရ ရွိတာကိုး။ မင္းကေတာ္ႀကီး အခန္းက သ႐ုပ္ေဆာင္ေတာ့လည္း ေကာင္းတာပဲ။ ဆင္းရဲတဲ့ အခန္းက သ႐ုပ္ ေဆာင္ေတာ့လည္း ပီျပင္တာပဲ။ တကယ့္ကို ဇာတ္ပုိ႔ေကာင္းတဲ့ မင္းသမီးႀကီး တစ္ဦးပါ။
ေနာက္ ဇာတ္ပို႔ဇာတ္ရံ မင္းသမီးႀကီး တစ္ဦးကေတာ့ ေဒၚျမေလးပါ။ ေဒၚျမေလး က မိန္းမၾကမ္း ေနရာက သ႐ုပ္ေဆာင္ ရတာ မ်ားတယ္။ ဟို-စစ္မျဖစ္မီကေတာ့ မိန္းမၾကမ္း ျမေလးလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ လူၾကမ္း လွေမာင္ႀကီးနဲ႔ အတြဲ အလြန္ညီတယ္။ ပိန္ပိန္ပါးပါးပဲ။ သူ႔အသံက တစ္ဘာသာပဲ။ ႏွာသံေလးနဲ႔။ ေအ၀မ္းက ႐ိုက္တဲ့ ရတနာပုံ ဇာတ္ကားမွာလည္း ပါတာေပါ့။ ပြဲၾကည့္ ပရိသတ္ အလြန္အျမင္ ကတ္ၿပီး မုန္းေလာက္ ေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ႏိုင္ပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရး ရၿပီး ေနာက္ပိုင္းေခတ္မွာ စုန္းတေစၧ နတ္သမုိင္းကားေတြ ေခတ္စားခဲ့ ဖူးတယ္။ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္ေလာက္ကေပါ့။ စုန္းတေစၧ ကားေတြမွာ ဆိုရင္ ေဒၚျမေလးက ကေ၀မႀကီး ေနရာက အျမဲတမ္း သ႐ုပ္ေဆာင္ ဘြဲ႔ကို ကန္ထ႐ိုက္ ယူထားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ကေ၀မႀကီး ေနရာက သူပဲ အျမဲတမ္း သ႐ုပ္ေဆာင္တာေပါ့။ သူနဲ႔ ကေ၀မႀကီး စ႐ိုက္ကလည္း တယ္ၿပီး လမိုင္းကပ္တာကိုး။ ေနာင္ေတာ့ အသက္အရြယ္ ရလာလုိ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ပိုင္းမွာ ဟာသ ေနရာကို လုိင္းေျပာင္း သြားတယ္။
ေအ၀မ္း႐ုပ္ရွင္က ႐ိုက္တဲ့ ႏွစ္ႁမႊာအသည္း ႐ုပ္ရွင္ကားမွာ ဆုိရင္ စႏၵာႏွစ္ ကုိယ္ခြဲကို ဇာတ္ပုိ႔ၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ သြားခဲ့တာ မေမ့ႏိုင္ေအာင္ပါဘဲ။ အဲဒီ ဇာတ္ကားမွာ သူ႔ရဲ႕လက္သုံးစကား ျဖစ္တဲ့ “ေျပာကို မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး”ဆုိတဲ့ ပြဲက် စကားလုံး ကေလးဟာ အရပ္ထဲမွာကို ပ်ံ႕သြားပါတယ္။ မင္းသား၊ မင္းသမီးကို အလြန္ဇာတ္ပုိ႔ ေကာင္းတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ေကာင္းႀကီးေတြပါ။
ဟို-စစ္မျဖစ္မီက ခင္ေမာင္ရင္နဲ႔ ေမေမ၀င္း ပါတဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ ကားမွာ ဆုိရင္ မိန္းမၾကမ္း မသိန္းရင္က ဇာတ္ပို႔ေကာင္းတဲ့ မိန္းမၾကမ္း တစ္ေယာက္ပါ။
မသိန္းရင္က မ်က္ႏွာ အမူအရာ ေကာင္းတယ္။ မ်က္လုံးေလး ေစြၾကည့္ၿပီး တစ္ပါးသူကို မလုိတမာ လုပ္တဲ့ အခန္းဆုိ သိပ္ေကာင္းတာေပါ့။ သူနဲ႔ အတြဲလူၾကမ္း ရာမဆုိတာလည္း ေတာ္တာပဲ။ ေဒၚဖြားႏွစ္ မိန္းမလည္ သိန္းႂကြယ္တုိ႔လည္း မသိန္းရင္နဲ႔ မိန္းမၾကမ္း အတြဲေတြေပါ့။ ေဒၚဖြားႏွစ္က သူတုိ႔ အထဲမွာ အသက္နည္းနည္း ပိုႀကီးတယ္။ မ်က္မွန္ႀကီး တပ္ၿပီး အတင္းေျပာတဲ့ အခန္း၊ တစ္ပါးသူကို မတရားၾကံတဲ့ အခန္းေတြမွာ ပရိသတ္က ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္း ေကာ္ဆဲေလာက္ ေအာင္ ေတာ္ၾကပါတယ္။
စစ္ၿပီးဒီဘက္ ပိုင္းမွာ ေဒၚဖြားႏွစ္ႀကီး ျပဇာတ္ေတြထဲ မွာပါေသးတယ္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ေခတ္မွာ ႐ိုက္တဲ့႐ုပ္ရွင္ေတြမွာ လူၾကမ္း သိမ္းေမာင္ႀကီးလည္း ေကာင္းတာပဲ။ ေနာင္ေတာ့ လူႀကီး သ႐ုပ္ေဆာင္ ဦးသိမ္း ေမာင္ရယ္လုိ႔ ျဖစ္သြားတယ္။ စကား ေျပာေသာ အသည္းႏွလုံး ဇာတ္ကားမွာ ဆုိရင္ ၾကည္ၾကည္ေဌးနဲ႔ အၿပိဳင္ေကာင္းတာ။ မိဘ ေမတၱာကို ပရိသတ္ မ်က္ရည္ က်ေလာက္ေအာင္ အေျပာေကာင္း၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေကာင္းလုိ႔ အကယ္ဒမီေတာင္ ရသြားတာပဲ။ ဒါ႐ိုက္တာက ဦးသုခပါ။ ဟုိ-စစ္မျဖစ္မီကေတာ့ အသံ တိတ္ ႐ုပ္ရွင္ေခတ္မွာ ၿမိဳင္ရာဇာ ဖုိးေစာႀကီး ဆုိတာလည္း အလြန္ေတာ္တဲ့ လူၾကမ္း သ႐ုပ္ေဆာင္ပဲ။ ျမဂႏိုင္ ဇာတ္ ကားမွာ ပါတာေပါ့။ အသံတိတ္ေခတ္ ကေတာ့ အသံ မပါလုိ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ အပိုင္းမွာ အမူအရာေတြဟာ ပိုပိုမိုမုိ သ႐ုပ္ေဆာင ရတာကလား။ အသံထြက္ ေခတ္ေရာက္ေတာ့မွ ႐ုပ္ရွင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေတြရဲ႕ အမူအရာေတြဟာ သဘာ၀ ဘက္ကို ေတာ္ေတာ္ ေရာက္လာရတာပါ။ ဇာတ္ပို႔ဇာတ္ရံ ဆုိတဲ့အတုိင္း ဇာတ္ကို ေကာင္းေအာင္၊ ဇာတ္လုိက္မင္းသား မင္းသမီးကို သ႐ုပ္ေဆာင္ကြက္ ပီျပင္ေအာင္ ပို႔ေပးႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းနဲ႔ ျပည့္စုံတဲ့ ဇာတ္ရံႀကီးေတြပါ။
လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာ ထြက္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္ကားေတြဟာ အရည္အေသြး တုိးတက္လာပါတယ္။ လူၾကမ္းေတြကလည္း လူၾကမ္း ဆုိေပမယ့္ သဘာ၀ က်ေအာင္ အလြမ္းအေဆြး ေတြကို ပီျပင္ေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ႏုိင္လာပါတယ္။ လူၾကမ္း သ႐ုပ္ေဆာင္ ဦးေက်ာ္ေသာင္းႀကီးဆုိလည္း ေတာ္ တာပါပဲ။ ေျဖေလ်ာ့ေခြ ႐ုပ္ရွင္ကားမွာ ခ်ဳိင္းေထာက္ႀကီးနဲ႔ ဒုကၡိတ အသြင္ သ႐ုပ္ေဆာင္တာ ပီျပင္လွပါတယ္။ ဆင္းရဲသား လူတန္းစား အလုပ္သမား ဘက္က သ႐ုပ္ေဆာင္မႈေတြဟာ အလြန္ ထိမိတာကလား။ မေမ့ႏုိင္ပါဘူး။ လူၾကမ္းသ႐ုပ္ေဆာင္ ဦးေက်ာက္လုံး ဆုိတာလည္း ေတာ္တာပဲ။ မႏၲေလး ႐ုပ္ရွင္ ဤလူ႔ေဘာင္တြင္ ဇာတ္ကားက စၿပီး ႐ုပ္ရွင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ျဖစ္လာတဲ့ မႏၲေလးသား တစ္ဦးပါ။ သူက်ေတာ့ ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ ေလေအးေအးေလး ေျပာၿပီး တစ္ဖက္သားကို ေခ်ာက္က်ေအာင္ လုပ္တာ။ လူၾကမ္း ဆိုေပမယ့္ အသတ္ အပုတ္ေတြ တယ္ၿပီး မမ်ားပါဘူး။ ေလနဲ႔ဟန္နဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္တာ မ်ားတယ္။ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးရဲ႕ အသံနဲ႔ ေလဟာလည္း ကြဲပါတယ္။ ကုိယ္ပုိင္ပင္ ကုိဟန္ေတြ ရွိပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္က ေတာ့ စာနယ္ဇင္းတုိ႔၊ သတင္းစာတုိ႔မွာ ရွင္လုံးတုိ႔၊ စိန္ခင္ေမာင္ရီ၊ ဦးေမာင္ ေမာင္(ရန္ကုန္)တုိ႔ကလည္း ႐ုပ္ရွင္ေ၀ဖန္ ေရးေတြ ေရးၾကတာကိုး။ ဒီေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ ကုမၸဏီေတြက သူ႔ထက္ငါ ေကာင္းေအာင္႐ိုက္တယ္။ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြက ပီျပင္ေအာင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ၾကတယ္။ လြမ္းစရာပါ။
အမ်ဳိးသမီး ဇာတ္ပို႔ထဲက ေဒၚခင္ ၫြန္႔ဆုိလည္း အလြန္ေတာ္တဲ့ လူႀကီး သ႐ုပ္ေဆာင္ပါ။ မင္းကေတာ္ စိုး ကေတာ္ခန္း ဆုိရင္ အလြန္ဂိုက္ဆုိက္ ေကာင္းတာေပါ့။ ေရႊမ်က္မွန္ႀကီး တ၀င္း၀င္း၊ ဘီဆံထုံးႀကီးနဲ႔။ မာန ႀကီးတဲ့အခန္းမ်ဳိးေတြမွာ အလြန္ပုိင္တာ ပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေဒၚခင္ၫြန္႔ဟာ အလြမ္း အေဆြးနဲ႔ ဆင္းရဲတဲ့ အခန္းက်ေတာ့ လည္း ေတာ္ျပန္ေရာ။ ႐ႈမ၀႐ုပ္ရွင္က ႐ိုက္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာဦးေက်ာ္ရဲ႕ ရင္၀ယ္ တသိမ့္သိမ့္မွာ ေဒၚခင္ၫြန္႔ သ႐ုပ္ ေဆာင္ပုံကလည္း ထိမိလွပါတယ္။ ဒီကားမွာ ေျမးမေလး စန္းစန္းေအးက စႏၵရားတီးခ်င္တယ္ ဒါေပမဲ့ ဆင္းရဲလုိ႔ ၀ယ္မေပးႏိုင္ဘူး။ ဒီေတာ့ အဘြားျဖစ္တဲ့ ေဒၚခင္ၫြန္႔က သူ႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာႀကီး တူမေတြ အိမ္က ပတၱလားႀကီးကို ေတာင္းၿပီး ရြက္လာတယ္ေလ။ သ႐ုပ္ ေဆာင္ကြက္ ေကာင္းလြန္းလုိ႔ မ်က္စိထဲက ယေန႔ထိ မထြက္ဘူး။ ေဒၚခင္ၫြန္႔ လည္း အကယ္ဒမီ ရဖူးပါတယ္။
ေဒၚခင္ၫြန္႔ရဲ႕ ညီမ သီတာခင္ေထြးလည္း လူႀကီး သ႐ုပ္ေဆာင္ခန္းမွာ ေတာ္တဲ့ သူတစ္ဦးပါပဲ။ မႏုဆုိရင္ မိန္းမ ထိန္းအခန္းက အလြန္ ပိုင္တာေပါ့။ တစ္ခါတေလ နတ္ကေတာ္ လုပ္ရတယ္ေလ။ ေျပာမယ္ ဆုိရင္ေတာ့ ဟိုတုန္းက ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ပုိ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြဟာ ပီပီျပင္ျပင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ ႏုိင္ပါတယ္။ မင္းသား၊ မင္းသမီးကိုလည္း ပိုၿပီး ေကာင္းေအာင္ ပုိ႔ေပးႏုိင္တယ္။ ယုတ္စြအဆုံး အိမ္ေဖာ္ အိမ္ေစလုပ္တဲ့ သ႐ုပ္ ေဆာင္ေတာင္ က်ရာ ဇာတ္႐ုပ္ကို ပီျပင္ေအာင္ လုပ္သြားႏုိင္တာပဲ။ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ ကားေတြမွာပါတဲ့ လူရႊင္ေတာ္ေတြ ကလည္း ဇာတ္ကို မအီေအာင္၊ မအုိင္ေအာင္ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ သယ္ပိုးသြားႏုိင္ တယ္မို႔လား။
ဟုိ-စစ္မျဖစ္မီကေတာ့လူရႊင္ေတာ္ ေတြျဖစ္တဲ့ ေအ၀မ္း႐ုပ္ရွင္က ဖူးႀကီး၊ စုိင္တေမာ့။ (စစ္ၿပီးေတာ့ စုိင္ေလးဆုိၿပီး ေပၚလာတယ္။) ရြဲ႕ႀကီး၊ ဦးသာေဂါင္တို႔ဟာ အလြန္ေတာ္တယ္။ စစ္ၿပီးေတာ့ ခ်စ္ေမာင္၊ ျမင့္ေဖ၊ သန္းႏြဲ႕တုိ႔အတြဲဟာ အလြန္ေတာ္တယ္။ ဒါ႐ိုက္တာ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အဆင့္ေတာင္ ရွိတယ္။ ျပဇာတ္ေတြ မွာလည္း ၀င္ကၾကတာပဲ။ ၾကယ္နီ၊ မစိန္ခင္ ဆုိရင္ တကယ့္လင္မယားလား မွတ္ရေအာင္ အတြဲ ညီလွပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေဂ်ာ္လီေဆြ ဆုိတာ ေပၚလာတယ္။ သူလည္း ေကာင္းတာပဲ။ ေက်ာ္တာပဲ။ သား ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ ဇာတ္ကားမွာ ဆုိရင္ မင္းသားေက်ာ္ေဆြကို ေကာင္းေကာင္း ဇာတ္ပို႔ေပးႏုိင္တဲ့ လူရႊင္ေတာ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဟုိတုန္းက လူရႊင္ေတာ္ေတြက ပရိသတ္ကို ရယ္ေအာင္ အတင္း ကလိထုိးၿပီး ရယ္ခုိင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ သဘာ၀ ကေလးနဲ႔ ဟာသကို ေရာစြက္ၿပီး ရယ္ရေအာင္ လုပ္တာ။ ဟန္အမူအရာနဲ႔ကို ရယ္ရတာ။ သ႐ုပ္ ေဆာင္တဲ့ ေနရာမွာ ပ်ာယာခတ္ မေနဘူး။ သဘာ၀ က်က်နဲ႔ ရယ္ရတာ။
ယေန႔ ျမန္မာ့ ႐ုပ္ရွင္ေတြမွာ မင္းသား၊ မင္းသမီးကိုပဲ ဦးစားေပး ႐ိုက္ရတာမို႔လား။ ဇာတ္ပို႔၊ ဇာတ္ရံ၊ လူရႊင္ေတာ္ ဆုိတာက ျဖစ္သလုိ လုပ္ေနရေတာ့တယ္။ လူႀကီး သ႐ုပ္ေဆာင္ ဆုိရင္လည္း မင္းသမီးက်၊ မင္းသားက်ေတြက လူႀကီးခန္း ၀င္ၿပီး အေဖ၊ အေမ လုပ္ေနရေတာ့ သ႐ုပ္ေဆာင္မင္းသား၊ မင္းသမီးနဲ႔ အရြယ္ခ်င္းကလည္း သိပ္မကြာ၊ ဒီအထဲမွာ အေဖ၊ အေမ ဆုိေပမယ့္ မင္းသား၊ မင္းသမီးနဲ႔အၿပိဳင္လုိ ျခယ္သ ၀တ္ဆင္ထားေတာ့ ၾကည့္ရတာ ေပါ့ျပက္ျပက္ေပါ့။ ဟုိတုန္းက လူႀကီးခန္း သ႐ုပ္ေဆာင္ႀကီးေတြ ဆုိရင္ ခံ့ခံ့ညား ညားေပါ့။ ေအ၀မ္းက ဦးထြန္းတင္တုိ႔၊ ဦးဖုိးေသာင္းတုိ႔ ဆုိရင္ တယ္ခံ့တာကိုး။ ရတနာပုံ ဇာတ္ကားမွာ သ႐ုပ္ေဆာင္ သြားတဲ့ ဦးထြန္းတင္ ဆုိရင္ သမီး ခင္စိန္ၾကည္ကို ခ်စ္လြန္းလုိ႔ စီးပြား ပ်က္ေနတာကိုေတာင္ သမီးမသိေအာင္ ဟန္ေဆာင္ၿပီး ေနထုိင္ သြားပုံဟာ သ႐ုပ္ပီျပင္ လွပါတယ္။
ဟိုတုန္းက ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ပို႔ ဇာတ္ရံေတြ အေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာ မကုန္ေပါ့။ မွတ္မိသေရြ႕ ေျပာရတာ၊ အမ်ားႀကီး က်န္ေသးတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဓိက ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားေကာင္း တစ္ကား ျဖစ္ဖုိ႔ဆုိတာ မင္းသား၊ မင္းသမီး တစ္ဦးေကာင္း ႐ိုက္လုိ႔ မရဘူး။ ဇာတ္ပို႔ဇာတ္ရံ ေတြ ေကာင္းမွ ျဖစ္တာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာ့႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ပုိ႔ဇာတ္ရံ ေကာင္းမ်ားကို ယေန႔တုိင္ မေမ့ ႏိုင္ေၾကာင္းပါဗ်ာ။
**သစၥာေမတၱာ ကုိကိုေအာင္**
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ဩဂုတ္လ ၂၀၁၁)
No comments:
Post a Comment