ေကာင္းမႈကိုယ္၌တည္ေစမင္း

> (From The king and four queens movie)

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ့ မိဖုရားေလးေယာက္ ရွိၿပီး သိပ္ကို ခ်မ္းသာႀကြယ္၀တဲ့ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါး ရွိသတဲ့။ ဘုရင္
ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕ စတုတၳေျမာက္ မိဖုရားကိုေတာ့ အခ်စ္ဆံုးျဖစ္ၿပီး အေကာင္းဆံုး၊ အႏူးညံ့ဆံုး၊ အခ်ိဳမိန္ဆံုး ဆက္ဆံ
ပါသတဲ့။ တတိယေျမာက္ မိဖုရားကိုလည္း ခ်စ္တာပါပဲ။ အိမ္နီးခ်င္း တိုင္းျပည္ေတြကိုလည္း တတိယေျမာက္
မိဖုရားကို ၾကြားေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီမိဖုရားဟာ သူ႔ကို တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ထားသြားခဲ့မွာကိုေတာ့
သူစိုးရိမ္ေနတတ္ပါတယ္။


ဒုတိယေျမာက္ မိဖုရားကို ခ်စ္တာက်ေတာ့ တစ္မ်ိဳး.. အဲဒီ မိဖုရားကို သူ႔ရဲ႕တိုင္ပင္ေဖာ္၊ တိုင္ပင္ဖက္၊ ယံုၾကည္
အားကိုရာအျဖစ္ ဘုရင္ႀကီးက မွတ္ယူတယ္။ ျပသနာေတြ ျဖစ္လာတိုင္းမွာ ဒုတိယေျမာက္ မိဖုရားနဲ႔တိုင္ပင္ေလ့
ရွိၿပီး မိဖုရားကလည္း အၿမဲကူညီ ေျဖရွင္း ေပးပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး မိဖုရားကေတာ့ဘုရင္ႀကီး အေပၚမွာ ေတာ္
ေတာ္သစၥာ ရွိပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းေတြမွာ ပါ၀င္ကိုင္တြယ္ေပးၿပီး ဘုရင္ႀကီးကိုလည္း ႏွစ္ႏွစ္
ကာကာကို ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရင္ႀကီးကေတာ့ သူ႔ကိုတစ္ျခား မိဖုရားေတြေလာက္ မခ်စ္ပါဘူး။
တစ္ရက္မွာေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ အသည္းအသန္ကို နာမက်န္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ဘ၀သက္တမ္း ကုန္ဆံုးေတာ့မွာ
ကို သိေနတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕ခ်မ္းသာႀကြယ္၀မႈေတြ၊ ဇိမ္ရွိရွိ ေနခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းကို ျပန္လည္စဥ္းစား မိၿပီး
"ငါ့မွာ မိဖုရားေလးေယာက္ ရွိတယ္.. ဒါေပမယ့္ငါေသရေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲပါလား" လို႔ေတြးမိေတာ့တယ္။
ေနာက္ေတာ့ သူကသူ႔ရဲ႕စတုတၳေျမာက္မိဖုရားကိုေခၚၿပီး ေမးလိုက္တယ္..။


"အခ်စ္ေရ.. ကိုယ္မင္းကို အခ်စ္ဆံုးပဲ ဆိုတာ မင္းသိတယ္ေနာ္..မင္းကိုေကာင္းေပ့၊ လွေပ့ဆိုတဲ့ အ၀တ္အစား
ေတြ၊ အသံုးအေဆာင္ေတြကို ခ်ီးျမွင့္ခဲ့တယ္၊ မင္းကိုလည္း ငါ အရမ္း ဂရုစိုက္ခဲ့တယ္.. မင္း ငါနဲ႔အတူတူ လိုက္
ေသႏိုင္မလား" ။ မိဖုရားက "လံုး၀ပဲ" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္ စကား တစ္လံုး တေလမွ မေျပာပဲ
လွည့္ထြက္သြားခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕အေျဖစကားဟာ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ႏွလံုးသားကို ဓါးနဲ႔မႊန္းသလိုပဲ ခံစားရေစပါတယ္။
၀မ္းနည္းသြားတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ ဒုတိယေျမာက္ မိဖုရားကို ေခၚျပန္တယ္။ "ငါဟာမင္းကို ငါ့ဘ၀နဲ႔ ခ်ီၿပီး ခ်စ္ခဲ့
တယ္။ ခုေတာ့ ငါေသရေတာ့မယ္.. မင္းငါနဲ႔တူတူ လိုက္ေသႏိုင္မလား"။ "မေသႏိုင္ပါဘူးရွင္... ဘ၀ဆိုတာ
ေကာင္းတာေတြကို ခံစားဖို႔ ျဖစ္လာတာ.. ရွင္ေသရင္ ကၽြန္မ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္မွာေပါ့" လို႔ ေျဖ
လိုက္တယ္။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ႏွလံုးသားဟာ ေအးစက္ေတာင့္တင္း သြားေလရဲ႕။
ေနာက္ေတာ့ တတိယေျမာက္ မိဖုရားကိုလည္း ေခၚလိုက္တယ္။ "ငါဟာ အျမဲတမ္းပဲ မင္းရဲ႕ အကူအညီေတြကို
ယူခဲ့တယ္.. မင္းကလည္း ျပသနာေတြကို ငါနဲ႔အတူတူရင္ဆိုင္ခဲ့တယ္။ ငါနဲ႔ တူတူ လိုက္ေသႏိုင္မလား အခ်စ္
ရယ္"။ "၀မ္းနည္းပါတယ္ရွင္.. ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မ ရွင့္ကို မကူညီႏိုင္ေတာ့ပါဘူး..အဲဒါေပမယ့္ ရွင့္ရဲ႕ အသုဘ
ကိုေတာ့ ကၽြန္မ လိုက္ပို႔ေပးပါ့မယ္.. ရွင့္ရဲ႕အုတ္ဂူဆီသို႔လည္း ကၽြန္မ လာပါ့မယ္"လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ဘုရင္
ႀကီးဟာအေတာ္ေလးကို စိတ္ဆင္းရဲသြားတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ "ကၽြန္မ ရွင္နဲ႔ အတူတူ လိုက္ေသမယ္.. ရွင္ဘယ္သြားသြားရွင့္ေနာက္က ကၽြန္မလိုက္ဖို႔ အသင့္ပါ
ပဲ" ဆိုတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခါင္းေထာင္ ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ပထမ
ဆံုးမိဖုရားကို သူ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူမဟာ အေတာ္ေလးကို ပိန္လွီးေနၿပီး ေ၀ဒနာခံစားေနရပံု ေပါက္ေန
တယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ သူမကိုေျပာလိုက္တယ္ "ငါ မင္းကို ပိုဂရုစိုက္ခဲ့သင့္တာ.. ေနာက္ ဘ၀
မွာ အခြင့္အေရးရွိမယ္ဆိုရင္ ငါ ျပန္လည္ေပးဆပ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္" လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။



ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲဗ်ာ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ ဘ၀မွာဇနီးေလးေယာက္ ရွိပါတယ္..။ စတုတၳ
ေျမာက္ ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ကိုယ္ခႏၶာပါပဲ.. သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း ေကၽြးေမြးျပဳစုခဲ့
ပါေစ.. ေသသြားတဲ့ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ထားခဲ့ရတာပါပဲ။ တတိယေျမာက္ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈ
ေတြပါ။ ကိုယ္ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာတစ္ပါးသူ လက္ထဲ ေရာက္သြားတာပဲေလ။ ဒုတိယေျမာက္ ဇနီးကေတာ့
ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕မိသားစုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။ အသက္ရွင္ေနစဥ္မွာ အနားမွာရွိၿပီး ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းခဲ့
ေကာင္းခဲ့၊ သူတို႔ေတြ ကိုယ့္အတြက္ အမ်ားဆံုး လုပ္ေပးႏိုင္တာကေတာ့ ကိုယ္ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အသုဘ
လိုက္ပို႔မယ္..ေနာက္ေတာ့ အုတ္ဂူေလးဆီ လာၾကမယ္.. ဆုေတာင္းေပးၾကမယ္။ အဲ. ပထမဆံုး ဇနီးကေတာ့
ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြရဲ႕ .. စိတ္ (ကုသိုလ္စိတ္-အကုသိုလ္စိတ္) ပဲေပါ့ဗ်ာ။ သူ တစ္ခုတည္းကသာ ေသသြားတဲ့
အခ်ိန္မွာ ကိုယ္သြားရာ ေနာက္ကိုလိုက္ႏိုင္တဲ့ သူေတြေပါ့။


အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လုပ္သင့္တာက ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္၊ စိတ္အင္အားကို ခုကတည္းက ေတာင့္တင္း
ခိုင္မာေအာင္ လုပ္ၾကဖို႔ပါပဲ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ေသခ်ိန္မွာ ဘ၀ကူးေကာင္းေအာင္ ခုကတည္းက ျပင္ဆင္
ထားသင့္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်င္လည္ရာ သံသရာမွာ သူကသာ အဓိကျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ အဆင္သင့္
နဲ႔ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေနမွာပဲေပ့ါ။




ရဲရင့္သူမ်ားဖိုရမ္ မွ ဤစာသားကို ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္..။
(မွတ္ခ်က္- အနည္းအက်ဥ္း ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ ထားပါသည္..။)

………….
ဒါကေတာ့ က်ေနာ့ရဲ႕ အျမင္ေလးပါ..
အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အေတြးေလးဟာ တကယ္ ေတြးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အရမ္းကို သံေ၀ဂရဖို႕ ေကာင္းပါတယ္။
သူေဖာ္ျပေပးသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကလည္း လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနနဲ႕ ျပန္တိုက္ၾကည့္ေတာ့
တကယ္ကို ဟုတ္ေနတာပါ။ က်ေနာ္တို႕ေတြ အခ်စ္ဆံုးလို႕ထင္ထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးဟာ တကယ္ေတာ့ေသရင္
ကိုယ္နဲ႕ ပါမလာပါဘူး..မီးရႈိ႕ျပီး ျပာ ျဖစ္သြားရတာပါ။ ဒီလိုပါပဲ.. ဥစၥာ ပစၥည္းဆိုတာလည္း အသက္ရွင္ေနတုန္း
မွာသာ ဒါငါ့ဟာ.. ဒါင့ါပစၥည္း.. ဒါငါ့ပိုက္ဆံနဲ႕ေျပာေနၾကရတာပါ။ ေသသြားရင္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႕ ပါသြားတာဆိုလို႕
ဘာဆိုဘာမွမရွိပါဘူး။ ကိုယ္မရွိတဲ့ အခ်ိန္ွမွာ တျခားသူေတြ ေ၀မွ် သံုးစြဲသြားၾကရတာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ေနာက္
တစ္ခုကေတာ့.. အရင္းႏွီးဆံုးလို႕ေျပာလို႕ရတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း မိသားစုေတြပါပဲ.. သူတို႕လည္း ေသခါနီး
အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေဘးနားကေနအသာေလးၾကည့္ျပီး.. သူေတာ့ သြားရွာျပီ..
သနားလိုက္တာ.. မခြဲႏိုင္ပါဘူး..ဒီေလာက္ပဲ ေျပာႏုိင္ၾကပါတယ္။ အတူတူ လိုက္မလားဆိုေတာ့ ႏိုး လို႔ပဲ ေျပာ
ၾကမွာပါ။


တကယ္ေတာ့.. က်ေနာ္တို႕ေတြနဲ႕ အတူတူ လိုက္လာတာဟာ က်ေနာ္တို႕ေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့ ကုသုိလ္ေတြ အကုသို
လ္ေတြပါပဲ။ ေရဗူးနဲ႕ ဖိနပ္မပါရင္ ေႏြအခါမွသိ.. ဒါနနဲ႕သီလမပါရင္ ေသခါမွသိ… တဲ့။ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာဆိုတဲ့
ကုသုိလ္တရားေတြလုပ္ဖို႕ေမ့ေနတာဟာ စိတ္ကိုပစ္ထားတာပါ။ စိတ္ကိုပစ္ထားတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေသခါနီးက်
မွ သိပါလိမ့္မယ္။ ေသခါနီးမွာ ကိုယ္နဲ႕ ႏွဖူးေတြဒူးေတြရင္ဆိုင္ရမွာက ေသမင္းပါ.. ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႕ေတြ
ဟာ ေသဖို႕အတြက္ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ျပီးျပီလဲ?.. ေနာက္ ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် စိတ္ကိုပစ္မ ထားပဲနဲ႕..ဒါန၊ သီလ၊
ဘာ၀နာဆိုတဲ့ ကုသုိလ္တရားေတြ ဘယ္ေလာက္ စုေဆာင္းမိၿပီိလဲ?..ဒီအခ်က္ေတြကို အျမဲတမ္းေမးျပီး စိတ္ကို
ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ေနရပါမယ္။ ဒါမွလည္း.. ပံုျပင္ထဲက ဘုရင္ၾကီးလို ေသခါနီးက်မွ အားကိုးစရာ
လိုက္ရွာရတဲ့ အျဖစ္က လြတ္မွာပါ။ ေသခါနီးအခ်ိန္ ကိုယ့္မွာ အားကိုးစရာမရွိရင္ စြဲမိစြဲရာစြဲျပီး ေရာက္ခ်င္တဲ့
ဘ၀ကို ေရာက္သြား ႏုိင္ပါတယ္။ ကုုသိုလ္တရား ေမ့ျပီး စိတ္ကိုပစ္ထားတယ္ ဆိုရင္ေတာ့.. အမ်ားဆံုးေရာက္
မွာကေတာ့ အပါယ္ေလးဘံုေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႕ေတြဟာ ေသခါနီးမွာဘယ္သူ႕ကိုမွ အားကိုးစရာမလို
ေအာင္ ကုသိုလ္တရားေတြ မ်ားသထက္မ်ားေအာင္ျပဳျပင္ျပီး စိတ္ကို ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းသြားဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။
ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ ပံုျပင္ထဲကဘုရင္ၾကီးလို ေနာက္တမရမိေအာင္.. ဘုရားရွင္ေဟာျပဆံုးမတဲ့ မေကာင္းမႈေရွာင္
ေကာင္းမႈေဆာင္ ျဖဴေအာင္ စိတ္ကိုထား ဆိုတဲ့စကားေလးကို လက္ကိုင္ထားျပီး စိတ္ကိုပစ္မထားပဲနဲ႕.. အျမင့္
ဆံုးကုသိုလ္ျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာ ကုသုိလ္စိတ္နဲ႕ ေသႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစား ၾကပါလို႕ဆႏၵျပဳ ေရးသား လိုက္ရပါတယ္။
က်ေနာ္လည္း ၾကိဳးစား ေနတုန္းေပါ့...။။။



**Naing Min**

(From The king and four queens movie)

ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ့ မိဖုရားေလးေယာက္ ရွိၿပီး သိပ္ကို ခ်မ္းသာႀကြယ္၀တဲ့ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါး ရွိသတဲ့။ ဘုရင္
ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕ စတုတၳေျမာက္ မိဖုရားကိုေတာ့ အခ်စ္ဆံုးျဖစ္ၿပီး အေကာင္းဆံုး၊ အႏူးညံ့ဆံုး၊ အခ်ိဳမိန္ဆံုး ဆက္ဆံ
ပါသတဲ့။ တတိယေျမာက္ မိဖုရားကိုလည္း ခ်စ္တာပါပဲ။ အိမ္နီးခ်င္း တိုင္းျပည္ေတြကိုလည္း တတိယေျမာက္
မိဖုရားကို ၾကြားေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီမိဖုရားဟာ သူ႔ကို တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ထားသြားခဲ့မွာကိုေတာ့
သူစိုးရိမ္ေနတတ္ပါတယ္။


ဒုတိယေျမာက္ မိဖုရားကို ခ်စ္တာက်ေတာ့ တစ္မ်ိဳး.. အဲဒီ မိဖုရားကို သူ႔ရဲ႕တိုင္ပင္ေဖာ္၊ တိုင္ပင္ဖက္၊ ယံုၾကည္
အားကိုရာအျဖစ္ ဘုရင္ႀကီးက မွတ္ယူတယ္။ ျပသနာေတြ ျဖစ္လာတိုင္းမွာ ဒုတိယေျမာက္ မိဖုရားနဲ႔တိုင္ပင္ေလ့
ရွိၿပီး မိဖုရားကလည္း အၿမဲကူညီ ေျဖရွင္း ေပးပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး မိဖုရားကေတာ့ဘုရင္ႀကီး အေပၚမွာ ေတာ္
ေတာ္သစၥာ ရွိပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းေတြမွာ ပါ၀င္ကိုင္တြယ္ေပးၿပီး ဘုရင္ႀကီးကိုလည္း ႏွစ္ႏွစ္
ကာကာကို ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရင္ႀကီးကေတာ့ သူ႔ကိုတစ္ျခား မိဖုရားေတြေလာက္ မခ်စ္ပါဘူး။
တစ္ရက္မွာေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ အသည္းအသန္ကို နာမက်န္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ဘ၀သက္တမ္း ကုန္ဆံုးေတာ့မွာ
ကို သိေနတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕ခ်မ္းသာႀကြယ္၀မႈေတြ၊ ဇိမ္ရွိရွိ ေနခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းကို ျပန္လည္စဥ္းစား မိၿပီး
"ငါ့မွာ မိဖုရားေလးေယာက္ ရွိတယ္.. ဒါေပမယ့္ငါေသရေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲပါလား" လို႔ေတြးမိေတာ့တယ္။
ေနာက္ေတာ့ သူကသူ႔ရဲ႕စတုတၳေျမာက္မိဖုရားကိုေခၚၿပီး ေမးလိုက္တယ္..။


"အခ်စ္ေရ.. ကိုယ္မင္းကို အခ်စ္ဆံုးပဲ ဆိုတာ မင္းသိတယ္ေနာ္..မင္းကိုေကာင္းေပ့၊ လွေပ့ဆိုတဲ့ အ၀တ္အစား
ေတြ၊ အသံုးအေဆာင္ေတြကို ခ်ီးျမွင့္ခဲ့တယ္၊ မင္းကိုလည္း ငါ အရမ္း ဂရုစိုက္ခဲ့တယ္.. မင္း ငါနဲ႔အတူတူ လိုက္
ေသႏိုင္မလား" ။ မိဖုရားက "လံုး၀ပဲ" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္ စကား တစ္လံုး တေလမွ မေျပာပဲ
လွည့္ထြက္သြားခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕အေျဖစကားဟာ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ႏွလံုးသားကို ဓါးနဲ႔မႊန္းသလိုပဲ ခံစားရေစပါတယ္။
၀မ္းနည္းသြားတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ ဒုတိယေျမာက္ မိဖုရားကို ေခၚျပန္တယ္။ "ငါဟာမင္းကို ငါ့ဘ၀နဲ႔ ခ်ီၿပီး ခ်စ္ခဲ့
တယ္။ ခုေတာ့ ငါေသရေတာ့မယ္.. မင္းငါနဲ႔တူတူ လိုက္ေသႏိုင္မလား"။ "မေသႏိုင္ပါဘူးရွင္... ဘ၀ဆိုတာ
ေကာင္းတာေတြကို ခံစားဖို႔ ျဖစ္လာတာ.. ရွင္ေသရင္ ကၽြန္မ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္မွာေပါ့" လို႔ ေျဖ
လိုက္တယ္။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ႏွလံုးသားဟာ ေအးစက္ေတာင့္တင္း သြားေလရဲ႕။
ေနာက္ေတာ့ တတိယေျမာက္ မိဖုရားကိုလည္း ေခၚလိုက္တယ္။ "ငါဟာ အျမဲတမ္းပဲ မင္းရဲ႕ အကူအညီေတြကို
ယူခဲ့တယ္.. မင္းကလည္း ျပသနာေတြကို ငါနဲ႔အတူတူရင္ဆိုင္ခဲ့တယ္။ ငါနဲ႔ တူတူ လိုက္ေသႏိုင္မလား အခ်စ္
ရယ္"။ "၀မ္းနည္းပါတယ္ရွင္.. ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မ ရွင့္ကို မကူညီႏိုင္ေတာ့ပါဘူး..အဲဒါေပမယ့္ ရွင့္ရဲ႕ အသုဘ
ကိုေတာ့ ကၽြန္မ လိုက္ပို႔ေပးပါ့မယ္.. ရွင့္ရဲ႕အုတ္ဂူဆီသို႔လည္း ကၽြန္မ လာပါ့မယ္"လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ဘုရင္
ႀကီးဟာအေတာ္ေလးကို စိတ္ဆင္းရဲသြားတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ "ကၽြန္မ ရွင္နဲ႔ အတူတူ လိုက္ေသမယ္.. ရွင္ဘယ္သြားသြားရွင့္ေနာက္က ကၽြန္မလိုက္ဖို႔ အသင့္ပါ
ပဲ" ဆိုတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခါင္းေထာင္ ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ပထမ
ဆံုးမိဖုရားကို သူ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူမဟာ အေတာ္ေလးကို ပိန္လွီးေနၿပီး ေ၀ဒနာခံစားေနရပံု ေပါက္ေန
တယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ သူမကိုေျပာလိုက္တယ္ "ငါ မင္းကို ပိုဂရုစိုက္ခဲ့သင့္တာ.. ေနာက္ ဘ၀
မွာ အခြင့္အေရးရွိမယ္ဆိုရင္ ငါ ျပန္လည္ေပးဆပ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္" လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။



ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲဗ်ာ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ ဘ၀မွာဇနီးေလးေယာက္ ရွိပါတယ္..။ စတုတၳ
ေျမာက္ ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ကိုယ္ခႏၶာပါပဲ.. သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း ေကၽြးေမြးျပဳစုခဲ့
ပါေစ.. ေသသြားတဲ့ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ထားခဲ့ရတာပါပဲ။ တတိယေျမာက္ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈ
ေတြပါ။ ကိုယ္ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာတစ္ပါးသူ လက္ထဲ ေရာက္သြားတာပဲေလ။ ဒုတိယေျမာက္ ဇနီးကေတာ့
ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕မိသားစုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။ အသက္ရွင္ေနစဥ္မွာ အနားမွာရွိၿပီး ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းခဲ့
ေကာင္းခဲ့၊ သူတို႔ေတြ ကိုယ့္အတြက္ အမ်ားဆံုး လုပ္ေပးႏိုင္တာကေတာ့ ကိုယ္ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အသုဘ
လိုက္ပို႔မယ္..ေနာက္ေတာ့ အုတ္ဂူေလးဆီ လာၾကမယ္.. ဆုေတာင္းေပးၾကမယ္။ အဲ. ပထမဆံုး ဇနီးကေတာ့
ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြရဲ႕ .. စိတ္ (ကုသိုလ္စိတ္-အကုသိုလ္စိတ္) ပဲေပါ့ဗ်ာ။ သူ တစ္ခုတည္းကသာ ေသသြားတဲ့
အခ်ိန္မွာ ကိုယ္သြားရာ ေနာက္ကိုလိုက္ႏိုင္တဲ့ သူေတြေပါ့။


အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လုပ္သင့္တာက ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္၊ စိတ္အင္အားကို ခုကတည္းက ေတာင့္တင္း
ခိုင္မာေအာင္ လုပ္ၾကဖို႔ပါပဲ။ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ေသခ်ိန္မွာ ဘ၀ကူးေကာင္းေအာင္ ခုကတည္းက ျပင္ဆင္
ထားသင့္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်င္လည္ရာ သံသရာမွာ သူကသာ အဓိကျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ အဆင္သင့္
နဲ႔ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေနမွာပဲေပ့ါ။




ရဲရင့္သူမ်ားဖိုရမ္ မွ ဤစာသားကို ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္..။
(မွတ္ခ်က္- အနည္းအက်ဥ္း ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ ထားပါသည္..။)

………….
ဒါကေတာ့ က်ေနာ့ရဲ႕ အျမင္ေလးပါ..
အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အေတြးေလးဟာ တကယ္ ေတြးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အရမ္းကို သံေ၀ဂရဖို႕ ေကာင္းပါတယ္။
သူေဖာ္ျပေပးသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကလည္း လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနနဲ႕ ျပန္တိုက္ၾကည့္ေတာ့
တကယ္ကို ဟုတ္ေနတာပါ။ က်ေနာ္တို႕ေတြ အခ်စ္ဆံုးလို႕ထင္ထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးဟာ တကယ္ေတာ့ေသရင္
ကိုယ္နဲ႕ ပါမလာပါဘူး..မီးရႈိ႕ျပီး ျပာ ျဖစ္သြားရတာပါ။ ဒီလိုပါပဲ.. ဥစၥာ ပစၥည္းဆိုတာလည္း အသက္ရွင္ေနတုန္း
မွာသာ ဒါငါ့ဟာ.. ဒါင့ါပစၥည္း.. ဒါငါ့ပိုက္ဆံနဲ႕ေျပာေနၾကရတာပါ။ ေသသြားရင္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႕ ပါသြားတာဆိုလို႕
ဘာဆိုဘာမွမရွိပါဘူး။ ကိုယ္မရွိတဲ့ အခ်ိန္ွမွာ တျခားသူေတြ ေ၀မွ် သံုးစြဲသြားၾကရတာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ေနာက္
တစ္ခုကေတာ့.. အရင္းႏွီးဆံုးလို႕ေျပာလို႕ရတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း မိသားစုေတြပါပဲ.. သူတို႕လည္း ေသခါနီး
အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေဘးနားကေနအသာေလးၾကည့္ျပီး.. သူေတာ့ သြားရွာျပီ..
သနားလိုက္တာ.. မခြဲႏိုင္ပါဘူး..ဒီေလာက္ပဲ ေျပာႏုိင္ၾကပါတယ္။ အတူတူ လိုက္မလားဆိုေတာ့ ႏိုး လို႔ပဲ ေျပာ
ၾကမွာပါ။


တကယ္ေတာ့.. က်ေနာ္တို႕ေတြနဲ႕ အတူတူ လိုက္လာတာဟာ က်ေနာ္တို႕ေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့ ကုသုိလ္ေတြ အကုသို
လ္ေတြပါပဲ။ ေရဗူးနဲ႕ ဖိနပ္မပါရင္ ေႏြအခါမွသိ.. ဒါနနဲ႕သီလမပါရင္ ေသခါမွသိ… တဲ့။ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာဆိုတဲ့
ကုသုိလ္တရားေတြလုပ္ဖို႕ေမ့ေနတာဟာ စိတ္ကိုပစ္ထားတာပါ။ စိတ္ကိုပစ္ထားတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေသခါနီးက်
မွ သိပါလိမ့္မယ္။ ေသခါနီးမွာ ကိုယ္နဲ႕ ႏွဖူးေတြဒူးေတြရင္ဆိုင္ရမွာက ေသမင္းပါ.. ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႕ေတြ
ဟာ ေသဖို႕အတြက္ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ျပီးျပီလဲ?.. ေနာက္ ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် စိတ္ကိုပစ္မ ထားပဲနဲ႕..ဒါန၊ သီလ၊
ဘာ၀နာဆိုတဲ့ ကုသုိလ္တရားေတြ ဘယ္ေလာက္ စုေဆာင္းမိၿပီိလဲ?..ဒီအခ်က္ေတြကို အျမဲတမ္းေမးျပီး စိတ္ကို
ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ေနရပါမယ္။ ဒါမွလည္း.. ပံုျပင္ထဲက ဘုရင္ၾကီးလို ေသခါနီးက်မွ အားကိုးစရာ
လိုက္ရွာရတဲ့ အျဖစ္က လြတ္မွာပါ။ ေသခါနီးအခ်ိန္ ကိုယ့္မွာ အားကိုးစရာမရွိရင္ စြဲမိစြဲရာစြဲျပီး ေရာက္ခ်င္တဲ့
ဘ၀ကို ေရာက္သြား ႏုိင္ပါတယ္။ ကုုသိုလ္တရား ေမ့ျပီး စိတ္ကိုပစ္ထားတယ္ ဆိုရင္ေတာ့.. အမ်ားဆံုးေရာက္
မွာကေတာ့ အပါယ္ေလးဘံုေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႕ေတြဟာ ေသခါနီးမွာဘယ္သူ႕ကိုမွ အားကိုးစရာမလို
ေအာင္ ကုသိုလ္တရားေတြ မ်ားသထက္မ်ားေအာင္ျပဳျပင္ျပီး စိတ္ကို ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းသြားဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။
ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ ပံုျပင္ထဲကဘုရင္ၾကီးလို ေနာက္တမရမိေအာင္.. ဘုရားရွင္ေဟာျပဆံုးမတဲ့ မေကာင္းမႈေရွာင္
ေကာင္းမႈေဆာင္ ျဖဴေအာင္ စိတ္ကိုထား ဆိုတဲ့စကားေလးကို လက္ကိုင္ထားျပီး စိတ္ကိုပစ္မထားပဲနဲ႕.. အျမင့္
ဆံုးကုသိုလ္ျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာ ကုသုိလ္စိတ္နဲ႕ ေသႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစား ၾကပါလို႕ဆႏၵျပဳ ေရးသား လိုက္ရပါတယ္။
က်ေနာ္လည္း ၾကိဳးစား ေနတုန္းေပါ့...။။။



**Naing Min**