ဆရာသက္ ေခၚ ဦးဖိုးသက္မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ ့တဖက္ကမ္း ဒလ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာေန ဦးေက်ာ္တုတ္-ေဒၚေငြဥ တို ့မွ ျမန္မာ သကၠရာဇ္ ၁၂၃၅ ခုႏွစ္ ဝါ ေခါင္လဆန္း ၃ ရက္၊ ေသာႀကာေန ့တြင္ ေမာင္ဖိုးသက္ကို ဖြားျမင္ခဲ့ေလသည္။ ေမြးခ်င္းေလး ေယာက္တို ့တြင္ ေမာင္ဖိုးသက္မွာ အႀကီးဆံုး ျဖစ္၏။ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာမွာ ရန္ကုန္ျမိဳ ့၏ ေတာင္ဖက္ ၇ မုိင္မ်ွသာကြာ၍ အိမ္ေျခ တစ္ ေထာင္ေက်ာ္ ရွိေသာရြာႀကီးျဖစ္၏။ ရြာသူရြာသားတို ့မွာလည္း မ်ားေသာအားျဖင့္ သမၼာ အာ ဇီဝ ျဖစ္ေသာ လယ္ယာ အလုပ္ျဖင္ ့အသက္ေမြးႀကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ေမာင္ဖိုးသက္ အသက္ (၁၁)ႏွစ္အရြယ္တြင္ ဖခင္ဦးေက်ာ္တုတ္ ကြယ္လြန္သြားသျဖင္ ့မိခင္ မုဆုိး မႀကီး ေဒၚေငြဥက သားသမီးေလးေယာက္အား အေႀကာ္ေရာင္း၍ လုပ္ေကၽြးခဲ့ရသည္။ သားႀကီးေမာင္ဖုိးသက္ကိုလည္း ျမန္မာစာ ေျခာက္တန္းအထိ ပညာသင္ေပးခဲ့သည္။ ေက်ာင္းေနဆဲမွာပင္ ေက်ာင္းအားရက္မ်ား၌ လွည္းဦးစီး၊ သမၺာန္ဦးစီး အျဖစ္ျဖင့္ စပါးသယ္ပို႔ေသာ လုပ္ငန္း၌ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ လ်က္ မိခင္ႀကီး၏ စီးပြားေရးကို ကူညီပံ့ပိုး ခဲ့သည္။
ထို႔ေနာက္ ရိုးသားႀကိဳးစားေသာ ေမာင္ဖိုးသက္ကို ဆန္စက္ပိုင္ရွင္ တစ္ဦးက သေဘာက်၍ သူ၏ဆန္စက္၌ တာလီ စာေရးခန္ ့ထားခဲ့သည္။ တစ္လ ၆ က်ပ္စားမွ ၂၅ က်ပ္အထိ လစာတိုး ေပးခဲ့သည္။ ထိုအခါ ေမာင္ဖိုးသက္တုိ ့မိသားစု စားဝတ္ေနေရး ေခ်ာင္လည္လာ ခဲ့သည္။ ေမာင္ဖိုးသက္ အသက္(၁၆) အရြယ္တြင္ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာမွ လယ္ပိုင္ရွင္ တစ္ဦးျဖစ္ေသာ ဦးသိန္း ေဒၚသူဇာတို ့၏ သမီးေထြးမမ်ွင္ႏွင့္အိမ္ေထာင္က်ေလသည္။ ထိုအခါ သူသည္ ေယာကၡမိသားစုႏွင္ ့အတူေနထိုင္လ်က္ လယ္ယာအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။ စီးပြားေရးေျပ လည္၍ မိသားစု အသိုင္းအဝိုင္း မွာလည္း ျပည့္စံုသျဖင့္ ကာလအတန္ႀကာမွ် ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနခဲ့ရသည္။ ထုိအခ်ိန္ ကာလအတြင္း ဘာသာေရးႏွင့္ ပါတ္သက္၍ လည္း အလွဴ ဒါနျပဳျခင္း၊ ဥ ပုသ္သီလေဆာက္တည္ျခင္း စေသာ ေကာင္းမွဳ ကုသိုလ္တို ့ကို ျပဳလုပ္ဆည္းပူးႏိုင္ ခဲ့သည္။ အထူးအားျဖင္ ့ထိုေခတ္က ရဟႏၱာဟု ေက်ာ္ႀကားေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးသီလႏွင့္ ပညာေနတၱိ ဝိပႆနာက်မ္းျပဳ ဖိုဝန္းေတာင္ ဆရာညြန္ ့တို ့ေဟာေျပာေသာ တရား မ်ားကို ႀကားနာခြင့္ရရွိခဲ့ျခင္း၊ လယ္တီဆရာေတာ္၏ ဒီပနီ က်မ္းအခ်ဳိ ့ကို ဖတ္ရွဳခဲ့ရျခင္းတို ့ေႀကာင့္ ေမာင္ဖိုးသက္မွာ ဘာသာေရးအေျခခံ အေတာ္အသင့္ ျပည့္စံုေလသည္။
သို ့ေသာ္လည္း ထိုသို ့အစစေခ်ာေမြ ့ေနေသာ အခ်ိန္ တြင္ မေမ်ွာ္လင့္ေသာ ႀကမၼာ ဆုိးတစ္ခုက ေမာင္ဖိုးသက္တို ့မိသားစု ႏွင့္တကြ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာ တရြာလံုးကို ဝင္ေရာက္ ေမႊေႏွာက္ ခဲ့သည္။ထိုႀကမၼာဆိုးမွာ အျခားမဟုတ္။ ကာလဝမ္းေရာဂါ ပင္ျဖစ္၏။ ကာလဝမ္း ေရာဂါ က်ေရာက္လာသျဖင္ ့ ရြာသူရြာသား အေျမာက္အမ်ား ေသေႀကပ်က္စီး ႀကရာတြင္ ေမာင္ဖိုးသက္ တုိ ့မိသားစု မွာ အထိအနာဆံုး ျဖစ္ခဲ့သည္။ မမွ်င္၏ အစ္မ မခင္ တို ့လင္ မ ယားႏွင့္အတူ တူမေလး မခ်စ္ျမိဳင္ ကိုဖိုးသက္၏ သမီးေလး မလွညြန္ ့ပါ ဝမ္းေရာဂါ ထဲသို ့ ပါသြားခဲ့ႀက ရရွာသည္။
**လယ္တီဆရာေတာ္ႏွင့္ ဆရာသက္**
အသက္သံုးဆယ္ ေက်ာ္မွ်သာ ရွိေသးေသာ ကိုဖိုးသက္မွာ မိမိလက္တြင္း၌ မခ်ိမ ဆန္ ့ အသက္ေပ်ာက္သြားခဲ့ရသည္ ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလး မလွညြန္ ့အတြက္ အ ႀကီးအက်ယ္ စိတ္ထိခိုက္သြားသည္။ လအေတာ္ႀကာမ်ွ ေသာက ေဝဒနာကို မေျဖႏုိင္ ျဖစ္ခဲ ့ ရသည္။ရက္လ ေညာင္း၍ မိမိစိတ္ကို အသင့္အတင့္ ေျဖႏိုင္ေသာအခါ တြင္မူ ကိုဖိုးသက္ မွာ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီး ရြာတြင္ ေနလိုစိတ္မရွိေတာ့ေခ်။ ထို ့ေႀကာင့္ ဇနီးမမ်ွင္ႏွင္ ့ က်န္မိသားစု မ်ားအား အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ျပီး ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာမွ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ ေမာင္ညိုေခၚ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ကို အေဖာ္ျပဳလ်က္ ရြာမွ ထြက္လာေသာ ကိုဖုိး သက္သည္ ျမန္မာျပည္ေတာေတာင္ အႏွံအျပားသို ့လွည့္လည္ လ်က္ ေသာကျငိမ္းေအး ေႀကာင္းတရားကို ရွာေဖြခဲ့သည္။ (ေသျခင္းတရား၏ အခ်ိန္အခါအရြယ္မေရြး အခ်ိန္းအခ်က္မရွိထားပဲ ေရာက္လာႏိုင္ျခင္းအေပၚသတိသံေ၀ဂ ရရွိကာ မေသေသာတရားကို သိေအာင္ရွာမည္ဟု ေလးနက္မြန္ျမတ္ေသာသႏၵိဌာန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္လည္း ဦးစီးပါ၀င္သည္။)
ေရွးဦးစြာ ဖိုဝန္းေတာင္ ဆရာညြန္ ့ထံသို ့ေရာက္၍ အာနာပါန ရွဳမွတ္နည္း ကိုရရွိခဲ့ သည္။ထိုေနာက္ ေညာင္လြန္ ့ေတာရ ဆရာေတာ္၊ ေသကၡ်ေတာင္ ဆရာေတာ္၊ ဦးတိေလာ က ၊ ပ႗ိပတၱိအေက်ာ္ ဆရာေတာ္မ်ား ထံသို ့လည္း ခိုဝင္ ဆည္းကပ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုး ကား လယ္တီဆရာေတာ္ ျဖစ္ေလသည္။ ကိုဖိုးသက္သည္ လယ္တီဆရာေတာ္ ထံ၌ (၇) ႏွစ္မ်ွ အနီးကပ္ ဆည္းကပ္ေနထုိင္ လ်က္ ပ႗ိပတၱိ အလုပ္ကို အားထုတ္ ခဲ့သည္။ဆရာေတာ္၏ ဆံုးမ ႀသဝါဒမ်ားကို အေလးအ နက္ နာယူမွတ္သား ခဲ့သည္။
ဤသို ့လ်ွင္ အုိးပစ္အိမ္ပစ္ ဘဝျဖင္ ့ ကိုဖုိးသက္ တရားရွာခဲ့သည္မွာ (၁၃) ႏွစ္မ်ွႀကာ သြားခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္ကာလ အတြင္း ဆရာသမားမ်ား၊သူေတာ္ေကာင္းပညာရွိတုိ ့၏ ဆံုးမ ႀသဝါဒ မ်ားကို မျပတ္ႀကားခဲ့ရျခင္းေႀကာင့္ လည္းေကာင္း၊ တရားအသိ ထုိက္သင့္သ ေလာက္ တုိးပြားလာျခင္းေႀကာင့္လည္းေကာင္း ၊ကိုဖိုးသက္၏ ေသာက ေဝဒနာမွာ သိသိ သာသာ ႀကီး ေလ်ာ့ပါးလာခဲ့ေလသည္။ ထို ့ေႀကာင့္ ကိုဖုိးသက္ သည္ အေဖာ္ျဖစ္သူ ေမာင္ ညို ႏွင့္အတူ လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီးအား ဖူးေျမာ္ကန္ေတာ့ျပီး ဇာတိခ်က္ေႀကြ ေမြးရပ္ေျမ ျဖစ္ေသာ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာသို ့ျပန္ခဲ့ေလသည္။ (ႏွစ္ရွည္လမ်ား အိုးပစ္အိမ္ပစ္ ေလ့လာဆည္းပူးရင္းအားထုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ရည္မွန္းသည့္ တရားအရသာေတြ႔ရွိသိရသည္အထိ ခရီးမေရာက္သျဖင့္ ေနာက္တစ္လွမ္းဆုတ္ တပ္ေခါက္ျပန္သည့္သေဘာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေနာင္အရွည္ကို ရည္ေမွ်ာ္ေတြးေခၚကာ လမ္းညႊန္မိန္႕မွာရင္းခ်ီးျမွင့္ေသာ လယ္တီဆရာေတာ္၏ ေတးထပ္ လကၤာမွာ ဦးဖိုးသက္အတြက္ အလြန္တန္ဖိုးရွိေသာ အားေဆးတစ္ခြက္သဖြယ္ျဖစ္ေစခဲ့သည္။)
**ရြာအျပန္**
ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာသို ့ ေရာက္ေသာအခါ (မိမိတရားအသိျဖင့္ျဖင့္ အမ်ားအား ကူညီကယ္တင္ရန္ရည္မွန္းခ်က္လည္းရွိဟန္တူသူ ကိုဖိုးသက္သည္ မိမိအားယံုၾကည္အားထားစြာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားေထာက္ပံ႕လွဴတန္းေနသူမ်ားႏွင့္ လက္ရွိတရားအဆင့္မွ်ျဖင့္ ရင္ဆိုင္မေတြ႕လိုေသးသလိုျဖစ္ေနေပရာ) အိမ္သို ့သြားလုိစိတ္ မရွိေသးသျဖင့္ ကိုဖုိးသက္ႏွင္ ့ေမာင္ညဳိတို ့သည္ ရြာထိပ္ ရွိ ဓမၼာရံု ၌ ယာယီသေဘာျဖင္ ့စတည္းခ် ေနႀကသည္။ ထုိဓမၼာရံုမွာ တစ္ခ်ိန္က ကိုဖိုးသက္တုိ ့မိသားစု ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခဲ့ေသာ ဇရပ္ပင္ျဖစ္၏။
`ဤေသာက ေဝဒနာမ်ဳိး ေနာက္ထပ္မေပၚေပါက္ ရေအာင္ ငါအားထုတ္ေတာ့မည္။´ဟုသႏၵိဌာန္ ခ်လိုက္သည္။ ထို ့ေနာက္ ဇနီးမမ်ွင္ အိမ္သုိ ့ႏွဳတ္ဆက္ ရံုမ်ွပင္ မသြားေတာ့ဘဲ ေမာင္ညိဳ ႏွင့္အတူ ဇရပ္မွာပင္ ျဖစ္သလို ေနထိုင္လ်က္ တရားကို ဆက္လက္ အားထုတ္သည္။
အာနာပါနျဖင္ ့သမာဓိခိုင္ျမဲေအာင္ ထူေထာင္ျပီး မိမိခႏၶာကိုယ္မွ ရုပ္နာမ္တို ့၏ ျဖစ္ ပ်က္မွဳမ်ားကို ဝိပႆနာ ဥာဏ္ျဖင္ ့ထင္ျမင္ေအာင္ ရွဳမွတ္သည္။ သို ့အားျဖင့္ မႀကာမီ ကာ လအတြင္း ၌ပင္ ကိုဖိုးသက္သည္ ခႏၶာကိုယ္ ကျပေသာ (ငယ္ထိပ္ေနရာမွျပေသာ) တရားကို လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း ထိုးထြင္း သိျမင္ခဲ့ေလသည္။ ထို ့ေနာက္ ကိုဖိုးသက္ သည္ ရြာဦးဇရပ္ မွာပင္ ဆက္လက္ေနထိုင္လ်က္ မရီး ေဒၚ ရင္ အပါအဝင္ ရင္းႏွီးသူ (၁၅) ဦးခန္ ့အား အာနာပါန အားထုတ္နည္းကို (ေတာင္းခံမႈမ်ားေၾကာင့္) စတင္သင္ျပ ေပး သည္။ ကိုဖုိးသက္မွာ (ေလာကုတၱရာစာေပအရာတြင္) စာတတ္ေပတတ္ (က်မ္းတတ္ပုဂိုလ္) မဟုတ္ေသာ္လည္း သူေဟာေျပာေသာ တရားကား ရွင္းလင္းျပတ္သား သည္။ ေယာဂီမ်ားသာမက ေယာဂီမဟုတ္သူမ်ားလည္း တိုးတက္မွဳ ရရွိ ၍ မ်ားစြာႏွစ္သက္ႀကသည္။
ကိုဖုိးသက္သည္ သီတင္းဝါလက်ြတ္ေသာ အခါ ေယာဂီအခ်ဳိ ့ႏွင့္အတူ လယ္တီဆရာ ေတာ္ထံ သြားေရာက္ဖူးျမင္ သည္။ မိမိတရားျပပံုမ်ား ကိုလည္း ဆရာေတာ္ အားေလ်ွာက္ထားသည္။ လယ္တီဆရာေတာ္က အႀကိမ္ႀကိမ္ သာဓု ေခၚေတာ္မူျပီး ေယာဂီ ၅၀၀၀ ထက္မနည္းအေရအတြက္ျပည့္မီသည္အထိ ဆက္ လက္တရားျပရန္ တုိက္တြန္းေတာ္မူသည္။ ေက်ာင္းတိုက္ရွိ တျပည့္သံဃာအမ်ားကိုလည္း ကိုဖိုးသက္၏နည္းနာကိုစံနမူနာယူရန္စသည္တိုက္တြန္းခ်ီးမြမ္းသည္၊ ထို႔အျပင္ မိမိအျမဲသံုးေနေသာ လက္ကိုင္ေတာင္ေဝွး ကို လည္း ဒကာသက္အား ခ်ီးျမွင့္ေတာ္မူလိုက္ ေလသည္။
ကိုဖိုးသက္သည္ လယ္တီဆရာေတာ္ထံမွ ျပန္လာျပီးေနာက္ ဆရာေတာ္၏ အားေပး တုိက္တြန္းခ်က္ႏွင့္အညီ တရားျပမွဳကို တုိး၍ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ အနီးပတ္ဝန္းက်င္ ရြာမ်ား ႏွင့္ တကြ ရပ္နီး ရပ္ေဝးမွ လူမ်ား အဆက္မျပတ္ လာေရာက္၍ ကိုဖုိးသက္ထံ၌ တရားအား ထုတ္ခဲ့ႀကသည္။`ဆရာသက္ႀကီး ဟူ၍ ေလးေလးစားစား အသိအမွတ္ျပဳလာႀကသည္။ ဆရာသက္ႀကီးသည္ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီး ရြာ၌သာမက ရန္ကုန္ -ေျမာင္းျမ -ေရႊက်င္ စေသာ အျခားျမိဳ ့ရြာမ်ား၌လည္း တရားျပခဲ့သည္။ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာမွာ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ႏွင္ ့နီး သျဖင့္ ရန္ကုန္ ျမိဳ ့မွ အစိုးရ အမွဳထမ္း မ်ားႏွင္ ့အျခားသူမ်ားလည္း ဆရာသက္ထံ မႀကာ ခဏ လာေရာက္ ႀကသည္။ ေနာင္အခါ၌ ေငြစာရင္းမင္းႀကီး ျဖစ္လာမည္ ့ဦးဘခင္ သည္ လည္း တစ္ဦးအပါအဝင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ (ဆရာသက္ႀကီး၏ တရားအသိျဖန္႕ေ၀လမ္းညႊန္ကူညီေပးမႈတြင္ အေႏွာက္အယွက္အဟန္႕အတားသေဘာ အဆင္မေခ်ာမႈရွိသမွ်ကို ေမတၱာမပ်က္ခြင့္လႊတ္သီးခံ နည္းမွန္စြာအႏိုင္ရရွိေခ်ာေမာေျပျပစ္ေစခဲ့သည္။ အတၱႀကီးမားစြာ ဆက္ဆံေျပာဆိုလာသူ ေ၀ဖန္ကဲ့ရဲ႕လိုစိတ္ျဖင့္စံုစမ္းခ်ဥ္းကပ္ လာသူတို႔ကိုပါ ျပႆနာအလ်ဥ္းမေပၚေစပဲ သာယာေျခငံနည္းမွန္စြာ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစႏိုင္ခဲ့သည္။ အေ၀းမွ အေႏွာက္အယွက္ျပဳသူအခ်ဳိ႕ကိုကား ကူညီခြင့္ရပံုမေပၚပါ။)
**ဘ၀နိဂံုး**
ဆရာသက္ႀကီး၏ တပည့္အခ်ဳိ ့သည္ ဆရာႀကီးအသက္ထင္ရွား ရွိေနစဥ္ ကပင္ အာဇာနည္ ကုန္း၌ ဟံသာဝတီကမၼဌာန္း ဌာနကို ဖြင့္လွစ္ခဲ့ႀကသည္။ ထို ကမၼဌာန္း ဌာန သို ့ လာေရာက္၍ တရားျပခဲ့သည္။ ဆရာႀကီးသည္ ျမန္မာ သကၠရာဇ္ ၁၃၇၀ ခုႏွစ္ နတ္ေတာ္ လ ဆန္း ၁၄ ရက္ေန ့ည တြင္ ဗဟန္းေရတာရွည္ လမ္းေဟာင္းမွ တပည့္ျဖစ္သူ ဦးအံုး၏ ေနအိမ္၌ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ အသက္(၇၂) ႏွစ္အရြယ္တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီး၏ ရုပ္ကလာပ္ကို အာဇာနည္ ကုန္း၌ တပည့္ႀကီးငယ္တုိ ့က စည္ကားသိုက္ျမိဳက္စြာ သျဂၤဳဟ္ခ့ဲႀကေလသည္။ (ဆရာသက္ႀကီး မရွိေတာ့သည့္ေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ဆရာႀကီး၏ တျပည့္သားေျမးတို႔၏ အားထုတ္မႈျဖင့္ ကမၼဌာန္း ဌာနမ်ား ကမၼဌာန္းျပဆရာမ်ား အစဥ္အဆက္ ပြားမ်ားတည္ရွိေနကာ ဆရာႀကီးဦးဘခင္၊ ဆရာႀကီးဦးဂိုအင္ဂါ စသည္ျဖင့္ တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံနယ္နမိတ္မ်ားအေပၚ ေက်ာ္လႊားထင္ရွားတရားျဖန္႕ေ၀ေပးႏိုင္စြမ္းေသာ အာဇာနီပုဂိုလ္မ်ားဆက္လက္ေပၚထြက္ ေနလ်က္ သူ၏တရားမ်ား ရွန္သန္ျပန္႕ပြားတည္ရွိေနသည္)
**ကိုးကား**
ဓမၼာစရိယဦးေဌးလႈိင္-ေရး “အနာဂါမ္ဆရာသက္ႀကီး”
ဆရာသက္ ေခၚ ဦးဖိုးသက္မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ ့တဖက္ကမ္း ဒလ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာေန ဦးေက်ာ္တုတ္-ေဒၚေငြဥ တို ့မွ ျမန္မာ သကၠရာဇ္ ၁၂၃၅ ခုႏွစ္ ဝါ ေခါင္လဆန္း ၃ ရက္၊ ေသာႀကာေန ့တြင္ ေမာင္ဖိုးသက္ကို ဖြားျမင္ခဲ့ေလသည္။ ေမြးခ်င္းေလး ေယာက္တို ့တြင္ ေမာင္ဖိုးသက္မွာ အႀကီးဆံုး ျဖစ္၏။
ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာမွာ ရန္ကုန္ျမိဳ ့၏ ေတာင္ဖက္ ၇ မုိင္မ်ွသာကြာ၍ အိမ္ေျခ တစ္ ေထာင္ေက်ာ္ ရွိေသာရြာႀကီးျဖစ္၏။ ရြာသူရြာသားတို ့မွာလည္း မ်ားေသာအားျဖင့္ သမၼာ အာ ဇီဝ ျဖစ္ေသာ လယ္ယာ အလုပ္ျဖင္ ့အသက္ေမြးႀကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ေမာင္ဖိုးသက္ အသက္ (၁၁)ႏွစ္အရြယ္တြင္ ဖခင္ဦးေက်ာ္တုတ္ ကြယ္လြန္သြားသျဖင္ ့မိခင္ မုဆုိး မႀကီး ေဒၚေငြဥက သားသမီးေလးေယာက္အား အေႀကာ္ေရာင္း၍ လုပ္ေကၽြးခဲ့ရသည္။ သားႀကီးေမာင္ဖုိးသက္ကိုလည္း ျမန္မာစာ ေျခာက္တန္းအထိ ပညာသင္ေပးခဲ့သည္။ ေက်ာင္းေနဆဲမွာပင္ ေက်ာင္းအားရက္မ်ား၌ လွည္းဦးစီး၊ သမၺာန္ဦးစီး အျဖစ္ျဖင့္ စပါးသယ္ပို႔ေသာ လုပ္ငန္း၌ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ လ်က္ မိခင္ႀကီး၏ စီးပြားေရးကို ကူညီပံ့ပိုး ခဲ့သည္။
ထို႔ေနာက္ ရိုးသားႀကိဳးစားေသာ ေမာင္ဖိုးသက္ကို ဆန္စက္ပိုင္ရွင္ တစ္ဦးက သေဘာက်၍ သူ၏ဆန္စက္၌ တာလီ စာေရးခန္ ့ထားခဲ့သည္။ တစ္လ ၆ က်ပ္စားမွ ၂၅ က်ပ္အထိ လစာတိုး ေပးခဲ့သည္။ ထိုအခါ ေမာင္ဖိုးသက္တုိ ့မိသားစု စားဝတ္ေနေရး ေခ်ာင္လည္လာ ခဲ့သည္။ ေမာင္ဖိုးသက္ အသက္(၁၆) အရြယ္တြင္ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာမွ လယ္ပိုင္ရွင္ တစ္ဦးျဖစ္ေသာ ဦးသိန္း ေဒၚသူဇာတို ့၏ သမီးေထြးမမ်ွင္ႏွင့္အိမ္ေထာင္က်ေလသည္။ ထိုအခါ သူသည္ ေယာကၡမိသားစုႏွင္ ့အတူေနထိုင္လ်က္ လယ္ယာအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။ စီးပြားေရးေျပ လည္၍ မိသားစု အသိုင္းအဝိုင္း မွာလည္း ျပည့္စံုသျဖင့္ ကာလအတန္ႀကာမွ် ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနခဲ့ရသည္။ ထုိအခ်ိန္ ကာလအတြင္း ဘာသာေရးႏွင့္ ပါတ္သက္၍ လည္း အလွဴ ဒါနျပဳျခင္း၊ ဥ ပုသ္သီလေဆာက္တည္ျခင္း စေသာ ေကာင္းမွဳ ကုသိုလ္တို ့ကို ျပဳလုပ္ဆည္းပူးႏိုင္ ခဲ့သည္။ အထူးအားျဖင္ ့ထိုေခတ္က ရဟႏၱာဟု ေက်ာ္ႀကားေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးသီလႏွင့္ ပညာေနတၱိ ဝိပႆနာက်မ္းျပဳ ဖိုဝန္းေတာင္ ဆရာညြန္ ့တို ့ေဟာေျပာေသာ တရား မ်ားကို ႀကားနာခြင့္ရရွိခဲ့ျခင္း၊ လယ္တီဆရာေတာ္၏ ဒီပနီ က်မ္းအခ်ဳိ ့ကို ဖတ္ရွဳခဲ့ရျခင္းတို ့ေႀကာင့္ ေမာင္ဖိုးသက္မွာ ဘာသာေရးအေျခခံ အေတာ္အသင့္ ျပည့္စံုေလသည္။
သို ့ေသာ္လည္း ထိုသို ့အစစေခ်ာေမြ ့ေနေသာ အခ်ိန္ တြင္ မေမ်ွာ္လင့္ေသာ ႀကမၼာ ဆုိးတစ္ခုက ေမာင္ဖိုးသက္တို ့မိသားစု ႏွင့္တကြ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာ တရြာလံုးကို ဝင္ေရာက္ ေမႊေႏွာက္ ခဲ့သည္။ထိုႀကမၼာဆိုးမွာ အျခားမဟုတ္။ ကာလဝမ္းေရာဂါ ပင္ျဖစ္၏။ ကာလဝမ္း ေရာဂါ က်ေရာက္လာသျဖင္ ့ ရြာသူရြာသား အေျမာက္အမ်ား ေသေႀကပ်က္စီး ႀကရာတြင္ ေမာင္ဖိုးသက္ တုိ ့မိသားစု မွာ အထိအနာဆံုး ျဖစ္ခဲ့သည္။ မမွ်င္၏ အစ္မ မခင္ တို ့လင္ မ ယားႏွင့္အတူ တူမေလး မခ်စ္ျမိဳင္ ကိုဖိုးသက္၏ သမီးေလး မလွညြန္ ့ပါ ဝမ္းေရာဂါ ထဲသို ့ ပါသြားခဲ့ႀက ရရွာသည္။
**လယ္တီဆရာေတာ္ႏွင့္ ဆရာသက္**
အသက္သံုးဆယ္ ေက်ာ္မွ်သာ ရွိေသးေသာ ကိုဖိုးသက္မွာ မိမိလက္တြင္း၌ မခ်ိမ ဆန္ ့ အသက္ေပ်ာက္သြားခဲ့ရသည္ ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလး မလွညြန္ ့အတြက္ အ ႀကီးအက်ယ္ စိတ္ထိခိုက္သြားသည္။ လအေတာ္ႀကာမ်ွ ေသာက ေဝဒနာကို မေျဖႏုိင္ ျဖစ္ခဲ ့ ရသည္။ရက္လ ေညာင္း၍ မိမိစိတ္ကို အသင့္အတင့္ ေျဖႏိုင္ေသာအခါ တြင္မူ ကိုဖိုးသက္ မွာ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီး ရြာတြင္ ေနလိုစိတ္မရွိေတာ့ေခ်။ ထို ့ေႀကာင့္ ဇနီးမမ်ွင္ႏွင္ ့ က်န္မိသားစု မ်ားအား အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ျပီး ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာမွ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ ေမာင္ညိုေခၚ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ကို အေဖာ္ျပဳလ်က္ ရြာမွ ထြက္လာေသာ ကိုဖုိး သက္သည္ ျမန္မာျပည္ေတာေတာင္ အႏွံအျပားသို ့လွည့္လည္ လ်က္ ေသာကျငိမ္းေအး ေႀကာင္းတရားကို ရွာေဖြခဲ့သည္။ (ေသျခင္းတရား၏ အခ်ိန္အခါအရြယ္မေရြး အခ်ိန္းအခ်က္မရွိထားပဲ ေရာက္လာႏိုင္ျခင္းအေပၚသတိသံေ၀ဂ ရရွိကာ မေသေသာတရားကို သိေအာင္ရွာမည္ဟု ေလးနက္မြန္ျမတ္ေသာသႏၵိဌာန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္လည္း ဦးစီးပါ၀င္သည္။)
ေရွးဦးစြာ ဖိုဝန္းေတာင္ ဆရာညြန္ ့ထံသို ့ေရာက္၍ အာနာပါန ရွဳမွတ္နည္း ကိုရရွိခဲ့ သည္။ထိုေနာက္ ေညာင္လြန္ ့ေတာရ ဆရာေတာ္၊ ေသကၡ်ေတာင္ ဆရာေတာ္၊ ဦးတိေလာ က ၊ ပ႗ိပတၱိအေက်ာ္ ဆရာေတာ္မ်ား ထံသို ့လည္း ခိုဝင္ ဆည္းကပ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုး ကား လယ္တီဆရာေတာ္ ျဖစ္ေလသည္။ ကိုဖိုးသက္သည္ လယ္တီဆရာေတာ္ ထံ၌ (၇) ႏွစ္မ်ွ အနီးကပ္ ဆည္းကပ္ေနထုိင္ လ်က္ ပ႗ိပတၱိ အလုပ္ကို အားထုတ္ ခဲ့သည္။ဆရာေတာ္၏ ဆံုးမ ႀသဝါဒမ်ားကို အေလးအ နက္ နာယူမွတ္သား ခဲ့သည္။
ဤသို ့လ်ွင္ အုိးပစ္အိမ္ပစ္ ဘဝျဖင္ ့ ကိုဖုိးသက္ တရားရွာခဲ့သည္မွာ (၁၃) ႏွစ္မ်ွႀကာ သြားခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္ကာလ အတြင္း ဆရာသမားမ်ား၊သူေတာ္ေကာင္းပညာရွိတုိ ့၏ ဆံုးမ ႀသဝါဒ မ်ားကို မျပတ္ႀကားခဲ့ရျခင္းေႀကာင့္ လည္းေကာင္း၊ တရားအသိ ထုိက္သင့္သ ေလာက္ တုိးပြားလာျခင္းေႀကာင့္လည္းေကာင္း ၊ကိုဖိုးသက္၏ ေသာက ေဝဒနာမွာ သိသိ သာသာ ႀကီး ေလ်ာ့ပါးလာခဲ့ေလသည္။ ထို ့ေႀကာင့္ ကိုဖုိးသက္ သည္ အေဖာ္ျဖစ္သူ ေမာင္ ညို ႏွင့္အတူ လယ္တီဆရာေတာ္ႀကီးအား ဖူးေျမာ္ကန္ေတာ့ျပီး ဇာတိခ်က္ေႀကြ ေမြးရပ္ေျမ ျဖစ္ေသာ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာသို ့ျပန္ခဲ့ေလသည္။ (ႏွစ္ရွည္လမ်ား အိုးပစ္အိမ္ပစ္ ေလ့လာဆည္းပူးရင္းအားထုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ရည္မွန္းသည့္ တရားအရသာေတြ႔ရွိသိရသည္အထိ ခရီးမေရာက္သျဖင့္ ေနာက္တစ္လွမ္းဆုတ္ တပ္ေခါက္ျပန္သည့္သေဘာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေနာင္အရွည္ကို ရည္ေမွ်ာ္ေတြးေခၚကာ လမ္းညႊန္မိန္႕မွာရင္းခ်ီးျမွင့္ေသာ လယ္တီဆရာေတာ္၏ ေတးထပ္ လကၤာမွာ ဦးဖိုးသက္အတြက္ အလြန္တန္ဖိုးရွိေသာ အားေဆးတစ္ခြက္သဖြယ္ျဖစ္ေစခဲ့သည္။)
**ရြာအျပန္**
ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာသို ့ ေရာက္ေသာအခါ (မိမိတရားအသိျဖင့္ျဖင့္ အမ်ားအား ကူညီကယ္တင္ရန္ရည္မွန္းခ်က္လည္းရွိဟန္တူသူ ကိုဖိုးသက္သည္ မိမိအားယံုၾကည္အားထားစြာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားေထာက္ပံ႕လွဴတန္းေနသူမ်ားႏွင့္ လက္ရွိတရားအဆင့္မွ်ျဖင့္ ရင္ဆိုင္မေတြ႕လိုေသးသလိုျဖစ္ေနေပရာ) အိမ္သို ့သြားလုိစိတ္ မရွိေသးသျဖင့္ ကိုဖုိးသက္ႏွင္ ့ေမာင္ညဳိတို ့သည္ ရြာထိပ္ ရွိ ဓမၼာရံု ၌ ယာယီသေဘာျဖင္ ့စတည္းခ် ေနႀကသည္။ ထုိဓမၼာရံုမွာ တစ္ခ်ိန္က ကိုဖိုးသက္တုိ ့မိသားစု ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခဲ့ေသာ ဇရပ္ပင္ျဖစ္၏။
`ဤေသာက ေဝဒနာမ်ဳိး ေနာက္ထပ္မေပၚေပါက္ ရေအာင္ ငါအားထုတ္ေတာ့မည္။´ဟုသႏၵိဌာန္ ခ်လိုက္သည္။ ထို ့ေနာက္ ဇနီးမမ်ွင္ အိမ္သုိ ့ႏွဳတ္ဆက္ ရံုမ်ွပင္ မသြားေတာ့ဘဲ ေမာင္ညိဳ ႏွင့္အတူ ဇရပ္မွာပင္ ျဖစ္သလို ေနထိုင္လ်က္ တရားကို ဆက္လက္ အားထုတ္သည္။
အာနာပါနျဖင္ ့သမာဓိခိုင္ျမဲေအာင္ ထူေထာင္ျပီး မိမိခႏၶာကိုယ္မွ ရုပ္နာမ္တို ့၏ ျဖစ္ ပ်က္မွဳမ်ားကို ဝိပႆနာ ဥာဏ္ျဖင္ ့ထင္ျမင္ေအာင္ ရွဳမွတ္သည္။ သို ့အားျဖင့္ မႀကာမီ ကာ လအတြင္း ၌ပင္ ကိုဖိုးသက္သည္ ခႏၶာကိုယ္ ကျပေသာ (ငယ္ထိပ္ေနရာမွျပေသာ) တရားကို လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း ထိုးထြင္း သိျမင္ခဲ့ေလသည္။ ထို ့ေနာက္ ကိုဖိုးသက္ သည္ ရြာဦးဇရပ္ မွာပင္ ဆက္လက္ေနထိုင္လ်က္ မရီး ေဒၚ ရင္ အပါအဝင္ ရင္းႏွီးသူ (၁၅) ဦးခန္ ့အား အာနာပါန အားထုတ္နည္းကို (ေတာင္းခံမႈမ်ားေၾကာင့္) စတင္သင္ျပ ေပး သည္။ ကိုဖုိးသက္မွာ (ေလာကုတၱရာစာေပအရာတြင္) စာတတ္ေပတတ္ (က်မ္းတတ္ပုဂိုလ္) မဟုတ္ေသာ္လည္း သူေဟာေျပာေသာ တရားကား ရွင္းလင္းျပတ္သား သည္။ ေယာဂီမ်ားသာမက ေယာဂီမဟုတ္သူမ်ားလည္း တိုးတက္မွဳ ရရွိ ၍ မ်ားစြာႏွစ္သက္ႀကသည္။
ကိုဖုိးသက္သည္ သီတင္းဝါလက်ြတ္ေသာ အခါ ေယာဂီအခ်ဳိ ့ႏွင့္အတူ လယ္တီဆရာ ေတာ္ထံ သြားေရာက္ဖူးျမင္ သည္။ မိမိတရားျပပံုမ်ား ကိုလည္း ဆရာေတာ္ အားေလ်ွာက္ထားသည္။ လယ္တီဆရာေတာ္က အႀကိမ္ႀကိမ္ သာဓု ေခၚေတာ္မူျပီး ေယာဂီ ၅၀၀၀ ထက္မနည္းအေရအတြက္ျပည့္မီသည္အထိ ဆက္ လက္တရားျပရန္ တုိက္တြန္းေတာ္မူသည္။ ေက်ာင္းတိုက္ရွိ တျပည့္သံဃာအမ်ားကိုလည္း ကိုဖိုးသက္၏နည္းနာကိုစံနမူနာယူရန္စသည္တိုက္တြန္းခ်ီးမြမ္းသည္၊ ထို႔အျပင္ မိမိအျမဲသံုးေနေသာ လက္ကိုင္ေတာင္ေဝွး ကို လည္း ဒကာသက္အား ခ်ီးျမွင့္ေတာ္မူလိုက္ ေလသည္။
ကိုဖိုးသက္သည္ လယ္တီဆရာေတာ္ထံမွ ျပန္လာျပီးေနာက္ ဆရာေတာ္၏ အားေပး တုိက္တြန္းခ်က္ႏွင့္အညီ တရားျပမွဳကို တုိး၍ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ အနီးပတ္ဝန္းက်င္ ရြာမ်ား ႏွင့္ တကြ ရပ္နီး ရပ္ေဝးမွ လူမ်ား အဆက္မျပတ္ လာေရာက္၍ ကိုဖုိးသက္ထံ၌ တရားအား ထုတ္ခဲ့ႀကသည္။`ဆရာသက္ႀကီး ဟူ၍ ေလးေလးစားစား အသိအမွတ္ျပဳလာႀကသည္။ ဆရာသက္ႀကီးသည္ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီး ရြာ၌သာမက ရန္ကုန္ -ေျမာင္းျမ -ေရႊက်င္ စေသာ အျခားျမိဳ ့ရြာမ်ား၌လည္း တရားျပခဲ့သည္။ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာမွာ ရန္ကုန္ျမိဳ ့ႏွင္ ့နီး သျဖင့္ ရန္ကုန္ ျမိဳ ့မွ အစိုးရ အမွဳထမ္း မ်ားႏွင္ ့အျခားသူမ်ားလည္း ဆရာသက္ထံ မႀကာ ခဏ လာေရာက္ ႀကသည္။ ေနာင္အခါ၌ ေငြစာရင္းမင္းႀကီး ျဖစ္လာမည္ ့ဦးဘခင္ သည္ လည္း တစ္ဦးအပါအဝင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ (ဆရာသက္ႀကီး၏ တရားအသိျဖန္႕ေ၀လမ္းညႊန္ကူညီေပးမႈတြင္ အေႏွာက္အယွက္အဟန္႕အတားသေဘာ အဆင္မေခ်ာမႈရွိသမွ်ကို ေမတၱာမပ်က္ခြင့္လႊတ္သီးခံ နည္းမွန္စြာအႏိုင္ရရွိေခ်ာေမာေျပျပစ္ေစခဲ့သည္။ အတၱႀကီးမားစြာ ဆက္ဆံေျပာဆိုလာသူ ေ၀ဖန္ကဲ့ရဲ႕လိုစိတ္ျဖင့္စံုစမ္းခ်ဥ္းကပ္ လာသူတို႔ကိုပါ ျပႆနာအလ်ဥ္းမေပၚေစပဲ သာယာေျခငံနည္းမွန္စြာ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစႏိုင္ခဲ့သည္။ အေ၀းမွ အေႏွာက္အယွက္ျပဳသူအခ်ဳိ႕ကိုကား ကူညီခြင့္ရပံုမေပၚပါ။)
**ဘ၀နိဂံုး**
ဆရာသက္ႀကီး၏ တပည့္အခ်ဳိ ့သည္ ဆရာႀကီးအသက္ထင္ရွား ရွိေနစဥ္ ကပင္ အာဇာနည္ ကုန္း၌ ဟံသာဝတီကမၼဌာန္း ဌာနကို ဖြင့္လွစ္ခဲ့ႀကသည္။ ထို ကမၼဌာန္း ဌာန သို ့ လာေရာက္၍ တရားျပခဲ့သည္။ ဆရာႀကီးသည္ ျမန္မာ သကၠရာဇ္ ၁၃၇၀ ခုႏွစ္ နတ္ေတာ္ လ ဆန္း ၁၄ ရက္ေန ့ည တြင္ ဗဟန္းေရတာရွည္ လမ္းေဟာင္းမွ တပည့္ျဖစ္သူ ဦးအံုး၏ ေနအိမ္၌ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ အသက္(၇၂) ႏွစ္အရြယ္တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာႀကီး၏ ရုပ္ကလာပ္ကို အာဇာနည္ ကုန္း၌ တပည့္ႀကီးငယ္တုိ ့က စည္ကားသိုက္ျမိဳက္စြာ သျဂၤဳဟ္ခ့ဲႀကေလသည္။ (ဆရာသက္ႀကီး မရွိေတာ့သည့္ေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ဆရာႀကီး၏ တျပည့္သားေျမးတို႔၏ အားထုတ္မႈျဖင့္ ကမၼဌာန္း ဌာနမ်ား ကမၼဌာန္းျပဆရာမ်ား အစဥ္အဆက္ ပြားမ်ားတည္ရွိေနကာ ဆရာႀကီးဦးဘခင္၊ ဆရာႀကီးဦးဂိုအင္ဂါ စသည္ျဖင့္ တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံနယ္နမိတ္မ်ားအေပၚ ေက်ာ္လႊားထင္ရွားတရားျဖန္႕ေ၀ေပးႏိုင္စြမ္းေသာ အာဇာနီပုဂိုလ္မ်ားဆက္လက္ေပၚထြက္ ေနလ်က္ သူ၏တရားမ်ား ရွန္သန္ျပန္႕ပြားတည္ရွိေနသည္)
**ကိုးကား**
ဓမၼာစရိယဦးေဌးလႈိင္-ေရး “အနာဂါမ္ဆရာသက္ႀကီး”
No comments:
Post a Comment