“ ထား… မ်က္ႏွာမေကာင္းပါလားကြယ္ ”
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကာလမ်ားစြာ အလြတ္ က်က္မွတ္ထားၿပီးသား စိတ္ေတြမို႔ ထား ဘယ္လို ခံစားေနရတယ္ဆိုတာကို သူ သိေနေပမယ့္ သူ မေနႏိုင္ေတာ့လို႔ ေမးလိုက္တာကို ထား သိလိုက္ပါတယ္။
“ ႏွေမ်ာလို႔ပါ ”
လက္ထဲက ပစၥည္းေလးကို တယုတယ ကိုင္တြယ္ရင္းက သူ႔ကို ၾကည့္လို႔ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။
“ထား မႏွေမ်ာတတ္တာ ကိုယ္သိပါတယ္ကြာ ”
“ ဒီ့ျပင္ဟာ မႏွေမ်ာေပမယ့္ ဒါေလးကိုေတာ့ ႏွေမ်ာမိလို႔ပါ ”
“ အင္း…. အေတာ္ဆိုးသြားလို႔လား၊ ကိုယ္ ေနာက္တစ္ခု ျပန္ရွာ၀ယ္ေပးပါ့မယ္ကြာ ”
ထားရဲ႕ မ်က္ေစာင္း၀င့္၀င့္က သူ႔ဆီ ေရာက္သြားတယ္။
“ မျဖစ္ႏိုင္တာ ေျပာေနျပန္ၿပီ၊ တကယ္ တစ္ထပ္ထဲက်တာ ရွာ၀ယ္ေပးႏိုင္လို႔လား ”
“ တစ္ထပ္ထဲေတာ့ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲကြာ၊ အနီးစပ္ဆံုး ရွာၾကည့္ေပးရမွာေပါ့ ”
ေက်နပ္တဲ့ အရိပ္အေယာင္ေလး ထားမ်က္ႏွာေပၚ ျဖတ္ေျပးသြားတာ ေတြ႔လိုက္ရမွ သူ ေနသာသလို ရွိသြားပံုရတယ္။
“ထားကေတာ့ အစားထိုး ၀ယ္ေပးလို႔ ရမယ္ဆိုလဲ မလိုခ်င္ေတာ့ပါဘူး၊ ဘယ္လိုမွ ထပ္တူညီတာ ရႏိုင္တာမ်ဳိးမွ မဟုတ္တာ”
“ အင္းေလ…ဟုတ္ပါတယ္.. ဘယ္ေလာက္ တူတာေလးပဲ ရေစဦးေတာ့၊ မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ရတဲ့ အရာေတြလည္း ပါ၀င္ေနတာဆိုေတာ့ ထား ႏွေမ်ာမယ္ဆို ႏွေမ်ာေလာက္ပါတယ္..၊ ဟုတ္ဖူးလား.. ”
ထားရဲ႕ မ်က္ေစာင္း ခ်ဳိခ်ဳိေလးတစ္ခုက သူ႔ဆီ လြင့္သြားရတယ္။
“ ဟြန္း… သိရဲ႕သားနဲ႔မ်ား ေလကုန္ခံ ေျပာေနရေသးတယ္”
“ ႏွေမ်ာတာလဲ ႏွေမ်ာေပါ့ကြာ၊ ဒါေပမယ့္ ေနမေကာင္း ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ႏွေမ်ာရတယ္လို႔၊ တကယ့္စံပဲ၊ ကဲ..ေျပာ.. ေခၽြးေလးထြက္သြားေအာင္ ဘဲသားျမဴစြမ္ျပဳတ္ ပူပူေလး ေသာက္မလား.. ေျပာ”
“ မေသာက္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး၊ သြားရင္းလာရင္းနဲ႔သာ စူပါဂလူး ေကာ္ဗူးေလး တစ္ဗူးေလာက္ ၀ယ္ခဲ့စမ္းပါရွင္..”
“ အင္း.. အင္း… ၀ယ္ခဲ့ေပးမယ္..၊ ထားလဲ ခဏေလာက္ တစ္ေရးအိပ္လိုက္ဦးေနာ္… ”
“ ထားကို အိပ္ေဆးတိုက္ခဲ့ ”
“ အင္း..ဟုတ္သား…ေရာ့.. ဒီမွာ.. ကိုယ့္ရဲ႕ အိပ္ေဆး၊ အိပ္ေဆးတိုက္တိုင္း မ်က္လံုးေလး မွိတ္ထားေပးတာ ဟိုး.. အရင္တုန္းက အတိုင္းပဲေနာ္”
“ ထားက ဘယ္ေတာ့မွ အေျပာင္းအလဲ မရွိသူဆိုတာကို… ကို က မသိ္ဘူးလား ..”
“ ၾသ… ထားရယ္၊ ကိုယ္ မသိပဲ ေနပါ့မလားကြာ.…”
သူ႔ရဲ႕ အိပ္ေဆး ခ်ဳိေမႊးေမႊးေလးက ထားရဲ႕ ရွင္မေတာင္ သနပ္ခါးရနံ႔ သင္းပ်ံ႕ထံုေနတဲ့ မဟာနဖူးျပင္ေလးေပၚ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ မ်က္ေတာင္ေလး ပိတ္သြားလွ်က္က ထားရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလး ၿပံဳးသြားမိတယ္။
“ ေဟ့… သက္ထား… ဒီေန႔ တယ္လွေနပါလား…၊ ဒီေန႔ ေမဂ်ာအလွ သရဖူဘြဲ႕က တို႔ သူငယ္ခ်င္းပဲ ရမယ္ ထင္တယ္ေဟ့..”
ပါးနပ္လြန္းတဲ့ ႏြယ္ႏြယ္က ထား အလွေတြ ဒီေန႔မွ ထူးထူးျခားျခား ျပင္လာတာကို ရိပ္မိေနေလၿပီ။ ရွက္ေသြး ျဖန္းခနဲ ျဖစ္သြားမိတယ္။ အခန္းအျပင္ဘက္ကို ေ၀့၀ဲ ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အရိပ္အေရာင္ေတာင္ မျမင္ရေသး။ တေအာင့္ေနရင္ စာသင္ခ်ိန္ စေတာ့မွာမို႔ အတန္းထဲမွာ လူစံုသေလာက္ရွိေနၾကၿပီ။ အတန္းအျပင္ ေကာ္ရစ္တာ တေလွ်ာက္မွာလည္း တျခားေမဂ်ာက ေက်ာင္းသားမ်ား အံုထလို႔။ အရင္ ရက္ေတြတုန္းက ထား ေက်ာင္းကို ေရာက္တာနဲ႔ သူကကို ထားရဲ႕ ျမင္ကြင္းေအာက္၊ တစ္ေနရာမဟုတ္ တစ္ေနရာမွာ ေတြ႔ေနရၿပီ။ အခု သူ ဘယ္မ်ားေရာက္ေနလဲ။
ဒီေန႔ အတန္းထဲမွာ ဖရက္ရွာကြင္းနဲ႔ကင္း ေရြးပြဲရွိတာမို႔ အားလံုး လႈပ္လႈပ္ရြရြ ရွိေနၾကတယ္။ ထားတို႔လို အခုမွ တကၠသိုလ္စတက္ရတဲ့ ပထမႏွစ္သမားေတြအတြက္ ထူးထူးျခားျခား စိတ္လႈပ္ရွားေနရခ်ိန္ေပါ့။ ထားနဲ႔ ပထမဆံုး ေက်ာင္းတက္တက္ျခင္း ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့သူ ႏြယ္ႏြယ္က လူေကာင္ေလးက ေသးခ်င္ေပမယ့္၊ သြားတက္ေလး ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ခ်စ္စရာ အၿပံဳးခ်ဳိခ်ဳိကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရထားသူ၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ေကာင္းသူမို႔၊ သူတို႔ ေမဂ်ာရဲ႕ ဘုရင္မအျဖစ္ ႀကိဳတင္ ေရပန္းစား ေနသူေလးေပါ့။ သူလိုလူက အခုလို လွမ္းေျပာလိုက္ေတာ့ ထား မေနတတ္ေအာင္ ရွက္သြားမိတယ္။
ထားကေတာ့ အရပ္ျမင္ျ့မင့္ အသားျဖဴျဖဴ၊ မျပင္မဆင္နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္အခ်ဳိးအစား အသင့္အတင့္သာရွိၿပီး ႏႈတ္နည္းသူတစ္ဦးပါ။ အခုလို အလွမျပင္စဖူး အလွျပင္လာတာက ေမဂ်ာကြင္းအတြက္ မဟုတ္ဖူးဆိုတာ ထားကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ မသိ။ ထား ၀တ္လာတဲ့ အသည္းႏွလံုးပံုေလးေတြ က်ဲက်ဲရက္ထိုးထားတဲ့ နံ႔သာႏုေရာင္ သိုးေမႊးအေႏြးထည္ ပါးပါးေလးရဲ႕ ေအာက္၊ ထားရဲ႕ ၀ဲဘက္ရင္အံုေလးရဲ႕ အေပၚမွာေတာ့ အစိမ္းေရာင္ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ ၿငိမ္သက္စြာနဲ႔ ရွိေနတယ္။ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ ၿငိမ္သက္ေနသေလာက္ ထားရဲ႕ ႏွလံုးသားေလးက တဆတ္ဆတ္ ခုန္လို႔ လႈပ္ရွားေနတာ..။
မေန႔ညက အဲ့ဒီ သက္မဲ့ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ႏို္င္ပဲ ထား ထိုင္ၾကည့္ခဲ့မိတယ္။ အိပ္ရာေပၚက ထားရဲ႕ ေခါင္းအံုးစြတ္ ျဖဴျဖဴေလးေပၚမွာ ယွဥ္တြဲေနတဲ့ အစိမ္းေရာင္ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို ၾကည့္ရင္း၊ မနက္ျဖန္ ေက်ာင္းတက္ရင္ ဒီေၾကာင္ေလး ႏွစ္ေကာင္ကို ေခၚသြားဖို႔ သင့္မသင့္ကို ေခါင္းေတြ ပူေအာင္ ထား စဥ္းစားခဲ့ရတယ္။
သိုးေမႊးစ မွ်င္မွ်င္အိအိ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္ေလးနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ အေမႊးပြပြေလးနဲ႔ ေၾကာင္ေသးေသးေလး ႏွစ္ေကာင္က ခ်စ္စရာ အလြန္ေကာင္းေနတယ္။ မ်က္လံုး ျပဴးျပဴးေလးေတြနဲ႔၊ နားရြက္ေလးေတြ ကိုယ္စီေထာင္လို႔။ မ်က္လံုးေနရာေလးမွာ ပလပ္စတစ္ အၾကည္အၾကြေလးနဲ႔ အ၀ိုင္းေဖာင္းေဖာင္းေလး လုပ္ထားတယ္။ မ်က္စံေလးကို အနက္ေရာင္ ပလပ္စတစ္အေစ့ေလး တစ္ေစ့စီ ထည့္ထားတယ္။ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို လႈပ္ၾကည့္လိုက္ရင္ မ်က္စံအနက္ေလးက တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ ဟိုသည္ ေရြ႕ေနတာက၊ တစ္ေကာင္ကို တစ္ေကာင္ လွမ္းၾကည့္ေနသလိုလို။ ေဖာင္းေဖာင္းကစ္ကစ္ ကိုယ္လံုးေလးႏွစ္ခုက ပူးကပ္ထားသလို၊ ေခါင္းေလးႏွစ္ခုကလည္း ပူးကပ္လို႔။ သူတို႔ ႏွစ္ေကာင္ကို အခုလို ပူးကပ္ေနေအာင္ အေနာက္ဖက္ကေန ေရႊေရာင္တြယ္ၿခိတ္ ေသးေသးေလးနဲ႔ ပူးတြယ္ထားတယ္။
စိတ္ရင္းေကာင္းတဲ့၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့့ သာမန္ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူ႔ကို ထား ခင္တြယ္ေနမိတာ မဆန္း။ သူ ထားကို စိတ္၀င္စားေနတာ မိန္းကေလးပီပီ ထား ရိပ္စားမိေနၿပီ။ သူက ထားတို႔လိုပဲ ေမဂ်ာတူ၊ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္။ ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္ေနမွ ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ သူက၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဒီႏွစ္ ဖရက္ရွာေလးေတြ ေခ်ာတယ္၊ သြားၾကည့္မယ္ဆို ေခၚလာတာ လိုက္လာရင္း၊ ထားကို ဒုတိအႀကိမ္ေျမာက္ ေတြ႔ခြင့္ရလိုက္တာဆိုပဲ။ မေန႔က သူ ေက်ာင္းေရွ႕မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေစာင့္ေနတုန္း ထားကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေတြ႔ခဲ့ဘူးၿပီး၊ အဲ့ဒီတုန္းထဲက လူနဲ႔ မမွ်တဲ့ ပန္းဖြားေတြ အမ်ားႀကီးပါတဲ့ ကခ်င္လြယ္အိတ္ အနီႀကီးကို ပုခံုးမွာ ထံုးလြယ္ထားၿပီး၊ ထမီတိုတို ၀တ္ထားတဲ့ ထားကို သူ သတိမျပဳပဲ မေနႏိုင္ခဲ့ဘူးတဲ့ေလ။
“ ကိုယ့္.. အၾကည့္ေတြ ထားဆီက ခြာလို႔ကို မရေတာ့ဘူး၊ ထားက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အားပါးတရ စကားေျပာေနတာ ကေလးေလးလိုပဲ၊ သိပ္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္ ” လို႔ ခင္မင္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း သူ ေျပာျပေတာ့ ေက်နပ္စိတ္နဲ႔ ထား ေခါင္းေလးကို ငံု႔ထားမိတယ္။
သူက ထားထက္ အသက္ႀကီးတယ္။ သူ႔အသံ ခ်ဳိၾသၾသက စြဲေဆာင္မႈရွိတယ္။ သူက အေရာင္ေလးေတြနဲ႔ လည္ကတံုးအိက်ၤ ီကို စြဲစြဲမက္မက္ ၀တ္တတ္တာရယ္၊ ဟာသ ဇ၀နဥာဏ္ရွိတာရယ္၊ သူ႔ရုပ္က မေခ်ာေပမယ့္ လူခ်စ္လူခင္ေပါတယ္၊ လူၾကားထဲမွာ ထင္ရွားေနတတ္တာရယ္က သူ႔ရဲ႕ တျခား ေယာက်ာ္းေလးေတြနဲ႔ မတူတဲ့ ထူးျခားခ်က္။ အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္ ထား သူ႔ကို စသတိထားမိခဲ့တာ။
သူနဲ႔ စကား စေျပာျဖစ္တာကလည္း ရုပ္ရွင္ဆန္ဆန္ပဲ။ ထားရွိတဲ့ ေနရာရဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာ သူက အၿမဲလိုလို ရွိေနခဲ့တယ္။ သူက ေက်ာင္းဆင္း၊ ေက်ာင္းတက္ ထားအေနာက္ကေန ဘာဆို ဘာမွ အေႏွာင့္အယွက္မေပးပဲ တေကာက္ေကာက အရိပ္လို္ လိုက္ေနခဲ့တာ မိန္းကေလးပီပီ ထား သိတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ စကားေျပာဖို႔၊ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ဖို႔ အားမထုတ္ပဲ သူ ေနလာလိုက္တာ ႏွစ္လနီးပါး ရွိလာတယ္။ သူ အဲ့ဒီလို ေနေနတာကိုက ထားစိတ္ကို ခိုးလိုးခုလု ျဖစ္ေစတယ္။
တစ္ရက္..၊ သူ႕ကို ထားကိုယ္တိုင္က စကား စေျပာျဖစ္ဖို႔ အေျခအေန ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ က်ဴတိုရီရယ္အၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လမ္းခြဲလို႔ ေက်ာင္းေရွ႕ ကားမွတ္တိုင္မွာ ဘတ္စ္ကားကို ထားတစ္ေယာက္ထဲ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီေန႔က အိမ္မျပန္ခင္ ေမေမ့ က်န္းမာေရးအတြက္ ဆူးေလဘုရားကို ယၾတာသြားေခ်ဖို႔ စီစဥ္ထားတယ္။ ၿပီးရင္ ဘုရားကေန ၁၅မိနစ္သာသာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေရာက္တဲ့ အိမ္ကို ေအးေအးေဆးေဆး လမ္းေလွ်ာက္ျပန္မယ္ စိတ္ကူးထားတယ္။
မွတ္တိုင္မွာ ကားေစာင့္ေနတုန္း အရက္နံ႔ေတြ တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္၊ ထားရဲ႕ နေဘးကို ေရာက္လာၿပီး ရိသဲ့သဲ့ေတြ လာေျပာေနၾကတယ္။ ပံုမွန္ဆို မေၾကာက္တတ္ေပမယ့္ သူတို႔ဆီက အရက္နံ႔ရလိုက္တာရယ္၊ ကားမွတ္တိုင္မွာ လူေတြ မ်ားေနတာရယ္ေၾကာင့္ နည္းနည္း လန္႔သြားသလို၊ ရွက္တဲ့ စိတ္နဲ႔ပါ မႊန္ထူေနမိတယ္။ အေရွ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကေန ထားတို႔ဘက္ကို ကားလမ္းကူးလာတဲ့ သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ခ်ိန္မွာ၊ အားကိုးရာ ရသြားသလို ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ သူ႔ကို လွမ္းေခၚလိုက္မိတယ္။ အၿပံဳးမ်က္ႏွာနဲ႔ သူ အနားေရာက္လာခ်ိန္၊ အရက္သမားႏွစ္ေယာက္ မေယာင္မလည္နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ခြာသြားတယ္။
အမွတ္(၁၄)၊ ေရႏိုးကားႀကီး ဆိုက္လာေတာ့ ထားတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ကားေပၚ တက္လိုက္တယ္။ ကားေပၚမွာ ေနရာလြတ္ေတြ အမ်ားႀကီးရယ္။ အမူးသမားႏွစ္ေယာက္ကလည္း ထားတို႔ အေနာက္က လိုက္တက္လာတယ္။ ထားနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေနရာလြတ္မွာ သူ႔ကို လာထိုင္ဖို႔ ေျပာမိတယ္။ သူက မထိုင္ပဲ ခံုႏွစ္ခုရဲ႕ ေနာက္မွီေပၚ လက္ႏွစ္ဖက္ ခြတင္ ရပ္ရင္း “ တစ္ေယာက္ထဲ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ ထိုင္ေလ ” လို႔ ေျပာတယ္။ အရက္သမားႏွစ္ေယာက္က အေနာက္ဆံုး ခံုတန္းမွာ ေနရာယူလွ်က္ကေန သူ႔ကို မၾကည္ရႈိးနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ေနတယ္။
ခဏေနေတာ့ သူက သူ႔ လြယ္အိတ္ႀကီးထဲက စာအုပ္တစ္အုပ္ ထုတ္ေပးၿပီး “ ေရာ့… ဖတ္ခ်င္ဖတ္ေလ…” ဆို စာအုပ္တစ္အုပ္ကို လက္ထဲ ထည့္ေပးတယ္။ စာအုပ္အဖံုးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နႏၵာသိန္းဇံရဲ႕ “ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းမ်ားနဲ႔ ခရီးသြားျခင္း” ဆိုလို႔ ထားတို႔ ႏွစ္ေယာက္သား မတိုင္ပင္ပဲ ၿပိဳင္တူ ၿပံဳးလိုက္မိၾကတယ္။ ထားစိတ္ထဲ အမူးသမားေတြကို မမႈေတာ့သလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ထားစိတ္ထဲ လံုၿခံဳသြားသလိုပဲ။ ထား ရင္ေတြ ခုန္ေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကားေပၚမွာ သူက ထားနဲ႔အတူ ဆူးေလဘုရားအထိ မတ္တပ္ရပ္လွ်က္ ပါလာခဲ့တယ္။
သူနဲ႔ စစခ်င္း စကားေျပာျဖစ္တဲ့ ေန႔မွာပဲ ဘုရားအတူတူ ဖူးျဖစ္ခဲ့တာေပါ့။ ေမေမ့ေမြးနံ၊ ဆူးေလးဘုရားရဲ႕ ေသာၾကာေထာင့္မွာ ထား ရွိခိုးဦးခ်ေနတာကို တစိမ့္စိမ့္ သူ ထိုင္ၾကည့္ေနခဲ့တာ ထား မေမ့ေသးပါဘူး။ အိမ္အျပန္ ဆူးေလဂံုးတံတားေပၚအေရာက္ သူက ထားနာမည္ကို ေမးတယ္။ ထားနာမည္ သက္ထားခင္ခင္လို႔ ေျပာေတာ့ “ ကၽြန္ေတာ္ ထားလို႔ ေခၚမယ္ေနာ္” လို႔ ေျပာတယ္။ ထားကို အိမ္မွာ သက္ထားလို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ “ထား” လို႔ သူက စေခၚခဲ့တာပါ။ သူ႔ နာမည္ကို ရွက္ရွက္နဲ႔ ျပန္ေမးမိေတာ့ သူ႔ မွတ္ပံုတင္ကဒ္ကို ထုတ္ျပတယ္။ သူ႔နာမည္ႀကီးက ရိုးစင္းလိုက္တာ။ မွတ္ပံုတင္ကဒ္က ေမြးသကၠရာဇ္ကို ၾကည့္ၿပီး သူက ထားထက္ အသက္ႀကီးတာ သိလိုက္ရတယ္။
သူက ထား အတန္းရွိရာကို အခ်ိန္ရတိုင္း အလာမပ်က္ပါပဲ။ ထား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတာင္ သူ ခင္ေနၿပီ။ ႏြယ္ႏြယ့္ အေျပာနဲ႔ဆို သူနဲ႔ထားက နားလည္မႈအရွိဆံုး မိတ္ေဆြေတြပဲေပါ့။ သူနဲ႔ထားရဲ႕ ၾကားက သံေယာဇဥ္က တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တင္းၾကပ္လာခဲ့ၿပီ။
မေန႔က ေက်ာင္းကင္တင္းမွာ ထိုင္တုန္း သူက ထားကို ခ်စ္စရာ အျပာေရာင္ စကၠဴဗူး ပိစိေလးတစ္ခု ထုတ္ေပးတယ္။ “ အိမ္ေရာက္မွ ထား ေဖာက္ၾကည့္ေနာ္၊ အခု မေဖာက္နဲ႔ဦး…၊ ကၽြန္ေတာ္ရွက္တယ္” လို႔ သူက ေျပာတယ္။ အမွန္က သူ႔ထက္ ထားရွက္ေနမွာ စိုးလို႔ ေျပာမွန္း ထားသိတာေပါ့။
“ နက္ျဖန္ ထားတို႔ ဖရက္ရွာ၀ဲလ္ကမ္းေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းကို အေစာႀကီး ေရာက္ေနမယ္၊ ထားကို ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္ ”
ထား ေခါင္းေလး ၿငိမ့္လိုက္မိတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အခန္းတံခါးပိတ္ၿပီး လြယ္အိတ္ထဲက စကၠဴဗူးေလးကို တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ထုတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အထဲမွာက အျဖဴေရာင္ စာေခါက္ေလး။ ရင္တလွပ္လွပ္နဲ႔ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့….
ရည္းစားစာဆိုတာကို ဆန္႔က်င္ဘက္ ေယာက်ာ္းေလးေတြဆီက တုန္လႈပ္မႈမရွိပဲ ထား လက္ခံရခဲ့ဘူးပါတယ္။ အခုေတာ့ ခ်စ္ပါတယ္လို႔ တစ္လံုးမွ မပါပဲ၊ ေရးထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ လက္ေရး ေစာင္းေစာင္းေလးေတြက ထားရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို သိမ္းႀကံဳး ယူငင္သြားေတာ့တယ္။ ခ်စ္စရာ အစိမ္းေရာင္ သိုးေမႊးေၾကာင္ေလး ႏွစ္ေကာင္က စာရြက္ေလးရဲ႕ အေပၚ ေထာင့္စြန္းေနရာမွာ တြယ္ၿခိတ္ထားလွ်က္ကေန၊ ထားရဲ႕ အရွက္သည္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာနီနီကုိ လွမ္းၾကည့္လို႔။
ထား၀တ္လာတဲ့ အသည္းႏွလံုးပံုေလးေတြ က်ဲက်ဲရက္ထိုးထားတဲ့ အေႏြးထည္ ပါးပါးေလးရဲ႕ ေအာက္၊ ထားရဲ႕ ၀ဲဘက္ ရင္အံုေလးရဲ႕အေပၚမွာ အစိမ္းေရာင္ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ ၿငိမ္သက္စြာနဲ႔ ရွိေနတယ္။ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္က ၿငိမ္သက္ေနသေလာက္ ထားရင္ေတြက ဗရမ္းဗတာ ခုန္ေနတယ္။ ေ၀ခြဲမရတဲ့ စိတ္ေတြက ထားရဲ႕စိတ္ကို အနားမေပးပဲ လူးလာ ေျပးေနေစတယ္။ ရင္ထိုးေလးကို ဘာလို႔ မထားခဲ့ပဲ ထား တတ္္လာခဲ့မိရတာလဲ။ တတ္ထားခဲ့ရင္လဲ ဘာလို႔ အေပၚကေန အေႏြးထည္ ထပ္၀တ္လာမိခဲ့တာလဲ။ အမွန္က ထား ရွက္ေနမိတာ။ ထားရဲ႕ အေတြးေတြ၊ ထားရဲ႕ အိပ္မက္ေတြမွာ သူ ေနရာယူထားတာ ၾကာမွၾကာေပါ့။ သူ႕မ်က္ႏွာကို ေတြးျမင္ယံုနဲ႔ ထားလက္ဖ်ားေလးေတြ ေအးစက္လို႔ေတာင္ လာရတယ္။
ဒီေန႔ ေက်ာင္းေရာက္ထဲက သူ႔ကို ထား အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မေတြ႔ရဘူး။ ထား လက္ဖ်ားမွာ ေခၽြးေစးေတြနဲ႔။ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာသာ ထိုင္ေနရတယ္၊ ထား စိတ္နဲ႔လူ မကပ္ခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္္းတက္ခ်ိန္ နီးလာတဲ့အထိ သူ႔ကို ထား မေတြ႔ရေတာ့ ၀မ္းနည္းခ်င္လာမိတယ္။ စိတ္လည္း တိုလာတယ္။ လက္ပတ္နာရီက စကၠန္႔တံေလးေတြက တေရြ႕ေရြ႕ သြားေနတယ္။ အခုထိ သူ႔အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မျမင္ရေသးဘူး။ ထားကို သူ ဒီလို ေနာက္စရာလား။ စိတ္တိုတိုနဲ႔ ၀တ္လာတဲ့ အေႏြးထည္ေလးကို ရင္ဘတ္ၾကယ္သီးေတြ အကုန္ေစ့ေအာင္ တပ္ထားလိုက္မိတယ္။ “ သူကျဖင့္ မလာဘူး၊ ရင္ထိုးကို တတ္လာမိတာ.. ရွက္ဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာ..” လို႔ ေတြးရင္း ရင္ထဲ တႏံု႔ႏံု႔ ျဖစ္ေနမိတယ္။ ဒီေန႔မွ ထူးထူးျခားျခား အလွျပင္လာလို႔ ဖရက္ရွာ၀ဲလ္ကမ္းအတြက္ ျပင္လာတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ထင္ေနၾကၿပီ။
ရွက္ေဒါသေတြက တကိုယ္လံုး ပ်ံ႕လို႔လာတယ္္။ အတန္းအျပင္ဘက္ ေကာ္ရစ္တာမွာလဲ ေက်ာင္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရစ္သီရစ္သီနဲ႔။ သူတို႔ အၾကည့္ေတြက ကြင္းလို႔ ေရပန္းစားေနတဲ့ ထားနဲ႔ႏြယ္ႏြယ္တို႔ အနားတ၀ိုက္မွာ။ အျပင္က ေက်ာင္းသားေတြ ပစ္ေပါက္ထားတဲ့ စကၠဴျမွား ေသးေသးခၽြန္ခၽြန္ေလးေတြက ထားတို႔ စားပြဲေဘးနားမွာ ဟိုသည္ ပ်ံ႕က်ဲလို႔။ ထားရဲ႕ သိုးေမႊးအေႏြးထည္ေလးမွာေတာင္ ျမွားေလးေတြ လာၿခိတ္ေနေသးတယ္။ ထား အံကို တင္းတင္း ႀကိတ္ထားလိုက္မိတယ္။ ထား စိတ္ထဲ ေပါက္ကြဲေနတာ ႏြယ္ႏြယ္ေတာင္ ရိပ္မိတယ္။ ထား စိတ္တိုေနတာ စကၠဴျမွားေတြေၾကာင့္ မဟုတ္မွန္း ႏြယ္ႏြယ့္ကို ထား ဘယ္လို ေျပာျပလို႔ရပါ့မလဲ။
ဖရက္ရွာ၀ဲလ္ကမ္းမွာ ဘုရင္မဆုကို သူငယ္ခ်င္း ႏြယ္ႏြယ္ရသြားခဲ့တယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ ထားမွာ ႏြယ္ႏြယ္အတြက္ အျပည့္အ၀ ၀မ္းမသာႏိုင္ပါဘူး။ ထား အိမ္ကို အျမန္ ျပန္ေရာက္ခ်င္ေနၿပီ။ အိပ္ရာထဲ ေခါင္းဖြက္လို႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေနလိုက္ခ်င္ၿပီ။ ႏြယ္ႏြယ့္ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အိမ္ျပန္ဖို႔ ကားဂိတ္ကို ခပ္သြက္သြက္ ေလွ်ာက္လိုက္တယ္။ မွတ္တိုင္က ထြက္ကာနီး နံပတ္(၁၄)ကားေပၚ ရေအာင္ တိုးတက္လိုက္တယ္။ အေတြးထဲမွာ ေဒါသ စကားလံုးေတြ ပလံုစီထေနတယ္။ ေက်ာင္းမတက္ခင္ အၿမဲရွိေနတတ္တဲ့ သူက အခုေတာ့ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ။ ဒီလိုေန႔မ်ဳိးမွာ ဂရုတစိုက္နဲ႔ ေစာေစာ ေရာက္မေနသင့္ဘူးလား။ ထားကို ဒီေလာက္ေတာင္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ပဲ ဘာလို႔ ခ်စ္စကား ေျပာခဲ့ရတာလဲ။
ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ၾကပ္ပိတ္ညပ္သိပ္ေနတဲ့ ကားေပၚမွာ ထားပါ ေရာညပ္ေနတယ္။ စပယ္ရာကို ကားခေပးမယ္လုပ္ေတာ့ “ ကိုယ့္အတြက္ပါ ေပးေပးေနာ္၊ အေၾကြ မပါလို႔” ဆိုတဲ့ သူ႕အသံ ခ်ဳိၾသၾသကို အေနာက္ဖက္က မထင္မွတ္ပဲ ၾကားလိုက္ရတယ္။ အမွတ္မထင္ ထားေဘးနားကို အတင္း တိုးေ၀ွ႔၀င္လာရပ္တဲ့ သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူ အခုမွ ဘယ္ေနရာကေန ေရာက္လာတာလဲ။ လူေတြနဲ႔မို႔ ဘာမွ မေျပာခ်င္တာမို႔ ႏႈတ္ဆိတ္လွ်က္က ကားခ ႏွစ္ေယာက္စာ ေပးေပးလိုက္တယ္။ တတ္ႏိုင္သမွ် သူ႔ကို ေက်ာခိုင္းထားမိတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူနဲ႔ အေ၀းဆံုးကို ထား ေျပးခ်င္ေနမိၿပီေလ။
ကားက က်ပ္လိုက္တာမွ သူ႔ရဲ႕ အသက္ရွဴေငြ႔ ေႏြးေႏြးက ထားရဲ႕ လည္ကုတ္ေပၚ ေရာက္ေနတာကို သိလိုက္ရတဲ့ အထိပဲ။ အရင္က ကားစီးတိုင္း သူ႔မ်က္ႏွာဆီ ေမာ့လို႔ စကားေတြ ေျပာခဲ့ေပမယ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုး ႏႈတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ထားစိတ္ထဲ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာသလို စိတ္ႏွစ္ခြ ဘာလို႔ ခံစားေနရတာလဲ။ တစ္ဆက္ထဲမွာ အေႏြးထည္ေအာက္၊ ထားရဲ႕ ၀ဲဘက္ ရင္အံုေလးေပၚက ေၾကာင္ေလး ႏွစ္ေကာင္ကို စိတ္ပူသြားမိတယ္။ လူေတြ တအားၾကပ္လို႔ ရင္ထိုးေလးမ်ား ျပဳတ္က်သြားရင္..ဆိုၿပီး စိုးရိမ္လာမိတယ္။ သူက ထားရဲ႕ မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းေၾကာင့္လား မသိ၊ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လို႔ ေနလိုက္တာမ်ား ကားေပၚက ဆင္းတဲ့ အထိပါပဲ။ ကတၱရာလမ္းမေပၚ ေျခခ်ေတာ့ အေႏြးထည္ႀကီးနဲ႔ ေခၽြးထြက္သန္တဲ့ ထားမွာ ေခၽြးတဒီးဒီး က်ေနေလၿပီ။
ဆူးေလ ဂံုးတံတားက ဒီေန႔မွ တက္ရတာ ပိုေမာေနသလိုလို။ ထားနဖူးက ေခၽြးေတြ သုတ္ဖို႔ သူ အတင္း ကမ္းေပးတဲ့ တစ္ရႈးစကၠဴကို ျငင္းလိုက္မိတယ္။ သူ႔ မ်က္ႏွာပ်က္သြားတာကို ထား ေတြ႔ျဖစ္ေအာင္ ေတြ႔လိုက္တယ္။ အခုေနခါမွာ သူ႔စိတ္ ကသိကေအာင့္ျဖစ္ေအာင္ပဲ ထားလုပ္ခ်င္ေနမိတယ္။ ထား ခံစားေနရတဲ့ အခိုက္အတန္႔လို သူ႔ကိုလည္း ထပ္တူ ခံစားေစခ်င္ေနမိတာ။
“အရမ္းအိုက္ေနတယ္ မဟုတ္လား… အေႏြးထည္ ခၽြတ္ထားလိုက္ေလ”
ထားမွာ ကိုယ့္အခက္အခဲနဲ႔ ကိုယ္မို႔ ေခါင္းခါျပလိုက္မိတယ္။ ထားရင္ဘတ္မွာ ထိုးထားတဲ့ ေၾကာင္ရုပ္ေလး သူ ျမင္သြားမွာ စိုးမိတယ္။ ထား ဘယ္လိုလုပ္ အေႏြးထည္ကို ခၽြတ္လို႔ ျဖစ္ပါ့မလဲ။
“ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ စိတ္ေတြ အရမ္းလႈပ္ရွားေနမိတယ္၊ ထား ေက်ာင္းထဲ စ ၀င္လာထဲက ေပၚတီကို တိုင္အကြယ္ကေန ေခ်ာင္းေနခဲ့တာ”
ထား “ကၽြတ္” ခနဲ လုပ္လိုက္မိရင္း “အပိုေတြ ေျပာမေနနဲ႔…” လို႔ ေျပာခ်င္မိ လိုက္တာမို႔ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုသာ တင္းတင္း ကိုက္ထားလိုက္မိတယ္။ ဒီလိုေန႔မ်ဳိး ေက်ာင္းဆင္းမွ ၾကပ္ပိတ္ညပ္ေနတဲ့ ကားေပၚတက္လာတဲ့ သ႔ူကို ထား စိတ္မဆိုးသင့္ဘူးလား။ ဒီေန႔အတြက္ တစ္ညလံုး စိတ္ကူးနဲ႔ မက္ခဲ့ရတဲ့ သူနဲ႔ထားရဲ႕ အိပ္မက္ခ်ဳိခ်ဳိေတြ အခုေတာ့ သြားၿပီေပါ့။ အဲ့ဒီလိုလူနဲ႔ ထား ေပးရမယ့္ အေျဖနဲ႔ ထိုက္တန္လို႔လား။
“ထား အိက်ီ ၤေလးကို ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ အကြယ္ကေန ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္မိတာ..၊ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ရင္ထိုးေလးကို မေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ရင္ထဲမွာ တကယ္ မေကာင္းဘူး…”
သူ႔အသံတိုးရွရွက ထားမ်က္ရည္ေတြကို ခ်ဴေနသလိုမို႔ ထား အံကို တင္းတင္းႀကိတ္မိေနရၿပီ။ ထား အလွျပင္လာတာ သူ႔အတြက္၊ သူမလာလို႔ ထား ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ေတြ တိုခဲ့ရသလဲဆိုတာ သူဘာလို႔ မသိႏိုင္ရတာလဲ။ ထားရဲ႕ အေႏြးထည္ေအာက္မွာ သူေပးထားတဲ့ ရင္ထိုးေလး ရွိေနႏိုင္တယ္ဆိုတာ သူဘာလို႔ မစဥ္းစားမိရတာလဲ။ သူ ထားကို နားမလည္ပါလားေနာ္။
“ထား အတန္းထဲ ၀င္သြားေလာက္ခ်ိန္မွ ထား အတန္းရွိရာကို တက္ခဲ့တာ၊ အတန္းအျပင္မွာ ေက်ာင္းသားေတြကလဲ တပံုႀကီး..၊ ကၽြန္ေတာ္ ျပဴတင္းေပါက္မွန္္ၾကားထဲက ထားကို ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ သူတို႔က စကၠဴျမွားေတြနဲ႔ ထားတို႔ ထိုင္ေနတဲ့ ေနရာကို ပစ္ေနၾကတယ္ေလ၊ ထားအၾကည့္ေတြကလဲ သူတိ္ု႔ဆီမွာပဲ..၊ ထား အလွေတြ ျပင္လာတာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေတြးမိေတာ့ သ၀န္တိုသလိုလို ၀မ္းနည္းသလိုလိုနဲ႔..၊ တစ္ခါမွ အဲ့ဒီလို ခံစားခ်က္မ်ဳိး မခံစားဖူးေသးဘူး ”
ထား အိမ္နားေရာက္ေတာ့မွာမို႔၊ ထံုးစံအတိုင္း သူက လမ္းခြဲဖို႔ ေျခလွမ္း အရွိန္ကို ေလွ်ာ့လိုက္တယ္။ ထား ေျခလွမ္းေတြက သူနဲ႔ ထပ္တူ ေႏွးသြားတယ္။ ထား စိတ္ေတြက သူ႕စကားသံေအာက္မွာ ဘာလို႔မ်ား ရုတ္ခ်ည္း ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလာရတာလဲ မသိဘူး။ သူ႔ မ်က္၀န္းေတြကို ထား ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္ခ်င္ေနမိၿပီ။
“ ကၽြန္ေတာ္ ညက အိပ္လို႔ေတာင္ မေပ်ာ္ဘူး၊ ဒီေန႔အတြက္ တကယ္ကို စိတ္ေတြ ေစာေနခဲ့ရတယ္၊ စိတ္ကူးနဲ႔ ၀မ္းသာၾကည့္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ခဲ့ရတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ထားရဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ခင္တြယ္မႈကို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ဖ်က္စီးလိုက္မိတာပါ…၊ ထားရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ ထားရဲ႕ဆႏၵပါ..”
သူ႔ ေျခလွမ္းေတြ ရပ္တန္႔လိုက္တယ္။ ထား ႏွလံုးေသြးေတြပါ ရပ္သြားရသလိုပဲ။ ထား အရမ္း စိုးရိမ္သြားမိၿပီ။ ထား သူ႔ကို ဘာမွ ေျပာမေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ ထား ေတြေ၀ေနရမယ့္ အခ်ိန္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ သူ႔ကို ဒီထက္ပိုၿပီး ထား မရက္စက္ႏိုင္္ေတာ့ဘူး။ ထားကိုယ္ထားလည္း မညာခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဟန္ေဆာင္ရတာကို ထား သိပ္မုန္းတယ္။ ထား သူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္တယ္။
ထားရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက အေႏြးထည္ ၾကယ္သီးေလးေတြကို တစ္လံုးခ်င္းစီ ျဖဳတ္ေနမိတယ္။ သူက ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔ ထားရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို လိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ အေႏြးထည္ ၾကယ္သီးအားလံုး ျပဳတ္သြားခ်ိန္မွာ အေႏြးထည္ေလးကို ခၽြတ္လို႔ သူ႔ပခံုးေပၚ လႊားခနဲ ပစ္တင္လိုက္တယ္။ ထား ေခါင္းကို ရွက္ရွက္နဲ႔ ငု႔ံထားလိုက္ေတာ့ အိက်ီ ၤရင္ဘတ္ေပၚက ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္နဲ႔ မ်က္လံုးခ်င္း ဆံုမိတယ္။ ထားရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းအစံုမွာ ရွက္ၿပံဳးေတြ ေ၀ေနမိၿပီ။
ေတာက္ပတဲ့ အၿပံဳးနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ မခ်င့္မရဲ လက္သီးဆုတ္ဖြဖြက ထားနဖူးေပၚ ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ထားအိက်ီ ၤရင္ဘတ္ ၀ဲဘက္ေပၚက အစိမ္းေရာင္ေၾကာင္ေလး ႏွစ္ေကာင္က လန္႔ဖ်တ္ၿပီး ေခါင္းေလးေတြ ျပန္ငံု႔သြားၾကတယ္။
ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို ထားက တယုတယ ကိုင္ထားတယ္။ ထားလက္ထဲက တကြဲတျပားစီျဖစ္ေနတဲ့ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို စူပါဂလူးနဲ႔ သူက ျပန္ပူးကပ္ေပးေနတာကို မ်က္ေတာင္ မခပ္စတမ္း ၾကည့္ေနရင္း ေဘးကေန ထား ကူညီေပးေနမိတယ္။
“ ေနာက္ဆို ထားက သမီး မျမင္ႏိုင္တဲ့ ေနရာမွာ သိမ္းထားေလ၊ မဟုတ္ရင္ သူက ကေလးဆိုေတာ့ ဘာမွမသိဘူး၊ ယူၿပီး ကစားမွာေပါ့ ”
“ ကို႔သမီးက ထားအလစ္မွာ ဘီဒိုအံဆြဲဖြင့္ၿပီး ေမႊထားတာေလ၊ ဒီေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို တကြဲတျပားစီနဲ႔ သူ႔ ေက်ာင္းကြန္ပါဗူးထဲမွာ ေတြ႔ေတာ့ ထား မ်က္လံုးျပဴးသြားတာေပါ့၊ တျခားဟာဆို သမီးေဆာ့လဲ ထား ဘာမွျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အခုက…..”
“ အင္းပါ… ကိုယ္.. နားလည္ပါတယ္၊ အခုလို စူပါဂလူးနဲ႔ ျပန္ကပ္ၿပီး ေသခ်ာ ျပန္သိမ္းထားလဲ ရတာပဲဗ်.. ဟုတ္ဖူးလား၊ တကထဲ… သိသိျခင္း မေျပာဘူး၊ သံုးရက္ေလာက္ ႀကိတ္၀မ္းနည္း ေနရေသးတယ္၊ အခုလို ဖ်ားယူမွ ဖြင့္ေျပာရတယ္လို႔.. ”
မူလအတိုင္း ေသေသသပ္သပ္နဲ႔ ေနသားတက်ျဖစ္သြားတဲ့ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို ၾကည့္ၿပီး သူနဲ႔ ထား ၿပိဳင္တူ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ၿပံဳးလိုက္မိတယ္။
သူ႔ လက္သီးဆုတ္ ဖြဖြက ထားနဖူးေပၚ ေရာက္လာေတာ့၊ ဟိုးအရင္အခ်ိန္ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕ ေခၽြးေတြ ရႊဲေနတဲ့ အေႏြးထည္ေအာက္က ေၾကာင္ကေလး ႏွစ္ေကာင္ဆီ ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ စိတ္ေတြ ျပန္ေရာက္လို႔ သြားရတယ္။
ေမေမ မသိေအာင္ ေၾကာင္ရုပ္ရင္ထိုးေလး ယူေဆာ့ထားမိလို႔ ဆူခံရမွာ စိုးရိမ္ေနတဲ့ သမီးငယ္ေလးက၊ လိုက္ကာ အကြယ္ကေန ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ၾကင္နာေနၾကတာကို မ်က္လံုးေလး ျပဴးၾကည့္ၿပီး အံ့ၾသသင့္ေနရွာတယ္။
ဆႏၵနဲ႕ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
** ျမေသြးနီ**
“ ထား… မ်က္ႏွာမေကာင္းပါလားကြယ္ ”
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကာလမ်ားစြာ အလြတ္ က်က္မွတ္ထားၿပီးသား စိတ္ေတြမို႔ ထား ဘယ္လို ခံစားေနရတယ္ဆိုတာကို သူ သိေနေပမယ့္ သူ မေနႏိုင္ေတာ့လို႔ ေမးလိုက္တာကို ထား သိလိုက္ပါတယ္။
“ ႏွေမ်ာလို႔ပါ ”
လက္ထဲက ပစၥည္းေလးကို တယုတယ ကိုင္တြယ္ရင္းက သူ႔ကို ၾကည့္လို႔ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။
“ထား မႏွေမ်ာတတ္တာ ကိုယ္သိပါတယ္ကြာ ”
“ ဒီ့ျပင္ဟာ မႏွေမ်ာေပမယ့္ ဒါေလးကိုေတာ့ ႏွေမ်ာမိလို႔ပါ ”
“ အင္း…. အေတာ္ဆိုးသြားလို႔လား၊ ကိုယ္ ေနာက္တစ္ခု ျပန္ရွာ၀ယ္ေပးပါ့မယ္ကြာ ”
ထားရဲ႕ မ်က္ေစာင္း၀င့္၀င့္က သူ႔ဆီ ေရာက္သြားတယ္။
“ မျဖစ္ႏိုင္တာ ေျပာေနျပန္ၿပီ၊ တကယ္ တစ္ထပ္ထဲက်တာ ရွာ၀ယ္ေပးႏိုင္လို႔လား ”
“ တစ္ထပ္ထဲေတာ့ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲကြာ၊ အနီးစပ္ဆံုး ရွာၾကည့္ေပးရမွာေပါ့ ”
ေက်နပ္တဲ့ အရိပ္အေယာင္ေလး ထားမ်က္ႏွာေပၚ ျဖတ္ေျပးသြားတာ ေတြ႔လိုက္ရမွ သူ ေနသာသလို ရွိသြားပံုရတယ္။
“ထားကေတာ့ အစားထိုး ၀ယ္ေပးလို႔ ရမယ္ဆိုလဲ မလိုခ်င္ေတာ့ပါဘူး၊ ဘယ္လိုမွ ထပ္တူညီတာ ရႏိုင္တာမ်ဳိးမွ မဟုတ္တာ”
“ အင္းေလ…ဟုတ္ပါတယ္.. ဘယ္ေလာက္ တူတာေလးပဲ ရေစဦးေတာ့၊ မ်က္စိနဲ႔ မျမင္ရတဲ့ အရာေတြလည္း ပါ၀င္ေနတာဆိုေတာ့ ထား ႏွေမ်ာမယ္ဆို ႏွေမ်ာေလာက္ပါတယ္..၊ ဟုတ္ဖူးလား.. ”
ထားရဲ႕ မ်က္ေစာင္း ခ်ဳိခ်ဳိေလးတစ္ခုက သူ႔ဆီ လြင့္သြားရတယ္။
“ ဟြန္း… သိရဲ႕သားနဲ႔မ်ား ေလကုန္ခံ ေျပာေနရေသးတယ္”
“ ႏွေမ်ာတာလဲ ႏွေမ်ာေပါ့ကြာ၊ ဒါေပမယ့္ ေနမေကာင္း ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ႏွေမ်ာရတယ္လို႔၊ တကယ့္စံပဲ၊ ကဲ..ေျပာ.. ေခၽြးေလးထြက္သြားေအာင္ ဘဲသားျမဴစြမ္ျပဳတ္ ပူပူေလး ေသာက္မလား.. ေျပာ”
“ မေသာက္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး၊ သြားရင္းလာရင္းနဲ႔သာ စူပါဂလူး ေကာ္ဗူးေလး တစ္ဗူးေလာက္ ၀ယ္ခဲ့စမ္းပါရွင္..”
“ အင္း.. အင္း… ၀ယ္ခဲ့ေပးမယ္..၊ ထားလဲ ခဏေလာက္ တစ္ေရးအိပ္လိုက္ဦးေနာ္… ”
“ ထားကို အိပ္ေဆးတိုက္ခဲ့ ”
“ အင္း..ဟုတ္သား…ေရာ့.. ဒီမွာ.. ကိုယ့္ရဲ႕ အိပ္ေဆး၊ အိပ္ေဆးတိုက္တိုင္း မ်က္လံုးေလး မွိတ္ထားေပးတာ ဟိုး.. အရင္တုန္းက အတိုင္းပဲေနာ္”
“ ထားက ဘယ္ေတာ့မွ အေျပာင္းအလဲ မရွိသူဆိုတာကို… ကို က မသိ္ဘူးလား ..”
“ ၾသ… ထားရယ္၊ ကိုယ္ မသိပဲ ေနပါ့မလားကြာ.…”
သူ႔ရဲ႕ အိပ္ေဆး ခ်ဳိေမႊးေမႊးေလးက ထားရဲ႕ ရွင္မေတာင္ သနပ္ခါးရနံ႔ သင္းပ်ံ႕ထံုေနတဲ့ မဟာနဖူးျပင္ေလးေပၚ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ မ်က္ေတာင္ေလး ပိတ္သြားလွ်က္က ထားရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလး ၿပံဳးသြားမိတယ္။
“ ေဟ့… သက္ထား… ဒီေန႔ တယ္လွေနပါလား…၊ ဒီေန႔ ေမဂ်ာအလွ သရဖူဘြဲ႕က တို႔ သူငယ္ခ်င္းပဲ ရမယ္ ထင္တယ္ေဟ့..”
ပါးနပ္လြန္းတဲ့ ႏြယ္ႏြယ္က ထား အလွေတြ ဒီေန႔မွ ထူးထူးျခားျခား ျပင္လာတာကို ရိပ္မိေနေလၿပီ။ ရွက္ေသြး ျဖန္းခနဲ ျဖစ္သြားမိတယ္။ အခန္းအျပင္ဘက္ကို ေ၀့၀ဲ ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အရိပ္အေရာင္ေတာင္ မျမင္ရေသး။ တေအာင့္ေနရင္ စာသင္ခ်ိန္ စေတာ့မွာမို႔ အတန္းထဲမွာ လူစံုသေလာက္ရွိေနၾကၿပီ။ အတန္းအျပင္ ေကာ္ရစ္တာ တေလွ်ာက္မွာလည္း တျခားေမဂ်ာက ေက်ာင္းသားမ်ား အံုထလို႔။ အရင္ ရက္ေတြတုန္းက ထား ေက်ာင္းကို ေရာက္တာနဲ႔ သူကကို ထားရဲ႕ ျမင္ကြင္းေအာက္၊ တစ္ေနရာမဟုတ္ တစ္ေနရာမွာ ေတြ႔ေနရၿပီ။ အခု သူ ဘယ္မ်ားေရာက္ေနလဲ။
ဒီေန႔ အတန္းထဲမွာ ဖရက္ရွာကြင္းနဲ႔ကင္း ေရြးပြဲရွိတာမို႔ အားလံုး လႈပ္လႈပ္ရြရြ ရွိေနၾကတယ္။ ထားတို႔လို အခုမွ တကၠသိုလ္စတက္ရတဲ့ ပထမႏွစ္သမားေတြအတြက္ ထူးထူးျခားျခား စိတ္လႈပ္ရွားေနရခ်ိန္ေပါ့။ ထားနဲ႔ ပထမဆံုး ေက်ာင္းတက္တက္ျခင္း ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့သူ ႏြယ္ႏြယ္က လူေကာင္ေလးက ေသးခ်င္ေပမယ့္၊ သြားတက္ေလး ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ခ်စ္စရာ အၿပံဳးခ်ဳိခ်ဳိကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရထားသူ၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ေကာင္းသူမို႔၊ သူတို႔ ေမဂ်ာရဲ႕ ဘုရင္မအျဖစ္ ႀကိဳတင္ ေရပန္းစား ေနသူေလးေပါ့။ သူလိုလူက အခုလို လွမ္းေျပာလိုက္ေတာ့ ထား မေနတတ္ေအာင္ ရွက္သြားမိတယ္။
ထားကေတာ့ အရပ္ျမင္ျ့မင့္ အသားျဖဴျဖဴ၊ မျပင္မဆင္နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္အခ်ဳိးအစား အသင့္အတင့္သာရွိၿပီး ႏႈတ္နည္းသူတစ္ဦးပါ။ အခုလို အလွမျပင္စဖူး အလွျပင္လာတာက ေမဂ်ာကြင္းအတြက္ မဟုတ္ဖူးဆိုတာ ထားကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ မသိ။ ထား ၀တ္လာတဲ့ အသည္းႏွလံုးပံုေလးေတြ က်ဲက်ဲရက္ထိုးထားတဲ့ နံ႔သာႏုေရာင္ သိုးေမႊးအေႏြးထည္ ပါးပါးေလးရဲ႕ ေအာက္၊ ထားရဲ႕ ၀ဲဘက္ရင္အံုေလးရဲ႕ အေပၚမွာေတာ့ အစိမ္းေရာင္ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ ၿငိမ္သက္စြာနဲ႔ ရွိေနတယ္။ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ ၿငိမ္သက္ေနသေလာက္ ထားရဲ႕ ႏွလံုးသားေလးက တဆတ္ဆတ္ ခုန္လို႔ လႈပ္ရွားေနတာ..။
မေန႔ညက အဲ့ဒီ သက္မဲ့ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ႏို္င္ပဲ ထား ထိုင္ၾကည့္ခဲ့မိတယ္။ အိပ္ရာေပၚက ထားရဲ႕ ေခါင္းအံုးစြတ္ ျဖဴျဖဴေလးေပၚမွာ ယွဥ္တြဲေနတဲ့ အစိမ္းေရာင္ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို ၾကည့္ရင္း၊ မနက္ျဖန္ ေက်ာင္းတက္ရင္ ဒီေၾကာင္ေလး ႏွစ္ေကာင္ကို ေခၚသြားဖို႔ သင့္မသင့္ကို ေခါင္းေတြ ပူေအာင္ ထား စဥ္းစားခဲ့ရတယ္။
သိုးေမႊးစ မွ်င္မွ်င္အိအိ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္ေလးနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ အေမႊးပြပြေလးနဲ႔ ေၾကာင္ေသးေသးေလး ႏွစ္ေကာင္က ခ်စ္စရာ အလြန္ေကာင္းေနတယ္။ မ်က္လံုး ျပဴးျပဴးေလးေတြနဲ႔၊ နားရြက္ေလးေတြ ကိုယ္စီေထာင္လို႔။ မ်က္လံုးေနရာေလးမွာ ပလပ္စတစ္ အၾကည္အၾကြေလးနဲ႔ အ၀ိုင္းေဖာင္းေဖာင္းေလး လုပ္ထားတယ္။ မ်က္စံေလးကို အနက္ေရာင္ ပလပ္စတစ္အေစ့ေလး တစ္ေစ့စီ ထည့္ထားတယ္။ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို လႈပ္ၾကည့္လိုက္ရင္ မ်က္စံအနက္ေလးက တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ ဟိုသည္ ေရြ႕ေနတာက၊ တစ္ေကာင္ကို တစ္ေကာင္ လွမ္းၾကည့္ေနသလိုလို။ ေဖာင္းေဖာင္းကစ္ကစ္ ကိုယ္လံုးေလးႏွစ္ခုက ပူးကပ္ထားသလို၊ ေခါင္းေလးႏွစ္ခုကလည္း ပူးကပ္လို႔။ သူတို႔ ႏွစ္ေကာင္ကို အခုလို ပူးကပ္ေနေအာင္ အေနာက္ဖက္ကေန ေရႊေရာင္တြယ္ၿခိတ္ ေသးေသးေလးနဲ႔ ပူးတြယ္ထားတယ္။
စိတ္ရင္းေကာင္းတဲ့၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့့ သာမန္ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ သူ႔ကို ထား ခင္တြယ္ေနမိတာ မဆန္း။ သူ ထားကို စိတ္၀င္စားေနတာ မိန္းကေလးပီပီ ထား ရိပ္စားမိေနၿပီ။ သူက ထားတို႔လိုပဲ ေမဂ်ာတူ၊ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္။ ေက်ာင္းဖြင့္ၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္ေနမွ ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ သူက၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဒီႏွစ္ ဖရက္ရွာေလးေတြ ေခ်ာတယ္၊ သြားၾကည့္မယ္ဆို ေခၚလာတာ လိုက္လာရင္း၊ ထားကို ဒုတိအႀကိမ္ေျမာက္ ေတြ႔ခြင့္ရလိုက္တာဆိုပဲ။ မေန႔က သူ ေက်ာင္းေရွ႕မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေစာင့္ေနတုန္း ထားကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေတြ႔ခဲ့ဘူးၿပီး၊ အဲ့ဒီတုန္းထဲက လူနဲ႔ မမွ်တဲ့ ပန္းဖြားေတြ အမ်ားႀကီးပါတဲ့ ကခ်င္လြယ္အိတ္ အနီႀကီးကို ပုခံုးမွာ ထံုးလြယ္ထားၿပီး၊ ထမီတိုတို ၀တ္ထားတဲ့ ထားကို သူ သတိမျပဳပဲ မေနႏိုင္ခဲ့ဘူးတဲ့ေလ။
“ ကိုယ့္.. အၾကည့္ေတြ ထားဆီက ခြာလို႔ကို မရေတာ့ဘူး၊ ထားက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အားပါးတရ စကားေျပာေနတာ ကေလးေလးလိုပဲ၊ သိပ္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္ ” လို႔ ခင္မင္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း သူ ေျပာျပေတာ့ ေက်နပ္စိတ္နဲ႔ ထား ေခါင္းေလးကို ငံု႔ထားမိတယ္။
သူက ထားထက္ အသက္ႀကီးတယ္။ သူ႔အသံ ခ်ဳိၾသၾသက စြဲေဆာင္မႈရွိတယ္။ သူက အေရာင္ေလးေတြနဲ႔ လည္ကတံုးအိက်ၤ ီကို စြဲစြဲမက္မက္ ၀တ္တတ္တာရယ္၊ ဟာသ ဇ၀နဥာဏ္ရွိတာရယ္၊ သူ႔ရုပ္က မေခ်ာေပမယ့္ လူခ်စ္လူခင္ေပါတယ္၊ လူၾကားထဲမွာ ထင္ရွားေနတတ္တာရယ္က သူ႔ရဲ႕ တျခား ေယာက်ာ္းေလးေတြနဲ႔ မတူတဲ့ ထူးျခားခ်က္။ အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္ ထား သူ႔ကို စသတိထားမိခဲ့တာ။
သူနဲ႔ စကား စေျပာျဖစ္တာကလည္း ရုပ္ရွင္ဆန္ဆန္ပဲ။ ထားရွိတဲ့ ေနရာရဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာ သူက အၿမဲလိုလို ရွိေနခဲ့တယ္။ သူက ေက်ာင္းဆင္း၊ ေက်ာင္းတက္ ထားအေနာက္ကေန ဘာဆို ဘာမွ အေႏွာင့္အယွက္မေပးပဲ တေကာက္ေကာက အရိပ္လို္ လိုက္ေနခဲ့တာ မိန္းကေလးပီပီ ထား သိတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ စကားေျပာဖို႔၊ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ဖို႔ အားမထုတ္ပဲ သူ ေနလာလိုက္တာ ႏွစ္လနီးပါး ရွိလာတယ္။ သူ အဲ့ဒီလို ေနေနတာကိုက ထားစိတ္ကို ခိုးလိုးခုလု ျဖစ္ေစတယ္။
တစ္ရက္..၊ သူ႕ကို ထားကိုယ္တိုင္က စကား စေျပာျဖစ္ဖို႔ အေျခအေန ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ က်ဴတိုရီရယ္အၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လမ္းခြဲလို႔ ေက်ာင္းေရွ႕ ကားမွတ္တိုင္မွာ ဘတ္စ္ကားကို ထားတစ္ေယာက္ထဲ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီေန႔က အိမ္မျပန္ခင္ ေမေမ့ က်န္းမာေရးအတြက္ ဆူးေလဘုရားကို ယၾတာသြားေခ်ဖို႔ စီစဥ္ထားတယ္။ ၿပီးရင္ ဘုရားကေန ၁၅မိနစ္သာသာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေရာက္တဲ့ အိမ္ကို ေအးေအးေဆးေဆး လမ္းေလွ်ာက္ျပန္မယ္ စိတ္ကူးထားတယ္။
မွတ္တိုင္မွာ ကားေစာင့္ေနတုန္း အရက္နံ႔ေတြ တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္၊ ထားရဲ႕ နေဘးကို ေရာက္လာၿပီး ရိသဲ့သဲ့ေတြ လာေျပာေနၾကတယ္။ ပံုမွန္ဆို မေၾကာက္တတ္ေပမယ့္ သူတို႔ဆီက အရက္နံ႔ရလိုက္တာရယ္၊ ကားမွတ္တိုင္မွာ လူေတြ မ်ားေနတာရယ္ေၾကာင့္ နည္းနည္း လန္႔သြားသလို၊ ရွက္တဲ့ စိတ္နဲ႔ပါ မႊန္ထူေနမိတယ္။ အေရွ႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကေန ထားတို႔ဘက္ကို ကားလမ္းကူးလာတဲ့ သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ခ်ိန္မွာ၊ အားကိုးရာ ရသြားသလို ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေတာ့ပဲ သူ႔ကို လွမ္းေခၚလိုက္မိတယ္။ အၿပံဳးမ်က္ႏွာနဲ႔ သူ အနားေရာက္လာခ်ိန္၊ အရက္သမားႏွစ္ေယာက္ မေယာင္မလည္နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ခြာသြားတယ္။
အမွတ္(၁၄)၊ ေရႏိုးကားႀကီး ဆိုက္လာေတာ့ ထားတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ကားေပၚ တက္လိုက္တယ္။ ကားေပၚမွာ ေနရာလြတ္ေတြ အမ်ားႀကီးရယ္။ အမူးသမားႏွစ္ေယာက္ကလည္း ထားတို႔ အေနာက္က လိုက္တက္လာတယ္။ ထားနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေနရာလြတ္မွာ သူ႔ကို လာထိုင္ဖို႔ ေျပာမိတယ္။ သူက မထိုင္ပဲ ခံုႏွစ္ခုရဲ႕ ေနာက္မွီေပၚ လက္ႏွစ္ဖက္ ခြတင္ ရပ္ရင္း “ တစ္ေယာက္ထဲ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ ထိုင္ေလ ” လို႔ ေျပာတယ္။ အရက္သမားႏွစ္ေယာက္က အေနာက္ဆံုး ခံုတန္းမွာ ေနရာယူလွ်က္ကေန သူ႔ကို မၾကည္ရႈိးနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ေနတယ္။
ခဏေနေတာ့ သူက သူ႔ လြယ္အိတ္ႀကီးထဲက စာအုပ္တစ္အုပ္ ထုတ္ေပးၿပီး “ ေရာ့… ဖတ္ခ်င္ဖတ္ေလ…” ဆို စာအုပ္တစ္အုပ္ကို လက္ထဲ ထည့္ေပးတယ္။ စာအုပ္အဖံုးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နႏၵာသိန္းဇံရဲ႕ “ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းမ်ားနဲ႔ ခရီးသြားျခင္း” ဆိုလို႔ ထားတို႔ ႏွစ္ေယာက္သား မတိုင္ပင္ပဲ ၿပိဳင္တူ ၿပံဳးလိုက္မိၾကတယ္။ ထားစိတ္ထဲ အမူးသမားေတြကို မမႈေတာ့သလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ထားစိတ္ထဲ လံုၿခံဳသြားသလိုပဲ။ ထား ရင္ေတြ ခုန္ေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကားေပၚမွာ သူက ထားနဲ႔အတူ ဆူးေလဘုရားအထိ မတ္တပ္ရပ္လွ်က္ ပါလာခဲ့တယ္။
သူနဲ႔ စစခ်င္း စကားေျပာျဖစ္တဲ့ ေန႔မွာပဲ ဘုရားအတူတူ ဖူးျဖစ္ခဲ့တာေပါ့။ ေမေမ့ေမြးနံ၊ ဆူးေလးဘုရားရဲ႕ ေသာၾကာေထာင့္မွာ ထား ရွိခိုးဦးခ်ေနတာကို တစိမ့္စိမ့္ သူ ထိုင္ၾကည့္ေနခဲ့တာ ထား မေမ့ေသးပါဘူး။ အိမ္အျပန္ ဆူးေလဂံုးတံတားေပၚအေရာက္ သူက ထားနာမည္ကို ေမးတယ္။ ထားနာမည္ သက္ထားခင္ခင္လို႔ ေျပာေတာ့ “ ကၽြန္ေတာ္ ထားလို႔ ေခၚမယ္ေနာ္” လို႔ ေျပာတယ္။ ထားကို အိမ္မွာ သက္ထားလို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ “ထား” လို႔ သူက စေခၚခဲ့တာပါ။ သူ႔ နာမည္ကို ရွက္ရွက္နဲ႔ ျပန္ေမးမိေတာ့ သူ႔ မွတ္ပံုတင္ကဒ္ကို ထုတ္ျပတယ္။ သူ႔နာမည္ႀကီးက ရိုးစင္းလိုက္တာ။ မွတ္ပံုတင္ကဒ္က ေမြးသကၠရာဇ္ကို ၾကည့္ၿပီး သူက ထားထက္ အသက္ႀကီးတာ သိလိုက္ရတယ္။
သူက ထား အတန္းရွိရာကို အခ်ိန္ရတိုင္း အလာမပ်က္ပါပဲ။ ထား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေတာင္ သူ ခင္ေနၿပီ။ ႏြယ္ႏြယ့္ အေျပာနဲ႔ဆို သူနဲ႔ထားက နားလည္မႈအရွိဆံုး မိတ္ေဆြေတြပဲေပါ့။ သူနဲ႔ထားရဲ႕ ၾကားက သံေယာဇဥ္က တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တင္းၾကပ္လာခဲ့ၿပီ။
မေန႔က ေက်ာင္းကင္တင္းမွာ ထိုင္တုန္း သူက ထားကို ခ်စ္စရာ အျပာေရာင္ စကၠဴဗူး ပိစိေလးတစ္ခု ထုတ္ေပးတယ္။ “ အိမ္ေရာက္မွ ထား ေဖာက္ၾကည့္ေနာ္၊ အခု မေဖာက္နဲ႔ဦး…၊ ကၽြန္ေတာ္ရွက္တယ္” လို႔ သူက ေျပာတယ္။ အမွန္က သူ႔ထက္ ထားရွက္ေနမွာ စိုးလို႔ ေျပာမွန္း ထားသိတာေပါ့။
“ နက္ျဖန္ ထားတို႔ ဖရက္ရွာ၀ဲလ္ကမ္းေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းကို အေစာႀကီး ေရာက္ေနမယ္၊ ထားကို ေစာင့္ေနမယ္ေနာ္ ”
ထား ေခါင္းေလး ၿငိမ့္လိုက္မိတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အခန္းတံခါးပိတ္ၿပီး လြယ္အိတ္ထဲက စကၠဴဗူးေလးကို တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ထုတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အထဲမွာက အျဖဴေရာင္ စာေခါက္ေလး။ ရင္တလွပ္လွပ္နဲ႔ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့….
ရည္းစားစာဆိုတာကို ဆန္႔က်င္ဘက္ ေယာက်ာ္းေလးေတြဆီက တုန္လႈပ္မႈမရွိပဲ ထား လက္ခံရခဲ့ဘူးပါတယ္။ အခုေတာ့ ခ်စ္ပါတယ္လို႔ တစ္လံုးမွ မပါပဲ၊ ေရးထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ လက္ေရး ေစာင္းေစာင္းေလးေတြက ထားရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို သိမ္းႀကံဳး ယူငင္သြားေတာ့တယ္။ ခ်စ္စရာ အစိမ္းေရာင္ သိုးေမႊးေၾကာင္ေလး ႏွစ္ေကာင္က စာရြက္ေလးရဲ႕ အေပၚ ေထာင့္စြန္းေနရာမွာ တြယ္ၿခိတ္ထားလွ်က္ကေန၊ ထားရဲ႕ အရွက္သည္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာနီနီကုိ လွမ္းၾကည့္လို႔။
ထား၀တ္လာတဲ့ အသည္းႏွလံုးပံုေလးေတြ က်ဲက်ဲရက္ထိုးထားတဲ့ အေႏြးထည္ ပါးပါးေလးရဲ႕ ေအာက္၊ ထားရဲ႕ ၀ဲဘက္ ရင္အံုေလးရဲ႕အေပၚမွာ အစိမ္းေရာင္ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ ၿငိမ္သက္စြာနဲ႔ ရွိေနတယ္။ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္က ၿငိမ္သက္ေနသေလာက္ ထားရင္ေတြက ဗရမ္းဗတာ ခုန္ေနတယ္။ ေ၀ခြဲမရတဲ့ စိတ္ေတြက ထားရဲ႕စိတ္ကို အနားမေပးပဲ လူးလာ ေျပးေနေစတယ္။ ရင္ထိုးေလးကို ဘာလို႔ မထားခဲ့ပဲ ထား တတ္္လာခဲ့မိရတာလဲ။ တတ္ထားခဲ့ရင္လဲ ဘာလို႔ အေပၚကေန အေႏြးထည္ ထပ္၀တ္လာမိခဲ့တာလဲ။ အမွန္က ထား ရွက္ေနမိတာ။ ထားရဲ႕ အေတြးေတြ၊ ထားရဲ႕ အိပ္မက္ေတြမွာ သူ ေနရာယူထားတာ ၾကာမွၾကာေပါ့။ သူ႕မ်က္ႏွာကို ေတြးျမင္ယံုနဲ႔ ထားလက္ဖ်ားေလးေတြ ေအးစက္လို႔ေတာင္ လာရတယ္။
ဒီေန႔ ေက်ာင္းေရာက္ထဲက သူ႔ကို ထား အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မေတြ႔ရဘူး။ ထား လက္ဖ်ားမွာ ေခၽြးေစးေတြနဲ႔။ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာသာ ထိုင္ေနရတယ္၊ ထား စိတ္နဲ႔လူ မကပ္ခ်င္ဘူး။ ေက်ာင္္းတက္ခ်ိန္ နီးလာတဲ့အထိ သူ႔ကို ထား မေတြ႔ရေတာ့ ၀မ္းနည္းခ်င္လာမိတယ္။ စိတ္လည္း တိုလာတယ္။ လက္ပတ္နာရီက စကၠန္႔တံေလးေတြက တေရြ႕ေရြ႕ သြားေနတယ္။ အခုထိ သူ႔အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မျမင္ရေသးဘူး။ ထားကို သူ ဒီလို ေနာက္စရာလား။ စိတ္တိုတိုနဲ႔ ၀တ္လာတဲ့ အေႏြးထည္ေလးကို ရင္ဘတ္ၾကယ္သီးေတြ အကုန္ေစ့ေအာင္ တပ္ထားလိုက္မိတယ္။ “ သူကျဖင့္ မလာဘူး၊ ရင္ထိုးကို တတ္လာမိတာ.. ရွက္ဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာ..” လို႔ ေတြးရင္း ရင္ထဲ တႏံု႔ႏံု႔ ျဖစ္ေနမိတယ္။ ဒီေန႔မွ ထူးထူးျခားျခား အလွျပင္လာလို႔ ဖရက္ရွာ၀ဲလ္ကမ္းအတြက္ ျပင္လာတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ထင္ေနၾကၿပီ။
ရွက္ေဒါသေတြက တကိုယ္လံုး ပ်ံ႕လို႔လာတယ္္။ အတန္းအျပင္ဘက္ ေကာ္ရစ္တာမွာလဲ ေက်ာင္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ရစ္သီရစ္သီနဲ႔။ သူတို႔ အၾကည့္ေတြက ကြင္းလို႔ ေရပန္းစားေနတဲ့ ထားနဲ႔ႏြယ္ႏြယ္တို႔ အနားတ၀ိုက္မွာ။ အျပင္က ေက်ာင္းသားေတြ ပစ္ေပါက္ထားတဲ့ စကၠဴျမွား ေသးေသးခၽြန္ခၽြန္ေလးေတြက ထားတို႔ စားပြဲေဘးနားမွာ ဟိုသည္ ပ်ံ႕က်ဲလို႔။ ထားရဲ႕ သိုးေမႊးအေႏြးထည္ေလးမွာေတာင္ ျမွားေလးေတြ လာၿခိတ္ေနေသးတယ္။ ထား အံကို တင္းတင္း ႀကိတ္ထားလိုက္မိတယ္။ ထား စိတ္ထဲ ေပါက္ကြဲေနတာ ႏြယ္ႏြယ္ေတာင္ ရိပ္မိတယ္။ ထား စိတ္တိုေနတာ စကၠဴျမွားေတြေၾကာင့္ မဟုတ္မွန္း ႏြယ္ႏြယ့္ကို ထား ဘယ္လို ေျပာျပလို႔ရပါ့မလဲ။
ဖရက္ရွာ၀ဲလ္ကမ္းမွာ ဘုရင္မဆုကို သူငယ္ခ်င္း ႏြယ္ႏြယ္ရသြားခဲ့တယ္။ သူ႔ေၾကာင့္ ထားမွာ ႏြယ္ႏြယ္အတြက္ အျပည့္အ၀ ၀မ္းမသာႏိုင္ပါဘူး။ ထား အိမ္ကို အျမန္ ျပန္ေရာက္ခ်င္ေနၿပီ။ အိပ္ရာထဲ ေခါင္းဖြက္လို႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေနလိုက္ခ်င္ၿပီ။ ႏြယ္ႏြယ့္ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အိမ္ျပန္ဖို႔ ကားဂိတ္ကို ခပ္သြက္သြက္ ေလွ်ာက္လိုက္တယ္။ မွတ္တိုင္က ထြက္ကာနီး နံပတ္(၁၄)ကားေပၚ ရေအာင္ တိုးတက္လိုက္တယ္။ အေတြးထဲမွာ ေဒါသ စကားလံုးေတြ ပလံုစီထေနတယ္။ ေက်ာင္းမတက္ခင္ အၿမဲရွိေနတတ္တဲ့ သူက အခုေတာ့ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲ။ ဒီလိုေန႔မ်ဳိးမွာ ဂရုတစိုက္နဲ႔ ေစာေစာ ေရာက္မေနသင့္ဘူးလား။ ထားကို ဒီေလာက္ေတာင္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ပဲ ဘာလို႔ ခ်စ္စကား ေျပာခဲ့ရတာလဲ။
ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ၾကပ္ပိတ္ညပ္သိပ္ေနတဲ့ ကားေပၚမွာ ထားပါ ေရာညပ္ေနတယ္။ စပယ္ရာကို ကားခေပးမယ္လုပ္ေတာ့ “ ကိုယ့္အတြက္ပါ ေပးေပးေနာ္၊ အေၾကြ မပါလို႔” ဆိုတဲ့ သူ႕အသံ ခ်ဳိၾသၾသကို အေနာက္ဖက္က မထင္မွတ္ပဲ ၾကားလိုက္ရတယ္။ အမွတ္မထင္ ထားေဘးနားကို အတင္း တိုးေ၀ွ႔၀င္လာရပ္တဲ့ သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူ အခုမွ ဘယ္ေနရာကေန ေရာက္လာတာလဲ။ လူေတြနဲ႔မို႔ ဘာမွ မေျပာခ်င္တာမို႔ ႏႈတ္ဆိတ္လွ်က္က ကားခ ႏွစ္ေယာက္စာ ေပးေပးလိုက္တယ္။ တတ္ႏိုင္သမွ် သူ႔ကို ေက်ာခိုင္းထားမိတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူနဲ႔ အေ၀းဆံုးကို ထား ေျပးခ်င္ေနမိၿပီေလ။
ကားက က်ပ္လိုက္တာမွ သူ႔ရဲ႕ အသက္ရွဴေငြ႔ ေႏြးေႏြးက ထားရဲ႕ လည္ကုတ္ေပၚ ေရာက္ေနတာကို သိလိုက္ရတဲ့ အထိပဲ။ အရင္က ကားစီးတိုင္း သူ႔မ်က္ႏွာဆီ ေမာ့လို႔ စကားေတြ ေျပာခဲ့ေပမယ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ႏွစ္ေယာက္လံုး ႏႈတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ထားစိတ္ထဲ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာသလို စိတ္ႏွစ္ခြ ဘာလို႔ ခံစားေနရတာလဲ။ တစ္ဆက္ထဲမွာ အေႏြးထည္ေအာက္၊ ထားရဲ႕ ၀ဲဘက္ ရင္အံုေလးေပၚက ေၾကာင္ေလး ႏွစ္ေကာင္ကို စိတ္ပူသြားမိတယ္။ လူေတြ တအားၾကပ္လို႔ ရင္ထိုးေလးမ်ား ျပဳတ္က်သြားရင္..ဆိုၿပီး စိုးရိမ္လာမိတယ္။ သူက ထားရဲ႕ မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းေၾကာင့္လား မသိ၊ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လို႔ ေနလိုက္တာမ်ား ကားေပၚက ဆင္းတဲ့ အထိပါပဲ။ ကတၱရာလမ္းမေပၚ ေျခခ်ေတာ့ အေႏြးထည္ႀကီးနဲ႔ ေခၽြးထြက္သန္တဲ့ ထားမွာ ေခၽြးတဒီးဒီး က်ေနေလၿပီ။
ဆူးေလ ဂံုးတံတားက ဒီေန႔မွ တက္ရတာ ပိုေမာေနသလိုလို။ ထားနဖူးက ေခၽြးေတြ သုတ္ဖို႔ သူ အတင္း ကမ္းေပးတဲ့ တစ္ရႈးစကၠဴကို ျငင္းလိုက္မိတယ္။ သူ႔ မ်က္ႏွာပ်က္သြားတာကို ထား ေတြ႔ျဖစ္ေအာင္ ေတြ႔လိုက္တယ္။ အခုေနခါမွာ သူ႔စိတ္ ကသိကေအာင့္ျဖစ္ေအာင္ပဲ ထားလုပ္ခ်င္ေနမိတယ္။ ထား ခံစားေနရတဲ့ အခိုက္အတန္႔လို သူ႔ကိုလည္း ထပ္တူ ခံစားေစခ်င္ေနမိတာ။
“အရမ္းအိုက္ေနတယ္ မဟုတ္လား… အေႏြးထည္ ခၽြတ္ထားလိုက္ေလ”
ထားမွာ ကိုယ့္အခက္အခဲနဲ႔ ကိုယ္မို႔ ေခါင္းခါျပလိုက္မိတယ္။ ထားရင္ဘတ္မွာ ထိုးထားတဲ့ ေၾကာင္ရုပ္ေလး သူ ျမင္သြားမွာ စိုးမိတယ္။ ထား ဘယ္လိုလုပ္ အေႏြးထည္ကို ခၽြတ္လို႔ ျဖစ္ပါ့မလဲ။
“ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ စိတ္ေတြ အရမ္းလႈပ္ရွားေနမိတယ္၊ ထား ေက်ာင္းထဲ စ ၀င္လာထဲက ေပၚတီကို တိုင္အကြယ္ကေန ေခ်ာင္းေနခဲ့တာ”
ထား “ကၽြတ္” ခနဲ လုပ္လိုက္မိရင္း “အပိုေတြ ေျပာမေနနဲ႔…” လို႔ ေျပာခ်င္မိ လိုက္တာမို႔ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုသာ တင္းတင္း ကိုက္ထားလိုက္မိတယ္။ ဒီလိုေန႔မ်ဳိး ေက်ာင္းဆင္းမွ ၾကပ္ပိတ္ညပ္ေနတဲ့ ကားေပၚတက္လာတဲ့ သ႔ူကို ထား စိတ္မဆိုးသင့္ဘူးလား။ ဒီေန႔အတြက္ တစ္ညလံုး စိတ္ကူးနဲ႔ မက္ခဲ့ရတဲ့ သူနဲ႔ထားရဲ႕ အိပ္မက္ခ်ဳိခ်ဳိေတြ အခုေတာ့ သြားၿပီေပါ့။ အဲ့ဒီလိုလူနဲ႔ ထား ေပးရမယ့္ အေျဖနဲ႔ ထိုက္တန္လို႔လား။
“ထား အိက်ီ ၤေလးကို ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ အကြယ္ကေန ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္မိတာ..၊ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ရင္ထိုးေလးကို မေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ရင္ထဲမွာ တကယ္ မေကာင္းဘူး…”
သူ႔အသံတိုးရွရွက ထားမ်က္ရည္ေတြကို ခ်ဴေနသလိုမို႔ ထား အံကို တင္းတင္းႀကိတ္မိေနရၿပီ။ ထား အလွျပင္လာတာ သူ႔အတြက္၊ သူမလာလို႔ ထား ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ေတြ တိုခဲ့ရသလဲဆိုတာ သူဘာလို႔ မသိႏိုင္ရတာလဲ။ ထားရဲ႕ အေႏြးထည္ေအာက္မွာ သူေပးထားတဲ့ ရင္ထိုးေလး ရွိေနႏိုင္တယ္ဆိုတာ သူဘာလို႔ မစဥ္းစားမိရတာလဲ။ သူ ထားကို နားမလည္ပါလားေနာ္။
“ထား အတန္းထဲ ၀င္သြားေလာက္ခ်ိန္မွ ထား အတန္းရွိရာကို တက္ခဲ့တာ၊ အတန္းအျပင္မွာ ေက်ာင္းသားေတြကလဲ တပံုႀကီး..၊ ကၽြန္ေတာ္ ျပဴတင္းေပါက္မွန္္ၾကားထဲက ထားကို ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ သူတို႔က စကၠဴျမွားေတြနဲ႔ ထားတို႔ ထိုင္ေနတဲ့ ေနရာကို ပစ္ေနၾကတယ္ေလ၊ ထားအၾကည့္ေတြကလဲ သူတိ္ု႔ဆီမွာပဲ..၊ ထား အလွေတြ ျပင္လာတာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေတြးမိေတာ့ သ၀န္တိုသလိုလို ၀မ္းနည္းသလိုလိုနဲ႔..၊ တစ္ခါမွ အဲ့ဒီလို ခံစားခ်က္မ်ဳိး မခံစားဖူးေသးဘူး ”
ထား အိမ္နားေရာက္ေတာ့မွာမို႔၊ ထံုးစံအတိုင္း သူက လမ္းခြဲဖို႔ ေျခလွမ္း အရွိန္ကို ေလွ်ာ့လိုက္တယ္။ ထား ေျခလွမ္းေတြက သူနဲ႔ ထပ္တူ ေႏွးသြားတယ္။ ထား စိတ္ေတြက သူ႕စကားသံေအာက္မွာ ဘာလို႔မ်ား ရုတ္ခ်ည္း ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလာရတာလဲ မသိဘူး။ သူ႔ မ်က္၀န္းေတြကို ထား ေသေသခ်ာခ်ာ စိုက္ၾကည့္ခ်င္ေနမိၿပီ။
“ ကၽြန္ေတာ္ ညက အိပ္လို႔ေတာင္ မေပ်ာ္ဘူး၊ ဒီေန႔အတြက္ တကယ္ကို စိတ္ေတြ ေစာေနခဲ့ရတယ္၊ စိတ္ကူးနဲ႔ ၀မ္းသာၾကည့္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ခဲ့ရတယ္၊ တကယ္ေတာ့ ထားရဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ခင္တြယ္မႈကို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ဖ်က္စီးလိုက္မိတာပါ…၊ ထားရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ ထားရဲ႕ဆႏၵပါ..”
သူ႔ ေျခလွမ္းေတြ ရပ္တန္႔လိုက္တယ္။ ထား ႏွလံုးေသြးေတြပါ ရပ္သြားရသလိုပဲ။ ထား အရမ္း စိုးရိမ္သြားမိၿပီ။ ထား သူ႔ကို ဘာမွ ေျပာမေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ ထား ေတြေ၀ေနရမယ့္ အခ်ိန္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိလိုက္တယ္။ သူ႔ကို ဒီထက္ပိုၿပီး ထား မရက္စက္ႏိုင္္ေတာ့ဘူး။ ထားကိုယ္ထားလည္း မညာခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဟန္ေဆာင္ရတာကို ထား သိပ္မုန္းတယ္။ ထား သူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္တယ္။
ထားရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက အေႏြးထည္ ၾကယ္သီးေလးေတြကို တစ္လံုးခ်င္းစီ ျဖဳတ္ေနမိတယ္။ သူက ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔ ထားရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို လိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ အေႏြးထည္ ၾကယ္သီးအားလံုး ျပဳတ္သြားခ်ိန္မွာ အေႏြးထည္ေလးကို ခၽြတ္လို႔ သူ႔ပခံုးေပၚ လႊားခနဲ ပစ္တင္လိုက္တယ္။ ထား ေခါင္းကို ရွက္ရွက္နဲ႔ ငု႔ံထားလိုက္ေတာ့ အိက်ီ ၤရင္ဘတ္ေပၚက ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္နဲ႔ မ်က္လံုးခ်င္း ဆံုမိတယ္။ ထားရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းအစံုမွာ ရွက္ၿပံဳးေတြ ေ၀ေနမိၿပီ။
ေတာက္ပတဲ့ အၿပံဳးနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ မခ်င့္မရဲ လက္သီးဆုတ္ဖြဖြက ထားနဖူးေပၚ ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ထားအိက်ီ ၤရင္ဘတ္ ၀ဲဘက္ေပၚက အစိမ္းေရာင္ေၾကာင္ေလး ႏွစ္ေကာင္က လန္႔ဖ်တ္ၿပီး ေခါင္းေလးေတြ ျပန္ငံု႔သြားၾကတယ္။
ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို ထားက တယုတယ ကိုင္ထားတယ္။ ထားလက္ထဲက တကြဲတျပားစီျဖစ္ေနတဲ့ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို စူပါဂလူးနဲ႔ သူက ျပန္ပူးကပ္ေပးေနတာကို မ်က္ေတာင္ မခပ္စတမ္း ၾကည့္ေနရင္း ေဘးကေန ထား ကူညီေပးေနမိတယ္။
“ ေနာက္ဆို ထားက သမီး မျမင္ႏိုင္တဲ့ ေနရာမွာ သိမ္းထားေလ၊ မဟုတ္ရင္ သူက ကေလးဆိုေတာ့ ဘာမွမသိဘူး၊ ယူၿပီး ကစားမွာေပါ့ ”
“ ကို႔သမီးက ထားအလစ္မွာ ဘီဒိုအံဆြဲဖြင့္ၿပီး ေမႊထားတာေလ၊ ဒီေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို တကြဲတျပားစီနဲ႔ သူ႔ ေက်ာင္းကြန္ပါဗူးထဲမွာ ေတြ႔ေတာ့ ထား မ်က္လံုးျပဴးသြားတာေပါ့၊ တျခားဟာဆို သမီးေဆာ့လဲ ထား ဘာမွျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အခုက…..”
“ အင္းပါ… ကိုယ္.. နားလည္ပါတယ္၊ အခုလို စူပါဂလူးနဲ႔ ျပန္ကပ္ၿပီး ေသခ်ာ ျပန္သိမ္းထားလဲ ရတာပဲဗ်.. ဟုတ္ဖူးလား၊ တကထဲ… သိသိျခင္း မေျပာဘူး၊ သံုးရက္ေလာက္ ႀကိတ္၀မ္းနည္း ေနရေသးတယ္၊ အခုလို ဖ်ားယူမွ ဖြင့္ေျပာရတယ္လို႔.. ”
မူလအတိုင္း ေသေသသပ္သပ္နဲ႔ ေနသားတက်ျဖစ္သြားတဲ့ ေၾကာင္ေလးႏွစ္ေကာင္ကို ၾကည့္ၿပီး သူနဲ႔ ထား ၿပိဳင္တူ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ၿပံဳးလိုက္မိတယ္။
သူ႔ လက္သီးဆုတ္ ဖြဖြက ထားနဖူးေပၚ ေရာက္လာေတာ့၊ ဟိုးအရင္အခ်ိန္ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႕ ေခၽြးေတြ ရႊဲေနတဲ့ အေႏြးထည္ေအာက္က ေၾကာင္ကေလး ႏွစ္ေကာင္ဆီ ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ စိတ္ေတြ ျပန္ေရာက္လို႔ သြားရတယ္။
ေမေမ မသိေအာင္ ေၾကာင္ရုပ္ရင္ထိုးေလး ယူေဆာ့ထားမိလို႔ ဆူခံရမွာ စိုးရိမ္ေနတဲ့ သမီးငယ္ေလးက၊ လိုက္ကာ အကြယ္ကေန ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ၾကင္နာေနၾကတာကို မ်က္လံုးေလး ျပဴးၾကည့္ၿပီး အံ့ၾသသင့္ေနရွာတယ္။
ဆႏၵနဲ႕ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲက်ၾကပါေစ။
** ျမေသြးနီ**
No comments:
Post a Comment