>

-ဘယ္အခါ ခင္ဗ်ား ခ်မ္းသာျပီေျပာမလဲ-

ကၽြန္ေတာ္ မင္နီဆိုးတားနယ္မွာ ကေလးဘ၀တုန္းက ဖရဲသီးဆိုတာ သိပ္အရသာရွိတဲ့ အဖိုးတန္စားစရာ တစ္ခုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့အေဖရဲ႕ အေပါင္းအသင္းေရာင္းရင္း တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဘာနၤီဆိုတဲ့ လူႀကီးက ဖရဲသီးအပါအ၀င္ သစ္သီး၀လံေတြနဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ဳိးစုံေတြ လက္ကားျဖန္႔ခ်ီေရာင္းခ်တဲ့အလုပ္နဲ႔ စီးပြားျဖစ္ေနတယ္။ ေႏြရာသီေရာက္လို႔ ဖရဲသီးေတြ စ၀င္လာျပီဆိုရင္ ဘာနီက လွမ္းေခၚတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ အေဖနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကုန္ေလွာင္ရုံကို သြားျပီ။ ဟိုေရာက္တာနဲ႔ ဖရဲသီးစားဖို႔ က်က်နနေနရာယူႀကတယ္။ ဆိပ္ခံတံတားအစြန္းမွာ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေျခတြဲလြဲခ်ျပီး ထိုင္ႀကတယ္။ ေရွ႔ကိုငုံ႔ကိုင္းျပီး ဖရဲသီးစားမယ္။ အဲဒါဆို ဖရဲသီးက အရည္ေတြအစက္ေတြ ကိုယ္ေပၚ သိပ္က်ေတာ့ဘူးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့တို႔ အသင့္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ ဘာနီက ဖရဲသီးခြဲတဲ့ဓားကိုယူ၊ ပထမဆုံး ဖရဲသီးေကာင္းေကာင္းလွလွ တစ္လုံးေရြးျပီး ဟက္ခနဲခြဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဖရဲသီးစိတ္ႀကီးတစ္စိတ္စီေပး၊ သူကိုယ္တိုင္ တစ္စိတ္ယူျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဘး၀င္ထိုင္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ဖရဲသီးထဲ ေခါင္းျမဳပ္ျပီးသုံးေယာက္သားအားပါးတရ စားႀကတာပဲ။ အားပါးတရဆိုေပမဲ့ စားလို႔ရသမွ် အားလုံးကုန္ေအာင္စားႀကတာမဟုတ္ဘူး။ ဖရဲသီးအလယ္သားနီနီအပိုင္း အခ်ဳိဆုံးအပိုင္း အရသာအရွိဆုံးအပိုင္းကိုမွ ေရြးျပီးစားႀကတာ။ က်န္တာေတြအားလုံး လႊင့္ပစ္လိုက္။ ျပီးရင္ေနာက္တစ္လုံး ၊ အဲသလိုစားႀကတာ။ ကၽြန္ေတာ့အေဖကေတာ့ ဘာနီမွ တကယ့္သူေဌးလို႔ဆိုေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့စိတ္ထဲမွာ သူ႔လုပ္ငန္းႀကီးပြား ေအာင္ျမင္ေနလို႔ သူ႔ကိုအေဖကသူေဌးလို႔သတ္မွတ္တာပဲ ေအာက္ေမ့ခဲ့မိတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကာေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့အေဖ ဘာနီကို ခ်မ္းသာတယ္ေျပာတာ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ ဥစာဓနကို သူဘယ္လိုအသုံးခ်တယ္ဆိုတာ ႀကည့္ျပီးေျပာတာကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္တယ္။ ဘာနီက ဘယ္အခ်ိန္မွာ အလုပ္ကို ဘယ္လိုနားရမယ္၊ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းနဲ႔ ဘယ္လိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနမယ္၊ ဖရဲသီးကို အရသာအရွိ္ဆုံးအပိုင္းခ်ည္းေရြးျပၤီး ဘယ္လိုစားမယ္၊ အဲဒါေတြ သူေကာင္းေကာင္း နားလည္တယ္။ ခ်မ္းသာတယ္ မခ်မ္းသာဘူးဆိုတာ စိတ္ဓာတ္အေပၚအမ်ားႀကီးမူတည္ေနပါလားလို႔ ဘာနီ႔ အေႀကာင္းစဥ္းစားရင္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၀န္းက်င္မွာ တစ္ခ်ဳိ႔လူေတြရွိတယ္၊ အရမ္းခ်မ္းသာႀကတယ္၊ ဒါေပမဲ့ တစ္ေနရာမွာ က်က်နနထိုင္ျပီး ဖရဲသီးကို အားရပါးရ အႏွစ္သာရခ်ည္း ေရြးစားဖို႔အခ်ိန္မေပးႏုိင္ႀကဘူး၊ စိတ္ေအးလက္ေအး မရွိရွာတဲ့သူၾကြယ္ေတြ။ တစ္ခ်ဳိ႔က်ေတာ့ အသင့္အတင့္စီ ရေနတဲ့ ပုံမွန္၀င္ေငြေလးနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးေနႏုိင္ႀကတယ္။ ဓနဥစာ မေပါမ်ားေသာ္လည္း ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ႀကသူေတြ။ ခင္ဗ်ားမွာ ၀င္ေငြေတြဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း၊ လုပ္ငန္းေတြဘယ္ေလာက္ပဲႀကီးက်ယ္ေနေန၊ ဆိပ္ခံ တံတားမွာ စိတ္ေအးလက္ေအးေျခတြဲလြဲေလးခ်ျပီးထိုင္ေနဖို႔၊ လူ႔ဘ၀ရဲ႔ရသေလးေတြကို ဖရဲသီးစိတ္ေခါင္းျမဳပ္ျပီးစားသလို ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ျပည့္ျပည့္၀၀ႀကီး ခံစားဖို႔ အခ်ိန္မေပးႏုိင္ စိတ္မအား လူမအားႏုိင္ဘူးဆိုရင္ ခင္ဗ်ားလုပ္ငန္းႀကီးရဲ႕ ဖိစီးႏွိပ္စက္မွဳကို ခင္ဗ်ားခံေနရတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း ႀကဳံခဲ့ဖူးပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆိပ္ခံတံတားမွာ အေဖရယ္ ဘာနီရယ္နဲ႔ ဖရဲသီးအတူ ထိုင္စားခဲ့ေပမဲ့ ဘာနီျပတဲ့ နမူနာကို ေခါင္းထဲမစြဲျမဲမိခဲ့ဘူး။ ခ်မ္းသာဖို႔ ေငြရွာဖို႔ဆိုတာေတြနဲ႔ပဲ အာရုံမ်ားျပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မအားႏုိင္ မနားႏုိင္ပဲ ရွိခဲ့တယ္။ အလုပ္ေဇာေတြနဲ႔႔ အေတာ္ေမာျပီဆိုတဲ့အခါက်မွပဲ ဘာနီေပးခဲ့ဖူးတဲ့ သင္ခန္းစာကို ျပန္အမွတ္ရ တယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေနတတ္သြားျပီ။ ေနဖို႔အခ်ိန္ေလးလည္း အတန္အသင့္ေတာ့ က်န္ေသးတယ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေအာက္ေမ့ပါတယ္။ ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရြင္မွဳ စိတ္ႀကည္ႏူးမွဳေတြကို ျဖတ္သန္းေနဆဲ ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲမွာပဲ ရွာေဖြခံစားဖို႔ ၊ သူတစ္ပါးေတြ ရဲ႕ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္မွဳ ထေျမာက္ေအာင္ျမင္မွဳေတြကိုလည္း သန္႔စင္တဲ့ စိတ္ထားနဲ႔ ရူျမင္ခံစား မုဒိတာ ပြားဖို႔ စတာေတြပါ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါေတြဟာ ဖရဲသီးရဲ႕ အရသာအရွိဆုံးအပိုင္း တကယ့္အႏွစ္သာရပိုင္း ေတြဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိခဲ့ျပီ။ ဒါေတြကို ေရြးႏုတ္ခံစားတတ္သလို၊ ဒါေတြမွအပ ျဖစ္တဲ့ တျခားအစိတ္အပိုင္း ေတြကို သံေယာဇဥ္မပြား ျပတ္ျပတ္သားသား စြန္႔ပစ္တတ္ခဲ့ျပီ။ ကေန႔ေတာ့၊ တကယ္ခ်မ္းသာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခဲ့ပါျပီ။

 **Sunday Morning** 

 ( မူရင္း။ Harvey Mackay ၏ How to Tell When You're Rich )

-ဘယ္အခါ ခင္ဗ်ား ခ်မ္းသာျပီေျပာမလဲ-

ကၽြန္ေတာ္ မင္နီဆိုးတားနယ္မွာ ကေလးဘ၀တုန္းက ဖရဲသီးဆိုတာ သိပ္အရသာရွိတဲ့ အဖိုးတန္စားစရာ တစ္ခုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့အေဖရဲ႕ အေပါင္းအသင္းေရာင္းရင္း တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဘာနၤီဆိုတဲ့ လူႀကီးက ဖရဲသီးအပါအ၀င္ သစ္သီး၀လံေတြနဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ဳိးစုံေတြ လက္ကားျဖန္႔ခ်ီေရာင္းခ်တဲ့အလုပ္နဲ႔ စီးပြားျဖစ္ေနတယ္။ ေႏြရာသီေရာက္လို႔ ဖရဲသီးေတြ စ၀င္လာျပီဆိုရင္ ဘာနီက လွမ္းေခၚတယ္။ အဲဒါဆိုရင္ အေဖနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကုန္ေလွာင္ရုံကို သြားျပီ။ ဟိုေရာက္တာနဲ႔ ဖရဲသီးစားဖို႔ က်က်နနေနရာယူႀကတယ္။ ဆိပ္ခံတံတားအစြန္းမွာ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေျခတြဲလြဲခ်ျပီး ထိုင္ႀကတယ္။ ေရွ႔ကိုငုံ႔ကိုင္းျပီး ဖရဲသီးစားမယ္။ အဲဒါဆို ဖရဲသီးက အရည္ေတြအစက္ေတြ ကိုယ္ေပၚ သိပ္က်ေတာ့ဘူးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့တို႔ အသင့္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ ဘာနီက ဖရဲသီးခြဲတဲ့ဓားကိုယူ၊ ပထမဆုံး ဖရဲသီးေကာင္းေကာင္းလွလွ တစ္လုံးေရြးျပီး ဟက္ခနဲခြဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဖရဲသီးစိတ္ႀကီးတစ္စိတ္စီေပး၊ သူကိုယ္တိုင္ တစ္စိတ္ယူျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဘး၀င္ထိုင္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ဖရဲသီးထဲ ေခါင္းျမဳပ္ျပီးသုံးေယာက္သားအားပါးတရ စားႀကတာပဲ။ အားပါးတရဆိုေပမဲ့ စားလို႔ရသမွ် အားလုံးကုန္ေအာင္စားႀကတာမဟုတ္ဘူး။ ဖရဲသီးအလယ္သားနီနီအပိုင္း အခ်ဳိဆုံးအပိုင္း အရသာအရွိဆုံးအပိုင္းကိုမွ ေရြးျပီးစားႀကတာ။ က်န္တာေတြအားလုံး လႊင့္ပစ္လိုက္။ ျပီးရင္ေနာက္တစ္လုံး ၊ အဲသလိုစားႀကတာ။ ကၽြန္ေတာ့အေဖကေတာ့ ဘာနီမွ တကယ့္သူေဌးလို႔ဆိုေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့စိတ္ထဲမွာ သူ႔လုပ္ငန္းႀကီးပြား ေအာင္ျမင္ေနလို႔ သူ႔ကိုအေဖကသူေဌးလို႔သတ္မွတ္တာပဲ ေအာက္ေမ့ခဲ့မိတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကာေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့အေဖ ဘာနီကို ခ်မ္းသာတယ္ေျပာတာ သူပိုင္ဆိုင္တဲ့ ဥစာဓနကို သူဘယ္လိုအသုံးခ်တယ္ဆိုတာ ႀကည့္ျပီးေျပာတာကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္တယ္။ ဘာနီက ဘယ္အခ်ိန္မွာ အလုပ္ကို ဘယ္လိုနားရမယ္၊ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းနဲ႔ ဘယ္လိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနမယ္၊ ဖရဲသီးကို အရသာအရွိ္ဆုံးအပိုင္းခ်ည္းေရြးျပၤီး ဘယ္လိုစားမယ္၊ အဲဒါေတြ သူေကာင္းေကာင္း နားလည္တယ္။ ခ်မ္းသာတယ္ မခ်မ္းသာဘူးဆိုတာ စိတ္ဓာတ္အေပၚအမ်ားႀကီးမူတည္ေနပါလားလို႔ ဘာနီ႔ အေႀကာင္းစဥ္းစားရင္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၀န္းက်င္မွာ တစ္ခ်ဳိ႔လူေတြရွိတယ္၊ အရမ္းခ်မ္းသာႀကတယ္၊ ဒါေပမဲ့ တစ္ေနရာမွာ က်က်နနထိုင္ျပီး ဖရဲသီးကို အားရပါးရ အႏွစ္သာရခ်ည္း ေရြးစားဖို႔အခ်ိန္မေပးႏုိင္ႀကဘူး၊ စိတ္ေအးလက္ေအး မရွိရွာတဲ့သူၾကြယ္ေတြ။ တစ္ခ်ဳိ႔က်ေတာ့ အသင့္အတင့္စီ ရေနတဲ့ ပုံမွန္၀င္ေငြေလးနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးေနႏုိင္ႀကတယ္။ ဓနဥစာ မေပါမ်ားေသာ္လည္း ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ႀကသူေတြ။ ခင္ဗ်ားမွာ ၀င္ေငြေတြဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း၊ လုပ္ငန္းေတြဘယ္ေလာက္ပဲႀကီးက်ယ္ေနေန၊ ဆိပ္ခံ တံတားမွာ စိတ္ေအးလက္ေအးေျခတြဲလြဲေလးခ်ျပီးထိုင္ေနဖို႔၊ လူ႔ဘ၀ရဲ႔ရသေလးေတြကို ဖရဲသီးစိတ္ေခါင္းျမဳပ္ျပီးစားသလို ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ျပည့္ျပည့္၀၀ႀကီး ခံစားဖို႔ အခ်ိန္မေပးႏုိင္ စိတ္မအား လူမအားႏုိင္ဘူးဆိုရင္ ခင္ဗ်ားလုပ္ငန္းႀကီးရဲ႕ ဖိစီးႏွိပ္စက္မွဳကို ခင္ဗ်ားခံေနရတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း ႀကဳံခဲ့ဖူးပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ဆိပ္ခံတံတားမွာ အေဖရယ္ ဘာနီရယ္နဲ႔ ဖရဲသီးအတူ ထိုင္စားခဲ့ေပမဲ့ ဘာနီျပတဲ့ နမူနာကို ေခါင္းထဲမစြဲျမဲမိခဲ့ဘူး။ ခ်မ္းသာဖို႔ ေငြရွာဖို႔ဆိုတာေတြနဲ႔ပဲ အာရုံမ်ားျပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မအားႏုိင္ မနားႏုိင္ပဲ ရွိခဲ့တယ္။ အလုပ္ေဇာေတြနဲ႔႔ အေတာ္ေမာျပီဆိုတဲ့အခါက်မွပဲ ဘာနီေပးခဲ့ဖူးတဲ့ သင္ခန္းစာကို ျပန္အမွတ္ရ တယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေနတတ္သြားျပီ။ ေနဖို႔အခ်ိန္ေလးလည္း အတန္အသင့္ေတာ့ က်န္ေသးတယ္ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေအာက္ေမ့ပါတယ္။ ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရြင္မွဳ စိတ္ႀကည္ႏူးမွဳေတြကို ျဖတ္သန္းေနဆဲ ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲမွာပဲ ရွာေဖြခံစားဖို႔ ၊ သူတစ္ပါးေတြ ရဲ႕ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္မွဳ ထေျမာက္ေအာင္ျမင္မွဳေတြကိုလည္း သန္႔စင္တဲ့ စိတ္ထားနဲ႔ ရူျမင္ခံစား မုဒိတာ ပြားဖို႔ စတာေတြပါ။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါေတြဟာ ဖရဲသီးရဲ႕ အရသာအရွိဆုံးအပိုင္း တကယ့္အႏွစ္သာရပိုင္း ေတြဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိခဲ့ျပီ။ ဒါေတြကို ေရြးႏုတ္ခံစားတတ္သလို၊ ဒါေတြမွအပ ျဖစ္တဲ့ တျခားအစိတ္အပိုင္း ေတြကို သံေယာဇဥ္မပြား ျပတ္ျပတ္သားသား စြန္႔ပစ္တတ္ခဲ့ျပီ။ ကေန႔ေတာ့၊ တကယ္ခ်မ္းသာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခဲ့ပါျပီ။

 **Sunday Morning** 

 ( မူရင္း။ Harvey Mackay ၏ How to Tell When You're Rich )