>

-ဒီမိုကေရစီ ေမာင္ပုိင္စီးျခင္း-

အခုတေလာ politician ရပ္ကြက္မွာ ဟိုနားသည္နားစုစု ေျပာေနၾကတာၾကားမိသည္။ Proportional Representation (PR) “မဲေရအခ်ိဳးက် ကိုယ္စားလွယ္ရသည့္စနစ္” ကိုျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးတြင္ မိတ္ဆက္ဖို႔ ႏုိင္ငံေရး ပါတီငယ္မ်ားက အဆိုျပဳလာၾကသည္။ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌႀကီးကလည္း ႏွစ္သက္သည့္ လကၡဏာျပေၾကာင္း ၾကားရသည္။ အသံေတြေတာ့ စံုသည္။ PR စနစ္ဆိုတာ ဘာလဲ၊ စတန္႔ထြင္ျခင္းတစ္မ်ိဳးလား၊ ဆန္းစစ္ၾကည့္မိသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ လူဦးေရဆယ္သန္းရွိေသာ မဲဆႏၵနယ္တစ္ခုတြင္ ပါတီ A, B, C, D, E တို႔၀င္ၿပိဳင္ၾကသည္။ ပါတီ A ကမဲဆႏၵနယ္ အားလံုးနီးပါးတြင္ ရာခိုင္ႏႈန္း ၅၀ ေက်ာ္ျဖင့္ အႏိုင္ရသြားသည္။ မူလ စနစ္အရဆိုမူ တစ္မဲသာတစ္ပြဲႏုိင္ စနစ္ျဖင့္ ပြဲၿပီးၿပီ။ အျခားပါတီမ်ားကို မဲေပးလိုက္ေသာ စုစုေပါင္း ေလးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ရွိေသာ မဲဆႏၵရွင္မ်ား၏သေဘာထားကို မ်က္ကြယ္ျပဳလိုက္သလိုျဖစ္ေတာ့မည္။ PR စနစ္အရဆိုပါက က်န္ပါတီငယ္မ်ားသည္လည္း ၄င္းတို႔ ရရွိသည့္ မဲအေရအတြက္အခ်ိဳးက်အလိုက္ သက္ဆိုင္ရာမဲဆႏၵနယ္၏ကုိယ္စားလွယ္ရာခိုင္ႏႈန္းကို ရခြင့္ရွိသည္။ ပါတီ E သည္ မည္သည့္မဲဆႏၵနယ္တြင္မွ အႏိုင္မရေသာ္လည္း မဲေပးသူဆယ္သန္းတြင္ ၄င္းကိုေထာက္ခံသူ တစ္သန္းရွိလွ်င္ အဆိုပါမဲဆႏၵနယ္၏ ကုိယ္စားလွယ္ ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္းရခြင့္ရွိမည္ျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ အၾကမ္းဖ်င္းသာ ျဖစ္သည္။ တကယ့္စနစ္တြင္မူ အနည္းငယ္ပို၍ အေသးစိတ္ႏုိင္သည္။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ပါတီႀကီးတို႔အတြက္ ႏွစ္ၿမိဳ႕စရာမဟုတ္။ ေ၀စုခြဲေပးရကိန္းဆိုက္ေတာ့မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပူပန္ေသာကႀကီးစြာျဖင့္ မဖံုးႏုိင္၊ မဖိႏိုင္ ဆန္႔က်င္ၾကသည္။ ၾကားၾကား မီးယပ္စြတ္စြဲခ်က္မ်ားျဖင့္ ထခုန္ၾကသည္။ အားေကာင္းေမာင္းသန္ကိုယ္စားျပဳစနစ္ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့၊ ႏုိင္ငံေရးေဖါင္းပြမႈ ျဖစ္ေတာ့မည္ဟုလည္း ဆိုၾကသည္။ ဓါတ္ပံုမ်ား စြာျဖင့္ စာမ်က္ႏွာအနည္းငယ္သာပါေသာ အပတ္စဥ္ထုတ္စာေစာင္ငယ္တြင္ပင္ ေဆာင္ပါးရွည္ႏွစ္ပုဒ္ျဖင့္ က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္ၾကသည္။ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲက်ေတာ့မည္ ဟုလည္းမဆီမဆိုင္ေအာ္ၾကသည္။ မည္သူက်ေတာ့မည္ကို စိုးရိမ္သည္ေတာ့ မသိ။

ရႈေထာင့္တစ္ခုကလည္း တစ္မဲသာ တစ္ပြဲႏုိင္စနစ္သည္ပါတီႀကီးလႊမ္းမိုးတဲ့ႏုိင္ငံေရးစနစ္ဆီကို တြန္းပို႔သည္။ ဒီမိုကေရစီအာဏာရွင္ စနစ္ကိုဖန္တီးႏိုင္ေၾကာင္း ေထာက္ျပၾကသည္။ ထို႔အျပင္ အေရြးခံရသူကို မဲမေပးလိုက္ေသာ မဲဆႏၵရွင္မ်ား၏ လႊတ္ေတာ္တြင္းကိုယ္စားလွယ္ေနရာမ်ားမွလည္း အာဏာရပါတီကို ပါ၀ါထိန္းညွိေပးႏုိင္သည္။ လူနည္းစုမ်ား၊ ပါတီငယ္မ်ား၏ ႏုိင္ငံေရးတြင္ ပိုမိုပါ၀င္လာႏိုင္မႈကိုေတာ့ အေကာင္းျမင္မိသည္။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၏ ဒီမိုကေရစီအုတ္ျမစ္ျဖစ္သည့္ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားကို မည္သို႔က်င္းပမည္၊ မည္သို႔ေရြး ခ်ယ္ၾကမည္ကို စဥ္းစားၾကရာတြင္ ထိုႏုိင္ငံ၏ လက္ရွိအေျခအေန၊ ျပည္သူလူထု၏ ႏုိင္ငံေရးအေပၚထားရွိေသာ သေဘာထား၊ သမိုင္းကေပးခဲ့ေသာ အင္အားႀကီးပါတီႀကီးမ်ားမွသခၤန္းစာမ်ား၊ စသည္ျဖင့္ထည့္တြက္ဖို႔လိုသလို အနာဂတ္တြင္ထြက္ေပၚလာႏိုင္မည့္ ေသြးသစ္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား၊ အင္အားစုမ်ားကို သင္းသတ္ထားသလို မျဖစ္ေစေရးအတြက္ပါ စဥ္းစားေပးၾကရန္မွာ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳသူ၊ စီမံခန္႔ခြဲခြင့္ရွိသူမ်ားအတြက္ ႀကီးေလးေသာ တာ၀န္တစ္ခုဟု ဆိုႏိုင္သည္။ PR ကိုဆန္႔က်င္သူမ်ားက အဆိုပါစနစ္ေၾကာင့္ လႊတ္ေတာ္အတြင္း ႏိုင္ငံေရး ပဋိပကၡမ်ားေပၚလာႏိုင္ေၾကာင္း ဆင္ေျခ ေပးၾကသည္မွာလည္း အံ့ၾသဖြယ္ျဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ပဋိပကၡ၊အျငင္းအခံု မရွိေသာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္သည္ စစ္အာဏာသိမ္းထားျခင္း ကဲ့သို႔ေသာ အေျခအေနမ်ားတြင္သာ ရွိႏိုင္ေၾကာင္းမစဥ္းစားမိေလျခင္းလား။ ေနာက္တစ္ခု သူတို႔ကိုးကားသည္က PR စနစ္ေၾကာင့္ နာဇီပါတီကဲ့သို႔ေသာ အစြန္းေရာက္အင္အားစုမ်ား ႀကီးထြားလာႏိုင္သည္ဟုဆိုသည္။ ဤသည္မွာေတာ့ လက္ရွိျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး စီးေၾကာင္းႏွင့္ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနေသာ အေတြး ျဖစ္သည္။ လက္ရွိျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးတြင္ အမ်ိဳးသားေရး၀ါဒ အင္အားေကာင္းေနၿပီးျဖစ္သည္။ လူထုကိုလည္း ပါေအာင္ေခၚႏိုင္သည္။ လစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီ ၏အဆိပ္ျဖစ္ေသာ National Socialist တို႔ကို တန္ျပန္ႏိုင္ရန္မွာ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုတို႔ကို ေျမွာက္စား စင္တင္ေပးဖို႔လုိေပမည္။ ပါတီႀကီးသမားတို႔က PR စနစ္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးခိုင္မာမႈအားနည္းသြားႏုိင္သည္ ဟုဆိုသည္။ မိမိသေဘာသာအမွန္ ဟူေသာေလွနံဓါးထစ္သမားတို႔အတြက္မူ အဆိုပါထုေျခခ်က္ မွန္ႏိုင္သည္။ ငါတို႔လုပ္မွ ရလိမ့္မည္ ဆိုသည့္ အေတြးအေခၚသည္ အာဏာရွင္တစ္ပိုင္း အယူအဆသာျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ PR စနစ္ကိုေထာက္ခံေသာ အျခားရႈေထာင့္တစ္ခုမွ ၾကည့္လွ်င္လည္း သက္ဆိုင္ရာနယ္ပယ္တို႔တြင္ politicide လုပ္ခံထားရသျဖင့္ ေျမေအာက္ဘ၀ ခံယူလိုသူတို႔သည္ တရားဥပေဒ၏ အရိပ္ေအာက္တြင္ တရား၀င္ သိကၡာရွိရွိရပ္တည္လာရင္း ထိုမွတဆင့္ မွ်ေျခတစ္ခုသို႔ ေရာက္ရွိလာႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ားကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။ ပါတီႀကီး၀ါဒီတို႔၏ ရိုးသားမႈ၊ ႏိုင္ငံေရးတြင္ပြင့္လင္းျမင္သာရွိမႈ တို႔ကိုလည္း လံုး၀ဥသံုမယံုၾကည္ႏိုင္ျခင္း ၊ ၀ကြက္မအပ္လိုျခင္း တို႕မွာ လက္ေတြ႕က်ေသာ သေဘာတရားပင္ျဖစ္ပါသည္။ 

**fighter ordinary**

-ဒီမိုကေရစီ ေမာင္ပုိင္စီးျခင္း-

အခုတေလာ politician ရပ္ကြက္မွာ ဟိုနားသည္နားစုစု ေျပာေနၾကတာၾကားမိသည္။ Proportional Representation (PR) “မဲေရအခ်ိဳးက် ကိုယ္စားလွယ္ရသည့္စနစ္” ကိုျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးတြင္ မိတ္ဆက္ဖို႔ ႏုိင္ငံေရး ပါတီငယ္မ်ားက အဆိုျပဳလာၾကသည္။ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌႀကီးကလည္း ႏွစ္သက္သည့္ လကၡဏာျပေၾကာင္း ၾကားရသည္။ အသံေတြေတာ့ စံုသည္။ PR စနစ္ဆိုတာ ဘာလဲ၊ စတန္႔ထြင္ျခင္းတစ္မ်ိဳးလား၊ ဆန္းစစ္ၾကည့္မိသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ လူဦးေရဆယ္သန္းရွိေသာ မဲဆႏၵနယ္တစ္ခုတြင္ ပါတီ A, B, C, D, E တို႔၀င္ၿပိဳင္ၾကသည္။ ပါတီ A ကမဲဆႏၵနယ္ အားလံုးနီးပါးတြင္ ရာခိုင္ႏႈန္း ၅၀ ေက်ာ္ျဖင့္ အႏိုင္ရသြားသည္။ မူလ စနစ္အရဆိုမူ တစ္မဲသာတစ္ပြဲႏုိင္ စနစ္ျဖင့္ ပြဲၿပီးၿပီ။ အျခားပါတီမ်ားကို မဲေပးလိုက္ေသာ စုစုေပါင္း ေလးဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ရွိေသာ မဲဆႏၵရွင္မ်ား၏သေဘာထားကို မ်က္ကြယ္ျပဳလိုက္သလိုျဖစ္ေတာ့မည္။ PR စနစ္အရဆိုပါက က်န္ပါတီငယ္မ်ားသည္လည္း ၄င္းတို႔ ရရွိသည့္ မဲအေရအတြက္အခ်ိဳးက်အလိုက္ သက္ဆိုင္ရာမဲဆႏၵနယ္၏ကုိယ္စားလွယ္ရာခိုင္ႏႈန္းကို ရခြင့္ရွိသည္။ ပါတီ E သည္ မည္သည့္မဲဆႏၵနယ္တြင္မွ အႏိုင္မရေသာ္လည္း မဲေပးသူဆယ္သန္းတြင္ ၄င္းကိုေထာက္ခံသူ တစ္သန္းရွိလွ်င္ အဆိုပါမဲဆႏၵနယ္၏ ကုိယ္စားလွယ္ ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္းရခြင့္ရွိမည္ျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ အၾကမ္းဖ်င္းသာ ျဖစ္သည္။ တကယ့္စနစ္တြင္မူ အနည္းငယ္ပို၍ အေသးစိတ္ႏုိင္သည္။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ပါတီႀကီးတို႔အတြက္ ႏွစ္ၿမိဳ႕စရာမဟုတ္။ ေ၀စုခြဲေပးရကိန္းဆိုက္ေတာ့မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပူပန္ေသာကႀကီးစြာျဖင့္ မဖံုးႏုိင္၊ မဖိႏိုင္ ဆန္႔က်င္ၾကသည္။ ၾကားၾကား မီးယပ္စြတ္စြဲခ်က္မ်ားျဖင့္ ထခုန္ၾကသည္။ အားေကာင္းေမာင္းသန္ကိုယ္စားျပဳစနစ္ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့၊ ႏုိင္ငံေရးေဖါင္းပြမႈ ျဖစ္ေတာ့မည္ဟုလည္း ဆိုၾကသည္။ ဓါတ္ပံုမ်ား စြာျဖင့္ စာမ်က္ႏွာအနည္းငယ္သာပါေသာ အပတ္စဥ္ထုတ္စာေစာင္ငယ္တြင္ပင္ ေဆာင္ပါးရွည္ႏွစ္ပုဒ္ျဖင့္ က်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္ၾကသည္။ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲက်ေတာ့မည္ ဟုလည္းမဆီမဆိုင္ေအာ္ၾကသည္။ မည္သူက်ေတာ့မည္ကို စိုးရိမ္သည္ေတာ့ မသိ။

ရႈေထာင့္တစ္ခုကလည္း တစ္မဲသာ တစ္ပြဲႏုိင္စနစ္သည္ပါတီႀကီးလႊမ္းမိုးတဲ့ႏုိင္ငံေရးစနစ္ဆီကို တြန္းပို႔သည္။ ဒီမိုကေရစီအာဏာရွင္ စနစ္ကိုဖန္တီးႏိုင္ေၾကာင္း ေထာက္ျပၾကသည္။ ထို႔အျပင္ အေရြးခံရသူကို မဲမေပးလိုက္ေသာ မဲဆႏၵရွင္မ်ား၏ လႊတ္ေတာ္တြင္းကိုယ္စားလွယ္ေနရာမ်ားမွလည္း အာဏာရပါတီကို ပါ၀ါထိန္းညွိေပးႏုိင္သည္။ လူနည္းစုမ်ား၊ ပါတီငယ္မ်ား၏ ႏုိင္ငံေရးတြင္ ပိုမိုပါ၀င္လာႏိုင္မႈကိုေတာ့ အေကာင္းျမင္မိသည္။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၏ ဒီမိုကေရစီအုတ္ျမစ္ျဖစ္သည့္ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားကို မည္သို႔က်င္းပမည္၊ မည္သို႔ေရြး ခ်ယ္ၾကမည္ကို စဥ္းစားၾကရာတြင္ ထိုႏုိင္ငံ၏ လက္ရွိအေျခအေန၊ ျပည္သူလူထု၏ ႏုိင္ငံေရးအေပၚထားရွိေသာ သေဘာထား၊ သမိုင္းကေပးခဲ့ေသာ အင္အားႀကီးပါတီႀကီးမ်ားမွသခၤန္းစာမ်ား၊ စသည္ျဖင့္ထည့္တြက္ဖို႔လိုသလို အနာဂတ္တြင္ထြက္ေပၚလာႏိုင္မည့္ ေသြးသစ္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား၊ အင္အားစုမ်ားကို သင္းသတ္ထားသလို မျဖစ္ေစေရးအတြက္ပါ စဥ္းစားေပးၾကရန္မွာ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ျပဳသူ၊ စီမံခန္႔ခြဲခြင့္ရွိသူမ်ားအတြက္ ႀကီးေလးေသာ တာ၀န္တစ္ခုဟု ဆိုႏိုင္သည္။ PR ကိုဆန္႔က်င္သူမ်ားက အဆိုပါစနစ္ေၾကာင့္ လႊတ္ေတာ္အတြင္း ႏိုင္ငံေရး ပဋိပကၡမ်ားေပၚလာႏိုင္ေၾကာင္း ဆင္ေျခ ေပးၾကသည္မွာလည္း အံ့ၾသဖြယ္ျဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ပဋိပကၡ၊အျငင္းအခံု မရွိေသာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္သည္ စစ္အာဏာသိမ္းထားျခင္း ကဲ့သို႔ေသာ အေျခအေနမ်ားတြင္သာ ရွိႏိုင္ေၾကာင္းမစဥ္းစားမိေလျခင္းလား။ ေနာက္တစ္ခု သူတို႔ကိုးကားသည္က PR စနစ္ေၾကာင့္ နာဇီပါတီကဲ့သို႔ေသာ အစြန္းေရာက္အင္အားစုမ်ား ႀကီးထြားလာႏိုင္သည္ဟုဆိုသည္။ ဤသည္မွာေတာ့ လက္ရွိျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး စီးေၾကာင္းႏွင့္ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနေသာ အေတြး ျဖစ္သည္။ လက္ရွိျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးတြင္ အမ်ိဳးသားေရး၀ါဒ အင္အားေကာင္းေနၿပီးျဖစ္သည္။ လူထုကိုလည္း ပါေအာင္ေခၚႏိုင္သည္။ လစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီ ၏အဆိပ္ျဖစ္ေသာ National Socialist တို႔ကို တန္ျပန္ႏိုင္ရန္မွာ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုတို႔ကို ေျမွာက္စား စင္တင္ေပးဖို႔လုိေပမည္။ ပါတီႀကီးသမားတို႔က PR စနစ္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးခိုင္မာမႈအားနည္းသြားႏုိင္သည္ ဟုဆိုသည္။ မိမိသေဘာသာအမွန္ ဟူေသာေလွနံဓါးထစ္သမားတို႔အတြက္မူ အဆိုပါထုေျခခ်က္ မွန္ႏိုင္သည္။ ငါတို႔လုပ္မွ ရလိမ့္မည္ ဆိုသည့္ အေတြးအေခၚသည္ အာဏာရွင္တစ္ပိုင္း အယူအဆသာျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ PR စနစ္ကိုေထာက္ခံေသာ အျခားရႈေထာင့္တစ္ခုမွ ၾကည့္လွ်င္လည္း သက္ဆိုင္ရာနယ္ပယ္တို႔တြင္ politicide လုပ္ခံထားရသျဖင့္ ေျမေအာက္ဘ၀ ခံယူလိုသူတို႔သည္ တရားဥပေဒ၏ အရိပ္ေအာက္တြင္ တရား၀င္ သိကၡာရွိရွိရပ္တည္လာရင္း ထိုမွတဆင့္ မွ်ေျခတစ္ခုသို႔ ေရာက္ရွိလာႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ားကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။ ပါတီႀကီး၀ါဒီတို႔၏ ရိုးသားမႈ၊ ႏိုင္ငံေရးတြင္ပြင့္လင္းျမင္သာရွိမႈ တို႔ကိုလည္း လံုး၀ဥသံုမယံုၾကည္ႏိုင္ျခင္း ၊ ၀ကြက္မအပ္လိုျခင္း တို႕မွာ လက္ေတြ႕က်ေသာ သေဘာတရားပင္ျဖစ္ပါသည္။ 

**fighter ordinary**