>

-ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာ ညေနခင္းေလး-

အခ်စ္လား? ကၽြန္ေတာ္မစူးစမ္းျဖစ္ပါဘူးဗ်ာ။ သူမ်ားေတြေျပာေနၾကတဲ့ … ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြ ေျပာေနၾကတဲ့ … စာအုပ္ေတြထဲမွာဖတ္ဖူးတဲ့ “အခ်စ္”ဆိုတဲ့အရာကို ကၽြန္ေတာ္မရွာေဖြ ျဖစ္သလို … မစူးစမ္းျဖစ္ေတာ့ “မင္းဘုန္းခ”လို႕အမည္ေခၚတြင္ၿပီး အသက္(၂၈)ႏွစ္ျပည့္ၿပီးသူ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ဒီအသက္ဒီအရြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေပမယ့္ “အခ်စ္”အေၾကာင္းကို တိတိက်က်ေရေရရာ ေျပာမျပတတ္ဘူး။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းမေလးကို သေဘာက်မိတာေတာ့ရွိသားဗ်။ အတန္းထဲမွာ စာေတာ္လို႕ ဆုယူရတဲ့အခ်ိန္ သူၿပံဳးရီတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ လွတယ္လို႕သတ္မွတ္ၿပီး သေဘာက်ခဲ့ဖူးတာကို “အခ်စ္”လို႕အမည္တပ္ရမလား။ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ေခ်ာတယ္၊ လွတယ္လို႕သတ္မွတ္ၿပီး မိတ္ဆက္ေပးတဲ့မိန္းကေလးေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်မိသားဗ်။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကိုေရာ“အခ်စ္”လို႕ အမည္တပ္ရမလားေတာ့ မသိေတာ့ပါဘူး။ သေဘာက်မိေပမယ့္ ခ်စ္သူရည္းစားအျဖစ္မထားခဲ့ေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ သတ္မွတ္သြားၾကပါတယ္။ “အသည္းႏွလံုးမရွိတဲ့ေကာင္၊ ငေၾကာက္” စသျဖင့္ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးသြားၾကတာေပါ့။ ရပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွ မခ်စ္တတ္ေသးပဲ။ တစ္သက္လံုးလည္း ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တတ္မယ္လို႕လည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မထင္ခဲ့သူပါ။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ … ကံၾကမၼာဆိုတာ ေျပာရခက္သား … ျမႇားနတ္ေမာင္က ကၽြန္ေတာ့ရင္အစံုကို ျမႇားတစ္စင္းပစ္ခြင္းလုိက္တဲ့အခ်ိန္ “အခ်စ္”လို႕ အမည္တပ္လို႕ရေလမလားမသိတဲ့ ခံစားခ်က္ရင္ခုန္သံကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စတင္ခံစားမိလိုက္ရတယ္။ ဒီေန႕ညေန ကၽြန္ေတာ္ရံုးဆင္းေတာ့ စိတ္ထဲတစ္မ်ိဳးေလး ညစ္ညဴးသလိုျဖစ္ေနတာနဲ႕ အိမ္ကိုခ်က္ခ်င္း တန္းမျပန္ေသးဘဲ ၿမိဳ႕ထဲဘက္က စာအုပ္ဆုိင္ေလးဆီကို သြားဖို႕ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္အရာကိုမွျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး မခ်စ္တတ္တဲ့ေကာင္လို႕ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက သတ္မွတ္ၾကေပမယ့္လည္း စာအုပ္ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္ႏွစ္ကာကာခ်စ္မိသားဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ စာအုပ္ေတြကသစၥာရွိတယ္။ ဗဟုသုတေတြေျမာက္မ်ားစြာ ရႏုိင္တယ္ေလ။ စာေပဖတ္ဖို႕ အခ်ိန္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္သီးသန္႕ဖယ္ထားႏိုင္ေပမယ့္ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္နဲ႕ အခ်ိန္ေတြကုန္ဆံုးဖို႕ေတာ့ သီးသန္႕အခ်ိန္မေပးႏိုင္ဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ့အေတြးေလးေတြနဲ႕ (၁၅)မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လုိက္ေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲက ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ေနက်စာအုပ္ဆုိင္ေလးေရွ႕ကိုေရာက္လာပါတယ္။ ဆုိင္ထဲ၀င္မယ္လုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ထက္အလ်င္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ၀င္သြားတာကိုေတာ့ ျမင္လုိက္ မိတယ္။ သူ႕ေနာက္ကကၽြန္ေတာ္လိုက္၀င္သြားရင္း ကၽြန္ေတာ္ေရြးခ်ယ္၀ယ္ယူျဖစ္မယ့္ စာအုပ္တန္းေလးဆီကို တန္းတန္းမတ္မတ္သြားလိုက္ပါတယ္။ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့စာအုပ္ သံုးေလးအုပ္ ေလာက္ကို စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္အၿပီး ေငြရွင္းဖို႕ေကာင္တာဘက္ကိုထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က်သင့္ေငြရွင္းၿပီး ျပန္အထြက္မွာ ေစာေစာကပဲကၽြန္ေတာ့ေရွ႕တင္စာအုပ္ဆုိင္ထဲ ၀င္သြားတဲ့ ေကာင္မေလးလည္းေငြရွင္းၿပီး ျပန္အထြက္ စာအုပ္ဆုိင္ရဲ႕အ၀င္၀မွာရွိတဲ့ ေလွကားနိမ့္ေလးကေန ေျခေခ်ာ္က်ၿပီး ၿပိဳလဲသြားတာေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဗမာလူမ်ိဳးတုိ႕ရဲ႕ “လဲေနသူ ထူေပးပါ” ဆုိတဲ့ စကားေလးအတုိင္းေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကူညီခ်င္စိတ္ေတြခ်က္ခ်င္းရုန္းၾကြလာၿပီး အေျပးေလးသြားလို႕ သူမကိုထူေပးလိုက္ပါတယ္။ သူမကလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ဗမာလူမ်ိဳးတုိ႕ယဥ္ေက်းမႈအတုိင္းေပါ့ဗ်ာ … “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ျပန္ေျပာလို႕ ေထာ့နဲ႕ေထာ့နဲ႕ျဖစ္သြားတဲ့ သူမကိုတြဲေပးလို႕ မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္နဲ႕ အေအးသြားေသာက္ၾကမယ္ဆုိတဲ့ ရုပ္ရွင္ထဲက ဖိတ္ေခၚမႈအတိုင္းကို ကၽြန္ေတာ္ကစတင္ဖန္တီးလိုက္ၿပီး သူမနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္သြားေလသတည္းေပါ့။ ေမ့လို႕ဗ်ာ … ကၽြန္ေတာ္သူမနာမည္ေလးကို ေျပာမျပရေသးဘူး။ သူမနာမည္က “ေႏြဆည္းဆာ”တဲ့။ ဆည္းဆာအလွကို အလြန္ႏွစ္သက္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ကေတာ့ သူမနာမည္ေလးကိုလည္း အလြန္ပဲႏွစ္သက္မိသလို တမူထူးျခားတဲ့ သူမပံုစံကိုလည္း သေဘာက်မိပါရဲ႕။ ေခတ္ေနာက္ျပန္လည္းမဆြဲလြန္း၊ ေခတ္လည္းမဆန္လြန္းတဲ့ သူမရဲ႕အျပင္အဆင္၊ သူမရဲ႕ပြင့္လင္းစြာ ေျပာဆိုတတ္မႈ၊ လူတစ္ဖက္သားရဲ႕မ်က္ႏွာအမူအရာကိုၾကည့္ၿပီးမွ စကားအေျပာအဆုိသံုးႏႈန္းတတ္မႈ၊ အထူးသျဖင့္ေတာ့ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕၀ါသနာတူျဖစ္တဲ့ စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္မႈေလးေတြကို သေဘာက်မိတယ္။ သူမနဲ႕ပထမစခင္မင္မိတုန္းကေတာ့ သူမဟာအလြန္ေပါေတာေတာနဲ႕ေနတတ္ၿပီး အေပါင္းအသင္းအရမ္းမက္သူလို႕ ကၽြန္ေတာ္ေကာက္ခ်က္ခ်ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမနဲ႕ခင္မင္ၿပီးေနာက္ အခ်ိန္ေတြ တျဖည္းျဖည္းၾကာလာတာနဲ႕အမွ် အဲဒီေကာက္ခ်က္ေတြဟာမွားမွန္းသိလာရတယ္။ သူမရဲ႕လူတစ္ဖက္သားအေပၚ အလြန္ဂ႐ုစိုက္တတ္မႈကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အလြန္အံ့ၾသတာအမွန္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕မၾကာခဏဆံုျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ (ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ေတြ႕ခ်င္လို႕တမင္ဖန္တီးယူရတဲ့အခ်ိန္ေတြေပါ့ဗ်ာ)ေတြဆို သူမရဲ႕ Hand Phone ေလး မၾကာခဏထျမည္တတ္တာကို သတိထားမိပါတယ္။ “သူမသူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ဖုန္းပါ … ခဏေလးေျပာခြင့္ျပဳေနာ္”ဆိုတဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္ေလးေတာင္းၿပီးမွ ဖုန္းေျပာတတ္တဲ့ သူမရဲ႕အမူအက်င့္ေလးတစ္ခုကို လည္း ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်မိျပန္တယ္။ ဖုန္းေျပာၿပီးတုိင္း ျပဳးျပဴးပ်ာပ်ာနဲ႕ “သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စိတ္မေကာင္းေတြျဖစ္ၿပီး ငိုေနလို႕ အျမန္သြားမွရမယ္”ဆိုတဲ့ စကားသံေလးနဲ႕အတူ သူမထေျပးတတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း မဆုိင္းမတြသူမေနာက္ခ်က္ခ်င္းထလိုက္တတ္တာမ်ိဳးေလးေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေလ့အထတစ္ခုလုိ ျဖစ္လာၿပီေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ “အခ်စ္”ကို စတင္ေတြ႕ရွိလာၿပီလို႕ေတာ့ ယူဆလိုက္တယ္ဗ်ာ။ သူမနဲ႕အတူရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆုိ ကၽြန္ေတာ့ရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနတတ္တာ၊ သူမၿပံဳးရီလုိက္တုိင္း၊ ခ်စ္စဖြယ္အမူအရာေလးေတြ ျပဳမူလိုက္တုိင္း (ဥပမာ-ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ခါတစ္ေလ သူမ ေနာက္က်တတ္တဲ့အခါ လွ်ာေလးတစ္လစ္ေလးထုတ္လုိ႕ “ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဟိုေလ ကားပိတ္လို႕၊ လမ္းၾကပ္လို႕”ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခေလးေတြနဲ႕ ရီျပတတ္တာ) ကၽြန္ေတာ္ေငးေမာၾကည့္ေနမိတတ္တာ၊ သူမနဲ႕ခ်ိန္းထားတဲ့ေန႕ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္က်တတ္တဲ့အခါ သူမတစ္ေယာက္တည္း အားငယ္ေနမလားလို႕ စိတ္ပူေနတတ္တာ၊ အစံုပါပဲဗ်ာ။ စကၠန္႕တုိင္း သူမနဲ႕ပတ္သတ္သမွ်အေတြးေတြက ကၽြန္ေတာ့္အခ်ိန္ဇယားေတြ ကိုေနရာယူထားတာေတြကို သတိထားမိလာခဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္တုိင္ပင္လို႕ ထိုအရာကို“အခ်စ္“ဟု ေခၚသည္ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ပစ္လိုက္ၾကပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကို နဖူးေတြ႕၊ ဒူးေတြ႕ ေတြ႕လာရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြေအးျမသလုိလို၊ ပူေလာင္သလိုလိုခံစားခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ကၽြန္ေတာ္ခံစားလာရပါၿပီ။ သူမနဲ႕အတူရွိေနတဲ့အခ်ိန္တုိင္း၊ သူမကိုေငးေမာၾကည့္ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြတုိင္း ကၽြန္ေတာ့ရင္ေတြေအးျမေနတတ္ေပမယ့္ သူမနဲ႕အေ၀းကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားမွာ၊ သူမကိုလက္လႊတ္ဆံုး႐ံႈးရမွာေတြကို ေတြးမိျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ရင္ေတြပူေလာင္လာျပန္ေရာ။ အဲဒီေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမလည္း၊ ဘာလုပ္သင့္လည္း”ဆုိတဲ့ေမးခြန္းေတြကို ထုတ္လို႕ ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အေျဖၫႇိၾကရျပန္တာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ “ကိုယ့္အခ်စ္ကို သူသိေအာင္ဖြင့္ေျပာေပါ့ကြာ”ဆိုတဲ့ အေျဖကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မေက်နပ္ျပန္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္မ်ားဖြင့္ေျပာလိုက္လို႕ သူမျငင္းလႊတ္လိုက္တဲ့အခါ၊ သူမစိတ္ဆိုးသြားတဲ့အခါ သူမနဲ႕ခင္မင္မႈေလးေတြ ပ်က္ျပားသြားၿပီး သူမေဘးနားေနခြင့္မရေတာ့မွာလည္း စိုးရိမ္မိျပန္ေသးေပါ့။ အစံုပဲဗ်ာ။ အဲဒီလိုအေတြးေတြ အစံုအလင္နဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ညေတြ အိပ္ပ်က္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြေပါက္ကြဲၿပီး ကဗ်ာအပုိင္းအစေလးေတြ ဖန္တီးျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ညေတြဟာ ကဗ်ာေတြနဲ႕ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့တာေပါ့။ အိပ္ေရးပ်က္ေပါင္းမ်ားလာေတာ့ အားနည္းၿပီးေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့တစ္ရက္မွာေတာ့ ရံုးကခြင့္ယူၿပီး နားလိုက္ရသည္ထိ ျဖစ္လာေတာ့ အိမ္က ကၽြန္ေတာ့မိဘေတြေတာင္အံ့ၾသေနၾကတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဖ်ားျခင္း၊ နာျခင္းကင္းေ၀းလာခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေနမေကာင္းဘူးဆိုေတာ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သားျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သည္းသည္းလႈပ္ေအာင္ခ်စ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမတစ္ေယာက္ အလုပ္မ်ားၿပီေပါ့ဗ်ာ။ မနက္ေစာေစာထ ၾကက္သားဆန္ျပဳတ္ပူပူေလးကို ေမေမကိုယ္တုိင္ခြံ႕ေကၽြးလို႕ ေဆးေသာက္ၿပီး တစ္ေရးတစ္ေမာျပန္အိပ္မယ္အလုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ Hand Phone ေလးဆီမွ သီခ်င္းသံေလးထြက္လာေလေတာ့ နံံပါတ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ရင္းႏွီးေနေသာ သူမရဲ႕ဖုန္းနံပါတ္ေလး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဖုန္းကိုင္လိုက္ေတာ့ ပထမဦးဆံုးၾကားလိုက္ရတာက စိတ္ပူတဲ့အသံႀကီးနဲ႕ “ကိုမင္းဘုန္းခ … ေနမေကာင္းျဖစ္တာေတာင္ မေျပာျပႏိုင္ရေလာက္ေအာင္ မာနႀကီးေနတာလား?”ဆိုတဲ့ ဂ႐ုဏာေဒါသနဲ႕ ေမးျမန္းအျပစ္တင္သံကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ရင္ထဲေႏြးေထြးသြားလိုက္တာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ပိုတယ္လို႕ပဲ သတ္မွတ္ခ်င္သတ္မွတ္ၾကေတာ့ဗ်ာ။ နည္းနည္းေလးေတာ့ ထပ္ကဲၿပီး “ေခါင္းေတြမူးၿပီး ေနမေကာင္းျဖစ္ေနေတာ့ အိပ္ယာထဲကမထႏိုင္တာနဲ႕ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္တာပါ”ဆိုတဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္ေလး ေပးလိုက္ပါတယ္။ (၁၀)မိနစ္ေလာက္ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႕ေအာင္ေျပာျပေနတဲ့ သူမရဲ႕စကားသံေလးေတြကို ၾကည္ႏူးစြာနားေထာင္ေပးရင္းနဲ႕ ဖုန္းခ်ကာနီးမွာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္လိပ္စာေလးကို ေမးၿပီး ေနေကာင္းေအာင္ေနေနာ္၊ ေဆးမွန္မွန္ေသာက္ေနာ္ဆုိတဲ့ မွာၾကားခ်က္ေလးေတြ ၾကားရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အတုိင္းမသိၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ရျပန္ပါတယ္။ ဖုန္းေျပာၿပီး တစ္ေမွးေလာက္ေတာ့ အိပ္အံုးမယ္ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ စိတ္ပူတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႕ ျပဳစုေပးေနတဲ့ သူမကို ျမင္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အသည္းယားလြန္းလို႕ ဖက္မိလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲကေန ရွက္စႏိုးေလးနဲ႕ ရုန္းကန္ေနေလ သူမကိုတင္းၾကပ္စြာဖက္ထားမိေလပါပဲ။

  ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေလာက္ေတာင္
ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေပ်ာ္ၿပီး အိပ္မက္ေတြမက္ပစ္လိုက္လည္းေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမ ေဆးေသာက္ဖုိ႕ လာႏိႈးတဲ့အခ်ိန္ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေန႕လည္(၁)နာရီခြဲ … ေမေမျပဳတ္ေပးတဲ့ ၾကာဇံျပဳတ္ပူပူေလးကို ေသာက္၊ ေဆးေသာက္အၿပီး အေႏြးထည္၀တ္လို႕ ၀ရံတာဘက္ ခဏထြက္လာလိုက္ပါတယ္။ ၀ရံတာေလးမွာခဏရပ္ၿပီး အေတြးေလးေတြနဲ႕နစ္ေျမာေနတုန္း အိမ္ေရွ႕ၿခံတံခါး ေခါင္းေလာင္းတီးသံေလးၾကားလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ အရမ္းကိုအံ့ၾသသြားရပါတယ္။ သူမ … ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရေသာ သူမ။ အိမ္လိပ္စာေမးသြားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္အထိ ကိုယ္တုိင္ လိုက္လာမယ္လို႕ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကသာ တိတ္တခိုးခ်စ္ေနရတာ သူမဘက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ မိတ္ေဆြအဆင့္ထက္ေတာ့ မပိုဘူးဆိုတာ သိေနတာကိုးဗ်။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းအံ့ၾသ၀မ္းသာခဲ့ရတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒါနဲ႕ေအာက္ထပ္ကို သူမကိုေတြ႕ခ်င္ေဇာနဲ႕ ျမန္ျမန္ေလးဆင္းလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမကေတာ့ တံခါးေပါက္မွာ အဆင္သင့္ႀကိဳေနေလရဲ႕။ “သမီး … ဘယ္သူနဲ႕ေတြ႕ခ်င္လို႕ပါလဲ”ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးမေမးရေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေမေမက လိမၼာပါးနပ္လြန္းပါဘိ။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ေမေမနဲ႕သူမကို စတင္မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။ “အန္တီ့သားရဲ႕ ရွားရွားပါးပါးမိန္းကေလးမိတ္ေဆြဆိုေတာ့ အန္တီလည္း ခင္မင္မိပါတယ္ကြယ္”ဆိုတဲ့ ေမေမ့ရဲ႕စကားအသံုးအႏႈန္းေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေလာက္ဂုဏ္တက္သြားသလည္းေတာ့ မသိဘူး။ သူမကေတာ့ ေမေမနဲ႕စကားလက္ဆံုက်ေနေလရဲ႕။ ခဏၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမက “သားတုိ႕ စကားေျပာၾကအံုး”ဆိုၿပီး အလိုက္တသိထထြက္သြားေပးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္စကားေလးေတြ ေျပာျပခြင့္အလွည့္ေရာက္ေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမနဲ႕ေတာင္စဥ္ေရမရစကားေတြ ေလွ်ာက္ေျပာ၊ သူမေျပာတာေလးေတြနားေထာင္နဲ႕ ညေနေစာင္းအခ်ိန္ေလာက္မွာ သူမျပန္ေတာ့မယ္ဆိုတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ၿခံေပါက္၀ထိ လိုက္ပို႕လိုက္ပါတယ္။ ျပန္ကာနီးၿခံေပါက္၀မွာသူမေျပာသြားတဲ့ “ေနေကာင္းေအာင္ေနပါေနာ္ … ႏို႕မို႕ဆိုစိတ္ပူရတာနဲ႕ပဲ ေသမွာပဲ”ဆိုတဲ့ စကားေလးကို အထအနအမ်ိဳးမ်ိဳးေကာက္လို႕ ကၽြန္ေတာ္လိုရာ ဆြဲေတြးပစ္လိုက္ၿပီး ရင္ခုန္းၾကည္ႏူးျခင္းေတြ ကၽြန္ေတာ့ရင္ထဲမွာစီးဆင္းသြားတာ သူမရိပ္မိသြားမွာလည္း စိုးရိမ္မိျပန္ေသးတယ္။ သူမနဲ႕ခင္မင္ေနခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ … ကၽြန္ေတာ္တိတ္တခိုးျဖစ္ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြၾကာလာတဲ့တစ္ေန႕ … ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ခင္မင္မႈသက္တမ္းေလး(၁)ႏွစ္ေက်ာ္အခ်ိန္ေလးျဖစ္လာတဲ့တစ္ေန႕မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခံစားခ်က္ေတြေပါက္ကြဲထြက္သြားမိလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေန႕က ႏိုင္ငံျခားကခဏျပန္ေရာက္လာပါတယ္ဆိုတဲ့ သူမရဲ႕အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း “ေ၀လင္း”ဆိုတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့ကို မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တယ္။ သူမနဲ႕ပတ္သက္သမွ် အားလံုးနီးပါးသိရွိလာခဲ့ရေပမယ့္ သူမနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ခင္မင္လာခဲ့တဲ့ေန႕ရက္တစ္ေလွ်ာက္မွာ သူမပါးစပ္က ထိုနာမည္ကို တစ္ခါမွမၾကားခဲ့ဖူးေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အထူးအဆန္းလိုပါပဲ။ ခါတိုင္းဆို ေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္နဲ႕အဲဒီေလာက္ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေျပာဆိုဆက္ဆံတာကို မေတြ႕ဖူးခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ္ ခုသူမနဲ႕ အဲဒီအခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းဆုိတဲ့ပုဂိၢဳလ္နဲ႕ ရီလိုက္ေမာလိုက္စကားေတြေျပာလိုက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္လံုး ရွိေနတာကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈၿပီး စကားေတြေျပာဆုိေနၾကတာေတြ႕ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ၀န္တိုစိတ္ေတြ တဖြားဖြားျဖစ္ၿပီး ထိုပုဂၢိဳလ္ကိုဆြဲမထိုးမိေအာင္ ေဒါသေတြမနည္းထိန္းခ်ဳပ္ထားရတယ္။ ဒါနဲ႕ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမတုိ႕(၂)ေယာက္ေရွ႕မွာ ဆက္ထိုင္မေနခ်င္တာနဲ႕ သူမကိုၿမိဳ႕ထဲကစာအုပ္ဆုိင္ဘက္သြားစရာရွိလုိ႕ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕ ေရွာင္ထြက္လာလိုက္တယ္။ သူမနဲ႕ ထိုပုဂၢိဳလ္နဲ႕က အရင္ခင္မင္ခဲ့ရတာမဟုတ္လား။ ဒါ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သူမကလည္း ဘာမွမသက္ဆုိင္ေသးတဲ့ သူ(၂)ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ေရွာင္လာရတာေပါ့ဗ်ာ။ ေဒါသထြက္ေနတာကတစ္ေၾကာင္း၊ စိတ္ရွဳပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ လူၾကပ္ၾကပ္နဲ႕ ဘတ္စ္ကားတိုးမစီးခ်င္တာကတစ္ေၾကာင္း၊ ဘတ္စ္ကားေပၚေရာက္ျပန္ရင္လည္း ေနရာေလးရၿပီး ေအးေဆးေလး အေတြးနယ္ခ်ဲ႕လို႕မရမွာကတစ္ေၾကာင္းဆုိတာေတြနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ Taxi ငွားၿပီးပဲ ၿမိဳ႕ထဲက စာအုပ္ဆုိင္ေလးဆီသို႕ သြားမယ္လို႕ စိတ္ကူးၿပီး Taxi တစ္စီးတားလို႕ Taxi ခ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ေပးႏုိင္သေလာက္နဲ႕ ကားေမာင္းသမားဘက္က ေက်နပ္ႏိုင္မယ့္ ကားခကိုၫႇိယူၿပီး ကားေပၚတက္လိုက္ေတာ့ “ခဏေနပါအံုး”ဆိုတဲ့ ေအာ္ေျပာသံေလးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ငွားထားတဲ့ Taxi တံခါးေလးအေျပးအလႊားဆြဲဖြင့္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္တဲ့ သူမကိုျမင္လိုက္ရေတာ့ အံ့ၾသသြားမိပါတယ္။ ကားထြက္ထြက္ခ်င္းမွာပဲ “ဘယ္လိုျဖစ္လို႕ ခဏေလးေတာင္မေစာင့္ႏိုင္တာလဲ”ဆိုတဲ့ အျပစ္တင္သံနဲ႕အတူ သူမႏႈတ္ခမ္းေလးစူၿပီး ေျပာေတာ့ ေငးၾကည့္မိသြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ကမၻာအျပင္ဘက္ဆီမွာ သူမနဲ႕(၂)ေယာက္တည္းရွိေနသလိုေတာင္ ခံစားသြားရပါတယ္။ “သူငယ္ခ်င္း(၂)ေယာက္ စကားေျပာတာကို အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မွာစိုးလို႕ပါ”ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေနာက္ကြယ္က သ၀န္တုိမႈေတြကို သူမမ်ားရိပ္မိ သြားေလသလားမသိ။ ရယ္သံေလးနဲ႕ “ဘာလည္း … အူတိုေနတာလား ?”လို႕ သူမကရုတ္တရက္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းႀကီး ေမးပစ္လိုက္တာ “ဟုတ္တယ္ … ကိုယ္မႀကိဳက္ဘူး … မင္းကို ဘယ္ေယာက်္ားေလးနဲ႕မွ တရင္းတႏွီးရီေမာေျပာဆုိေစခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး … အဲဒါဘာျဖစ္လို႕လည္းလို႕ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေျပာျပေပးမယ္ … မင္းကို ငါခ်စ္ေနလို႕ပဲ … ငါအရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ျဖစ္ေနရတဲ့ မင္းကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးခ်စ္မိေနလို႕ပဲ” ဆိုၿပီး ေျပာခ်ပစ္လိုက္မိတယ္ … ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ဘယ္အခ်ိန္က ေပါက္ကြဲခ်င္ေနတဲ့ ေဒါသေတြလည္းေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ စီမံထားမိတဲ့ စကားလံုးေတြ အကုန္ထြက္က်အၿပီးမွာေတာ့ ကားေမာင္းေနတဲ့ Taxi သမားကလည္း ေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန ကၽြန္ေတာ့္ကို ၿပံဳးစိစိနဲ႕ၾကည့္ေနသလို … သူမကလည္း တအံ့တၾသနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့ကိုေၾကာင္ေငးၾကည့္ေနသလို … ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေျပာခ်င္ရာေျပာပစ္ၿပီးကာမွ ထူပူၿပီး မေနတတ္မထိုင္တတ္နဲ႕ သူမေဘးနားကေန အေငြ႕အျဖစ္နဲ႕ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြတဖြားဖြားျဖစ္လို႕ သူမမ်က္ႏွာမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ခံစားခ်က္အရိပ္ေတြကို လိုက္ဖမ္းၾကည့္မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ ကားျပတင္းေပါက္ဆီကေန ခုန္ခ်ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ကို မနည္းမ်ိဳသိပ္ၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲေနလိုက္ပါတယ္။ တစ္ကားလံုးစကားသံတိတ္ဆိတ္လို႕ ၿငိမ္သက္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့ဖုန္းေလးဆီမွ message ေရာက္သံ ringtone ေလးၾကားလိုက္ေတာ့ ဖြင့္ဖတ္ၾကည့္လိုက္တာ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ေနတဲ့ သူမဆီက “လူလည္ႀကီး”ဆိုတဲ့ ေနာက္ေျပာင္စာေလး ေတြ႕ရေတာ့ သူမစိတ္ေတာ့ဆိုးမသြားဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရပါတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့ ကားခက်သင့္ေငြကိုရွင္းေပးၿပီး သူမကိုေတာင္ ဂ႐ုတစိုက္မေခၚမိဘဲ ေရွ႕ကေနေျခလွမ္းက်ဲႀကီးေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပးေလေတာ့ “ေရွ႕ကလူႀကီး … ေစာင့္ပါအံုး … ဘာျဖစ္ေနတာလည္း … စာအုပ္ဆုိင္က ထြက္ေျပးသြားမွာက်ေနတာပဲ”ဆိုတဲ့ သူမေအာ္ေျပာေနသံေလးကို မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္ပါပဲ။ စာအုပ္ဆုိင္ထဲမွာလည္း သူမနဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မိမွာစိုးလို႕ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ စာအုပ္ကိုေတာင္ အခ်ိန္ေပးေအးေဆးမရွာျဖစ္ေတာ့ဘဲ ေကာင္းမယ္ထင္ရာ စာအုပ္(၂)အုပ္ေလာက္ကိုယူ ... ေငြရွင္းအၿပီးမွာ ကၽြန္ေတာ့္အနားေရာက္လာတဲ့ သူမကို “အိမ္ျပန္ေတာ့မယ္”လို႕ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဆုိင္ထဲက ထြက္လာေတာ့ “အရွက္အေၾကာက္သိပ္ႀကီးတဲ့လူႀကီး … ရွင့္ကိုဘယ္ေတာ့မွမေခၚေတာ့ဘူး”ဆိုတဲ့ အသံေလးကို ၾကားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီလုိနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ ရွက္ရွက္နဲ႕ပဲ သူမဆီကို ဖုန္းလည္းမဆက္ … လူခ်င္းလည္းမေတြးဘဲေရွာင္ေနခဲ့လိုက္တာ တစ္ပတ္ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သူမကို အရမ္းလြမ္းဆြတ္လာမိတယ္ဗ်ာ။ တစ္ပတ္ၾကာမွ လြမ္းမိရလားလို႕ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႕။ ဟိုးအရင္ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္မိေနၿပီလို႕ စၿပီးသတိမထားမိခင္ကတည္းက သူမနဲ႕တစ္ရက္ေလာက္ မေတြ႕ရရင္ေတာင္ သတိရေနတတ္သူပါဗ်ာ။ သူမနဲ႕မေတြ႕ျဖစ္ေပမယ့္ ဖုန္းေတာ့ေျပာျဖစ္ေသးတယ္ေလ။ ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေနပါတယ္လုိ႕၀န္ခံအၿပီး သူမလည္းကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြကို သိသြားၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ လူခ်င္းလည္းမေတြ႕ရ၊ သူမအသံကိုလည္း မၾကားရေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အလြမ္းေတြက သိသိသာသာပိုဆိုးလာတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲအျပစ္ရွိသလိုခံစားေနရတဲ့ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း၊ အားနာစိတ္ေတြကတစ္ေၾကာင္းနဲ႕ သူမကို ေရွာင္ေနခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္မေနႏိုင္တဲ့ အဆံုး ရံုးဆင္းကာနီးညေနခင္းအခ်ိန္ေလးတစ္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ရင္းႏွီးေနေသာ ဖုန္းနံပါတ္ေလးေတြကိုႏွိပ္လို႕ ဖုန္းေခၚလိုက္ပါတယ္။ “တူ”ဆိုတဲ့ ဖုန္းေခၚသံေလး အဆံုးမွာ “လူႀကီးမင္းေခၚဆုိေသာ တယ္လီဖုန္းမွာ သတ္မွတ္ခ်ိန္အတြင္း ျပန္လည္ေျဖၾကားျခင္းမရွိပါသျဖင့္ ေခတၱေစာင့္ဆုိင္းၿပီးမွ ျပန္လည္ေခၚဆုိပါရွင္”တဲ့။ သူမဘာေၾကာင့္ ဖုန္းမကိုင္တာပါလည္း?။ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္နဲ႕ဥာဏ္မွီသေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထိုေန႕က မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈမိခဲ့မိလိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ျပဳမူခဲ့တဲ့ အျပဳအမူေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္လြန္စြာေနာင္တရမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြနဲ႕ ရင္ေတြေတာ္ေတာ္ပူသြားပါတယ္။ ဘာလုပ္လုိ႕ဘာကိုင္ရမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ဖုန္းေခၚၾကည့္မယ္ဆုိၿပီး ေတြးေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းေလးျမည္လာလို႕ နံပါတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမ …။ ကၽြန္ေတာ္ဟန္ေတာင္မေဆာင္ႏိုင္ပါဘူး။ ခ်က္ခ်င္းဖုန္းကိုင္လိုက္ေတာ့ “လူဆိုးႀကီး … အရွက္အေၾကာက္ေတာ္ေတာ္ႀကီးတဲ့လူႀကီး … ဖုန္းတစ္ခါေခၚလို႕ မကိုင္မိတာနဲ႕ပဲ ထပ္ကိုမေခၚေတာ့ဘူး။ ဘယ္လိုလူႀကီးမွန္းကို မသိဘူး … အဆက္အသြယ္မလုပ္ဘဲ ေနႏိုင္ေနတာလည္း တစ္ပတ္ေတာင္ေက်ာ္ေနၿပီ … နည္းနည္းေလးမွစာနာစိတ္ကိုမရွိဘူး”ဆိုတဲ့ ၀မ္းနည္းသံစြက္ေနတဲ့စကားသံကို ၾကားလုိက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲနင့္သြားလိုက္တာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က သူမဘက္ကအေျခအေနကို နည္းနည္းေလးမွမေတြးဘဲ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္ရာေတြ ေျပာခဲ့ၿပီး ကိုယ္လိုရာဆြဲေတြးၿပီး အေတြးေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာနဲ႕ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္တင္မကဘူး … သူမကိုပါ စိတ္ညစ္ေစတဲ့ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ “စိတ္မဆိုးပါနဲ႕ကြာ … ေၾကာက္တာေတြေရာ၊ ရွက္တာေတြေရာ၊ စိတ္ဆိုးသြားမွာစိုးတာေတြေရာ အစံုေလွ်ာက္ေတြးမိၿပီး မ်က္ႏွာပူလို႕ ေရွာင္ေနခဲ့မိတာပါ … ကိုယ္မွားသြားပါတယ္”လို႕ ေတာင္းပန္သံအဆံုးမွာ သူမဆီကရွိဳက္သံသဲ့သဲ့ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲ အေတာ္နာက်င္သြားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထပ္မံမွားမိျပန္ၿပီေပါ့။ သူမဆီကစကားသံထြက္မလာဘဲ တိတ္ဆိတ္ေနေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္ေလးစိတ္ပူသြားမိတယ္။ “ခုဘယ္မွာလည္း … ခုခ်က္ခ်င္းလာခဲ့မယ္”လုိ႕ ေမးၿပီး ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းပဲသူမရွိရာေနရာေလးသို႕ အေျပးေလးသြားမိပါတယ္။ သူမရွိေနတဲ့ေနရာေလးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕စတင္ဆံုစည္းခဲ့ေလေသာ စာအုပ္ဆုိင္ေလး … ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆံုစည္းခဲ့ေလေသာ ညေနခင္းအခ်ိန္ေလးမွာပါပဲ။ သူမေရွ႕ ေရာက္သြားေတာ့ သူမေမာ့အၾကည့္မွာ မ်က္၀န္းထဲကမ်က္ရည္စေတြကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ေပါက္ထြက္မထြက္ နာက်င္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ေအးေဆးစကားေျပာလို႕ရမယ့္ေနရာေလးတစ္ခုဆီ သူမကိုလက္ဆြဲေခၚလာလိုက္ပါတယ္။ ဘယ္ကေနဘယ္လိုစေျပာရမွန္း မသိျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စကားလံုးေတြစဥ္းစားေနတုန္းမွာ “ေျပာခ်င္ရာေတြေျပာသြားၿပီး တစ္ဖက္သားဘယ္လိုခံစားက်န္ခဲ့ရတယ္ ဆိုတာကို နည္းနည္းေလးမွ ဂ႐ုမစိုက္တဲ့လူ … အနားမွာရွိေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္အဆက္အသြယ္ မလုပ္ဘဲ ေပ်ာက္သြားေတာ့ ဘယ္ေလာက္၀မ္းနည္းေနရမယ္ဆိုတာ မေတြးမိဘူးလား”ဆုိတဲ့ အျပစ္တင္သံစကားေလးေတြဆက္တုိက္ေျပာလို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကိုထုရိုက္ၿပီး ၀မ္းနည္းစြာငိုေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာစကားမွျပန္မေျပာျဖစ္ဘဲ သူမကိုကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲေထြးပုိက္ထားလိုက္ပါတယ္။ သူမ ငိုရွိဳက္လို႕ အားရသြားတဲ့အခ်ိန္ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲက မ်က္ႏွာခြာလုိ႕ “ေျပာစမ္းပါအံုး … ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ဆုိတဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္ေလးေတြ … နားေထာင္ၾကည့္ရတာေပါ့”လို႕ ခ်စ္စဖြယ္ရန္စြာေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို အမွန္အတုိင္းဖြင့္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရေၾကာင္းေတြေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္စကားသံေတြအဆံုးမွာေတာ့ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ သူမကို မရဲတရဲနဲ႕ပဲ “စိတ္ဆိုးသြားတာလားဟင္”လို႕ ေမးမိေတာ့ “စိတ္ဆိုးတာ မဟုတ္ဘူး … လူတစ္ဖက္သားရဲ႕ဘယ္လိုခံစားခ်က္ရွိတယ္ဆိုတာကုိ ဂ႐ုမစိုက္တဲ့အတြက္ ဒီလိုခ်စ္ခြင့္ပန္တာကို အၾကာႀကီးေစာင့္လိုက္ရတဲ့အတြက္ စိတ္ေကာက္တာ”ဆိုတဲ့ အေျဖစကားေလးအဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ထကမိမတတ္ေပ်ာ္ရႊင္သြားခဲ့ရပါတယ္။ သူမကိုလည္းတင္းက်ပ္စြာဖက္လို႕ “ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ကို႕ရဲ႕ခ်စ္သူေလးကို ဘယ္ေတာ့မွမ်က္ရည္က်ေအာင္ … စိတ္ညစ္ေအာင္မလုပ္ေတာ့ပါဘူးကြာ”ဆိုတဲ့ ကတိေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ညေနခင္းေလးဟာ ခ်စ္သူနဲ႕အတူရွိခြင့္ရတဲ့အတြက္ လွပေနပါေတာ့တယ္။ 

(မွတ္ခ်က္။ “ ၀တၴဳဖတ္ခ်င္ပါသည္၊ ေရးေပးပါအံုး”လို႕ေျပာလာေသာ စာခ်စ္သူခ်စ္မိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ ဖန္တီးေရးသားျဖစ္ေသာ စိတ္ကူးယဥ္သပ္သပ္သာျဖစ္ပါသည္။)

 **မိုးညခ်မ္း**

-ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေသာ ညေနခင္းေလး-

အခ်စ္လား? ကၽြန္ေတာ္မစူးစမ္းျဖစ္ပါဘူးဗ်ာ။ သူမ်ားေတြေျပာေနၾကတဲ့ … ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြ ေျပာေနၾကတဲ့ … စာအုပ္ေတြထဲမွာဖတ္ဖူးတဲ့ “အခ်စ္”ဆိုတဲ့အရာကို ကၽြန္ေတာ္မရွာေဖြ ျဖစ္သလို … မစူးစမ္းျဖစ္ေတာ့ “မင္းဘုန္းခ”လို႕အမည္ေခၚတြင္ၿပီး အသက္(၂၈)ႏွစ္ျပည့္ၿပီးသူ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ဒီအသက္ဒီအရြယ္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေပမယ့္ “အခ်စ္”အေၾကာင္းကို တိတိက်က်ေရေရရာ ေျပာမျပတတ္ဘူး။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းမေလးကို သေဘာက်မိတာေတာ့ရွိသားဗ်။ အတန္းထဲမွာ စာေတာ္လို႕ ဆုယူရတဲ့အခ်ိန္ သူၿပံဳးရီတုိင္း ကၽြန္ေတာ္ လွတယ္လို႕သတ္မွတ္ၿပီး သေဘာက်ခဲ့ဖူးတာကို “အခ်စ္”လို႕အမည္တပ္ရမလား။ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ေခ်ာတယ္၊ လွတယ္လို႕သတ္မွတ္ၿပီး မိတ္ဆက္ေပးတဲ့မိန္းကေလးေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်မိသားဗ်။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကိုေရာ“အခ်စ္”လို႕ အမည္တပ္ရမလားေတာ့ မသိေတာ့ပါဘူး။ သေဘာက်မိေပမယ့္ ခ်စ္သူရည္းစားအျဖစ္မထားခဲ့ေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ သတ္မွတ္သြားၾကပါတယ္။ “အသည္းႏွလံုးမရွိတဲ့ေကာင္၊ ငေၾကာက္” စသျဖင့္ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးသြားၾကတာေပါ့။ ရပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မွ မခ်စ္တတ္ေသးပဲ။ တစ္သက္လံုးလည္း ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တတ္မယ္လို႕လည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မထင္ခဲ့သူပါ။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ … ကံၾကမၼာဆိုတာ ေျပာရခက္သား … ျမႇားနတ္ေမာင္က ကၽြန္ေတာ့ရင္အစံုကို ျမႇားတစ္စင္းပစ္ခြင္းလုိက္တဲ့အခ်ိန္ “အခ်စ္”လို႕ အမည္တပ္လို႕ရေလမလားမသိတဲ့ ခံစားခ်က္ရင္ခုန္သံကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စတင္ခံစားမိလိုက္ရတယ္။ ဒီေန႕ညေန ကၽြန္ေတာ္ရံုးဆင္းေတာ့ စိတ္ထဲတစ္မ်ိဳးေလး ညစ္ညဴးသလိုျဖစ္ေနတာနဲ႕ အိမ္ကိုခ်က္ခ်င္း တန္းမျပန္ေသးဘဲ ၿမိဳ႕ထဲဘက္က စာအုပ္ဆုိင္ေလးဆီကို သြားဖို႕ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္အရာကိုမွျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး မခ်စ္တတ္တဲ့ေကာင္လို႕ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက သတ္မွတ္ၾကေပမယ့္လည္း စာအုပ္ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္ႏွစ္ကာကာခ်စ္မိသားဗ်။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ စာအုပ္ေတြကသစၥာရွိတယ္။ ဗဟုသုတေတြေျမာက္မ်ားစြာ ရႏုိင္တယ္ေလ။ စာေပဖတ္ဖို႕ အခ်ိန္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္သီးသန္႕ဖယ္ထားႏိုင္ေပမယ့္ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္နဲ႕ အခ်ိန္ေတြကုန္ဆံုးဖို႕ေတာ့ သီးသန္႕အခ်ိန္မေပးႏိုင္ဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ့အေတြးေလးေတြနဲ႕ (၁၅)မိနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လုိက္ေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲက ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ေနက်စာအုပ္ဆုိင္ေလးေရွ႕ကိုေရာက္လာပါတယ္။ ဆုိင္ထဲ၀င္မယ္လုပ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ထက္အလ်င္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ၀င္သြားတာကိုေတာ့ ျမင္လုိက္ မိတယ္။ သူ႕ေနာက္ကကၽြန္ေတာ္လိုက္၀င္သြားရင္း ကၽြန္ေတာ္ေရြးခ်ယ္၀ယ္ယူျဖစ္မယ့္ စာအုပ္တန္းေလးဆီကို တန္းတန္းမတ္မတ္သြားလိုက္ပါတယ္။ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေအာင္ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့စာအုပ္ သံုးေလးအုပ္ ေလာက္ကို စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္အၿပီး ေငြရွင္းဖို႕ေကာင္တာဘက္ကိုထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က်သင့္ေငြရွင္းၿပီး ျပန္အထြက္မွာ ေစာေစာကပဲကၽြန္ေတာ့ေရွ႕တင္စာအုပ္ဆုိင္ထဲ ၀င္သြားတဲ့ ေကာင္မေလးလည္းေငြရွင္းၿပီး ျပန္အထြက္ စာအုပ္ဆုိင္ရဲ႕အ၀င္၀မွာရွိတဲ့ ေလွကားနိမ့္ေလးကေန ေျခေခ်ာ္က်ၿပီး ၿပိဳလဲသြားတာေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဗမာလူမ်ိဳးတုိ႕ရဲ႕ “လဲေနသူ ထူေပးပါ” ဆုိတဲ့ စကားေလးအတုိင္းေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကူညီခ်င္စိတ္ေတြခ်က္ခ်င္းရုန္းၾကြလာၿပီး အေျပးေလးသြားလို႕ သူမကိုထူေပးလိုက္ပါတယ္။ သူမကလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ဗမာလူမ်ိဳးတုိ႕ယဥ္ေက်းမႈအတုိင္းေပါ့ဗ်ာ … “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ျပန္ေျပာလို႕ ေထာ့နဲ႕ေထာ့နဲ႕ျဖစ္သြားတဲ့ သူမကိုတြဲေပးလို႕ မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္နဲ႕ အေအးသြားေသာက္ၾကမယ္ဆုိတဲ့ ရုပ္ရွင္ထဲက ဖိတ္ေခၚမႈအတိုင္းကို ကၽြန္ေတာ္ကစတင္ဖန္တီးလိုက္ၿပီး သူမနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္သြားေလသတည္းေပါ့။ ေမ့လို႕ဗ်ာ … ကၽြန္ေတာ္သူမနာမည္ေလးကို ေျပာမျပရေသးဘူး။ သူမနာမည္က “ေႏြဆည္းဆာ”တဲ့။ ဆည္းဆာအလွကို အလြန္ႏွစ္သက္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ကေတာ့ သူမနာမည္ေလးကိုလည္း အလြန္ပဲႏွစ္သက္မိသလို တမူထူးျခားတဲ့ သူမပံုစံကိုလည္း သေဘာက်မိပါရဲ႕။ ေခတ္ေနာက္ျပန္လည္းမဆြဲလြန္း၊ ေခတ္လည္းမဆန္လြန္းတဲ့ သူမရဲ႕အျပင္အဆင္၊ သူမရဲ႕ပြင့္လင္းစြာ ေျပာဆိုတတ္မႈ၊ လူတစ္ဖက္သားရဲ႕မ်က္ႏွာအမူအရာကိုၾကည့္ၿပီးမွ စကားအေျပာအဆုိသံုးႏႈန္းတတ္မႈ၊ အထူးသျဖင့္ေတာ့ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕၀ါသနာတူျဖစ္တဲ့ စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္မႈေလးေတြကို သေဘာက်မိတယ္။ သူမနဲ႕ပထမစခင္မင္မိတုန္းကေတာ့ သူမဟာအလြန္ေပါေတာေတာနဲ႕ေနတတ္ၿပီး အေပါင္းအသင္းအရမ္းမက္သူလို႕ ကၽြန္ေတာ္ေကာက္ခ်က္ခ်ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမနဲ႕ခင္မင္ၿပီးေနာက္ အခ်ိန္ေတြ တျဖည္းျဖည္းၾကာလာတာနဲ႕အမွ် အဲဒီေကာက္ခ်က္ေတြဟာမွားမွန္းသိလာရတယ္။ သူမရဲ႕လူတစ္ဖက္သားအေပၚ အလြန္ဂ႐ုစိုက္တတ္မႈကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အလြန္အံ့ၾသတာအမွန္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕မၾကာခဏဆံုျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ (ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ေတြ႕ခ်င္လို႕တမင္ဖန္တီးယူရတဲ့အခ်ိန္ေတြေပါ့ဗ်ာ)ေတြဆို သူမရဲ႕ Hand Phone ေလး မၾကာခဏထျမည္တတ္တာကို သတိထားမိပါတယ္။ “သူမသူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ဖုန္းပါ … ခဏေလးေျပာခြင့္ျပဳေနာ္”ဆိုတဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္ေလးေတာင္းၿပီးမွ ဖုန္းေျပာတတ္တဲ့ သူမရဲ႕အမူအက်င့္ေလးတစ္ခုကို လည္း ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်မိျပန္တယ္။ ဖုန္းေျပာၿပီးတုိင္း ျပဳးျပဴးပ်ာပ်ာနဲ႕ “သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ စိတ္မေကာင္းေတြျဖစ္ၿပီး ငိုေနလို႕ အျမန္သြားမွရမယ္”ဆိုတဲ့ စကားသံေလးနဲ႕အတူ သူမထေျပးတတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း မဆုိင္းမတြသူမေနာက္ခ်က္ခ်င္းထလိုက္တတ္တာမ်ိဳးေလးေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေလ့အထတစ္ခုလုိ ျဖစ္လာၿပီေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ “အခ်စ္”ကို စတင္ေတြ႕ရွိလာၿပီလို႕ေတာ့ ယူဆလိုက္တယ္ဗ်ာ။ သူမနဲ႕အတူရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြဆုိ ကၽြန္ေတာ့ရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနတတ္တာ၊ သူမၿပံဳးရီလုိက္တုိင္း၊ ခ်စ္စဖြယ္အမူအရာေလးေတြ ျပဳမူလိုက္တုိင္း (ဥပမာ-ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ခါတစ္ေလ သူမ ေနာက္က်တတ္တဲ့အခါ လွ်ာေလးတစ္လစ္ေလးထုတ္လုိ႕ “ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ဟိုေလ ကားပိတ္လို႕၊ လမ္းၾကပ္လို႕”ဆိုတဲ့ ဆင္ေျခေလးေတြနဲ႕ ရီျပတတ္တာ) ကၽြန္ေတာ္ေငးေမာၾကည့္ေနမိတတ္တာ၊ သူမနဲ႕ခ်ိန္းထားတဲ့ေန႕ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္က်တတ္တဲ့အခါ သူမတစ္ေယာက္တည္း အားငယ္ေနမလားလို႕ စိတ္ပူေနတတ္တာ၊ အစံုပါပဲဗ်ာ။ စကၠန္႕တုိင္း သူမနဲ႕ပတ္သတ္သမွ်အေတြးေတြက ကၽြန္ေတာ့္အခ်ိန္ဇယားေတြ ကိုေနရာယူထားတာေတြကို သတိထားမိလာခဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္တုိင္ပင္လို႕ ထိုအရာကို“အခ်စ္“ဟု ေခၚသည္ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ပစ္လိုက္ၾကပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာကို နဖူးေတြ႕၊ ဒူးေတြ႕ ေတြ႕လာရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြေအးျမသလုိလို၊ ပူေလာင္သလိုလိုခံစားခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ကၽြန္ေတာ္ခံစားလာရပါၿပီ။ သူမနဲ႕အတူရွိေနတဲ့အခ်ိန္တုိင္း၊ သူမကိုေငးေမာၾကည့္ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြတုိင္း ကၽြန္ေတာ့ရင္ေတြေအးျမေနတတ္ေပမယ့္ သူမနဲ႕အေ၀းကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားမွာ၊ သူမကိုလက္လႊတ္ဆံုး႐ံႈးရမွာေတြကို ေတြးမိျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ရင္ေတြပူေလာင္လာျပန္ေရာ။ အဲဒီေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမလည္း၊ ဘာလုပ္သင့္လည္း”ဆုိတဲ့ေမးခြန္းေတြကို ထုတ္လို႕ ကၽြန္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အေျဖၫႇိၾကရျပန္တာေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ “ကိုယ့္အခ်စ္ကို သူသိေအာင္ဖြင့္ေျပာေပါ့ကြာ”ဆိုတဲ့ အေျဖကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္မေက်နပ္ျပန္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္မ်ားဖြင့္ေျပာလိုက္လို႕ သူမျငင္းလႊတ္လိုက္တဲ့အခါ၊ သူမစိတ္ဆိုးသြားတဲ့အခါ သူမနဲ႕ခင္မင္မႈေလးေတြ ပ်က္ျပားသြားၿပီး သူမေဘးနားေနခြင့္မရေတာ့မွာလည္း စိုးရိမ္မိျပန္ေသးေပါ့။ အစံုပဲဗ်ာ။ အဲဒီလိုအေတြးေတြ အစံုအလင္နဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ညေတြ အိပ္ပ်က္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြေပါက္ကြဲၿပီး ကဗ်ာအပုိင္းအစေလးေတြ ဖန္တီးျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ညေတြဟာ ကဗ်ာေတြနဲ႕ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့တာေပါ့။ အိပ္ေရးပ်က္ေပါင္းမ်ားလာေတာ့ အားနည္းၿပီးေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့တစ္ရက္မွာေတာ့ ရံုးကခြင့္ယူၿပီး နားလိုက္ရသည္ထိ ျဖစ္လာေတာ့ အိမ္က ကၽြန္ေတာ့မိဘေတြေတာင္အံ့ၾသေနၾကတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဖ်ားျခင္း၊ နာျခင္းကင္းေ၀းလာခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေနမေကာင္းဘူးဆိုေတာ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သားျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သည္းသည္းလႈပ္ေအာင္ခ်စ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမတစ္ေယာက္ အလုပ္မ်ားၿပီေပါ့ဗ်ာ။ မနက္ေစာေစာထ ၾကက္သားဆန္ျပဳတ္ပူပူေလးကို ေမေမကိုယ္တုိင္ခြံ႕ေကၽြးလို႕ ေဆးေသာက္ၿပီး တစ္ေရးတစ္ေမာျပန္အိပ္မယ္အလုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ Hand Phone ေလးဆီမွ သီခ်င္းသံေလးထြက္လာေလေတာ့ နံံပါတ္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ္ရင္းႏွီးေနေသာ သူမရဲ႕ဖုန္းနံပါတ္ေလး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဖုန္းကိုင္လိုက္ေတာ့ ပထမဦးဆံုးၾကားလိုက္ရတာက စိတ္ပူတဲ့အသံႀကီးနဲ႕ “ကိုမင္းဘုန္းခ … ေနမေကာင္းျဖစ္တာေတာင္ မေျပာျပႏိုင္ရေလာက္ေအာင္ မာနႀကီးေနတာလား?”ဆိုတဲ့ ဂ႐ုဏာေဒါသနဲ႕ ေမးျမန္းအျပစ္တင္သံကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ရင္ထဲေႏြးေထြးသြားလိုက္တာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ပိုတယ္လို႕ပဲ သတ္မွတ္ခ်င္သတ္မွတ္ၾကေတာ့ဗ်ာ။ နည္းနည္းေလးေတာ့ ထပ္ကဲၿပီး “ေခါင္းေတြမူးၿပီး ေနမေကာင္းျဖစ္ေနေတာ့ အိပ္ယာထဲကမထႏိုင္တာနဲ႕ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္တာပါ”ဆိုတဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္ေလး ေပးလိုက္ပါတယ္။ (၁၀)မိနစ္ေလာက္ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႕ေအာင္ေျပာျပေနတဲ့ သူမရဲ႕စကားသံေလးေတြကို ၾကည္ႏူးစြာနားေထာင္ေပးရင္းနဲ႕ ဖုန္းခ်ကာနီးမွာ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္လိပ္စာေလးကို ေမးၿပီး ေနေကာင္းေအာင္ေနေနာ္၊ ေဆးမွန္မွန္ေသာက္ေနာ္ဆုိတဲ့ မွာၾကားခ်က္ေလးေတြ ၾကားရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အတုိင္းမသိၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ရျပန္ပါတယ္။ ဖုန္းေျပာၿပီး တစ္ေမွးေလာက္ေတာ့ အိပ္အံုးမယ္ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ့္အိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ စိတ္ပူတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႕ ျပဳစုေပးေနတဲ့ သူမကို ျမင္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အသည္းယားလြန္းလို႕ ဖက္မိလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲကေန ရွက္စႏိုးေလးနဲ႕ ရုန္းကန္ေနေလ သူမကိုတင္းၾကပ္စြာဖက္ထားမိေလပါပဲ။

  ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေလာက္ေတာင္
ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေပ်ာ္ၿပီး အိပ္မက္ေတြမက္ပစ္လိုက္လည္းေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမ ေဆးေသာက္ဖုိ႕ လာႏိႈးတဲ့အခ်ိန္ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေန႕လည္(၁)နာရီခြဲ … ေမေမျပဳတ္ေပးတဲ့ ၾကာဇံျပဳတ္ပူပူေလးကို ေသာက္၊ ေဆးေသာက္အၿပီး အေႏြးထည္၀တ္လို႕ ၀ရံတာဘက္ ခဏထြက္လာလိုက္ပါတယ္။ ၀ရံတာေလးမွာခဏရပ္ၿပီး အေတြးေလးေတြနဲ႕နစ္ေျမာေနတုန္း အိမ္ေရွ႕ၿခံတံခါး ေခါင္းေလာင္းတီးသံေလးၾကားလိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ အရမ္းကိုအံ့ၾသသြားရပါတယ္။ သူမ … ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရေသာ သူမ။ အိမ္လိပ္စာေမးသြားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္အထိ ကိုယ္တုိင္ လိုက္လာမယ္လို႕ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲေလ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကသာ တိတ္တခိုးခ်စ္ေနရတာ သူမဘက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ မိတ္ေဆြအဆင့္ထက္ေတာ့ မပိုဘူးဆိုတာ သိေနတာကိုးဗ်။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ကၽြန္ေတာ္အရမ္းအံ့ၾသ၀မ္းသာခဲ့ရတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒါနဲ႕ေအာက္ထပ္ကို သူမကိုေတြ႕ခ်င္ေဇာနဲ႕ ျမန္ျမန္ေလးဆင္းလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမကေတာ့ တံခါးေပါက္မွာ အဆင္သင့္ႀကိဳေနေလရဲ႕။ “သမီး … ဘယ္သူနဲ႕ေတြ႕ခ်င္လို႕ပါလဲ”ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးမေမးရေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေမေမက လိမၼာပါးနပ္လြန္းပါဘိ။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ေမေမနဲ႕သူမကို စတင္မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။ “အန္တီ့သားရဲ႕ ရွားရွားပါးပါးမိန္းကေလးမိတ္ေဆြဆိုေတာ့ အန္တီလည္း ခင္မင္မိပါတယ္ကြယ္”ဆိုတဲ့ ေမေမ့ရဲ႕စကားအသံုးအႏႈန္းေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေလာက္ဂုဏ္တက္သြားသလည္းေတာ့ မသိဘူး။ သူမကေတာ့ ေမေမနဲ႕စကားလက္ဆံုက်ေနေလရဲ႕။ ခဏၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေမေမက “သားတုိ႕ စကားေျပာၾကအံုး”ဆိုၿပီး အလိုက္တသိထထြက္သြားေပးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္စကားေလးေတြ ေျပာျပခြင့္အလွည့္ေရာက္ေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမနဲ႕ေတာင္စဥ္ေရမရစကားေတြ ေလွ်ာက္ေျပာ၊ သူမေျပာတာေလးေတြနားေထာင္နဲ႕ ညေနေစာင္းအခ်ိန္ေလာက္မွာ သူမျပန္ေတာ့မယ္ဆိုတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ၿခံေပါက္၀ထိ လိုက္ပို႕လိုက္ပါတယ္။ ျပန္ကာနီးၿခံေပါက္၀မွာသူမေျပာသြားတဲ့ “ေနေကာင္းေအာင္ေနပါေနာ္ … ႏို႕မို႕ဆိုစိတ္ပူရတာနဲ႕ပဲ ေသမွာပဲ”ဆိုတဲ့ စကားေလးကို အထအနအမ်ိဳးမ်ိဳးေကာက္လို႕ ကၽြန္ေတာ္လိုရာ ဆြဲေတြးပစ္လိုက္ၿပီး ရင္ခုန္းၾကည္ႏူးျခင္းေတြ ကၽြန္ေတာ့ရင္ထဲမွာစီးဆင္းသြားတာ သူမရိပ္မိသြားမွာလည္း စိုးရိမ္မိျပန္ေသးတယ္။ သူမနဲ႕ခင္မင္ေနခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ … ကၽြန္ေတာ္တိတ္တခိုးျဖစ္ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြၾကာလာတဲ့တစ္ေန႕ … ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ခင္မင္မႈသက္တမ္းေလး(၁)ႏွစ္ေက်ာ္အခ်ိန္ေလးျဖစ္လာတဲ့တစ္ေန႕မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခံစားခ်က္ေတြေပါက္ကြဲထြက္သြားမိလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေန႕က ႏိုင္ငံျခားကခဏျပန္ေရာက္လာပါတယ္ဆိုတဲ့ သူမရဲ႕အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း “ေ၀လင္း”ဆိုတာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့ကို မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တယ္။ သူမနဲ႕ပတ္သက္သမွ် အားလံုးနီးပါးသိရွိလာခဲ့ရေပမယ့္ သူမနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ခင္မင္လာခဲ့တဲ့ေန႕ရက္တစ္ေလွ်ာက္မွာ သူမပါးစပ္က ထိုနာမည္ကို တစ္ခါမွမၾကားခဲ့ဖူးေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ အထူးအဆန္းလိုပါပဲ။ ခါတိုင္းဆို ေယာက်္ားေလး တစ္ေယာက္နဲ႕အဲဒီေလာက္ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေျပာဆိုဆက္ဆံတာကို မေတြ႕ဖူးခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ္ ခုသူမနဲ႕ အဲဒီအခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းဆုိတဲ့ပုဂိၢဳလ္နဲ႕ ရီလိုက္ေမာလိုက္စကားေတြေျပာလိုက္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္လံုး ရွိေနတာကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈၿပီး စကားေတြေျပာဆုိေနၾကတာေတြ႕ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ၀န္တိုစိတ္ေတြ တဖြားဖြားျဖစ္ၿပီး ထိုပုဂၢိဳလ္ကိုဆြဲမထိုးမိေအာင္ ေဒါသေတြမနည္းထိန္းခ်ဳပ္ထားရတယ္။ ဒါနဲ႕ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမတုိ႕(၂)ေယာက္ေရွ႕မွာ ဆက္ထိုင္မေနခ်င္တာနဲ႕ သူမကိုၿမိဳ႕ထဲကစာအုပ္ဆုိင္ဘက္သြားစရာရွိလုိ႕ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႕ ေရွာင္ထြက္လာလိုက္တယ္။ သူမနဲ႕ ထိုပုဂၢိဳလ္နဲ႕က အရင္ခင္မင္ခဲ့ရတာမဟုတ္လား။ ဒါ့အျပင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သူမကလည္း ဘာမွမသက္ဆုိင္ေသးတဲ့ သူ(၂)ေယာက္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ေရွာင္လာရတာေပါ့ဗ်ာ။ ေဒါသထြက္ေနတာကတစ္ေၾကာင္း၊ စိတ္ရွဳပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ လူၾကပ္ၾကပ္နဲ႕ ဘတ္စ္ကားတိုးမစီးခ်င္တာကတစ္ေၾကာင္း၊ ဘတ္စ္ကားေပၚေရာက္ျပန္ရင္လည္း ေနရာေလးရၿပီး ေအးေဆးေလး အေတြးနယ္ခ်ဲ႕လို႕မရမွာကတစ္ေၾကာင္းဆုိတာေတြနဲ႕ပဲ ကၽြန္ေတာ္ Taxi ငွားၿပီးပဲ ၿမိဳ႕ထဲက စာအုပ္ဆုိင္ေလးဆီသို႕ သြားမယ္လို႕ စိတ္ကူးၿပီး Taxi တစ္စီးတားလို႕ Taxi ခ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ေပးႏုိင္သေလာက္နဲ႕ ကားေမာင္းသမားဘက္က ေက်နပ္ႏိုင္မယ့္ ကားခကိုၫႇိယူၿပီး ကားေပၚတက္လိုက္ေတာ့ “ခဏေနပါအံုး”ဆိုတဲ့ ေအာ္ေျပာသံေလးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ငွားထားတဲ့ Taxi တံခါးေလးအေျပးအလႊားဆြဲဖြင့္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္တဲ့ သူမကိုျမင္လိုက္ရေတာ့ အံ့ၾသသြားမိပါတယ္။ ကားထြက္ထြက္ခ်င္းမွာပဲ “ဘယ္လိုျဖစ္လို႕ ခဏေလးေတာင္မေစာင့္ႏိုင္တာလဲ”ဆိုတဲ့ အျပစ္တင္သံနဲ႕အတူ သူမႏႈတ္ခမ္းေလးစူၿပီး ေျပာေတာ့ ေငးၾကည့္မိသြားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ကမၻာအျပင္ဘက္ဆီမွာ သူမနဲ႕(၂)ေယာက္တည္းရွိေနသလိုေတာင္ ခံစားသြားရပါတယ္။ “သူငယ္ခ်င္း(၂)ေယာက္ စကားေျပာတာကို အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္မွာစိုးလို႕ပါ”ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေနာက္ကြယ္က သ၀န္တုိမႈေတြကို သူမမ်ားရိပ္မိ သြားေလသလားမသိ။ ရယ္သံေလးနဲ႕ “ဘာလည္း … အူတိုေနတာလား ?”လို႕ သူမကရုတ္တရက္ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းႀကီး ေမးပစ္လိုက္တာ “ဟုတ္တယ္ … ကိုယ္မႀကိဳက္ဘူး … မင္းကို ဘယ္ေယာက်္ားေလးနဲ႕မွ တရင္းတႏွီးရီေမာေျပာဆုိေစခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး … အဲဒါဘာျဖစ္လို႕လည္းလို႕ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေျပာျပေပးမယ္ … မင္းကို ငါခ်စ္ေနလို႕ပဲ … ငါအရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ျဖစ္ေနရတဲ့ မင္းကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးခ်စ္မိေနလို႕ပဲ” ဆိုၿပီး ေျပာခ်ပစ္လိုက္မိတယ္ … ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ဘယ္အခ်ိန္က ေပါက္ကြဲခ်င္ေနတဲ့ ေဒါသေတြလည္းေတာ့ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ စီမံထားမိတဲ့ စကားလံုးေတြ အကုန္ထြက္က်အၿပီးမွာေတာ့ ကားေမာင္းေနတဲ့ Taxi သမားကလည္း ေနာက္ၾကည့္မွန္ကေန ကၽြန္ေတာ့္ကို ၿပံဳးစိစိနဲ႕ၾကည့္ေနသလို … သူမကလည္း တအံ့တၾသနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့ကိုေၾကာင္ေငးၾကည့္ေနသလို … ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ေျပာခ်င္ရာေျပာပစ္ၿပီးကာမွ ထူပူၿပီး မေနတတ္မထိုင္တတ္နဲ႕ သူမေဘးနားကေန အေငြ႕အျဖစ္နဲ႕ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြတဖြားဖြားျဖစ္လို႕ သူမမ်က္ႏွာမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ခံစားခ်က္အရိပ္ေတြကို လိုက္ဖမ္းၾကည့္မေနႏိုင္ေတာ့ပဲ ကားျပတင္းေပါက္ဆီကေန ခုန္ခ်ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ကို မနည္းမ်ိဳသိပ္ၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲေနလိုက္ပါတယ္။ တစ္ကားလံုးစကားသံတိတ္ဆိတ္လို႕ ၿငိမ္သက္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့ဖုန္းေလးဆီမွ message ေရာက္သံ ringtone ေလးၾကားလိုက္ေတာ့ ဖြင့္ဖတ္ၾကည့္လိုက္တာ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ေနတဲ့ သူမဆီက “လူလည္ႀကီး”ဆိုတဲ့ ေနာက္ေျပာင္စာေလး ေတြ႕ရေတာ့ သူမစိတ္ေတာ့ဆိုးမသြားဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရပါတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေတာ့ ကားခက်သင့္ေငြကိုရွင္းေပးၿပီး သူမကိုေတာင္ ဂ႐ုတစိုက္မေခၚမိဘဲ ေရွ႕ကေနေျခလွမ္းက်ဲႀကီးေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပးေလေတာ့ “ေရွ႕ကလူႀကီး … ေစာင့္ပါအံုး … ဘာျဖစ္ေနတာလည္း … စာအုပ္ဆုိင္က ထြက္ေျပးသြားမွာက်ေနတာပဲ”ဆိုတဲ့ သူမေအာ္ေျပာေနသံေလးကို မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကားတစ္ခ်က္ပါပဲ။ စာအုပ္ဆုိင္ထဲမွာလည္း သူမနဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မိမွာစိုးလို႕ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ စာအုပ္ကိုေတာင္ အခ်ိန္ေပးေအးေဆးမရွာျဖစ္ေတာ့ဘဲ ေကာင္းမယ္ထင္ရာ စာအုပ္(၂)အုပ္ေလာက္ကိုယူ ... ေငြရွင္းအၿပီးမွာ ကၽြန္ေတာ့္အနားေရာက္လာတဲ့ သူမကို “အိမ္ျပန္ေတာ့မယ္”လို႕ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဆုိင္ထဲက ထြက္လာေတာ့ “အရွက္အေၾကာက္သိပ္ႀကီးတဲ့လူႀကီး … ရွင့္ကိုဘယ္ေတာ့မွမေခၚေတာ့ဘူး”ဆိုတဲ့ အသံေလးကို ၾကားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လွည့္မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီလုိနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ ရွက္ရွက္နဲ႕ပဲ သူမဆီကို ဖုန္းလည္းမဆက္ … လူခ်င္းလည္းမေတြးဘဲေရွာင္ေနခဲ့လိုက္တာ တစ္ပတ္ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သူမကို အရမ္းလြမ္းဆြတ္လာမိတယ္ဗ်ာ။ တစ္ပတ္ၾကာမွ လြမ္းမိရလားလို႕ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႕။ ဟိုးအရင္ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္မိေနၿပီလို႕ စၿပီးသတိမထားမိခင္ကတည္းက သူမနဲ႕တစ္ရက္ေလာက္ မေတြ႕ရရင္ေတာင္ သတိရေနတတ္သူပါဗ်ာ။ သူမနဲ႕မေတြ႕ျဖစ္ေပမယ့္ ဖုန္းေတာ့ေျပာျဖစ္ေသးတယ္ေလ။ ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ေနပါတယ္လုိ႕၀န္ခံအၿပီး သူမလည္းကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ေတြကို သိသြားၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ လူခ်င္းလည္းမေတြ႕ရ၊ သူမအသံကိုလည္း မၾကားရေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အလြမ္းေတြက သိသိသာသာပိုဆိုးလာတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲအျပစ္ရွိသလိုခံစားေနရတဲ့ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း၊ အားနာစိတ္ေတြကတစ္ေၾကာင္းနဲ႕ သူမကို ေရွာင္ေနခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္မေနႏိုင္တဲ့ အဆံုး ရံုးဆင္းကာနီးညေနခင္းအခ်ိန္ေလးတစ္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ရင္းႏွီးေနေသာ ဖုန္းနံပါတ္ေလးေတြကိုႏွိပ္လို႕ ဖုန္းေခၚလိုက္ပါတယ္။ “တူ”ဆိုတဲ့ ဖုန္းေခၚသံေလး အဆံုးမွာ “လူႀကီးမင္းေခၚဆုိေသာ တယ္လီဖုန္းမွာ သတ္မွတ္ခ်ိန္အတြင္း ျပန္လည္ေျဖၾကားျခင္းမရွိပါသျဖင့္ ေခတၱေစာင့္ဆုိင္းၿပီးမွ ျပန္လည္ေခၚဆုိပါရွင္”တဲ့။ သူမဘာေၾကာင့္ ဖုန္းမကိုင္တာပါလည္း?။ ကၽြန္ေတာ့္ဦးေႏွာက္နဲ႕ဥာဏ္မွီသေလာက္ စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထိုေန႕က မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈမိခဲ့မိလိုက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ျပဳမူခဲ့တဲ့ အျပဳအမူေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္လြန္စြာေနာင္တရမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြနဲ႕ ရင္ေတြေတာ္ေတာ္ပူသြားပါတယ္။ ဘာလုပ္လုိ႕ဘာကိုင္ရမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ဖုန္းေခၚၾကည့္မယ္ဆုိၿပီး ေတြးေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းေလးျမည္လာလို႕ နံပါတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမ …။ ကၽြန္ေတာ္ဟန္ေတာင္မေဆာင္ႏိုင္ပါဘူး။ ခ်က္ခ်င္းဖုန္းကိုင္လိုက္ေတာ့ “လူဆိုးႀကီး … အရွက္အေၾကာက္ေတာ္ေတာ္ႀကီးတဲ့လူႀကီး … ဖုန္းတစ္ခါေခၚလို႕ မကိုင္မိတာနဲ႕ပဲ ထပ္ကိုမေခၚေတာ့ဘူး။ ဘယ္လိုလူႀကီးမွန္းကို မသိဘူး … အဆက္အသြယ္မလုပ္ဘဲ ေနႏိုင္ေနတာလည္း တစ္ပတ္ေတာင္ေက်ာ္ေနၿပီ … နည္းနည္းေလးမွစာနာစိတ္ကိုမရွိဘူး”ဆိုတဲ့ ၀မ္းနည္းသံစြက္ေနတဲ့စကားသံကို ၾကားလုိက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲနင့္သြားလိုက္တာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က သူမဘက္ကအေျခအေနကို နည္းနည္းေလးမွမေတြးဘဲ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္ရာေတြ ေျပာခဲ့ၿပီး ကိုယ္လိုရာဆြဲေတြးၿပီး အေတြးေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာနဲ႕ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္တင္မကဘူး … သူမကိုပါ စိတ္ညစ္ေစတဲ့ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ “စိတ္မဆိုးပါနဲ႕ကြာ … ေၾကာက္တာေတြေရာ၊ ရွက္တာေတြေရာ၊ စိတ္ဆိုးသြားမွာစိုးတာေတြေရာ အစံုေလွ်ာက္ေတြးမိၿပီး မ်က္ႏွာပူလို႕ ေရွာင္ေနခဲ့မိတာပါ … ကိုယ္မွားသြားပါတယ္”လို႕ ေတာင္းပန္သံအဆံုးမွာ သူမဆီကရွိဳက္သံသဲ့သဲ့ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲ အေတာ္နာက်င္သြားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထပ္မံမွားမိျပန္ၿပီေပါ့။ သူမဆီကစကားသံထြက္မလာဘဲ တိတ္ဆိတ္ေနေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အေတာ္ေလးစိတ္ပူသြားမိတယ္။ “ခုဘယ္မွာလည္း … ခုခ်က္ခ်င္းလာခဲ့မယ္”လုိ႕ ေမးၿပီး ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းပဲသူမရွိရာေနရာေလးသို႕ အေျပးေလးသြားမိပါတယ္။ သူမရွိေနတဲ့ေနရာေလးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕စတင္ဆံုစည္းခဲ့ေလေသာ စာအုပ္ဆုိင္ေလး … ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆံုစည္းခဲ့ေလေသာ ညေနခင္းအခ်ိန္ေလးမွာပါပဲ။ သူမေရွ႕ ေရာက္သြားေတာ့ သူမေမာ့အၾကည့္မွာ မ်က္၀န္းထဲကမ်က္ရည္စေတြကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုး ေပါက္ထြက္မထြက္ နာက်င္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ေအးေဆးစကားေျပာလို႕ရမယ့္ေနရာေလးတစ္ခုဆီ သူမကိုလက္ဆြဲေခၚလာလိုက္ပါတယ္။ ဘယ္ကေနဘယ္လိုစေျပာရမွန္း မသိျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စကားလံုးေတြစဥ္းစားေနတုန္းမွာ “ေျပာခ်င္ရာေတြေျပာသြားၿပီး တစ္ဖက္သားဘယ္လိုခံစားက်န္ခဲ့ရတယ္ ဆိုတာကို နည္းနည္းေလးမွ ဂ႐ုမစိုက္တဲ့လူ … အနားမွာရွိေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္အဆက္အသြယ္ မလုပ္ဘဲ ေပ်ာက္သြားေတာ့ ဘယ္ေလာက္၀မ္းနည္းေနရမယ္ဆိုတာ မေတြးမိဘူးလား”ဆုိတဲ့ အျပစ္တင္သံစကားေလးေတြဆက္တုိက္ေျပာလို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကိုထုရိုက္ၿပီး ၀မ္းနည္းစြာငိုေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာစကားမွျပန္မေျပာျဖစ္ဘဲ သူမကိုကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲေထြးပုိက္ထားလိုက္ပါတယ္။ သူမ ငိုရွိဳက္လို႕ အားရသြားတဲ့အခ်ိန္ေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲက မ်က္ႏွာခြာလုိ႕ “ေျပာစမ္းပါအံုး … ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ဆုိတဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္ေလးေတြ … နားေထာင္ၾကည့္ရတာေပါ့”လို႕ ခ်စ္စဖြယ္ရန္စြာေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို အမွန္အတုိင္းဖြင့္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးရေၾကာင္းေတြေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္စကားသံေတြအဆံုးမွာေတာ့ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ သူမကို မရဲတရဲနဲ႕ပဲ “စိတ္ဆိုးသြားတာလားဟင္”လို႕ ေမးမိေတာ့ “စိတ္ဆိုးတာ မဟုတ္ဘူး … လူတစ္ဖက္သားရဲ႕ဘယ္လိုခံစားခ်က္ရွိတယ္ဆိုတာကုိ ဂ႐ုမစိုက္တဲ့အတြက္ ဒီလိုခ်စ္ခြင့္ပန္တာကို အၾကာႀကီးေစာင့္လိုက္ရတဲ့အတြက္ စိတ္ေကာက္တာ”ဆိုတဲ့ အေျဖစကားေလးအဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ထကမိမတတ္ေပ်ာ္ရႊင္သြားခဲ့ရပါတယ္။ သူမကိုလည္းတင္းက်ပ္စြာဖက္လို႕ “ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ကို႕ရဲ႕ခ်စ္သူေလးကို ဘယ္ေတာ့မွမ်က္ရည္က်ေအာင္ … စိတ္ညစ္ေအာင္မလုပ္ေတာ့ပါဘူးကြာ”ဆိုတဲ့ ကတိေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ညေနခင္းေလးဟာ ခ်စ္သူနဲ႕အတူရွိခြင့္ရတဲ့အတြက္ လွပေနပါေတာ့တယ္။ 

(မွတ္ခ်က္။ “ ၀တၴဳဖတ္ခ်င္ပါသည္၊ ေရးေပးပါအံုး”လို႕ေျပာလာေသာ စာခ်စ္သူခ်စ္မိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ ဖန္တီးေရးသားျဖစ္ေသာ စိတ္ကူးယဥ္သပ္သပ္သာျဖစ္ပါသည္။)

 **မိုးညခ်မ္း**