လမ္းမႀကီးတစ္ခုျဖစ္တယ္။ IBM က Tom Watson Sr. က "ေအာင္ျမင္ခ်င္ရင္ ႏွစ္ဆေလာက္ ဆုံး႐ႈံးတာခံရမယ္" လို႔ေျပာဖူးတယ္။ သမိုင္းကိုေလ့လာရင္ ေအာင္ပြဲဆင္ႏိုင္ခဲ့သူေတြမွာ မေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ ဆုံ႐ႈံးခဲ့ရမႈေတြ အမ်ား ႀကီးရွိေနခဲ့တာကို ေတြ႕ရလိမ့္မယ္။ လူေတြက ေအာင္ျမင္မွသာ သတိျပဳမိတာ။ ဆုံ႐ႈံးခဲ့ရ တာေတြကို သိၾကတာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ဆုံးရလဒ္ကိုၾကည့္ၿပီး ဒီလူကံေကာင္းလိုက္တာဆို တဲ့မွတ္ခ်က္မ်ိဳးနဲ႔
"ခုမွပဲ လူမွန္ ေနရာမွန္ေရာက္တယ္" လို႔ေျပာၾကတာ။ သမိုင္းဝင္ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာအသက္ ၂၁ ႏွစ္မွာ စီးပြားပ်က္တယ္။ အသက္ ၂၂ ႏွစ္မွာ အမႈတစ္ ခုျဖစ္ေတာ့လည္း ႐ႈံးတယ္။အသက္ ၂၄ ႏွစ္မွာ စီးပြားတစ္ႀကိမ္ ထပ္ပ်က္တယ္။ အသက္ ၂၆ ႏွစ္မွာ ခ်စ္သူရည္းစား ကြယ္လြန္သြားတယ္။ အသက္ ၂၇ ႏွစ္မွာ စိတ္က်ေရာဂါစြဲတယ္။ အသက္ ၃၄ ႏွစ္မွာ လႊတ္ေတာ္အမတ္ဝင္ေ႐ြးတာ ႐ႈံးတယ္။အသက္ ၄၅ ႏွစ္မွာအထက္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ဝင္ေ႐ြးေတာ့လည္း ႐ႈံးတယ္။ အသက္ ၄၇ ႏွစ္မွာ ဒုသမၼတအျဖစ္ ဝင္အေ႐ြးခံေတာ့လည္း ႐ႈံးတယ္။ အသက္ ၄၉ ႏွစ္မွာ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ထပ္အေ႐ြးခံတာ ႐ႈံးျပန္တယ္။ အသက္ ၅၂ ႏွစ္က်မွ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ သမၼတႀကီးအျဖစ္ အေ႐ြးခံရေတာ့တယ္။ အဲဒီလူကို ဘယ္သူဆိုတာ သိၾကရဲ႕လား။ "ေအဘရာဟင္လင္ကြန္းပါပဲ။" လင္ကြန္းကို အ႐ႈံးသမားလို႔ေျပာႏိုင္သလား။ သူထြက္ေျပးႏိုင္ေလာက္တဲ့ အေျခအေနေတြ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရွက္လြန္းလို႔ သတ္ေသႏိုင္တဲ့ အေနအထားေတြရင္ဆိုင္ခဲ့ ရေပမယ့္ ဥပေဒကိုပဲ ေလ့လာၿပီးေနတယ္။ လင္ကြန္း အတြက္ကေတာ့ အ႐ႈံးဆိုတာကို လမ္းလႊဲထားလို႔ရတယ္။ လည္စင္းခံလိုက္ဖို႔မဟုတ္ဘူး။ ၁၉၁၃ ခုႏွစ္မွာ Lee De Forest ဆိုသူဟာ ေဒသဆိုင္ရာတရား႐ုံးတစ္႐ုံးမွာ တရားစြဲခံရတယ္။ သူက အတၱလႏၲိတ္သမုဒၵရာကိုျဖတ္ၿပီး လူေတြစကားေျပာႏိုင္ဖို႔ စီမံခ်က္ တစ္ခုကိုတင္ျပၿပီး လူေတြကို စေတာ့ရွယ္ယာ ေတြေရာင္းခဲ့တယ္။ လူထဲသူထဲ အရွက္ကြဲ ေလာက္ေအာင္ အရွက္ခြဲခံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သမုဒၵရာႀကီးကို ျဖတ္ၿပီး စကား ေျပာႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ တီထြင္ရေသးတာေတာင္မဟုတ္ဘူး။ နယူးေယာ့ခ္တိုင္းမ္သတင္းစာႀကီးရဲ႕ အယ္ဒီတာအာေဘာ္အခန္းမွာ ၁၉၀၃ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ ၁၀ ရက္ေန႔က ေမးခြန္း တစ္ခုထုတ္ထားတယ္။ ႐ိုက္ညီေနာင္က ေလထက္ ေလးတဲ့စက္ပစၥည္းတစ္ခုကို တီထြင္ၿပီး ေလထဲမွာ ပ်ံသန္းႏိုင္ပါ့မလားေပါ့။ ေနာက္တစ္ပတ္ အၾကာမွာ ႐ိုက္ညီေနာင္က သူတို႔ရဲ႕ သမိုင္းဝင္ပ်ံသန္းမႈကို စတင္လုပ္ ေဆာင္ျပခဲ့တယ္။ ဗိုလ္မႉးႀကီးဆင္းဒါးစ္ဆိုသူဟာ အသက္ ၆၅ ႏွစ္မွာ ကားတစ္စီးကိုထု႐ိုက္မႈနဲ႔ အျပစ္ဒဏ္ တစ္ခုခ်မွတ္ျခင္းခံ လိုက္ရတယ္။ သူ႕ဘဝကို ျပန္ၿပီးျပင္ဆင္တဲ့ အေနနဲ႔ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ သူ႕မိခင္ႀကီးက ၾကက္ေၾကာ္လိုက္ေရာင္းတာ သြားၿပီးသတိရလိုက္တယ္။ သူကိုယ္တိုင္ အိမ္ေပါက္ေစ့တံခါး ေတြကို လိုက္ေခါက္ၿပီး ၾကက္ေၾကာ္မွာဖို႔ လိုက္ေျပာခဲ့ရတယ္။ ေလး ငါးအိမ္တံခါးေခါက္ လိုက္၊ အမွာမရဘူး။ ေနာက္ဆယ္အိမ္၊ အိမ္တစ္ရာ၊ အိမ္တစ္ေထာင္ သူကိုယ္တိုင္ၾကက္ ေၾကာ္ေအာ္ဒါရဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ သာမန္ဆိုရင္ စိတ္ပ်က္ၿပီး ေနာက္ဆုတ္လိုက္မိမွာေပါ့။ သူ႕ရဲ႕ မေလ်ာ့တဲ့ဇြဲေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံး ေအာင္ျမင္ခဲ့ရ တယ္။ ကာတြန္းဆရာေလး ေဝါ့ဒစၥေနးရဲ႕ကာတြန္းလက္ရာေတြကို သတင္းစာအယ္ဒီ တာေတြက အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပယ္ၿပီး အရည္အခ်င္းမရွိဘူးလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ျခင္းခံခဲ့ရ တယ္။ တစ္ေန႔သူ႕ကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက ကာတြန္း ေတြဆြဲဖို႔ေခၚလိုက္တယ္။ ဒစၥေနးဟာ ဘုရားေက်ာင္းအျပင္မွာေစာင့္ေနရင္း ႂကြက္ေလးတစ္ေကာင္ကိုျမင္လိုက္ ရာက ကာ တြန္းတစ္မ်ိဳးကိုဖန္တီးဖို႔ စိတ္ကူးရသြားတယ္။ အဲဒီကေန မစ္ကီးေမာက္စ္ဆိုတာျဖစ္လာတယ္။ ေအာင္ျမင္သူေတြဟာ အႀကီးႀကီးေတြ ကိုလုပ္ၿပီး ေအာင္ျမင္လာၾကတာမဟုတ္ဘူး။ ေသးေသးေလးေတြကို အႀကီးႀကီးျဖစ္သြား ေအာင္လုပ္ျပလိုက္လို႔ ေအာင္ျမင္လာၾကတာမ်ားတယ္။ တစ္ေန႔မွာ နားနည္းနည္းေလးေနတဲ့ အသက္ ေလးႏွစ္အ႐ြယ္ ကေလးတစ္ ေယာက္ဟာ အိမ္ကိုစာေလးတစ္ေစာင္ နဲ႔ျပန္လာတယ္။ စာကို အိတ္ထဲကထုတ္ၿပီး သူ႕အေမ ကိုေပးလိုက္တယ္။ "ရွင့္သား ေတာ္မီက စာသင္လို႔မရဘူး။ ေက်ာင္းလာထုတ္ပါ" တဲ့။ အေမက စာဖတ္ၿပီး ဆရာမဆီကို စာျပန္လိုက္တယ္။ "ကၽြန္မ ေတာ္မီက စာသင္လို႔မရ တာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္သင္မယ္"။ အဲဒီကေလးဟာ ေနာင္ အသက္ႀကီးလာေတာ့ ေသာမတ္စ္ အယ္ဒီဆင္ျဖစ္လာတယ္။ ေသာ မတ္စ္ အယ္ဒီဆင္ဟာ ေက်ာင္းဆိုတာကို သုံးလပဲတက္ဖူးတယ္။ ဟင္နရီ ဖို႔ဒ္ဟာ ကားကို စတင္တီထြင္တုန္းက ေနာက္ျပန္ဆုတ္တဲ့ဂီယာကို ထည့္ေပးဖို႔ ေမ့ခဲ့တယ္။သူတို႔ကို ေအာင္ျမင္မႈမရွိသူေတြလို႔ သတ္မွတ္မွာလား။ျပႆနာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲႀကဳံခဲ့ရပါေစ သူတို႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ ျပႆနာေၾကာင့္ သူတို႔ ေနာက္ ဆုတ္သြားတာလည္း မရွိဘူး။ အဆိုးျမင္သူေတြကေတာ့ သူတို႔ေအာင္ျမင္တာကို “ကံေကာင္းလို႔ပါကြာ” လို႔ ေျပာေကာင္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္သူေတြရဲ႕ဇာတ္လမ္းေတြကိုျပန္ၾကည့္ရင္ အႀကီးအက်ယ္ ဆုံး ႐ႈံးမႈေတြနဲ႔ ႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရတာေတြရွိေနတာ ေတြ႕ရလိမ့္ မယ္။ သူမ်ားေတြနဲ႔ သူတို႔ကြာျခားတာက ဆုံး႐ႈံးေလ သူတို႔ ႀကိဳးစားေလဆိုတာပါ။ မေအာင္ျမင္ဘူးဆိုရင္ သူတို႔က ေနာက္ျပန္ ဆုတ္ရမယ့္အစား ေရွ႕ကိုပဲ မိုက္မိုက္ကမ္းကမ္း ဆက္တိုးတတ္တာ သူတို႔ရဲ႕အေလ့ အထလိုျဖစ္ေနတယ္။ ေအာင္ျမင္သူေတြရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေတြကို ေလ့လာၾကည့္ၿပီး ေရွ႕ဆက္ တိုးသင့္တယ္။ ၁၉၁၄ ခုႏွစ္မွာ အသက္ ၆၇ ႏွစ္ ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ေသာမတ္စ္ အယ္ဒီဆင္ဟာ အလုပ္ ႐ုံမီးေလာင္ဆုံးရွံးခဲ့တယ္။ မီးအာမခံထားတဲ့ ေငြကလည္း နည္းနည္းေလးပဲထားမိတယ္။ ခု ခ်ိန္မွာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္ေတာ့တဲ့ အယ္ဒီဆင္ဟာ သူ႕ဘဝ တစ္ ေလၽွာက္လုံးႀကိဳးစားခဲ့ရတာ ခုေတာ့ ျပာပုံအတိျဖစ္ေနတာကိုၾကည့္ၿပီး “အဆိုးထဲက အ ေကာင္းျဖစ္ေတာ့မွာပဲ။ အမွားတစ္ ခ်က္နဲ႔ မီးေလာင္ပ်က္စီးခဲ့ရၿပီ။ အစကေန ျပန္စခြင့္ ရလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဘုရားသခင္” ဆိုၿပီး ေရ႐ြတ္လိုက္တယ္။ သူဟာ ဒုကၡကို ဒုကၡ လို႔မျမင္ဘဲ ျပန္ႀကိဳးစားလိုက္တာ သုံးပတ္အၾကာမွာ ဓာတ္စက္ကို တီထြင္လိုက္ ႏိုင္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္လဲ။ ေအာင္ျမင္သူေတြရဲ႕ ဆုံး႐ႈံးမႈဇာတ္လမ္းေတြကိုၾကည့္ရေအာင္။− ေသာမတ္စ္ အယ္ဒီဆင္ဟာ လၽွပ္စစ္မီးသီးကို တီထြင္ခ်ိန္မွာ၊ ပ်မ္းမၽွ အႀကိမ္ေပါင္း ၁၀၀၀၀ ေလာက္ ဆုံး႐ႈံးခဲ့တယ္။ ဟင္နရီ ဖို႔ဒ္ဟာ အသက္ ၄၀ မွာ ကုန္းေကာက္စရာမရွိေအာင္ မြဲသြားဖူးတယ္။ ဒုတိယေျမာက္ ဟင္နရီ ဖို႔ဒ္က Lee Iacocca ကို အသက္ ၅၄ ႏွစ္မွာ အလုပ္ထုတ္ဖူးတယ္။ ဘီသိုဗင္ဟာ ငယ္စဥ္က ဂီတမွာ ပါရမီမရွိဘူးလို႔ အေျပာခံရတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ ကမၻာ့အေကာင္းဆုံးဂီတေတြကို ဖန္တီး ခဲ့သူလို႔ သတ္မွတ္ျခင္းခံရတယ္။အႏွာင့္အယွက္ အတားအဆီးေတြဆိုတာ လူတိုင္းႀကဳံေတြ႕ရမွာပဲ။ အပ်က္သေဘာေတြ ဝင္လာရင္ လူ ဆိုတာက စိတ္ဓာတ္က် တယ္။ ဆုံး႐ႈံးမႈေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲႀကဳံေတြ႕ရပါေစ အတားအဆီး ေတြဆိုၿပီး ေက်ာ္လႊားခ်င္တဲ့ သတၱိမ်ိဳးေတြေမြးရမယ္။ ေအာင္ျမင္သူျဖစ္ခ်င္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆုံး႐ႈံးမႈရဲ႕ သားေကာင္မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ ေၾကာက္႐ြံ႕ျခင္းနဲ႔ သံသယျဖစ္ျခင္း ဟာ စိတ္ကိုပ်က္စီးေစတတ္တယ္။ အတားဆီးေတြ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ ႀကဳံရတိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးၾကည့္စမ္းပါ။အဲဒီလို ႀကဳံေတြ႕လိုက္ရတဲ့အတြက္ ကိုယ္က ဘာကို ျပန္ၿပီးရလိုက္သလဲ။ လမ္းမွာ ပိတ္ဆို႔ထားတဲ့ ေက်ာက္တုံးတစ္တုံးကို ကိုယ့္အတြက္ ေလွ ကားတစ္ထစ္လို အသုံးျပဳႏိုင္ခဲ့သလားဆိုတာ။ ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၾကည့္စမ္းပါ ။
႐ႈံးၿပီလို႔ထင္ရင္ ႐ႈံးတယ္
ေၾကာက္ရင္ မလုပ္ဝံ့ေတာ့ဘူး ႏိုင္ခ်င္တယ္၊
မႏိုင္ဘူးထင္ရင္လြယ္လြယ္နဲ႔ႏိုင္မွာကို မႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ဆုံး႐ႈံးၿပီထင္ရင္ ဆုံး႐ႈံးတယ္။
ဆႏၵရွိမွ ေအာင္ျမင္မႈရတယ္။
စိတ္ထဲက ေအာင္ျမင္မယ္ မထင္ရင္ ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
မႏိုင္ဘူးထင္ရင္ မၿပိဳင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။
ငုပ္မိသဲတိုင္ တက္ႏိုင္ဖ်ားေရာက္ ပန္းတိုင္ကိုမေရာက္ရင္ဆုရမွာမဟုတ္ဘူး။
ဘဝဆိုတာတိုက္ပြဲတိုက္ပြဲကို အစြမ္း အစရွိမွ ဝင္ႏိုင္တာမဟုတ္ဘူး။
ႏိုင္ခ်င္ရင္ၿပိဳင္၊ ေအာင္ျမင္ခ်င္ရင္ ရင္ဆိုင္ဆႏၵမျပင္းျပရင္ ေအာင္ျမင္မႈရမွာမဟုတ္ဘူး။ --
Posted By Blogger လူဗိုလ္
- ေအာင္ျမင္မႈေနာက္ကြယ္မွ ဆံုး႐ႈံးမႈမ်ား-
လမ္းမႀကီးတစ္ခုျဖစ္တယ္။ IBM က Tom Watson Sr. က "ေအာင္ျမင္ခ်င္ရင္ ႏွစ္ဆေလာက္ ဆုံး႐ႈံးတာခံရမယ္" လို႔ေျပာဖူးတယ္။ သမိုင္းကိုေလ့လာရင္ ေအာင္ပြဲဆင္ႏိုင္ခဲ့သူေတြမွာ မေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ ဆုံ႐ႈံးခဲ့ရမႈေတြ အမ်ား ႀကီးရွိေနခဲ့တာကို ေတြ႕ရလိမ့္မယ္။ လူေတြက ေအာင္ျမင္မွသာ သတိျပဳမိတာ။ ဆုံ႐ႈံးခဲ့ရ တာေတြကို သိၾကတာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ဆုံးရလဒ္ကိုၾကည့္ၿပီး ဒီလူကံေကာင္းလိုက္တာဆို တဲ့မွတ္ခ်က္မ်ိဳးနဲ႔
"ခုမွပဲ လူမွန္ ေနရာမွန္ေရာက္တယ္" လို႔ေျပာၾကတာ။ သမိုင္းဝင္ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာအသက္ ၂၁ ႏွစ္မွာ စီးပြားပ်က္တယ္။ အသက္ ၂၂ ႏွစ္မွာ အမႈတစ္ ခုျဖစ္ေတာ့လည္း ႐ႈံးတယ္။အသက္ ၂၄ ႏွစ္မွာ စီးပြားတစ္ႀကိမ္ ထပ္ပ်က္တယ္။ အသက္ ၂၆ ႏွစ္မွာ ခ်စ္သူရည္းစား ကြယ္လြန္သြားတယ္။ အသက္ ၂၇ ႏွစ္မွာ စိတ္က်ေရာဂါစြဲတယ္။ အသက္ ၃၄ ႏွစ္မွာ လႊတ္ေတာ္အမတ္ဝင္ေ႐ြးတာ ႐ႈံးတယ္။အသက္ ၄၅ ႏွစ္မွာအထက္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ဝင္ေ႐ြးေတာ့လည္း ႐ႈံးတယ္။ အသက္ ၄၇ ႏွစ္မွာ ဒုသမၼတအျဖစ္ ဝင္အေ႐ြးခံေတာ့လည္း ႐ႈံးတယ္။ အသက္ ၄၉ ႏွစ္မွာ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ထပ္အေ႐ြးခံတာ ႐ႈံးျပန္တယ္။ အသက္ ၅၂ ႏွစ္က်မွ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ သမၼတႀကီးအျဖစ္ အေ႐ြးခံရေတာ့တယ္။ အဲဒီလူကို ဘယ္သူဆိုတာ သိၾကရဲ႕လား။ "ေအဘရာဟင္လင္ကြန္းပါပဲ။" လင္ကြန္းကို အ႐ႈံးသမားလို႔ေျပာႏိုင္သလား။ သူထြက္ေျပးႏိုင္ေလာက္တဲ့ အေျခအေနေတြ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရွက္လြန္းလို႔ သတ္ေသႏိုင္တဲ့ အေနအထားေတြရင္ဆိုင္ခဲ့ ရေပမယ့္ ဥပေဒကိုပဲ ေလ့လာၿပီးေနတယ္။ လင္ကြန္း အတြက္ကေတာ့ အ႐ႈံးဆိုတာကို လမ္းလႊဲထားလို႔ရတယ္။ လည္စင္းခံလိုက္ဖို႔မဟုတ္ဘူး။ ၁၉၁၃ ခုႏွစ္မွာ Lee De Forest ဆိုသူဟာ ေဒသဆိုင္ရာတရား႐ုံးတစ္႐ုံးမွာ တရားစြဲခံရတယ္။ သူက အတၱလႏၲိတ္သမုဒၵရာကိုျဖတ္ၿပီး လူေတြစကားေျပာႏိုင္ဖို႔ စီမံခ်က္ တစ္ခုကိုတင္ျပၿပီး လူေတြကို စေတာ့ရွယ္ယာ ေတြေရာင္းခဲ့တယ္။ လူထဲသူထဲ အရွက္ကြဲ ေလာက္ေအာင္ အရွက္ခြဲခံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သမုဒၵရာႀကီးကို ျဖတ္ၿပီး စကား ေျပာႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ တီထြင္ရေသးတာေတာင္မဟုတ္ဘူး။ နယူးေယာ့ခ္တိုင္းမ္သတင္းစာႀကီးရဲ႕ အယ္ဒီတာအာေဘာ္အခန္းမွာ ၁၉၀၃ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ ၁၀ ရက္ေန႔က ေမးခြန္း တစ္ခုထုတ္ထားတယ္။ ႐ိုက္ညီေနာင္က ေလထက္ ေလးတဲ့စက္ပစၥည္းတစ္ခုကို တီထြင္ၿပီး ေလထဲမွာ ပ်ံသန္းႏိုင္ပါ့မလားေပါ့။ ေနာက္တစ္ပတ္ အၾကာမွာ ႐ိုက္ညီေနာင္က သူတို႔ရဲ႕ သမိုင္းဝင္ပ်ံသန္းမႈကို စတင္လုပ္ ေဆာင္ျပခဲ့တယ္။ ဗိုလ္မႉးႀကီးဆင္းဒါးစ္ဆိုသူဟာ အသက္ ၆၅ ႏွစ္မွာ ကားတစ္စီးကိုထု႐ိုက္မႈနဲ႔ အျပစ္ဒဏ္ တစ္ခုခ်မွတ္ျခင္းခံ လိုက္ရတယ္။ သူ႕ဘဝကို ျပန္ၿပီးျပင္ဆင္တဲ့ အေနနဲ႔ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ သူ႕မိခင္ႀကီးက ၾကက္ေၾကာ္လိုက္ေရာင္းတာ သြားၿပီးသတိရလိုက္တယ္။ သူကိုယ္တိုင္ အိမ္ေပါက္ေစ့တံခါး ေတြကို လိုက္ေခါက္ၿပီး ၾကက္ေၾကာ္မွာဖို႔ လိုက္ေျပာခဲ့ရတယ္။ ေလး ငါးအိမ္တံခါးေခါက္ လိုက္၊ အမွာမရဘူး။ ေနာက္ဆယ္အိမ္၊ အိမ္တစ္ရာ၊ အိမ္တစ္ေထာင္ သူကိုယ္တိုင္ၾကက္ ေၾကာ္ေအာ္ဒါရဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ သာမန္ဆိုရင္ စိတ္ပ်က္ၿပီး ေနာက္ဆုတ္လိုက္မိမွာေပါ့။ သူ႕ရဲ႕ မေလ်ာ့တဲ့ဇြဲေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံး ေအာင္ျမင္ခဲ့ရ တယ္။ ကာတြန္းဆရာေလး ေဝါ့ဒစၥေနးရဲ႕ကာတြန္းလက္ရာေတြကို သတင္းစာအယ္ဒီ တာေတြက အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပယ္ၿပီး အရည္အခ်င္းမရွိဘူးလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ျခင္းခံခဲ့ရ တယ္။ တစ္ေန႔သူ႕ကို ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက ကာတြန္း ေတြဆြဲဖို႔ေခၚလိုက္တယ္။ ဒစၥေနးဟာ ဘုရားေက်ာင္းအျပင္မွာေစာင့္ေနရင္း ႂကြက္ေလးတစ္ေကာင္ကိုျမင္လိုက္ ရာက ကာ တြန္းတစ္မ်ိဳးကိုဖန္တီးဖို႔ စိတ္ကူးရသြားတယ္။ အဲဒီကေန မစ္ကီးေမာက္စ္ဆိုတာျဖစ္လာတယ္။ ေအာင္ျမင္သူေတြဟာ အႀကီးႀကီးေတြ ကိုလုပ္ၿပီး ေအာင္ျမင္လာၾကတာမဟုတ္ဘူး။ ေသးေသးေလးေတြကို အႀကီးႀကီးျဖစ္သြား ေအာင္လုပ္ျပလိုက္လို႔ ေအာင္ျမင္လာၾကတာမ်ားတယ္။ တစ္ေန႔မွာ နားနည္းနည္းေလးေနတဲ့ အသက္ ေလးႏွစ္အ႐ြယ္ ကေလးတစ္ ေယာက္ဟာ အိမ္ကိုစာေလးတစ္ေစာင္ နဲ႔ျပန္လာတယ္။ စာကို အိတ္ထဲကထုတ္ၿပီး သူ႕အေမ ကိုေပးလိုက္တယ္။ "ရွင့္သား ေတာ္မီက စာသင္လို႔မရဘူး။ ေက်ာင္းလာထုတ္ပါ" တဲ့။ အေမက စာဖတ္ၿပီး ဆရာမဆီကို စာျပန္လိုက္တယ္။ "ကၽြန္မ ေတာ္မီက စာသင္လို႔မရ တာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္သင္မယ္"။ အဲဒီကေလးဟာ ေနာင္ အသက္ႀကီးလာေတာ့ ေသာမတ္စ္ အယ္ဒီဆင္ျဖစ္လာတယ္။ ေသာ မတ္စ္ အယ္ဒီဆင္ဟာ ေက်ာင္းဆိုတာကို သုံးလပဲတက္ဖူးတယ္။ ဟင္နရီ ဖို႔ဒ္ဟာ ကားကို စတင္တီထြင္တုန္းက ေနာက္ျပန္ဆုတ္တဲ့ဂီယာကို ထည့္ေပးဖို႔ ေမ့ခဲ့တယ္။သူတို႔ကို ေအာင္ျမင္မႈမရွိသူေတြလို႔ သတ္မွတ္မွာလား။ျပႆနာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲႀကဳံခဲ့ရပါေစ သူတို႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ ျပႆနာေၾကာင့္ သူတို႔ ေနာက္ ဆုတ္သြားတာလည္း မရွိဘူး။ အဆိုးျမင္သူေတြကေတာ့ သူတို႔ေအာင္ျမင္တာကို “ကံေကာင္းလို႔ပါကြာ” လို႔ ေျပာေကာင္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္သူေတြရဲ႕ဇာတ္လမ္းေတြကိုျပန္ၾကည့္ရင္ အႀကီးအက်ယ္ ဆုံး ႐ႈံးမႈေတြနဲ႔ ႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရတာေတြရွိေနတာ ေတြ႕ရလိမ့္ မယ္။ သူမ်ားေတြနဲ႔ သူတို႔ကြာျခားတာက ဆုံး႐ႈံးေလ သူတို႔ ႀကိဳးစားေလဆိုတာပါ။ မေအာင္ျမင္ဘူးဆိုရင္ သူတို႔က ေနာက္ျပန္ ဆုတ္ရမယ့္အစား ေရွ႕ကိုပဲ မိုက္မိုက္ကမ္းကမ္း ဆက္တိုးတတ္တာ သူတို႔ရဲ႕အေလ့ အထလိုျဖစ္ေနတယ္။ ေအာင္ျမင္သူေတြရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေတြကို ေလ့လာၾကည့္ၿပီး ေရွ႕ဆက္ တိုးသင့္တယ္။ ၁၉၁၄ ခုႏွစ္မွာ အသက္ ၆၇ ႏွစ္ ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ေသာမတ္စ္ အယ္ဒီဆင္ဟာ အလုပ္ ႐ုံမီးေလာင္ဆုံးရွံးခဲ့တယ္။ မီးအာမခံထားတဲ့ ေငြကလည္း နည္းနည္းေလးပဲထားမိတယ္။ ခု ခ်ိန္မွာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္ေတာ့တဲ့ အယ္ဒီဆင္ဟာ သူ႕ဘဝ တစ္ ေလၽွာက္လုံးႀကိဳးစားခဲ့ရတာ ခုေတာ့ ျပာပုံအတိျဖစ္ေနတာကိုၾကည့္ၿပီး “အဆိုးထဲက အ ေကာင္းျဖစ္ေတာ့မွာပဲ။ အမွားတစ္ ခ်က္နဲ႔ မီးေလာင္ပ်က္စီးခဲ့ရၿပီ။ အစကေန ျပန္စခြင့္ ရလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဘုရားသခင္” ဆိုၿပီး ေရ႐ြတ္လိုက္တယ္။ သူဟာ ဒုကၡကို ဒုကၡ လို႔မျမင္ဘဲ ျပန္ႀကိဳးစားလိုက္တာ သုံးပတ္အၾကာမွာ ဓာတ္စက္ကို တီထြင္လိုက္ ႏိုင္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္လဲ။ ေအာင္ျမင္သူေတြရဲ႕ ဆုံး႐ႈံးမႈဇာတ္လမ္းေတြကိုၾကည့္ရေအာင္။− ေသာမတ္စ္ အယ္ဒီဆင္ဟာ လၽွပ္စစ္မီးသီးကို တီထြင္ခ်ိန္မွာ၊ ပ်မ္းမၽွ အႀကိမ္ေပါင္း ၁၀၀၀၀ ေလာက္ ဆုံး႐ႈံးခဲ့တယ္။ ဟင္နရီ ဖို႔ဒ္ဟာ အသက္ ၄၀ မွာ ကုန္းေကာက္စရာမရွိေအာင္ မြဲသြားဖူးတယ္။ ဒုတိယေျမာက္ ဟင္နရီ ဖို႔ဒ္က Lee Iacocca ကို အသက္ ၅၄ ႏွစ္မွာ အလုပ္ထုတ္ဖူးတယ္။ ဘီသိုဗင္ဟာ ငယ္စဥ္က ဂီတမွာ ပါရမီမရွိဘူးလို႔ အေျပာခံရတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ ကမၻာ့အေကာင္းဆုံးဂီတေတြကို ဖန္တီး ခဲ့သူလို႔ သတ္မွတ္ျခင္းခံရတယ္။အႏွာင့္အယွက္ အတားအဆီးေတြဆိုတာ လူတိုင္းႀကဳံေတြ႕ရမွာပဲ။ အပ်က္သေဘာေတြ ဝင္လာရင္ လူ ဆိုတာက စိတ္ဓာတ္က် တယ္။ ဆုံး႐ႈံးမႈေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲႀကဳံေတြ႕ရပါေစ အတားအဆီး ေတြဆိုၿပီး ေက်ာ္လႊားခ်င္တဲ့ သတၱိမ်ိဳးေတြေမြးရမယ္။ ေအာင္ျမင္သူျဖစ္ခ်င္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆုံး႐ႈံးမႈရဲ႕ သားေကာင္မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ ေၾကာက္႐ြံ႕ျခင္းနဲ႔ သံသယျဖစ္ျခင္း ဟာ စိတ္ကိုပ်က္စီးေစတတ္တယ္။ အတားဆီးေတြ အေႏွာင့္အယွက္ေတြ ႀကဳံရတိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးၾကည့္စမ္းပါ။အဲဒီလို ႀကဳံေတြ႕လိုက္ရတဲ့အတြက္ ကိုယ္က ဘာကို ျပန္ၿပီးရလိုက္သလဲ။ လမ္းမွာ ပိတ္ဆို႔ထားတဲ့ ေက်ာက္တုံးတစ္တုံးကို ကိုယ့္အတြက္ ေလွ ကားတစ္ထစ္လို အသုံးျပဳႏိုင္ခဲ့သလားဆိုတာ။ ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၾကည့္စမ္းပါ ။
႐ႈံးၿပီလို႔ထင္ရင္ ႐ႈံးတယ္
ေၾကာက္ရင္ မလုပ္ဝံ့ေတာ့ဘူး ႏိုင္ခ်င္တယ္၊
မႏိုင္ဘူးထင္ရင္လြယ္လြယ္နဲ႔ႏိုင္မွာကို မႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ဆုံး႐ႈံးၿပီထင္ရင္ ဆုံး႐ႈံးတယ္။
ဆႏၵရွိမွ ေအာင္ျမင္မႈရတယ္။
စိတ္ထဲက ေအာင္ျမင္မယ္ မထင္ရင္ ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
မႏိုင္ဘူးထင္ရင္ မၿပိဳင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။
ငုပ္မိသဲတိုင္ တက္ႏိုင္ဖ်ားေရာက္ ပန္းတိုင္ကိုမေရာက္ရင္ဆုရမွာမဟုတ္ဘူး။
ဘဝဆိုတာတိုက္ပြဲတိုက္ပြဲကို အစြမ္း အစရွိမွ ဝင္ႏိုင္တာမဟုတ္ဘူး။
ႏိုင္ခ်င္ရင္ၿပိဳင္၊ ေအာင္ျမင္ခ်င္ရင္ ရင္ဆိုင္ဆႏၵမျပင္းျပရင္ ေအာင္ျမင္မႈရမွာမဟုတ္ဘူး။ --
Posted By Blogger လူဗိုလ္
No comments:
Post a Comment