ဆယ့္တစ္နာရီခြဲေတာ့ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးေျပာသလိုပင္ ထိုလူ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၏ ေတာင့္၀ိုင္းမွာ၀င္ထိုင္လိုက္သည္…။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းကမို႔ သူမွာေနေသာစားစရာကို အတိုင္းသားၾကားေနရသည္…။ “ပဲျပဳတ္ထမင္းနဲ႔ ၾကက္ဥဟက္ဖရိုက္” တဲ႔…။ ကၽြန္ေတာ္ခြင့္ေတာင္းျပီး သူ႔၀ိုင္းမွာ ၀င္ထုိင္လိုက္ရမလား….။ တစ္ခါမွ မသိဖူးေသာ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္လိုစျပီး မိတ္ဆက္ရမလဲ…။ ဘာကိစၥလဲလို႔ သူေမးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ဘာျပန္ေျဖရမလဲ….။ ေနာင္ခါလာေနာင္ခါေစ်းဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ့္ သူ႔ေရွ႔ကိုထသြားလိုက္သည္။ “အစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဒီမွာထိုင္လို႔ရမလားဗ်” “ရတယ္ ညီ…ရတယ္ ထိုင္ထုိင္” ေတာ္ပါေသးရဲ႔ တစ္ခါမွမသိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူက ေဖာ္ေရြစြာပင္ တုန္႔ျပန္ေတာ့ မဆိုးေခ်ဘူးဟု အားတက္တေရာေတာ့ရွိသြားသည္…။ ထိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ဘာကစေမးရမွန္းမသိေတာ့ တစ္ရွဴးဗူးထဲက စကၠဴကိုျဖတ္ျပီး နဖူးကေခၽြးကိုသုတ္ေနမိေတာ့သည္…။ “ ညီ… ကိုယ့္ကို တစ္ခုခုေမးစရာရွိသလား…” ေအာင္မေလးဗ်ာ….ကၽြန္ေတာ့္ရုပ္က ေတာ္ေတာ္ဖတ္ရလြယ္ေနတဲ႔ ရုပ္ျဖစ္ေနလား...။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူကခ်ည္း အစေဖာ္ေဖာ္ေပးေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေမးခ်င္သိခ်င္တာေလးကို ၀င္လို႔လြယ္သြားသည္…။ “ေမးပါ… ကိုယ္ အဲလိုေမးမယ့္သူကို ေစာင့္ေနတာ ဒီေန႔နဲ႔ဆို ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ရက္ရွိသြားျပီ…” “ဗ်ာ……” ကၽြန္ေတာ္ ဗ်ာလိုက္တာ…အသံေတာ္ေတာ္က်ယ္သြားသလားမသိ… ပဲထမင္းလာခ်ေသာ ခ်ာတိတ္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေသခ်ာၾကည့္သြားသည္…။ သူက ပဲထမင္းေပၚမိုးထားသည့္ ၾကက္ဥဟက္ဖရိုက္မွ အလယ္မွာအႏွစ္ကို ဇြန္းျဖင့္ေဖာက္ကာ အရင္စားပစ္လိုက္သည္…။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ပဲထမင္းေပၚက အ၀ါေရာင္အႏွစ္မရွိေတာ့သည့္ အျဖဴေရာင္အကာၾကက္ဥေၾကာ္ကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္….။ ဇြန္းခရင္းျဖင့္ ထမင္းကို အိေျႏၽၵရစြာဆက္စားေနေသာ ထုိလူကို ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ပါ….။ ကၽြန္ေတာ္ေမးခ်င္ သိခ်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာကို ၾကိဳသိေနသေယာင္ ခပ္ေအးေအးပင္…။
“ညီက…ကိုယ္ဘာေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ပိေတာက္ပင္ေအာက္မွာ ရပ္ရပ္ေနသလဲလို႔ သိခ်င္ေနတာမဟုတ္လား….” “ ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ႔ အစ္ကို… ဟို…ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဘာမွမဆိုင္ဘဲစပ္စုမိသလိုျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ သိပါတယ္…အစ္ကိုေျပာလို႔မရရင္ မေျပာပါနဲ႔ ရပါတယ္…” သူေျပာျပမယ္ဆိုတာသိသိလ်က္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က နည္းနည္းပဲမ်ားၾကည့္လိုက္မိေသး…။ “ေျပာလို႔သိပ္ရတာေပါ့ကြာ…. ကိုယ္က အဲလိုေျပာခ်င္လို႔ကို ေန႔တိုင္းလာရပ္ေနတာေလ…ဒါနဲ႔ ကိုယ္ေျပာမျပခင္ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ္ဒီလိုလာလာရပ္ေနသလဲဆိုတာ မင္းရဲ႔ခန္႔မွန္းခ်က္ေလးကို အရင္ေျပာျပပါလားကြ…” “ဗ်ာ….” သိခ်င္စိတ္ေလာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းျပန္ထုတ္ခံရေတာ့ ေခါင္းကိုတြင္တြင္ကုတ္ေနမိေတာ့သည္….။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႔ထင္ျမင္ခ်က္ကိုေျပာၾကည့္ရမည္တဲ႔…။ “ဟုတ္ကဲ႔… ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုလာေစာင့္ေနတာလို႔ထင္တယ္…” ကိုယ့္အေျဖကို ျပန္ျပီး မေက်မနပ္ျဖစ္မိသြားသည္…။ ဒါကေတာ့ မင္းေျပာမွလားလို႔ သူျပန္မေမးတာ ကံေကာင္း…။ “ဟဟဟ…. မင္းအေျဖက ေယဘူယ်က်ပါတယ္…. ဒီအနီးနားပတ္၀န္းက်င္ကလူတခ်ိဳ႔ရဲ႔ ထင္ျမင္ခ်က္ကို မင္းမသိခ်င္ဘူးလား…” “ဟုတ္ကဲ႔ သိခ်င္ပါတယ္…” “အင္း… ျဖတ္သြားျဖတ္လာတဲ႔ သူေတြက တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳးကြ…. တခ်ိဳ႔အမ်ိဳးသမီးေလးေတြကေတာ့ ကိုယ္သူတို႔ကိုၾကည့္ရင္… ေၾကာက္သလို ရြံသလို… မေကာင္းဆိုး၀ါးတစ္ေကာင္လို ျပန္ၾကည့္သြားတဲ႔သူရွိသလို… တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ လွည့္ကိုမၾကည့္သြားပါဘူး… တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးနဲ႔ တီးတိုးတိီးတိုးေျပာသြားတာရွိတယ္… ညီ႕ကိုေတာ့ ကိုယ္ေန႔တိုင္းေတြ႔မိပါတယ္… ဒီနားကျဖတ္ျဖတ္သြားတာ အလုပ္သြားတာထင္တယ္…” “ဟုတ္တယ္အစ္ကို…” ကၽြန္ေတာ္နဲ႔စကားေျပာရင္း သူ႔ပဲထမင္းေလးကုန္သြားလို႔ သူ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အခါးရည္ေလးငွဲ႔ေပးလိုက္သည္…။ သူက အိတ္ကပ္ထဲမွာ လပ္ကီးစရိဳႈက္ဗူးေလးထုတ္လိုက္ကာ… ကၽြန္ေတာ့္ကိုကမ္းေပးသည္…။ “ေက်းဇူးအစ္ကို ကၽြန္ေတာ္မေသာက္တတ္ဘူးခင္ဗ်….” သူက စီးကရက္တစ္လိတ္ကို မီးညိွရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခ်က္ပင့္ၾကည့္သည္…။ “မေသာက္တတ္ဘူးဆိုတာ တစ္ခါမွမေသာက္ဖူးတာလား မၾကိဳက္လို႔မေသာက္တာလား..” “ေသာက္ေတာ့ေသာက္ဖူးပါတယ္ မၾကိဳက္လို႔မေသာက္တာပါဗ်…” သူက စီးကရက္တစ္ခ်က္ဖြာကာ မီးခိုးေတြကို မႈတ္ထုတ္လိုက္သည္…။ သူ႔လႈပ္ရွားမႈေတြက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာသာျဖစ္ေနေတာ့သည္…။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္ေနေသာ အေျဖကို သိရဖို႔ေစာင့္စားရတာပင္ အိုက္စပ္စပ္ရွိလာ၍ ဒုတိယအၾကိမ္ ကၽြန္ေတာ္ေခၽြးသုတ္လိုက္ျပန္သည္…။ “ဟုိတေန႔ကပဲ ဒီဆိုင္က စားပြဲထိုးကေလးက ကိုယ့္ကိုေမးေသးတယ္ အစ္ကိုက ေန႔တုိင္းအဲဒီအပင္ေအာက္မွာ အစ္ကို႔ေကာင္မေလးကိုလာေစာင့္ေနတာလားတဲ႔…” သူက စကားကိုမဆက္ေသးဘဲ ျပာခြက္ထဲ စီးကရက္ကို ေျခြခ်ေနသည္…။
“ကိုယ္က ျပန္မေျဖေသးဘဲ မင္းဘယ္လိုထင္လဲလို႔ေမးေတာ့ … ကၽြန္ေတာ္မထင္တတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ ဆိုင္မွာလာလာထိုင္တဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္အုပ္စုကေတာ့ ကိုယ့္ကို ဘယ္ေတာ့မွာ ေရာက္မလာေတာ့တဲ႔ ရည္းစားကိုလာေစာင့္ေနတာတဲ႔….ယဥ္ယဥ္ကေလးနဲ႔ရူးေနတာတဲ႔…” ပခံုးကေလးကိုတြန္႔ျပီးေျပာေနသာ သူသူ႔အမူအရာေလးကို ရယ္ခ်င္မိသြားသည္….။ “ဟဟဟ… ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အစ္ကို မရူးဘူးဆိုတာသိတယ္… အေၾကာင္းတခုခုေၾကာင့္သာ ဒီလိုေန႔တိုင္းလာရပ္ေနတာ…” “မွန္တာေပါ့….ညီရ… တကယ္ေတာ့ အစ္ကိုက လူေတြရဲ႔စိတ္ကို သီးဆစ္လုပ္ေနတာ…. စာတမ္းတစ္ခုျပဳစုေနတာ… လူေတြရဲ႔သိခ်င္စိတ္ဘယ္ေလာက္ျမင့္မားသလဲ… လူေတြရဲ႔ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ ဘယ္လိုရွိသလဲ… အဲဒီအထဲကမွ ဘယ္ေလာက္ရာခိုင္ႏႈန္းက အေကာင္းျမင္တတ္သလဲ အဆိုးျမင္တတ္သလဲေပါ့…. ျပီးေတာ့ ညီ့လိုတည့္လာေမးမယ့္သူကို ေစာင့္ေနတာ….လူေတြဟာ တသမတ္ထဲ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနတဲ႔အရာကို သတိမထားဘဲ မေနဘူးဆိုတာကိုပဲ….. ကိုယ္ရပ္ေစာင့္ရက်ိဳးနပ္ပါတယ္…။ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ရက္အတြင္းမွာ ကိုယ္သိလိုက္ရတဲ႔ လူေတြရဲ႔စိတ္က အမ်ားၾကီးပဲ…. မင္းကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္… ကဲ... ကိုယ့္မွာလုပ္စရာေတြအမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္ ခြင့္ျပဳပါဦး…ညီ…” သူကဘာလဲ…. စိတ္ပညာေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္လား….လူေတြရဲ႔စိတ္အေၾကာင္းကိုဒီေလာက္ အခ်ိန္ကုန္ခံ အေညာင္းခံျပီး စမ္းသပ္ရေအာင္ေလ….။ ဒါမွမဟုတ္… ေဂါက္ေနသည့္ သူတစ္ေယာက္လား….။ ဘယ္အရူးကမွ သူကိုယ္တိုင္ရူးေနသည္ဟု မ၀န္ခံတတ္ပါဟုေတာ့ ၾကားဖူးသည္…။ နားလည္ရခက္ေသာ ထိုလူသည္ အရူးတစ္ေယာက္ ေဂါက္ေၾကာင္တစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ အလိုလိုယံုၾကည့္ေနမိသည္…။ ေနာက္ရက္မ်ားမွာ….ကၽြန္ေတာ္အလုပ္သြားရာ ျဖတ္သြားရေသာ လမ္းသြယ္ေဒါင့္မွ ပိေတာက္ပင္ေအာက္တြင္ ထုိလူကို မေတြ႔ရေတာ့ပါ….။ ေနာက္တစ္ရက္ ေနာက္တစ္ပတ္ ေနာက္တစ္လ….ရက္ေပါင္းမ်ားစြာထိတိုင္ ထိုလူ၏ အရိပ္အေယာင္မွ်ပင္မေတြ႔ရေတာ့ပါ…။
**မိုးေငြ႔**
ဆယ့္တစ္နာရီခြဲေတာ့ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးေျပာသလိုပင္ ထိုလူ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၏ ေတာင့္၀ိုင္းမွာ၀င္ထိုင္လိုက္သည္…။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းကမို႔ သူမွာေနေသာစားစရာကို အတိုင္းသားၾကားေနရသည္…။ “ပဲျပဳတ္ထမင္းနဲ႔ ၾကက္ဥဟက္ဖရိုက္” တဲ႔…။ ကၽြန္ေတာ္ခြင့္ေတာင္းျပီး သူ႔၀ိုင္းမွာ ၀င္ထုိင္လိုက္ရမလား….။ တစ္ခါမွ မသိဖူးေသာ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္လိုစျပီး မိတ္ဆက္ရမလဲ…။ ဘာကိစၥလဲလို႔ သူေမးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ဘာျပန္ေျဖရမလဲ….။ ေနာင္ခါလာေနာင္ခါေစ်းဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ့္ သူ႔ေရွ႔ကိုထသြားလိုက္သည္။ “အစ္ကို ကၽြန္ေတာ္ဒီမွာထိုင္လို႔ရမလားဗ်” “ရတယ္ ညီ…ရတယ္ ထိုင္ထုိင္” ေတာ္ပါေသးရဲ႔ တစ္ခါမွမသိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူက ေဖာ္ေရြစြာပင္ တုန္႔ျပန္ေတာ့ မဆိုးေခ်ဘူးဟု အားတက္တေရာေတာ့ရွိသြားသည္…။ ထိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ဘာကစေမးရမွန္းမသိေတာ့ တစ္ရွဴးဗူးထဲက စကၠဴကိုျဖတ္ျပီး နဖူးကေခၽြးကိုသုတ္ေနမိေတာ့သည္…။ “ ညီ… ကိုယ့္ကို တစ္ခုခုေမးစရာရွိသလား…” ေအာင္မေလးဗ်ာ….ကၽြန္ေတာ့္ရုပ္က ေတာ္ေတာ္ဖတ္ရလြယ္ေနတဲ႔ ရုပ္ျဖစ္ေနလား...။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူကခ်ည္း အစေဖာ္ေဖာ္ေပးေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေမးခ်င္သိခ်င္တာေလးကို ၀င္လို႔လြယ္သြားသည္…။ “ေမးပါ… ကိုယ္ အဲလိုေမးမယ့္သူကို ေစာင့္ေနတာ ဒီေန႔နဲ႔ဆို ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ရက္ရွိသြားျပီ…” “ဗ်ာ……” ကၽြန္ေတာ္ ဗ်ာလိုက္တာ…အသံေတာ္ေတာ္က်ယ္သြားသလားမသိ… ပဲထမင္းလာခ်ေသာ ခ်ာတိတ္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေသခ်ာၾကည့္သြားသည္…။ သူက ပဲထမင္းေပၚမိုးထားသည့္ ၾကက္ဥဟက္ဖရိုက္မွ အလယ္မွာအႏွစ္ကို ဇြန္းျဖင့္ေဖာက္ကာ အရင္စားပစ္လိုက္သည္…။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူ႔ပဲထမင္းေပၚက အ၀ါေရာင္အႏွစ္မရွိေတာ့သည့္ အျဖဴေရာင္အကာၾကက္ဥေၾကာ္ကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္….။ ဇြန္းခရင္းျဖင့္ ထမင္းကို အိေျႏၽၵရစြာဆက္စားေနေသာ ထုိလူကို ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ႏိုင္ေတာ့ပါ….။ ကၽြန္ေတာ္ေမးခ်င္ သိခ်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာကို ၾကိဳသိေနသေယာင္ ခပ္ေအးေအးပင္…။
“ညီက…ကိုယ္ဘာေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ပိေတာက္ပင္ေအာက္မွာ ရပ္ရပ္ေနသလဲလို႔ သိခ်င္ေနတာမဟုတ္လား….” “ ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ႔ အစ္ကို… ဟို…ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဘာမွမဆိုင္ဘဲစပ္စုမိသလိုျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ သိပါတယ္…အစ္ကိုေျပာလို႔မရရင္ မေျပာပါနဲ႔ ရပါတယ္…” သူေျပာျပမယ္ဆိုတာသိသိလ်က္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က နည္းနည္းပဲမ်ားၾကည့္လိုက္မိေသး…။ “ေျပာလို႔သိပ္ရတာေပါ့ကြာ…. ကိုယ္က အဲလိုေျပာခ်င္လို႔ကို ေန႔တိုင္းလာရပ္ေနတာေလ…ဒါနဲ႔ ကိုယ္ေျပာမျပခင္ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ္ဒီလိုလာလာရပ္ေနသလဲဆိုတာ မင္းရဲ႔ခန္႔မွန္းခ်က္ေလးကို အရင္ေျပာျပပါလားကြ…” “ဗ်ာ….” သိခ်င္စိတ္ေလာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းျပန္ထုတ္ခံရေတာ့ ေခါင္းကိုတြင္တြင္ကုတ္ေနမိေတာ့သည္….။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႔ထင္ျမင္ခ်က္ကိုေျပာၾကည့္ရမည္တဲ႔…။ “ဟုတ္ကဲ႔… ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုလာေစာင့္ေနတာလို႔ထင္တယ္…” ကိုယ့္အေျဖကို ျပန္ျပီး မေက်မနပ္ျဖစ္မိသြားသည္…။ ဒါကေတာ့ မင္းေျပာမွလားလို႔ သူျပန္မေမးတာ ကံေကာင္း…။ “ဟဟဟ…. မင္းအေျဖက ေယဘူယ်က်ပါတယ္…. ဒီအနီးနားပတ္၀န္းက်င္ကလူတခ်ိဳ႔ရဲ႔ ထင္ျမင္ခ်က္ကို မင္းမသိခ်င္ဘူးလား…” “ဟုတ္ကဲ႔ သိခ်င္ပါတယ္…” “အင္း… ျဖတ္သြားျဖတ္လာတဲ႔ သူေတြက တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳးကြ…. တခ်ိဳ႔အမ်ိဳးသမီးေလးေတြကေတာ့ ကိုယ္သူတို႔ကိုၾကည့္ရင္… ေၾကာက္သလို ရြံသလို… မေကာင္းဆိုး၀ါးတစ္ေကာင္လို ျပန္ၾကည့္သြားတဲ႔သူရွိသလို… တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ လွည့္ကိုမၾကည့္သြားပါဘူး… တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးနဲ႔ တီးတိုးတိီးတိုးေျပာသြားတာရွိတယ္… ညီ႕ကိုေတာ့ ကိုယ္ေန႔တိုင္းေတြ႔မိပါတယ္… ဒီနားကျဖတ္ျဖတ္သြားတာ အလုပ္သြားတာထင္တယ္…” “ဟုတ္တယ္အစ္ကို…” ကၽြန္ေတာ္နဲ႔စကားေျပာရင္း သူ႔ပဲထမင္းေလးကုန္သြားလို႔ သူ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အခါးရည္ေလးငွဲ႔ေပးလိုက္သည္…။ သူက အိတ္ကပ္ထဲမွာ လပ္ကီးစရိဳႈက္ဗူးေလးထုတ္လိုက္ကာ… ကၽြန္ေတာ့္ကိုကမ္းေပးသည္…။ “ေက်းဇူးအစ္ကို ကၽြန္ေတာ္မေသာက္တတ္ဘူးခင္ဗ်….” သူက စီးကရက္တစ္လိတ္ကို မီးညိွရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခ်က္ပင့္ၾကည့္သည္…။ “မေသာက္တတ္ဘူးဆိုတာ တစ္ခါမွမေသာက္ဖူးတာလား မၾကိဳက္လို႔မေသာက္တာလား..” “ေသာက္ေတာ့ေသာက္ဖူးပါတယ္ မၾကိဳက္လို႔မေသာက္တာပါဗ်…” သူက စီးကရက္တစ္ခ်က္ဖြာကာ မီးခိုးေတြကို မႈတ္ထုတ္လိုက္သည္…။ သူ႔လႈပ္ရွားမႈေတြက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာသာျဖစ္ေနေတာ့သည္…။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္ေနေသာ အေျဖကို သိရဖို႔ေစာင့္စားရတာပင္ အိုက္စပ္စပ္ရွိလာ၍ ဒုတိယအၾကိမ္ ကၽြန္ေတာ္ေခၽြးသုတ္လိုက္ျပန္သည္…။ “ဟုိတေန႔ကပဲ ဒီဆိုင္က စားပြဲထိုးကေလးက ကိုယ့္ကိုေမးေသးတယ္ အစ္ကိုက ေန႔တုိင္းအဲဒီအပင္ေအာက္မွာ အစ္ကို႔ေကာင္မေလးကိုလာေစာင့္ေနတာလားတဲ႔…” သူက စကားကိုမဆက္ေသးဘဲ ျပာခြက္ထဲ စီးကရက္ကို ေျခြခ်ေနသည္…။
“ကိုယ္က ျပန္မေျဖေသးဘဲ မင္းဘယ္လိုထင္လဲလို႔ေမးေတာ့ … ကၽြန္ေတာ္မထင္တတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ ဆိုင္မွာလာလာထိုင္တဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္အုပ္စုကေတာ့ ကိုယ့္ကို ဘယ္ေတာ့မွာ ေရာက္မလာေတာ့တဲ႔ ရည္းစားကိုလာေစာင့္ေနတာတဲ႔….ယဥ္ယဥ္ကေလးနဲ႔ရူးေနတာတဲ႔…” ပခံုးကေလးကိုတြန္႔ျပီးေျပာေနသာ သူသူ႔အမူအရာေလးကို ရယ္ခ်င္မိသြားသည္….။ “ဟဟဟ… ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အစ္ကို မရူးဘူးဆိုတာသိတယ္… အေၾကာင္းတခုခုေၾကာင့္သာ ဒီလိုေန႔တိုင္းလာရပ္ေနတာ…” “မွန္တာေပါ့….ညီရ… တကယ္ေတာ့ အစ္ကိုက လူေတြရဲ႔စိတ္ကို သီးဆစ္လုပ္ေနတာ…. စာတမ္းတစ္ခုျပဳစုေနတာ… လူေတြရဲ႔သိခ်င္စိတ္ဘယ္ေလာက္ျမင့္မားသလဲ… လူေတြရဲ႔ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ ဘယ္လိုရွိသလဲ… အဲဒီအထဲကမွ ဘယ္ေလာက္ရာခိုင္ႏႈန္းက အေကာင္းျမင္တတ္သလဲ အဆိုးျမင္တတ္သလဲေပါ့…. ျပီးေတာ့ ညီ့လိုတည့္လာေမးမယ့္သူကို ေစာင့္ေနတာ….လူေတြဟာ တသမတ္ထဲ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနတဲ႔အရာကို သတိမထားဘဲ မေနဘူးဆိုတာကိုပဲ….. ကိုယ္ရပ္ေစာင့္ရက်ိဳးနပ္ပါတယ္…။ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ရက္အတြင္းမွာ ကိုယ္သိလိုက္ရတဲ႔ လူေတြရဲ႔စိတ္က အမ်ားၾကီးပဲ…. မင္းကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္… ကဲ... ကိုယ့္မွာလုပ္စရာေတြအမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္ ခြင့္ျပဳပါဦး…ညီ…” သူကဘာလဲ…. စိတ္ပညာေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္လား….လူေတြရဲ႔စိတ္အေၾကာင္းကိုဒီေလာက္ အခ်ိန္ကုန္ခံ အေညာင္းခံျပီး စမ္းသပ္ရေအာင္ေလ….။ ဒါမွမဟုတ္… ေဂါက္ေနသည့္ သူတစ္ေယာက္လား….။ ဘယ္အရူးကမွ သူကိုယ္တိုင္ရူးေနသည္ဟု မ၀န္ခံတတ္ပါဟုေတာ့ ၾကားဖူးသည္…။ နားလည္ရခက္ေသာ ထိုလူသည္ အရူးတစ္ေယာက္ ေဂါက္ေၾကာင္တစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ အလိုလိုယံုၾကည့္ေနမိသည္…။ ေနာက္ရက္မ်ားမွာ….ကၽြန္ေတာ္အလုပ္သြားရာ ျဖတ္သြားရေသာ လမ္းသြယ္ေဒါင့္မွ ပိေတာက္ပင္ေအာက္တြင္ ထုိလူကို မေတြ႔ရေတာ့ပါ….။ ေနာက္တစ္ရက္ ေနာက္တစ္ပတ္ ေနာက္တစ္လ….ရက္ေပါင္းမ်ားစြာထိတိုင္ ထိုလူ၏ အရိပ္အေယာင္မွ်ပင္မေတြ႔ရေတာ့ပါ…။
**မိုးေငြ႔**
No comments:
Post a Comment