`ကလင္..ကလင္..ကလင္...` ဆူညံလြန္းလွသည့္ ႏႈိးစက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လန္႕ႏိုးလာသည္...။ နံေဘးမွ ေမလည္း လူးလြံ႕လာကာ ႏႈိးစက္ကို လွမ္းပိတ္လိုက္ျပီး အေၾကာဆံ့ေနေလသည္...။ အေၾကာအမွ်င္တို႕ကို အားပါးတရဆံ့ရင္း အတြင္းအားမ်ားကာ တဘူဘူႏွင့္ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္...။ အခုအခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုမွ် ေလလည္ျခင္းကို စိတ္မေရာက္ႏိုင္...။ ေမႏိုးလာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕သြားမွာသာစိုးရြံ႕စြာ ေၾကာက္ဒူးတုန္ေနမိေတာ့သည္။ ထူးျခားသည္က ကၽြန္ေတာ္ဒီကုတင္ေပၚမွာ အိပ္ေနသည္ကို ေမသိဟန္မတူ...။ အိပ္ရာေပၚမွ ထထိုင္ျပီး ဆံပင္စည္းကာ ေရခ်ဳိးခန္းထဲသို႕ထြက္သြားရန္ျပန္ေလသည္...။ ခက္တာက ေမသြားရာေနာက္သို႕ ကၽြန္ေတာ္တရြတ္တိုက္ ပါသြားျခင္းပင္...။ ေၾသာ္... ခုနက ထမရတာ ေမက အိပ္ရာေပၚအိပ္ေနလို႕ကိုး...။ ဟင္... ဒါဆို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမက ျမင္ႏိုင္ျခင္းရွိဟန္မတူ....။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ကဘာလဲ...။ သရဲလား...။ ဟာ.. ကၽြန္ေတာ္ဘယ္တုန္းက ေသသြားတာလဲ...။ `အေမေရ... သားကိုကယ္ပါဦး...` ဟုသာ ေအာ္ဟစ္ျပီး ငိုေနမိေတာ့သည္...။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လည္း ျငိမ္ျငိမ္မေနရ...။ ေမသြားရာ အခန္းအႏွံ႕ ဒီလိုပဲ လိုက္ပါေနေတာ့သည္...။ ေမေနာက္ဆံုးသြားသည့္ ေနရာကိုျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မ်က္လံုးျပဴသြားသည္...။ ေရခ်ဳိးခန္းႏွင့္အိမ္သာ...။ ေမႏွင့္ဆန္႕က်င္ဘက္ လွည့္ေျပးဖို႕ ၾကိဳးစားသည္..။ မရ...။ ေမသြားရာေနာက္သာ အလိုလိုပါသြားေတာ့သည္...။ ေမကေတာ့ ေရခ်ဳိးခန္းတံခါးပိတ္ကာ တစ္ခုျပီးတစ္ခု ခၽြတ္ခ်ေနေတာ့သည္..။ `ေဟ့.. ေဟ့.. မလုပ္နဲ႕ေလ..။ ငါရွိတယ္ဟ...။ ေမေရ... ငါနင့္ေဘးမွာဟ...` ကၽြန္ေတာ္ေအာ္ေနေပမယ့္ ေမကေတာ့ၾကားဟန္မတူ...။ ျပီးေတာ့ ဘိုထိုင္ေပၚထိုင္ခ်လိုက္ရင္း..... `ဗရြတ္... ရြတ္ရြတ္..` ဟု အသံေတြျမည္ေအာင္ အေလးစြန္႕ေနေလေတာ့သည္...။ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းကို ျပန္ျပန္ထုမိရင္း စိတ္ဆင္းရဲေနမိသည္...။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္စားထားသလဲမသိ...။ နံလိုက္တာ...။ ျပီးေတာ့ ေရကို ဇိမ္ေျပနေျပခ်ဳိးေနသည္ကိုလည္း နေဘးမွ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေစာင့္ေနရသည္...။ ဒီအခ်ိန္မွာ စိတ္ညစ္တာကလႊဲလွ်င္ ဘာကိုမွမသိေတာ့....။ ေမေရခ်ဳိးျပီးသြားမွ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ခ်မ္းသာမိေတာ့သည္...။ ျပီးေတာ့ အလွျပင္သည္...။ အစြမ္းကုန္ ျခယ္သသည္...။ အလွဆံုး ၀တ္စံုေလးကို ၀တ္ဆင္သည္...။ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တိတ္တခိုး ျမတ္ႏိုးေနရသည့္ ခ်စ္စရာအလြန္ေကာင္းေသာ ေမ ျဖစ္သြားျပန္သည္....။ အားလံုးျပင္ဆင္ျပီးေတာ့ ေမအျပင္ထြက္ဖို႕ အိမ္ေရွ႕တံခါးကို ဖြင့္လိုက္သည္...။ စူးကနဲ ၀င္လာသည့္ ေနေရာင္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးကို မွိတ္လိုက္မိသည္...။ ရုတ္တရက္ တစံုတခုေသာ ယႏၱရားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမြ႕ကာ ေခၚေဆာင္သြားသလိုခံစားလိုက္ရသည္...။ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္အားလန္႕အားျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ရင္း လိုက္ပါသြားေတာ့သည္....။
`အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး`
အစြမ္းကုန္ ေအာ္ဟစ္မိျပီး ကၽြန္ေတာ္လန္႕ႏိုးလာသည္။ ေဘးနားမွာ စိုးရိမ္တၾကီး ၀ိုင္းေစာင့္ေနၾကေသာ မိသားစု၀င္ေတြ...။ ျပီးေတာ့ ေဆးရံုမ်က္ႏွာက်က္ျဖဴျဖဴ...။ ဘယ္ေရာ၊ ညာေရာ ခ်ိတ္ထားရသည့္ ပုလင္းၾကီး...။ ေခါင္းတစ္ခုလံုး ေပါင္တျခမ္းလံုး စည္းထားရသည့္ ပတ္တီးမ်ား...။ ေၾသာ္.. မေန႕ညက အလုပ္အျပီး ကားေမာင္းကာ အိမ္အျပန္ သစ္လံုးကားႏွင့္ ၀င္တိုက္မိတာပဲ....။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သတိလစ္ကာ ၀ိညဥ္အျဖစ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္စြဲလမ္းရာ ေမ့ဆီကို ေရာက္သြားခဲ့တာပဲ...။ ျပန္လည္ရရွိလာသည့္ အသိတရားၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ျငိမ္သက္စြာ ေတြးေနမိသည္....။ ဒီအခ်ိန္မွာသာ ကၽြန္ေတာ္တကယ္ေသခဲ့မယ္ဆိုရင္ လားရာဟာ ေမ့ကိုစြဲလမ္းေနသည့္ တေစၦသာျဖစ္သည္။ ေမ သိပ္လွပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားထဲမွာ စြဲလန္းခ်စ္ခင္လြန္းရေသာ တစ္ဦးတည္းေသာ ခ်စ္သူလည္းျဖစ္သည္...။ ျပီးေတာ့ ေမ ဟာ အလြန္သန္႕ရွင္းသည္...။ မနက္အိပ္ရာထ၊ ညအိပ္ရာ၀င္ခါနီးအထိ သြားကိုအျမဲတိုက္တတ္ျပီး ထမင္းစားျပီးတိုင္းလည္း ခံတြင္းသန္႕ေဆးငံုေလ့ရွိသည္..။ ဒီေလာက္ သန္႕ရွင္းသည့္ ေမ့ပါးစပ္ထဲက အိပ္လိုက္သည့္ တခဏအတြင္းမွာပဲ အပုပ္နံ႕ေတြ လႈိင္လိႈင္ထြက္လာသည္...။
ေမေလလည္လုိက္တိုင္းလည္း ကိုယ္ခႏၶာအတြင္းမွ အပုပ္အအီေတြ ထြက္လာသည္။ ဒါဆို ဒီလွပလြန္းတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ သေဘာတရားဟာ ဘာလဲ....။ လူေတြဟာ အပုပ္ေကာင္ကို သရုပ္ေဆာင္ေနတာပါလို႕ ဘယ္သူေတြ ဘယ္စာမွာေရးေရး.. ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ အေတာ္မ်ားမ်ားက ဂရုမျပဳခဲ့မိပါ...။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာအေၾကာင္းလည္း ကၽြန္ေတာ္အသိဆံုးပင္...။ လူတိုင္းလူတိုင္းမွာေကာ....။ သတၱ၀ါေတြထဲမွာ အသိဥာဏ္အျမင့္ဆံုးေသာ လူသားဘ၀ကို ကၽြန္ေတာ္အခုရရွိပိုင္ဆိုင္ေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ေမြ႕ေနသည္က တိရစာၦန္ႏွင့္မျခား စားျခင္း၊ အိပ္ျခင္း၊ တဏွာရာဂမက္ေမာျခင္း စသည့္ အရာမ်ားကိုသာ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနမိသည္။ လူဆိုသည့္ သတၱ၀ါေတြသာ ျပဳက်င့္ႏိုင္ေသာ အရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့သည္။ လူ႕ဘ၀ရဲ႕ တန္ဖိုးကို ေမ့ေနခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္လက္ထပ္ခဲ့သည္...။ မိန္းမပ်ဳိတစ္ေယာက္ရဲ႕ အရာအားလံုးကို သိျမင္ခြင့္ရခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ သူမကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ တာ၀န္ရွိသည္...။ ေမနဲ႕ အတူတူ သာယာခ်မ္းေျမ႕တဲ့ ဘ၀ကိုတည္ေထာင္ဖို႕သာမက၊ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အခ်ိန္ေတြကို ဘယ္လိုမ်ဳိးေသာအရာေတြမွာ အက်ဳိးရွိရွိအသံုးခ်မလဲဆိုတာကို အစီအစဥ္ေတြ ေရးဆြဲေနမိေတာ့သည္။
ခင္မင္ေလးစားလ်က္
**Nay Wathan**
`ကလင္..ကလင္..ကလင္...` ဆူညံလြန္းလွသည့္ ႏႈိးစက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လန္႕ႏိုးလာသည္...။ နံေဘးမွ ေမလည္း လူးလြံ႕လာကာ ႏႈိးစက္ကို လွမ္းပိတ္လိုက္ျပီး အေၾကာဆံ့ေနေလသည္...။ အေၾကာအမွ်င္တို႕ကို အားပါးတရဆံ့ရင္း အတြင္းအားမ်ားကာ တဘူဘူႏွင့္ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္...။ အခုအခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုမွ် ေလလည္ျခင္းကို စိတ္မေရာက္ႏိုင္...။ ေမႏိုးလာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕သြားမွာသာစိုးရြံ႕စြာ ေၾကာက္ဒူးတုန္ေနမိေတာ့သည္။ ထူးျခားသည္က ကၽြန္ေတာ္ဒီကုတင္ေပၚမွာ အိပ္ေနသည္ကို ေမသိဟန္မတူ...။ အိပ္ရာေပၚမွ ထထိုင္ျပီး ဆံပင္စည္းကာ ေရခ်ဳိးခန္းထဲသို႕ထြက္သြားရန္ျပန္ေလသည္...။ ခက္တာက ေမသြားရာေနာက္သို႕ ကၽြန္ေတာ္တရြတ္တိုက္ ပါသြားျခင္းပင္...။ ေၾသာ္... ခုနက ထမရတာ ေမက အိပ္ရာေပၚအိပ္ေနလို႕ကိုး...။ ဟင္... ဒါဆို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမက ျမင္ႏိုင္ျခင္းရွိဟန္မတူ....။ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ကဘာလဲ...။ သရဲလား...။ ဟာ.. ကၽြန္ေတာ္ဘယ္တုန္းက ေသသြားတာလဲ...။ `အေမေရ... သားကိုကယ္ပါဦး...` ဟုသာ ေအာ္ဟစ္ျပီး ငိုေနမိေတာ့သည္...။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္လည္း ျငိမ္ျငိမ္မေနရ...။ ေမသြားရာ အခန္းအႏွံ႕ ဒီလိုပဲ လိုက္ပါေနေတာ့သည္...။ ေမေနာက္ဆံုးသြားသည့္ ေနရာကိုျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မ်က္လံုးျပဴသြားသည္...။ ေရခ်ဳိးခန္းႏွင့္အိမ္သာ...။ ေမႏွင့္ဆန္႕က်င္ဘက္ လွည့္ေျပးဖို႕ ၾကိဳးစားသည္..။ မရ...။ ေမသြားရာေနာက္သာ အလိုလိုပါသြားေတာ့သည္...။ ေမကေတာ့ ေရခ်ဳိးခန္းတံခါးပိတ္ကာ တစ္ခုျပီးတစ္ခု ခၽြတ္ခ်ေနေတာ့သည္..။ `ေဟ့.. ေဟ့.. မလုပ္နဲ႕ေလ..။ ငါရွိတယ္ဟ...။ ေမေရ... ငါနင့္ေဘးမွာဟ...` ကၽြန္ေတာ္ေအာ္ေနေပမယ့္ ေမကေတာ့ၾကားဟန္မတူ...။ ျပီးေတာ့ ဘိုထိုင္ေပၚထိုင္ခ်လိုက္ရင္း..... `ဗရြတ္... ရြတ္ရြတ္..` ဟု အသံေတြျမည္ေအာင္ အေလးစြန္႕ေနေလေတာ့သည္...။ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းကို ျပန္ျပန္ထုမိရင္း စိတ္ဆင္းရဲေနမိသည္...။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္စားထားသလဲမသိ...။ နံလိုက္တာ...။ ျပီးေတာ့ ေရကို ဇိမ္ေျပနေျပခ်ဳိးေနသည္ကိုလည္း နေဘးမွ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေစာင့္ေနရသည္...။ ဒီအခ်ိန္မွာ စိတ္ညစ္တာကလႊဲလွ်င္ ဘာကိုမွမသိေတာ့....။ ေမေရခ်ဳိးျပီးသြားမွ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ခ်မ္းသာမိေတာ့သည္...။ ျပီးေတာ့ အလွျပင္သည္...။ အစြမ္းကုန္ ျခယ္သသည္...။ အလွဆံုး ၀တ္စံုေလးကို ၀တ္ဆင္သည္...။ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တိတ္တခိုး ျမတ္ႏိုးေနရသည့္ ခ်စ္စရာအလြန္ေကာင္းေသာ ေမ ျဖစ္သြားျပန္သည္....။ အားလံုးျပင္ဆင္ျပီးေတာ့ ေမအျပင္ထြက္ဖို႕ အိမ္ေရွ႕တံခါးကို ဖြင့္လိုက္သည္...။ စူးကနဲ ၀င္လာသည့္ ေနေရာင္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးကို မွိတ္လိုက္မိသည္...။ ရုတ္တရက္ တစံုတခုေသာ ယႏၱရားက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမြ႕ကာ ေခၚေဆာင္သြားသလိုခံစားလိုက္ရသည္...။ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္အားလန္႕အားျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ရင္း လိုက္ပါသြားေတာ့သည္....။
`အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး`
အစြမ္းကုန္ ေအာ္ဟစ္မိျပီး ကၽြန္ေတာ္လန္႕ႏိုးလာသည္။ ေဘးနားမွာ စိုးရိမ္တၾကီး ၀ိုင္းေစာင့္ေနၾကေသာ မိသားစု၀င္ေတြ...။ ျပီးေတာ့ ေဆးရံုမ်က္ႏွာက်က္ျဖဴျဖဴ...။ ဘယ္ေရာ၊ ညာေရာ ခ်ိတ္ထားရသည့္ ပုလင္းၾကီး...။ ေခါင္းတစ္ခုလံုး ေပါင္တျခမ္းလံုး စည္းထားရသည့္ ပတ္တီးမ်ား...။ ေၾသာ္.. မေန႕ညက အလုပ္အျပီး ကားေမာင္းကာ အိမ္အျပန္ သစ္လံုးကားႏွင့္ ၀င္တိုက္မိတာပဲ....။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သတိလစ္ကာ ၀ိညဥ္အျဖစ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္စြဲလမ္းရာ ေမ့ဆီကို ေရာက္သြားခဲ့တာပဲ...။ ျပန္လည္ရရွိလာသည့္ အသိတရားၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ျငိမ္သက္စြာ ေတြးေနမိသည္....။ ဒီအခ်ိန္မွာသာ ကၽြန္ေတာ္တကယ္ေသခဲ့မယ္ဆိုရင္ လားရာဟာ ေမ့ကိုစြဲလမ္းေနသည့္ တေစၦသာျဖစ္သည္။ ေမ သိပ္လွပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားထဲမွာ စြဲလန္းခ်စ္ခင္လြန္းရေသာ တစ္ဦးတည္းေသာ ခ်စ္သူလည္းျဖစ္သည္...။ ျပီးေတာ့ ေမ ဟာ အလြန္သန္႕ရွင္းသည္...။ မနက္အိပ္ရာထ၊ ညအိပ္ရာ၀င္ခါနီးအထိ သြားကိုအျမဲတိုက္တတ္ျပီး ထမင္းစားျပီးတိုင္းလည္း ခံတြင္းသန္႕ေဆးငံုေလ့ရွိသည္..။ ဒီေလာက္ သန္႕ရွင္းသည့္ ေမ့ပါးစပ္ထဲက အိပ္လိုက္သည့္ တခဏအတြင္းမွာပဲ အပုပ္နံ႕ေတြ လႈိင္လိႈင္ထြက္လာသည္...။
ေမေလလည္လုိက္တိုင္းလည္း ကိုယ္ခႏၶာအတြင္းမွ အပုပ္အအီေတြ ထြက္လာသည္။ ဒါဆို ဒီလွပလြန္းတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ သေဘာတရားဟာ ဘာလဲ....။ လူေတြဟာ အပုပ္ေကာင္ကို သရုပ္ေဆာင္ေနတာပါလို႕ ဘယ္သူေတြ ဘယ္စာမွာေရးေရး.. ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ အေတာ္မ်ားမ်ားက ဂရုမျပဳခဲ့မိပါ...။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာအေၾကာင္းလည္း ကၽြန္ေတာ္အသိဆံုးပင္...။ လူတိုင္းလူတိုင္းမွာေကာ....။ သတၱ၀ါေတြထဲမွာ အသိဥာဏ္အျမင့္ဆံုးေသာ လူသားဘ၀ကို ကၽြန္ေတာ္အခုရရွိပိုင္ဆိုင္ေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ေမြ႕ေနသည္က တိရစာၦန္ႏွင့္မျခား စားျခင္း၊ အိပ္ျခင္း၊ တဏွာရာဂမက္ေမာျခင္း စသည့္ အရာမ်ားကိုသာ ေမြ႕ေလ်ာ္ေနမိသည္။ လူဆိုသည့္ သတၱ၀ါေတြသာ ျပဳက်င့္ႏိုင္ေသာ အရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့သည္။ လူ႕ဘ၀ရဲ႕ တန္ဖိုးကို ေမ့ေနခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္လက္ထပ္ခဲ့သည္...။ မိန္းမပ်ဳိတစ္ေယာက္ရဲ႕ အရာအားလံုးကို သိျမင္ခြင့္ရခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ သူမကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ တာ၀န္ရွိသည္...။ ေမနဲ႕ အတူတူ သာယာခ်မ္းေျမ႕တဲ့ ဘ၀ကိုတည္ေထာင္ဖို႕သာမက၊ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အခ်ိန္ေတြကို ဘယ္လိုမ်ဳိးေသာအရာေတြမွာ အက်ဳိးရွိရွိအသံုးခ်မလဲဆိုတာကို အစီအစဥ္ေတြ ေရးဆြဲေနမိေတာ့သည္။
ခင္မင္ေလးစားလ်က္
**Nay Wathan**
No comments:
Post a Comment