ဒါနဲ႔ ကိုေပသီး ဘာအေၾကာင္းေတြမ်ား အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ေျပာေနပါလိမ့္လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ ကိုေပသီးလဲ သူ႔ဘိုေကအလယ္ခြဲ ကိုအသာသပ္ျပီးေတာ့မွ ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ေျပာျပရွာပါတယ္၊ မေန႔က ကိုေပသီး ျပန္ေတာ့ ေညာင္ပင္ၾကီးေရာက္ခ်ိန္မွာ ၅နာရီခြဲေလာက္ေတာ့ ရွိပါျပီတဲ့၊ ဒါေပမဲ့ ေဆာင္းေနဆိုေတာ့ ေနဝင္ေစာတာမို႔ ေနဝင္ျဖိဳးျဖ ျဖစ္ေနျပီ၊ ထန္းေတာကို သြားတဲ့လမ္းက ေညာင္ပင္ၾကီးရြာ သခ်ၤ ိဳင္းနံေဘးက ျဖတ္သြားရတယ္၊ ရြာျပန္ေနၾကလမ္းဆိုေတာ့လဲ သခ်ၤ ိဳင္းကိုသတိေတာင္မရေတာ့ဘူး၊ အျမဲသြားေနၾကဆိုေတာ့ ဖာသိဖာသာပါပဲ၊ မေန႔ကေတာ့ စက္ဘီးေလးစီးရင္း ကိုယ့္အေတြးေလးနဲ႔ကိုယ္နင္းလာလိုက္တာ ေညာင္ပင္ၾကီး သခ်ၤ ိဳင္းအလြန္ေလာက္မွာ ေနာက္က တဝုန္းဝုန္း အသံၾကားလို႔ လွည့္လဲ ၾကည့္လိုက္ေရာ..... ရိွသမွ်ဆံပင္ေတြေတာင္ ေထာင္သြားသလားေအာက္ေမ့ရတယ္ ဘာကိုေတြ႔လိုက္ရသလဲဆိုေတာ့ ...ဗမာရြာေတြမွာက နာေရးကိစၥဆိုရင္ ျပႆဒ္စင္ကေလးနဲ႔ လူေတြကထမ္းျပီးသခ်ၤ ိဳင္းကို ထမ္းပို႔ရတာကိုး၊ ျပီးရင္ အဲဒီျပႆဒ္ေလးကို သုႆန္ဇရပ္မွာပဲ ထားခဲ့ျပီး ေနာက္ကိစၥေပၚမွ ယူသုံးၾကတာေလ၊ အဲဒီအေလာင္းတင္ျပႆဒ္က ထမ္းသူမပါပဲ ကိုေပသီးေနာက္ ဝါးတရိုက္ေလာက္အကြာကေန တဝုန္းဝုန္းနဲ႔ လိုက္လာတာကိုး၊ အို...ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ကိုေပသီး လဲ speed ကို၂ဆ၊၃ဆ တိုးျပီးနင္းေတာ့တာပဲ၊ ေမာလြန္းမက ေမာလို႔ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ ျပန္ေတာ့လဲ ဒီျပႆဒ္က ဝါးတရုိက္ေလာက္က ခုန္ဆြခုန္ဆြပါလာတုန္း၊ ဟယ္..မေလွ်ာ့ေလနဲ႔ ဆက္နင္းဆက္နင္းဆိုျပီး နင္းလိုက္တာ ေဆာင္းတြင္းမွာ ေခြ်းျပိဳက္ျပိဳက္ကိုက်လိုက္ပုံမ်ား ေရခ်ိဳးထားသလိုပါပဲတဲ့၊ လမ္းကလဲ လူသြားလူလာျပတ္လိုက္ပုံမ်ားက ထန္းေတာရြာသာျမင္ရေရာ လမ္းမွာဘယ္သူမွမရွိတဲ့၊ ရြာနားေရာက္လို႔ အားရွိလာလို႔ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့လဲ ေမာင္မင္းၾကီးသားက တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ေနာက္ကပါလာတုန္းတဲ့၊ ရြာထိပ္ေရာက္လို႔ ဘယ္သူေရ၊ဘယ္ဝါေရနဲ႔ ေအာ္ေခၚျပီး ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့၊ ရြာထိပ္က အိမ္တအိမ္မွာ ေတာ္ေတာ္အေမာေျပေအာင္နားျပီးမွ အိမ္ကိုျပန္နိုင္သတဲ့၊ အခုမနက္ အလုပ္လာေတာ့ ေပါင္ေတြ ေျခသလုံးေတြတင္းေတာင့္ေနတာပဲတဲ့ ၊
မနက္က အလာမွာ ေညာင္ပင္ၾကီးသုႆန္ဇရပ္မွာ ျပႆဒ္ကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့..အမယ္ .သူမဟုတ္သလိုပဲတဲ့ ဇရပ္ေပၚမွာ အိေျႏၵရလို႔တဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ကိုေပသီးကို ေညာင္ပင္ၾကီးသုႆန္က သရဲသူငယ္ခ်င္းေတြ ခင္ဗ်ားကို ေနာက္ခ်င္ေျပာင္လို႔ လိုက္လာတာေနမွာေပါ့လို႔ေျပာေတာ့ ေန႔တိုင္းသာဒီလိုနင္းရရင္ လူလဲေျခသလုံးပဲက်န္ေတာ့မယ္ဆရာေရ့လို႔ေျပာပါတယ္၊ ဝတဲ့သူေတြ ဒီလိုစက္ဘီးသာစီးရရင္ ခ်က္ခ်င္းပိန္ေစရမယ္ဆရာေရတဲ့...၊ ပိန္ခ်င္လို႔ fitness center သြားၾကတဲ့ blogger မမမ်ား၊ ဝက္မေလးအေခၚခံရသူမ်ား ကိုၾကီးေက်ာက္နဲ႔ ေညာင္ပင္ၾကီးလိုက္ခဲ႔ျပီး တလေလာက္စက္ဘီးစီးေလ့က်င့္ရရင္ျဖင့္ မေသြမုခ်ပိန္မွာဧကန္ပါပဲခင္ဗ်ာ၊
Posted by ေရႊရတုမွတ္တမ္း
ဒါနဲ႔ ကိုေပသီး ဘာအေၾကာင္းေတြမ်ား အာေပါင္အာရင္းသန္သန္နဲ႔ ေျပာေနပါလိမ့္လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ ကိုေပသီးလဲ သူ႔ဘိုေကအလယ္ခြဲ ကိုအသာသပ္ျပီးေတာ့မွ ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ေျပာျပရွာပါတယ္၊ မေန႔က ကိုေပသီး ျပန္ေတာ့ ေညာင္ပင္ၾကီးေရာက္ခ်ိန္မွာ ၅နာရီခြဲေလာက္ေတာ့ ရွိပါျပီတဲ့၊ ဒါေပမဲ့ ေဆာင္းေနဆိုေတာ့ ေနဝင္ေစာတာမို႔ ေနဝင္ျဖိဳးျဖ ျဖစ္ေနျပီ၊ ထန္းေတာကို သြားတဲ့လမ္းက ေညာင္ပင္ၾကီးရြာ သခ်ၤ ိဳင္းနံေဘးက ျဖတ္သြားရတယ္၊ ရြာျပန္ေနၾကလမ္းဆိုေတာ့လဲ သခ်ၤ ိဳင္းကိုသတိေတာင္မရေတာ့ဘူး၊ အျမဲသြားေနၾကဆိုေတာ့ ဖာသိဖာသာပါပဲ၊ မေန႔ကေတာ့ စက္ဘီးေလးစီးရင္း ကိုယ့္အေတြးေလးနဲ႔ကိုယ္နင္းလာလိုက္တာ ေညာင္ပင္ၾကီး သခ်ၤ ိဳင္းအလြန္ေလာက္မွာ ေနာက္က တဝုန္းဝုန္း အသံၾကားလို႔ လွည့္လဲ ၾကည့္လိုက္ေရာ..... ရိွသမွ်ဆံပင္ေတြေတာင္ ေထာင္သြားသလားေအာက္ေမ့ရတယ္ ဘာကိုေတြ႔လိုက္ရသလဲဆိုေတာ့ ...ဗမာရြာေတြမွာက နာေရးကိစၥဆိုရင္ ျပႆဒ္စင္ကေလးနဲ႔ လူေတြကထမ္းျပီးသခ်ၤ ိဳင္းကို ထမ္းပို႔ရတာကိုး၊ ျပီးရင္ အဲဒီျပႆဒ္ေလးကို သုႆန္ဇရပ္မွာပဲ ထားခဲ့ျပီး ေနာက္ကိစၥေပၚမွ ယူသုံးၾကတာေလ၊ အဲဒီအေလာင္းတင္ျပႆဒ္က ထမ္းသူမပါပဲ ကိုေပသီးေနာက္ ဝါးတရိုက္ေလာက္အကြာကေန တဝုန္းဝုန္းနဲ႔ လိုက္လာတာကိုး၊ အို...ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ကိုေပသီး လဲ speed ကို၂ဆ၊၃ဆ တိုးျပီးနင္းေတာ့တာပဲ၊ ေမာလြန္းမက ေမာလို႔ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ ျပန္ေတာ့လဲ ဒီျပႆဒ္က ဝါးတရုိက္ေလာက္က ခုန္ဆြခုန္ဆြပါလာတုန္း၊ ဟယ္..မေလွ်ာ့ေလနဲ႔ ဆက္နင္းဆက္နင္းဆိုျပီး နင္းလိုက္တာ ေဆာင္းတြင္းမွာ ေခြ်းျပိဳက္ျပိဳက္ကိုက်လိုက္ပုံမ်ား ေရခ်ိဳးထားသလိုပါပဲတဲ့၊ လမ္းကလဲ လူသြားလူလာျပတ္လိုက္ပုံမ်ားက ထန္းေတာရြာသာျမင္ရေရာ လမ္းမွာဘယ္သူမွမရွိတဲ့၊ ရြာနားေရာက္လို႔ အားရွိလာလို႔ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့လဲ ေမာင္မင္းၾကီးသားက တလႈပ္လႈပ္နဲ႔ေနာက္ကပါလာတုန္းတဲ့၊ ရြာထိပ္ေရာက္လို႔ ဘယ္သူေရ၊ဘယ္ဝါေရနဲ႔ ေအာ္ေခၚျပီး ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့၊ ရြာထိပ္က အိမ္တအိမ္မွာ ေတာ္ေတာ္အေမာေျပေအာင္နားျပီးမွ အိမ္ကိုျပန္နိုင္သတဲ့၊ အခုမနက္ အလုပ္လာေတာ့ ေပါင္ေတြ ေျခသလုံးေတြတင္းေတာင့္ေနတာပဲတဲ့ ၊
မနက္က အလာမွာ ေညာင္ပင္ၾကီးသုႆန္ဇရပ္မွာ ျပႆဒ္ကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့..အမယ္ .သူမဟုတ္သလိုပဲတဲ့ ဇရပ္ေပၚမွာ အိေျႏၵရလို႔တဲ့၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔က ကိုေပသီးကို ေညာင္ပင္ၾကီးသုႆန္က သရဲသူငယ္ခ်င္းေတြ ခင္ဗ်ားကို ေနာက္ခ်င္ေျပာင္လို႔ လိုက္လာတာေနမွာေပါ့လို႔ေျပာေတာ့ ေန႔တိုင္းသာဒီလိုနင္းရရင္ လူလဲေျခသလုံးပဲက်န္ေတာ့မယ္ဆရာေရ့လို႔ေျပာပါတယ္၊ ဝတဲ့သူေတြ ဒီလိုစက္ဘီးသာစီးရရင္ ခ်က္ခ်င္းပိန္ေစရမယ္ဆရာေရတဲ့...၊ ပိန္ခ်င္လို႔ fitness center သြားၾကတဲ့ blogger မမမ်ား၊ ဝက္မေလးအေခၚခံရသူမ်ား ကိုၾကီးေက်ာက္နဲ႔ ေညာင္ပင္ၾကီးလိုက္ခဲ႔ျပီး တလေလာက္စက္ဘီးစီးေလ့က်င့္ရရင္ျဖင့္ မေသြမုခ်ပိန္မွာဧကန္ပါပဲခင္ဗ်ာ၊
Posted by ေရႊရတုမွတ္တမ္း
No comments:
Post a Comment