စာခ်စ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားစြာျဖင့္
+မိုးညခ်မ္း+
စာခ်စ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားစြာျဖင့္
+မိုးညခ်မ္း+
Tuesday, January 6, 2015
==ပ်ံပါေလေတာ့==
>
ကၽြန္မ မိုးေရထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ရပ္ေနမိမွန္းမသိ..။ ကိုယ္ကိုတိုင္လည္း ဘာေတြလုပ္ေနမိမွန္းမသိ…။ ကၽြန္မ မိုးစက္ေတြကိုခ်စ္သည္။ မိုးရြာေနတဲ့အခ်ိန္ မိုးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္ေနရျခင္း၊ မိုးေရထဲမွာ ရပ္ေနရျခင္းကို ႀကိဳက္သည္။ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔သိခ်င္ၾကမေပါ့။ မိုးစက္ေလးေတြက ကၽြန္မရဲ႕မ်က္ရည္ေတြကို ကာကြယ္ေပးသည္။ ကၽြန္မရဲ႕အထီးက်န္ျခင္းကို အေဖာ္ျပဳေပးသည္။
ကၽြန္မဟာ ဟန္ေဆာင္တတ္ခဲ့သူလား? ကၽြန္မကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဟန္မေဆာင္တတ္သူအျဖစ္ သိထားသူပါ။ ငိုခ်င္ရင္ မ်က္ရည္ေတာင္ မထိန္းႏိုင္ဘဲ ငိုတတ္သည့္မိန္းကေလးမ်ိဳးပါ။ သို႔ေပမယ့္ အခု သူထြက္သြားေတာ့မွာကို ဘာ့ေၾကာင့္ ကၽြန္မ မတားဘဲ ထြက္ခြာခြင့္ျပဳခဲ့ပါလိမ့္။ သူထြက္သြားမွာကို အရူးတစ္ပိုင္းလို ကၽြန္မ ေအာ္ဟစ္မငိုေၾကြးမိခဲ့ပါလိမ့္?
“အင္း … ဟုတ္ၿပီေလ … ထြက္သြားမွာမဟုတ္လား … ျပင္ဆင္စရာရွိတာေတြျပင္တာေပါ့ … ေမ့က်န္တာ ဘာညာလည္း မျဖစ္ေစနဲ႔”
“ဟာ … ဒီအတုိင္း ထြက္သြားခြင့္ေပးတယ္ေပါ့ … ခုလိုထြက္သြားမယ္ေျပာတာ ဘယ္လိုမွမခံစားရဘူးလား”
ဟုတ္ပါသည္။ ကၽြန္မ မ်က္ရည္တစ္စက္ေတာင္ မထြက္ဘဲ အားတင္းရင္းေျပာလိုက္မိသည့္ စကားမ်ားအတြက္ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ အံ့ၾသမိသည္။ တစ္ကယ္ဆို ကၽြန္မငိုေၾကြးရမွာ…။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ကိုယ္ေန႔တုိင္းျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့သူတစ္ေယာက္ ကိုယ့္အနားကေန ထြက္ခြာသြားမယ့္အခ်ိန္အတြက္ ကၽြန္မ လက္မိႈင္က်ငိုေၾကြးရမွာ…။
သူ ကၽြန္မကို မုန္းသြားပါလိမ့္မည္။ စိတ္နာသြားပါလိမ့္မည္။ “ကၽြန္မ ဘာ့ေၾကာင့္ မတားခဲ့သလဲ”ဆုိသည့္ အေမးအတြက္ ကၽြန္မမွာ တိုးတိတ္စြာအေျဖရွိသည္။ သူ ကၽြန္မအနားမွာသာ အၿမဲေနလွ်င္ အခ်ိန္တုိင္းေနလွ်င္ ပင္ပန္းဆင္းရဲရသည္။ ေသာကဗ်ာပါဒ မ်ားရသည္။ စိတ္ပင္ပန္းရသည္။ ကၽြန္မအနားကထြက္ခြာသြားၿပီး သူ႔လမ္း သူေဖာက္ႏိုင္မွ သူ႔ဘ၀သာယာ လွပေပလိမ့္မည္။ သူ႔ဘ၀ေလး ေအးခ်မ္းလိမ့္မည္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲရဲ႕စိတ္ဆႏၵ သာယာခ်မ္းေျမ႕မႈတစ္ခုေၾကာင့္ သူ႔ဘ၀ေလးကို မဖ်က္ဆီးရက္ပါ။
ကၽြန္မဟာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဘာကိုမွ မေတာင္းဆိုတတ္တဲ့ … ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ရင္ေတာင္ အဆင္ေျပပါ့မလားဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာရသူတစ္ေယာက္ေပါ့။ လူဆုိတာ “ပုိင္ဆိုင္ခြင့္ … ေတာင္းဆုိခြင့္”ရွိတယ္တဲ့။ ငယ္ငယ္ေလးတုန္းက ဘယ္ဆီကမွန္းမသိဘဲ ၾကားမိတဲ့စကားအတုိင္းဆို သူ႔ကို ကၽြန္မအနားမွာ အခ်ိန္ျပည့္ထားခ်င္သည္။ အခ်ိန္တုိင္း ေန႔ရက္တုိင္း သူ႔မ်က္ႏွာျမင္ေနရရင္ … သူနဲ႔အတူတူရွိေနခြင့္ရရင္ ကၽြန္မအတြက္ ဘယ္အရာမွ မက္ေမာစရာမလိုေအာင္ ျပည့္စံုလြန္းလွသည္။ အခက္အခဲ အႏၲရာယ္ေျမာက္မ်ားစြာကို ရင္ဆုိင္တိုက္ခိုက္ရဲသည္။ အခက္အခဲမ်ားေၾကာင့္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီး လဲက်သြားခဲ့ေတာင္ ျပန္လည္ႏိုးထႏုိင္တဲ့ အင္အားေတြရွိလာသည္။
သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္မဟာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကိုယ့္ေၾကာင့္ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ဒုကၡမေရာက္ေစလိုတဲ့ စိတ္ဆင္းရဲ ပင္ပန္းျခင္းေတြ မရွိေစလိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ပဲ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရသည္။ ကၽြန္မခင္မင္ရင္းႏွီးရတဲ့မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြေတာင္ သူတို႔ကိုယ္တုိင္ဖြင့္ဟမေျပာေပမယ့္ “ကၽြန္မေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္နဲ႔ပင္ပန္းရတယ္”လို႔ ခံစားလာရရင္ ျမင္လာရရင္ စားမ၀င္၊ အိပ္မေပ်ာ္ေအာင္အထိ ကၽြန္မ အားနာစိတ္ေသာကေရာက္ရသည္။
အခုေတာ့ သူဟာ ကၽြန္မခ်စ္ရသူ … ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ေပါက္ကြဲထြက္မတတ္ခ်စ္ရသူ … အရာအားလံုးနဲ႔လဲယူၿပီး ခ်စ္ရသူ …။ ကၽြန္မ သူ႔ကို ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးႏွင့္ “ထြက္မသြားပါနဲ႔”လို႔ တားျမစ္ပိတ္ပင္ရမည္နည္း။ မ်က္ႏွာကေတာ့ ဟန္မပ်က္ေအာင္ ထိန္းထားရေပမယ့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ ပူေလာင္ေနၿပီဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာ သိသည္။ သူထြက္ခြာသြားၿပီး သူ႔ဘ၀ေလး ျပည့္စံုသာယာမႈရွိလာမည့္ လမ္းတစ္ခုအတြက္ ကၽြန္မ မ်က္ရည္နဲ႔ တားျမစ္ျခင္းေတြက ခလုတ္ကန္သင္းမျဖစ္ေစခ်င္ပါ။
“ဟုတ္ၿပီေလ”ဆိုတဲ့ သူ႔စကားရဲ႕ေနာက္ကြယ္က နာၾကည္းမႈကို ကၽြန္မျမင္ေတြ႕လိုက္ရပါသည္။ ရွင္းမျပလိုေတာ့ပါ …။
ခ်စ္တဲ့သူကို အနားကထြက္သြားေစေအာင္ ရင္အကြဲခံဟန္ေဆာင္ရတာေလာက္ ပင္ပန္းတဲ့အရာမရွိ။ ကၽြန္မ ပင္ပန္းသည္။ တစ္ေလာကလံုးၾကားေအာင္ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးျပခ်င္သည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီေျပးၿပီး ဖြင့္ဟေျပာျပခ်င္သည္။
“ဟင့္အင္း … ငါ့စိတ္ကိုမလႊတ္လိုက္နဲ႔ … ငါ့ေၾကာင့္ ဘယ္သူမွဒုကၡမေရာက္ေစနဲ႔”ဆိုတဲ့ တိတ္တဆိတ္ငိုေၾကြးေနျခင္းရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ ကၽြန္မစိတ္ေတြ ေလႏွင္ရာဆီသို႔ ရြက္လႊင့္ရင္းျဖင့္သာ …။
စာခ်စ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားစြာျဖင့္
+မိုးညခ်မ္း+
ကၽြန္မ မိုးေရထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ရပ္ေနမိမွန္းမသိ..။ ကိုယ္ကိုတိုင္လည္း ဘာေတြလုပ္ေနမိမွန္းမသိ…။ ကၽြန္မ မိုးစက္ေတြကိုခ်စ္သည္။ မိုးရြာေနတဲ့အခ်ိန္ မိုးေရထဲ လမ္းေလွ်ာက္ေနရျခင္း၊ မိုးေရထဲမွာ ရပ္ေနရျခင္းကို ႀကိဳက္သည္။ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔သိခ်င္ၾကမေပါ့။ မိုးစက္ေလးေတြက ကၽြန္မရဲ႕မ်က္ရည္ေတြကို ကာကြယ္ေပးသည္။ ကၽြန္မရဲ႕အထီးက်န္ျခင္းကို အေဖာ္ျပဳေပးသည္။
ကၽြန္မဟာ ဟန္ေဆာင္တတ္ခဲ့သူလား? ကၽြန္မကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဟန္မေဆာင္တတ္သူအျဖစ္ သိထားသူပါ။ ငိုခ်င္ရင္ မ်က္ရည္ေတာင္ မထိန္းႏိုင္ဘဲ ငိုတတ္သည့္မိန္းကေလးမ်ိဳးပါ။ သို႔ေပမယ့္ အခု သူထြက္သြားေတာ့မွာကို ဘာ့ေၾကာင့္ ကၽြန္မ မတားဘဲ ထြက္ခြာခြင့္ျပဳခဲ့ပါလိမ့္။ သူထြက္သြားမွာကို အရူးတစ္ပိုင္းလို ကၽြန္မ ေအာ္ဟစ္မငိုေၾကြးမိခဲ့ပါလိမ့္?
“အင္း … ဟုတ္ၿပီေလ … ထြက္သြားမွာမဟုတ္လား … ျပင္ဆင္စရာရွိတာေတြျပင္တာေပါ့ … ေမ့က်န္တာ ဘာညာလည္း မျဖစ္ေစနဲ႔”
“ဟာ … ဒီအတုိင္း ထြက္သြားခြင့္ေပးတယ္ေပါ့ … ခုလိုထြက္သြားမယ္ေျပာတာ ဘယ္လိုမွမခံစားရဘူးလား”
ဟုတ္ပါသည္။ ကၽြန္မ မ်က္ရည္တစ္စက္ေတာင္ မထြက္ဘဲ အားတင္းရင္းေျပာလိုက္မိသည့္ စကားမ်ားအတြက္ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ အံ့ၾသမိသည္။ တစ္ကယ္ဆို ကၽြန္မငိုေၾကြးရမွာ…။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ကိုယ္ေန႔တုိင္းျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့သူတစ္ေယာက္ ကိုယ့္အနားကေန ထြက္ခြာသြားမယ့္အခ်ိန္အတြက္ ကၽြန္မ လက္မိႈင္က်ငိုေၾကြးရမွာ…။
သူ ကၽြန္မကို မုန္းသြားပါလိမ့္မည္။ စိတ္နာသြားပါလိမ့္မည္။ “ကၽြန္မ ဘာ့ေၾကာင့္ မတားခဲ့သလဲ”ဆုိသည့္ အေမးအတြက္ ကၽြန္မမွာ တိုးတိတ္စြာအေျဖရွိသည္။ သူ ကၽြန္မအနားမွာသာ အၿမဲေနလွ်င္ အခ်ိန္တုိင္းေနလွ်င္ ပင္ပန္းဆင္းရဲရသည္။ ေသာကဗ်ာပါဒ မ်ားရသည္။ စိတ္ပင္ပန္းရသည္။ ကၽြန္မအနားကထြက္ခြာသြားၿပီး သူ႔လမ္း သူေဖာက္ႏိုင္မွ သူ႔ဘ၀သာယာ လွပေပလိမ့္မည္။ သူ႔ဘ၀ေလး ေအးခ်မ္းလိမ့္မည္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲရဲ႕စိတ္ဆႏၵ သာယာခ်မ္းေျမ႕မႈတစ္ခုေၾကာင့္ သူ႔ဘ၀ေလးကို မဖ်က္ဆီးရက္ပါ။
ကၽြန္မဟာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဘာကိုမွ မေတာင္းဆိုတတ္တဲ့ … ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ရင္ေတာင္ အဆင္ေျပပါ့မလားဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာရသူတစ္ေယာက္ေပါ့။ လူဆုိတာ “ပုိင္ဆိုင္ခြင့္ … ေတာင္းဆုိခြင့္”ရွိတယ္တဲ့။ ငယ္ငယ္ေလးတုန္းက ဘယ္ဆီကမွန္းမသိဘဲ ၾကားမိတဲ့စကားအတုိင္းဆို သူ႔ကို ကၽြန္မအနားမွာ အခ်ိန္ျပည့္ထားခ်င္သည္။ အခ်ိန္တုိင္း ေန႔ရက္တုိင္း သူ႔မ်က္ႏွာျမင္ေနရရင္ … သူနဲ႔အတူတူရွိေနခြင့္ရရင္ ကၽြန္မအတြက္ ဘယ္အရာမွ မက္ေမာစရာမလိုေအာင္ ျပည့္စံုလြန္းလွသည္။ အခက္အခဲ အႏၲရာယ္ေျမာက္မ်ားစြာကို ရင္ဆုိင္တိုက္ခိုက္ရဲသည္။ အခက္အခဲမ်ားေၾကာင့္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီး လဲက်သြားခဲ့ေတာင္ ျပန္လည္ႏိုးထႏုိင္တဲ့ အင္အားေတြရွိလာသည္။
သို႔ေပမယ့္ ကၽြန္မဟာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကိုယ့္ေၾကာင့္ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ဒုကၡမေရာက္ေစလိုတဲ့ စိတ္ဆင္းရဲ ပင္ပန္းျခင္းေတြ မရွိေစလိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ပဲ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရသည္။ ကၽြန္မခင္မင္ရင္းႏွီးရတဲ့မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြေတာင္ သူတို႔ကိုယ္တုိင္ဖြင့္ဟမေျပာေပမယ့္ “ကၽြန္မေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္နဲ႔ပင္ပန္းရတယ္”လို႔ ခံစားလာရရင္ ျမင္လာရရင္ စားမ၀င္၊ အိပ္မေပ်ာ္ေအာင္အထိ ကၽြန္မ အားနာစိတ္ေသာကေရာက္ရသည္။
အခုေတာ့ သူဟာ ကၽြန္မခ်စ္ရသူ … ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ေပါက္ကြဲထြက္မတတ္ခ်စ္ရသူ … အရာအားလံုးနဲ႔လဲယူၿပီး ခ်စ္ရသူ …။ ကၽြန္မ သူ႔ကို ဘယ္လိုအင္အားမ်ိဳးႏွင့္ “ထြက္မသြားပါနဲ႔”လို႔ တားျမစ္ပိတ္ပင္ရမည္နည္း။ မ်က္ႏွာကေတာ့ ဟန္မပ်က္ေအာင္ ထိန္းထားရေပမယ့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ ပူေလာင္ေနၿပီဆိုတာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာ သိသည္။ သူထြက္ခြာသြားၿပီး သူ႔ဘ၀ေလး ျပည့္စံုသာယာမႈရွိလာမည့္ လမ္းတစ္ခုအတြက္ ကၽြန္မ မ်က္ရည္နဲ႔ တားျမစ္ျခင္းေတြက ခလုတ္ကန္သင္းမျဖစ္ေစခ်င္ပါ။
“ဟုတ္ၿပီေလ”ဆိုတဲ့ သူ႔စကားရဲ႕ေနာက္ကြယ္က နာၾကည္းမႈကို ကၽြန္မျမင္ေတြ႕လိုက္ရပါသည္။ ရွင္းမျပလိုေတာ့ပါ …။
ခ်စ္တဲ့သူကို အနားကထြက္သြားေစေအာင္ ရင္အကြဲခံဟန္ေဆာင္ရတာေလာက္ ပင္ပန္းတဲ့အရာမရွိ။ ကၽြန္မ ပင္ပန္းသည္။ တစ္ေလာကလံုးၾကားေအာင္ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးျပခ်င္သည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီေျပးၿပီး ဖြင့္ဟေျပာျပခ်င္သည္။
“ဟင့္အင္း … ငါ့စိတ္ကိုမလႊတ္လိုက္နဲ႔ … ငါ့ေၾကာင့္ ဘယ္သူမွဒုကၡမေရာက္ေစနဲ႔”ဆိုတဲ့ တိတ္တဆိတ္ငိုေၾကြးေနျခင္းရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ ကၽြန္မစိတ္ေတြ ေလႏွင္ရာဆီသို႔ ရြက္လႊင့္ရင္းျဖင့္သာ …။
စာခ်စ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားစြာျဖင့္
+မိုးညခ်မ္း+
စာခ်စ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားစြာျဖင့္
+မိုးညခ်မ္း+
စာခ်စ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားစြာျဖင့္
+မိုးညခ်မ္း+
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment