ရဲေခါင္ေျပာက္က်ား ေခ်ေဂြဗားရား က်ဆံုးခဲ့ရေသာ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၉ ရက္ေန႕ကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာ ၉ ရက္ေန႔မွစ၍ အဖိႏွိပ္ခံျမန္မာျပည္သားမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္လ်က္ ျမန္မာျပည္သားဘေလာ့ဂ္ကို အမွတ္တရ တင္ဆက္လိုက္ပါသည္။ ** ခြန္အားမွ်ေ၀... တို႔တေတြသည္... မလြဲမေသြ ျပည္သူေတြအတြက္... **

Wednesday, May 20, 2015

=== ဘ၀သည္ ဟာသတစ္ပုဒ္===

>
ကၽြန္မ ေသတုန္းက ျမင္တဲ့သူတစ္ေယာက္မွ အနီးအနားမွာ မရွိဘူး။ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေသသြားတယ္။ ဒါလည္း အဆင္ေျပပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လူေတြကေတာ့ အနားမွာ ကိုယ့္ကိုျမင္မယ့္သူ တစ္ေယာက္မွမရွိဘဲ တစ္ေယာက္တည္းေသရတာဟာ သိပ္ကိုေၾကကြဲစရာေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မအထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက ရည္းစားက ကၽြန္မကို လက္ထပ္ခ်င္ခဲ့တယ္၊ သူ႔အေၾကာင္းျပခ်က္က ဘ၀မွာအေရးအႀကီးဆံုးအရာက မ်က္ျမင္သက္ေသရွိဖို႔ပဲတဲ့။ အထက္တန္းေက်ာင္းက ရည္းစားကို ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး အနားမွာရွိခိုင္းဖို႔၊ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္ေနမွာပဲ။ အေရးႀကီးတဲ့အရာ မွန္သမွ်ကို မိန္းမတစ္ေယာက္က မ်က္ျမင္သက္ေသအျဖစ္ ရွိေနေတာ့မွာပဲ။ ေဘးနားမွာအျမဲတမ္း ရွိေနၿပီး သူမ်ားဘ၀တစ္ခု အထုပ္ေျပတာၾကည့္ေနဖို႔လား၊ ဒါ ဇနီးမယားတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အေၾကာင္းရင္းဆိုတဲ့ စိတ္ကူးကုိေတာ့ ကၽြန္မ မႏွစ္ၿမိဳ႕ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ သူ႔ ကၽြန္မ ပိုနားလည္ႏိုင္လာၿပီ။ ကိုယ့္ဘ၀ကို ၾကည့္ျမင္ဖို႔အတြက္၊ အဲဒီအေၾကာင္း ညတိုင္း ေဆြးေႏြးဖို႔အတြက္ ကိုယ္ခ်စ္ရသူတစ္ေယာက္ အနားမွာရွိေနတယ္ဆိုတာ ခပ္ေသးေသးကိစၥေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ကို လက္ထပ္မယ့္အစား၊ ကၽြန္မ ဘယ္သူ႔ကိုမွ လက္မထပ္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ကြဲကြာသြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္မက တစ္ေယာက္တည္းေနတယ္၊ ကေလးမရွိဘူး။ သူက အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္ၿပီး၊ ကိုယ္၀န္ရၿပီး၊ ကေလးတစ္ေယာက္ရခ်ိန္မွာ၊ ကၽြန္မဘ၀မွာေတာ့ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း မ်က္ျမင္သက္ေသပဲ။ ေကာင္မေလးဘက္က ေဆြမ်ဳိးမ်ားတယ္၊ သူတို႔အိမ္နားမွာပဲ သူ႔ဘက္က အမ်ဳိးေတြနဲ႔ ေနၾကတယ္။ တစ္ေခါက္ေတာ့ ကၽြန္မ သူတို႔ဆီ သြားလည္ဖူးေသးတယ္။ သူ႔ ေမြးေန႔ဒင္နာမွာ။ သူတို႔ တစ္ဦးတည္းေသာကေလးအပါအ၀င္၊ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးေတြ အေယာက္သံုးဆယ္ေလာက္ရွိမယ္။ သူ႔မိန္းမရဲ႕ မိဘေတြအိမ္မွာ၊ သူတို႔ အေျခခ်ေနထိုင္ေနတဲ့ ကမ္းရိုးတန္းၿမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ခုမွာေပါ့။ သူလိုခ်င္တဲ့အတိုင္း သူရခဲ့တာပဲ။ သူ႔မွာ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ မ်က္ျမင္သက္ေသေပါင္း အေယာက္သံုးဆယ္ေလာက္ရွိေနတယ္။ အဲဒီထဲက တစ္၀က္ေလာက္က ေသသြားတာမ်ဳိး၊ တျခားေျပာင္းသြားတာမ်ဳိး၊ သူနဲ႔ မတဲ့ေတာ့တာမ်ဳိးျဖစ္ဦး ဆယ့္ငါးေယာက္ေတာ့ က်န္ဦးမယ္။ သူေသတဲ့အခါက်ရင္ ခ်စ္ခင္ရတဲ့မိသားစု၀င္ေတြနဲ႔ ၀ိုင္းရံေနလိမ့္မယ္၊ သူ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနတဲ့အခ်ိန္ကို သတိရေပးၾကလိမ့္မယ္။ အရက္ေတြမူးရူးၿပီး ေလွ်ာက္ေအာ္ေနတဲ့ သူအိမ္ျပန္လာတဲ့ ညေတြကို သူတို႔ေတြ သတိရေနလိမ့္မယ္။ သူ႔ အသံုးမက်မႈေတြကိုလည္း သတိရေနေပမယ့္၊ သူတို႔က သူ႔ကို ဆက္ၿပီး ခ်စ္ေနဦးမွာပဲ။ သူ႔ မ်က္ျမင္သက္ေသေတြ ေသတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ သူ႔ဘ၀လည္း ၿပီးဆံုးသြားလိမ့္မယ္။ သူ႔သား ေသတဲ့အခါ၊ သူ႔သားရဲ႕ မိန္းမေသတဲ့အခါ၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔သားရဲ႕ သားသမီးေတြလည္း ေသသြားတဲ့အခါ၊ ကၽြန္မ ပထမရည္းစားရဲ႕ ဘ၀ဟာလည္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့မွာပဲ။ ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ရႈိက္ေနခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မကို ဘယ္သူမွ မျမင္ခဲ့ဘူး။ ကားက ကၽြန္မကို လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ျဖတ္တိုက္သြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဒရိုင္ဘာက ကၽြန္မကို လမ္းမေပၚကေန သယ္ဖို႔ ကားကို ရပ္လိုက္တယ္။ သူ ကၽြန္မကို လာသယ္ေတာ့ ကၽြန္မက ေသၿပီးေနၿပီ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မေသတုန္းက တစ္ေယာက္တည္းလို႔ ေျပာႏိုင္တာေပါ့။ အခု ရွင္တို႔က ကၽြန္မလိမ္ေနတာလို႔ ေျပာခ်င္ေျပာမယ္။ ကၽြန္မေသတာကို ျမင္လိုက္တဲ့ ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့ မ်က္ျမင္သက္ေသတစ္ေယာက္မွမရွိခဲ့တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မ တကယ္ပဲ ဘာမွမခံစားရဘူးဆိုရင္ အခု ဘာလို႔ ဒီေနရာကို ေသရြာက ထၿပီး ကၽြန္မ ျပန္လာခဲ့ရသလဲ။ ကမၻာေျမေပၚမွာ ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးေနခဲ့တုန္းက ၀တ္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အစားေတြ၊ ကိုယ္ခႏၶာအေသြးအသားေတြကို ကၽြန္မ ဘာလို႔ ျပန္လည္၀တ္ဆင္ထားရသလဲ။ ကၽြန္မ အသက္ရွင္ေနတုန္း ေလသံအတိုင္း ကၽြန္မဘာလို႔ စကားဆက္ေျပာေနရသလဲ။ ကၽြန္မေသတုန္းက အေလးခ်ိန္အတိုင္း အခုဘာလို႔ ျပန္ရွိေနရသလဲ။ ကၽြန္မ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ဆံပင္ေတြမွာ ကပ္ေနတဲ့ အညစ္အေၾကးေတြကိုေတာင္ ကၽြန္မ ေဆးေၾကာပစ္ခဲ့ေသးတယ္။ ကၽြန္မ ျဖတ္ႀကိတ္မခံရခင္က အေနအထားအတိုင္း သြားေတြကိုလည္း ပါးစပ္ထဲမွာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ေနသားတက် ျပန္တပ္ထားခဲ့တယ္။ ဒါေတြကို ကၽြန္မ ဘာလို႔ ဒုကၡခံ လုပ္ေနရတာလဲ။ အလုပ္ရႈပ္ရ ရႈပ္နဲ႔။ ေျမႀကီးေအာက္ထဲမွာပဲ ထာ၀ရေနသြားလို႔ ရခဲ့ရဲ႕သားနဲ႔။ ကၽြန္မဘ၀ဟာ တစ္ခန္းရပ္သြားၿပီဆိုခဲ့ရင္၊ အဲဒီေနရာမွာပဲ တစ္စစီပ်က္စီးရင္း ေနသြားႏိုင္သားပဲ။ ကၽြန္မအေၾကာင္း တစ္ခုခုေျပာဖို႔ လိုအပ္ေနေသးတယ္ဆိုတဲ့ သကၤာမကင္းခံစားခ်က္မ်ဳိးတစ္ခုခု မရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္မ ေျမႀကီးထဲမွာပဲ ရွိေနဆဲ ျဖစ္ေနမွာ။ ေျပာစရာတစ္ခုက ရွိေနတယ္။ ကၽြန္မက ဟာသပဲ၊ ကၽြန္မဘ၀က ဟာသျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မေနာက္ဆံုးခ်စ္ခဲ့တဲ့သူနဲ႔ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ရန္ျဖစ္တုန္းက သူက အဲဒီလိုပဲ ကၽြန္မကို ေျပာခဲ့တယ္။ သူက ကၽြန္မ အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက ရည္းစားမဟုတ္တဲ့ တျခားတစ္ေယာက္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မက သံုးဆယ့္ေလးႏွစ္။ ရန္ျဖစ္ေနခ်ိန္အတြင္း၊ ကၽြန္မက ကၽြန္မဘက္က ျမင္တဲ့ပံုစံေတြကို ရွင္းျပဖို႔ ႀကိဳးစားေတာ့ သူက ေအာ္တယ္။ "နင္က ဟာသပဲ၊ ၿပီးေတာ့ နင့္ဘ၀ကလည္း ဟာသပဲ" တဲ့။ အဲဒီမတိုင္ခင္ တစ္ညက ကၽြန္မတို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခ်စ္ေနခဲ့တုန္းပဲ။ တစ္ခ်ိန္တည္း အိပ္ယာအတူတူ၀င္ၿပီး သူက သူ႔ဖုန္းထဲကေန လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ မႈခင္း၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ျပေနခဲ့တယ္။ သူ႔လက္ေမာင္းကို ခပ္ဖြဖြထိရင္း ကၽြန္မက ေခါင္းအံုးေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ေနာက္ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မ ေသတယ္။ သူေျပာတဲ့စကားကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းနားလည္ဖို႔အတြက္၊ အဲဒီအခ်ိန္ကေနစၿပီး ေလးႏွစ္တိတိ ကၽြန္မ အခ်ိန္ယူခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္မက ဟာသတစ္ပုဒ္၊ ကၽြန္မဘ၀က ဟာသတစ္ပုဒ္ဆိုတဲ့ စကားေလ။ သူအဲဒီလို ေျပာတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မ ဘာျပန္ေျပာရမလဲ မသိခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မ နာက်င္ရတယ္၊ အသံကုန္ဟစ္ေအာ္ေနမိတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္တာက သူ႔စကားမွန္ေၾကာင္း သူ႔ကို သက္ေသျပလိုက္တာပဲ။ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ပဲ ကၽြန္မ သူ႔ကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သူ႔ အၾကင္နာကင္းမဲ့မႈကို ကၽြန္မ က်င့္သားရသြားခဲ့တယ္၊ ဒါေပမဲ့ နာက ်င္ရတုန္းပဲ။ ဒီည ဒီေနရာမွာ လာၿပီးစကားေျပာဖို႔ ရွင့္တို႔ဆီက ဖိတ္ၾကားစာရတုန္းက ကၽြန္မ ေသၿပီးသားဆိုတာ ရွင္တို႔ မသိၾကဘူးလား။ ရွင္တို႔ မသိပါဘူး၊ ရွင့္တို႔ဆီက ဖိတ္ၾကားစာရတုန္းက ငါမလာႏိုင္ဘူးလို႔ ကၽြန္မလည္း အရင္ဆံုး ေတြးမိေသးတယ္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ လာဖို႔ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ လအနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မ ရွင့္တို႔ဆီစာတစ္ေစာင္လွမ္းေရးမိတယ္။ ကၽြန္မကို ေျမႀကီးထဲကတူးဖို႔ ေငြေပးရင္ ကၽြန္မ လာခဲ့ပါ့မယ္လို႔။ ကၽြန္မကို ျမွဳပ္ထားတဲ့ ေျမာက္အေမရိကကိုျဖတ္ၿပီး ကၽြန္မအေလာင္းအတြက္ ေလယာဥ္ပ်ံခကို ရွင္တို႔ေပးရင္၊ မိုက္တပ္ထားတဲ့ စင္ျမင့္ဆီ ကၽြန္မကို ၀ွီးခ်ဲနဲ႔ တြန္းတင္ေပးရင္၊ အင္း.. ကၽြန္မ လာခဲ့ပါ့မယ္လို႔ေပါ့။ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကၽြန္မရဲ႕ ေသၿပီးသားဦးေႏွာက္က ကၽြန္မေျပာခ်င္တာေတြကို မွတ္မိဖို႔ အျပင္းအထန္ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကပဲ ကၽြန္မ ဒီကိုလာဖို႔ လက္ခံခဲ့ရျခင္းအတြက္ အေကာင္းဆံုးအေၾကာင္းျပခ်က္ပဲ။ ကၽြန္မမွာ ဖြင့္ဟ၀န္ခံစရာ အေရးႀကီးကိစၥတစ္ခုခု ရွိေနတယ္။ အဲဒါ ဘာမ်ားလဲ။ အဲဒီအေၾကာင္း ကၽြန္မ ေျပာၿပီးၿပီလား။ ကၽြန္မရဲ႕ ဦးေႏွာက္အေသထဲက၊ အေတြးေတြဟာ အျမန္ဆံုးႏႈန္းနဲ႔ လြင့္ထြက္သြားတယ္။ ေျပာၿပီးၿပီဆိုလည္း ကၽြန္မ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေျမႀကီးေအာက္မွာ လဲေလ်ာင္းရင္း ဆားငန္လႊာေတြ၊ ေျမဆီေတြ၊ ေခၽြးေတြ၊ တီေကာင္ေတြ၊ အေစ့ပင္နဲ႔ ေျမစာျမက္ေတြ၊ ငွက္အေသေကာင္ရဲ႕ အရိုးစုေတြဟာ ကၽြန္မပါးစပ္ထဲမွာ လာစုေနတယ္။ ကၽြန္မေသြးေတြက ေျခာက္ေသြ႕ေအးခဲၿပီး ေျခေခ်ာင္းေတြက ေကြးလိပ္ေနတယ္။ ကၽြန္မဦးေႏွာက္ထဲမွာဆိုရင္ ဆံပင္ျခည္ေတြ ငွက္အေမႊးအေတာင္ေတြနဲ႔ ျပည့္သိပ္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာမွန္းအေသအခ်ာမသိရတဲ့ ေဘာလံုးျဖဴျဖဴေသးေသးေလးေတြ၊ အဲဒီ ေရျမွဳပ္လံုးေလးေတြနဲ႔ ေခြးေခ်းေတြ၊ အနံ႔စူးစူး က်င္ငယ္ေတြ၊ အေစ့ပင္နဲ႔ ေျမစာျမက္ေတြ၊ ၀က္သစ္ခ်သီးေတြ၊ စပ်စ္သီးေျခာက္ေတြ၊ ဒါေတြအားလံုးနဲ႔အတူ အဲဒီေအာက္ထဲက စိုစြတ္တဲ့အေမွာင္ထုႀကီးထဲမွာ ကၽြန္မ ေတြးေနႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိပ္အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတယ္။ ေျမေအာက္ထဲမွာ လွဲေလ်ာင္းရင္းနဲ႔ေတာ့ ရွင့္တို႔ရဲ႕ မ၀ံ့မရဲအေတြးေတြက ဘာမ်ားျဖစ္မလဲ ရွင္တို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ေသခ်ာသိႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ေသတြင္းထဲကို ရွင့္တို႔ရဲ႕ အေတြးတစ္ခုတည္းကိုပဲ အတူသယ္သြားႏိုင္မွာ။ အဲဒီအေတြးကလည္း အျမဲတမ္း ရွင္တို႔ကို စိုးမိုးေျခာက္လွန္႔ေနတဲ့အေတြးပဲ၊ အဆံုးမွာ ရွင့္တို႔ကိုယ္ပိုင္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကိုရွာမေတြ႕ခင္ တစ္ေလ်ာက္လံုး ရွိေနရမယ့္ အေတြးမ်ဳိးေပါ့။ ကၽြန္မ အတူယူေဆာင္သြားတဲ့အေတြးကေတာ့ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ ေျပာခဲ့တဲ့စကားေလ၊ "မင္းက ဟာသပဲ။ မင္းဘ၀က ဟာသတစ္ပုဒ္ပဲ" တဲ့။ ကၽြန္မဦးေခါင္း၊ ၾကြက္သားေတြနဲ႔ အရိုးေတြကို အဲဒီအေတြးက မခြာတမ္းပူးကပ္ထားတယ္၊ တျခားဘာမွမရွိေတာ့ဘဲ အဲဒီစကားလံုးေတြခ်ည္းပဲ က်န္ေတာ့တဲ့အထိပဲ။ ေသျခင္းတရားလို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ ကၽြန္မဘ၀က အတြင္းထဲကို က်ဳံ႕၀င္ၿပိဳလဲသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ၊ ဘ၀ဟာ အနက္ရႈိင္းဆံုးအတြင္းသားထဲအထိ သူ႔ဘာသူ ၿပိဳဆင္းသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီစကားစုဟာ ၿပိဳဆင္းေနျခင္းရဲ႕ အျပင္တစ္ေနရာမွာ က်န္ရစ္တယ္။ အဲဒီစကားစုဟာ ကၽြန္မဆီက ကြဲထြက္သြားတဲ့ တစ္စံုတစ္ခု ျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္မဆီက ကြဲထြက္သြားတဲ့ တစ္စံုတစ္ခုျဖစ္လို႔ပဲ အဲဒါကို ကၽြန္မနဲ႔အတူ ယူေဆာင္လာႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီစကားစုဟာ အခု ကၽြန္မမွာ ရွိေနတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာအရာေပါ့။ ကၽြန္မ ေရတစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ပါရေစဦး။ ကၽြန္မ ေရ ဘယ္မွာလဲ။ ကၽြန္မက ေသၿပီး ေျခာက္ကပ္ေနၿပီ။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ကၽြန္မက အိမ္အျပန္ေလယာဥ္ေပၚမွာ၊ လက္ဆြဲအိတ္ေတြနဲ႔အတူ၊ အရိုးထဲ စိမ့္၀င္ေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈနဲ႔အတူ၊ အဲဒါဟာ ဒီေနရာကိုလာၿပီး ဖြင့္ဟ၀န္ခံခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ေပါ့။ ကၽြန္မ ေျမေအာက္ထဲျပန္ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ သိေနေတာ့မွာ။ ၿပီးရင္ေတာ့ ကၽြန္မ က်န္တဲ့ထာ၀ရအခ်ိန္တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေသဆံုးသြားေတာ့မွာ၊ ကၽြန္မကိုယ္ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ မေလွ်ာ္ဖြပ္ေတာ့ပဲနဲ႔။ ကၽြန္မက ဟာသပဲ၊ ကၽြန္မဘ၀က ဟာသပဲလို႔ ေျပာခဲ့တဲ့လူ။ အခု ကၽြန္မရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေလးမွာ ကၽြန္မရဲ႕ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ေတြ႕ရင္း ဒီေနရာမွာ ရွိခ်င္မွ ရွိေနမွာ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မသိေနတာတစ္ခုက ကၽြန္မရဲ႕ ေသျခင္းတရားကို သူ ႀကိဳတင္ျမင္ေတြ႕ခဲ့တယ္ဆိုတာပဲ။ ကၽြန္မအတြင္းသားထဲထိ ေဖာက္ထြင္းၿပီး၊ ကၽြန္မ အဇၩတၱကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ေတြ႕ျမင္ၿပီး သူက ႀကိဳတင္နိမိတ္ဖတ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေၾကာက္စရာစကားလံုးေတြကို သူေျပာတုန္းက သူက ကၽြန္မရဲ႕၊ ကၽြန္မမၾကာခင္ေတြ႕ေတာ့မယ့္ အနာဂတ္အထိ ႀကိဳတင္ျမင္ေတြ႕ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရန္ျဖစ္တုန္းက သူမွားေၾကာင္း ယံုၾကည္လာေအာင္ ကၽြန္မ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ "ငါက ဟာသမဟုတ္ဘူး၊ နင္သာ ဟာသ၊ နင္သာ ဟာသ" ဆိုၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ျပန္ေအာ္ခဲ့တယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ငွက္ေျပာခြံတက္နင္းမိလို႔ ေခ်ာ္က်ရင္း ေသသြားတယ္ဆို၊ သူ႔ဘ၀က ဟာသပဲေပါ့။ ကၽြန္မ ေသခဲ့ရတာကေတာ့ ငွက္ေပ်ာခြံကို တက္နင္းမိလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ဟာ အရက္ဆိုင္ထဲကို သင္းအုပ္ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးနဲ႔အတူ၊ သီလရွင္တစ္ပါးနဲ႔အတူ ၀င္လာၿပီး ေသဆံုးသြားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႔ဘ၀က ဟာသပဲေပါ့။ အဲဒါလည္း ကၽြန္မေသခဲ့ရတဲ့ပံုစံ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္စံုတစ္ဦးဟာ ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္ျဖစ္ၿပီး တစ္ဖက္ကမ္းကိုေရာက္ဖို႔ လမ္းျဖတ္အကူးမွာ ေသဆံုးသြားခဲ့ရတာက ကၽြန္မ ေသဆံုးတဲ့ ပံုစံပါ။ ဒါဆိုလည္း သူ႔ဘ၀က ဟာသတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ ကဲ အခုေတာ့ အားလံုးသိၿပီေပါ့၊ ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္ျဖစ္ၿပီး တစ္ဖက္ကမ္းကိုေရာက္ဖို႔ လမ္းအျဖတ္အကူးမွာ ကၽြန္မ ေသဆံုးခဲ့ရတာကို။ အဲဒီေန႔က အဲဒီလို လမ္းျဖတ္ကူးတုန္းက ကၽြန္မက တစ္ဖက္ကမ္းကို ဦးတည္ေနခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ ရန္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းပဲ စိတ္ထဲမွာစြဲၿပီး ဘ၀တစ္ခုလံုးပ်က္စီးၿပိဳလဲသြားခဲ့ၿပီ။ ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္က ဘာလို႔ လမ္းျဖတ္ကူးရတာလဲ။ တစ္ဖက္ကမ္းကို ေရာက္ဖို႔လား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသေၾကာင္းၾကံစည္တာလား။ တစ္ဖက္ကမ္းဆိုတာ ေသျခင္းတရားပဲ။ အဲဒါကို လူတိုင္း သိၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ သံေခ်းတက္ေနတဲ့ အဲဒီ ကားအိုႀကီးေရွ႕ကို ကၽြန္မ ေျခလွမ္းစိပ္စိပ္နဲ႔ ခပ္ျမန္ျမန္တိုးကပ္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ သတၱဳေတြနဲ႔ ကၽြန္မကိုယ္ကိုယ္ ေျခမြပစ္လိုက္တယ္၊ မီးသီးေဘးက ကားေစာင္းနဲ႔ တိုက္မိတဲ့ သြားေတြက ကၽြန္မလည္မ်ဳိထဲအထိ ကၽြံ၀င္သြားတယ္၊ ကၽြန္မ ရင္ဘတ္ေပၚက ကားက ျဖတ္ႀကိတ္သြားတယ္။ ကၽြန္မ ဒီကိုလာခဲ့တာ ရွင္တို႔ကို ေအာ္ဂလီဆန္ေအာင္ လုပ္ဖို႔မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မ ဒီကိုလာခဲ့တာ ရွင္တို႔ကို ဟာသတစ္ပုဒ္ ေျပာျပမလို႔ပါ။ ဒါထက္၊ ရွင္တို႔ကို ဟာသတစ္ပုဒ္ကို ျပဖို႔လို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္မလားပဲ။ ကၽြန္မေလ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ေၾကာင္း ဂုဏ္ယူခ်င္လို႔ပဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ အဲဒီ ပထမရည္းစားက ဒီနားနဲ႔ အေ၀းႀကီးမွာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ အခု ပရိသတ္ထဲမွာေတာင္ သူရွိေနၿပီး ကၽြန္မေျပာတာကို နားေထာင္ခ်င္ေထာင္ေနမွာ။ ဘီယာေသာက္ခ်င္ေသာက္ေနမွာ။ ကၽြန္မ သူ႔ကို ရွိေနေစခ်င္တယ္။ ကၽြန္မဘ၀နဲ႔ ေသျခင္းတရားမွာ မ်က္ျမင္သက္ေသရွိပါရဲ႕လို႔ ကၽြန္မ ေျပာမယ္။ မ်က္ျမင္သက္ေသရွိရံုမက ႀကိဳတင္ေတာင္ ျမင္ေတြ႕ခံခဲ့ရေသးတယ္။ ရွင္ ကၽြန္မထက္ နည္းနည္းေလးမွ မသာခဲ့ဘူး။ အဆံုးမွာ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အႏိုင္ရခဲ့သလိုပဲ။ ကၽြန္မဟာ ဘယ္ေလာက္ ေသြးေၾကာင္ခဲ့သလဲ၊ ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္ ဆန္လိုက္သလဲ။ ရွင္သန္ေနထိုင္ျခင္းရဲ႕ ဘယ္မ်က္ႏွာစာကိုမွ ကၽြန္မ ခံႏိုင္ရည္မရွိခဲ့ဘူး။ အထူးသျဖင့္၊ "တျခားလူေတြထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ဘ၀မွာ ေနထိုင္ဖို႔ႀကိဳးစားရမယ္" ဆိုတဲ့ ဓေလ့ေဟာင္းတစ္ခုကိုေပါ့။ ဘ၀ရဲ႕ အျခားဘက္ျခမ္းဟာ ဘာနဲ႔တူလဲလို႔ ရွင္တို႔ ေတြးေကာင္းေတြးေနလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မလည္း ဒီမွာရွိေနတုန္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ လူတိုင္း အျမဲတမ္း ရယ္ေမာေနတဲ့ အလကားေနရာတစ္ခုပဲ။ သမုဒၵရာကို ျဖတ္ပ်ံတဲ့ ေလေၾကာင္းခရီးစဥ္တစ္ခုမွာ ကၽြန္မ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရသလိုမ်ဳိးပဲ။ ကၽြန္မေဘးနားက အမ်ဳိးသမီးက သူၾကည့္ေနတဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲတိုင္းက ဘယ္လိုအေပါစားျပက္လံုးကိုမဆို ရယ္ေမာေနသလိုမ်ဳိးပဲ။ ၿပီးရင္ ေနာက္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲတစ္ခုကို ေျပာင္းၿပီးရင္း ေျပာင္းမယ္။ ကၽြန္မတို႔ ထိုင္ခံုအတန္းမွာ သူ႔ရယ္သံနဲ႔ပဲ ဖံုးလႊမ္းေနတယ္။ ေလယာဥ္စတက္ကတည္းက ဆင္းတဲ့အထိ အရယ္မရပ္ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရယ္ေမာမႈေၾကာင့္ ရွင္တို႔ အေနနဲ႔ သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ မုန္းသြားႏိုင္သလဲ။ ကမၻာႀကီးရဲ႕ ရယ္သံေတြဟာ ဒီအခ်က္ကို မသိၾကဘူးလား။ အဲဒါက သူတို႔ကို ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္လုပ္ႏိုင္တယ္လို႔ သူတို႔ ထင္ေနတာလား။ ဖန္သားျပင္ကို ေငးၾကည့္ၿပီး၊ နားၾကပ္တပ္ထားၿပီး၊ တစ္ေယာက္တည္းရယ္ေမာေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္သူက သေဘာက်ႏိုင္လို႔လဲ။ ဟိုတယ္ခန္းနံရံတစ္ဖက္က သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကုတင္သံကိုၾကားရတာ သေဘာက်တဲ့သူေတြေတာ့ ႀကိဳက္ခ်င္ႀကိဳက္လိမ့္မယ္။ အဲဒီ အျခားဘက္ျခမ္းမွာေတာ့၊ ရယ္စရာေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း ေခြးတိုင္း၊ သစ္ပင္တိုင္း၊ လူတိုင္းရယ္ေမာေနၾကသလိုပဲ။ အခုကၽြန္မေျပာမယ့္စကားေတြကို အဲဒီဘက္ျခမ္းမွာ ေလ့က်င့္ခဲ့တယ္၊ လူဆယ့္ေျခာက္ေယာက္ အေရွ႕မွာေပါ့။ အစအဆံုး ေလးနာရီေလာက္ေတာင္ ၾကာတယ္။ ၀ါက်တစ္ေၾကာင္းဆံုးၿပီးတိုင္း၊ ထြက္လာတဲ့ ရယ္သံေတြကို စဲသြားေအာင္ေစာင့္ေနရလို႔ပါပဲ။ အခု ကမၻာေပၚမွာနဲ႔ေတာ့ ကြာတယ္။ သက္ရွိေတြရဲ႕ ၿငိမ္သက္မႈဟာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ေျဖဆည္စရာေတြထဲက တစ္ခုပဲ။ ေသျခင္းတရားဟာ လူတိုင္းအတြက္ အတူတူခ်ည္းပဲလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီ ရယ္ေမာေနတဲ့ေလာကႀကီးဟာ ကၽြန္မအတြက္ပဲ သီးသန္႔လုပ္ထားခဲ့တာလား။ ဒါကိုေတာ့ ကၽြန္မ အေသအခ်ာမသိႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္မေျပာခဲ့တာေတြက ေရွ႕ေနာက္ဆီေလ ်ာ္ရဲ႕လား။ ကၽြန္မစကားေျပာေနတဲ့အေၾကာင္း ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ သတိျပဳမိေနတယ္။ ကၽြန္မအသံက အဆင္ေျပရဲ႕လား။ ရွင္တို႔ ေသသြားတဲ့အခါမွာ၊ အေတြးတစ္ခုကို ကိုယ္နဲ႔အတူ သယ္ရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္တယ္ဆိုတာ သိလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မ ဦးေခါင္းထဲကို ပိုးသားစေတြ ထိုးထည့္ထားသလို ခံစားေနရတယ္၊ မ်က္လံုးထဲကို ပိုးခ်ည္လံုးေတြ ထိုးထည့္ထားသလို၊ နားထဲကို ပိုးသားစနဲ႔ ပိတ္ဆို႔ထားသလို ခံစားေနရတယ္။ အဓိပၸာယ္တစ္ခုက တစ္ခုစီ ဆက္စပ္စဥ္းစားႏိုင္ဖို႔ ခက္တယ္။ ကၽြန္မဒီကိုလာတာ ရွင္တို႔ကို ခ်စ္ပါတယ္လို႔ ေျပာဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလိုေျပာေနတယ္လို႔ ရွင္တို႔ ထင္ေနလို႔လား။ ကၽြန္မဘ၀မွာ ေယာက္်ားႏွစ္ေယာက္ကိုပဲ ခ်စ္ခဲ့ဖူးတယ္။ တစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို လက္ထပ္ခ်င္တယ္၊ တျခားတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို ဟာသတစ္ပုဒ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္မ ပထမရည္းစားက သူ႔အတြက္ မ်က္ျမင္သက္ေသတစ္ေယာက္ ရွာေတြ႕ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မက အခု ဒီကိုလာၿပီး ကၽြန္မွာလည္း တစ္ေယာက္ရွိခဲ့တဲ့အေၾကာင္း လာေျပာတယ္။ ကၽြန္မ ႏိုင္တယ္၊ ရွင္တို႔ ေတြ႕လား၊ ကၽြန္မ ႏိုင္တယ္။ လူတစ္ေယာက္ ရရွိႏိုင္တဲ့အေကာင္းဆံုးအရာတစ္ခုကို ကၽြန္မ ရယူႏိုင္ခဲ့တယ္။ မ်က္စိနဲ႔ အျမင္ခံရဖို႔ပဲ။ အခု ကၽြန္မ ဒီမွာ အဲဒီအေၾကာင္းကို ဖြင့္ဟ၀န္ခံတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္မအေသြးအသားေတြထဲကေန တြားသြားထြက္လာၿပီး ရွင္တို႔ေရွ႕ေမွာက္မွာ အခု မတ္တပ္ရပ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေပါ့၊ စင္ျမင့္ေပၚက ဟာသတစ္ပုဒ္ေပါ့။ သူ႔စကားလံုးေတြက အခု ကၽြန္မကို မနာက်င္ေစေတာ့ဘူး။ အဲဒီစကားလံုးေတြက အခု ကၽြန္မကို အရမ္းဂုဏ္ယူမိေစတယ္။ ၾကက္ကေလးတစ္ေဟာင္ဟာ ဘာလို႔ လမ္းမကို ျဖတ္ေျပးခဲ့လဲ။ အဲဒါ ကၽြန္မပဲ။ ကၽြန္မဟာ ၾကက္ကေလးပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ အျခားတစ္ဖက္ျခမ္းကို ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီစကားလံုးေတြကို သူေျပာတုန္းက ကၽြန္မ ဒီလိုပဲျဖစ္လိမ့္မယ္ဆိုတာ သူက ႀကိဳသိခဲ့တယ္။ မ်က္ျမင္သက္ေသရွိခဲ့တာဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား လွပလိုက္သလဲ။ 

 +ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)+

 My Life is a Joke by Sheila Heti ကို ဆီေလ ်ာ္သလို ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။ Ref: The New Yorker

ကၽြန္မ ေသတုန္းက ျမင္တဲ့သူတစ္ေယာက္မွ အနီးအနားမွာ မရွိဘူး။ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေသသြားတယ္။ ဒါလည္း အဆင္ေျပပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လူေတြကေတာ့ အနားမွာ ကိုယ့္ကိုျမင္မယ့္သူ တစ္ေယာက္မွမရွိဘဲ တစ္ေယာက္တည္းေသရတာဟာ သိပ္ကိုေၾကကြဲစရာေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မအထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက ရည္းစားက ကၽြန္မကို လက္ထပ္ခ်င္ခဲ့တယ္၊ သူ႔အေၾကာင္းျပခ်က္က ဘ၀မွာအေရးအႀကီးဆံုးအရာက မ်က္ျမင္သက္ေသရွိဖို႔ပဲတဲ့။ အထက္တန္းေက်ာင္းက ရည္းစားကို ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး အနားမွာရွိခိုင္းဖို႔၊ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္ေနမွာပဲ။ အေရးႀကီးတဲ့အရာ မွန္သမွ်ကို မိန္းမတစ္ေယာက္က မ်က္ျမင္သက္ေသအျဖစ္ ရွိေနေတာ့မွာပဲ။ ေဘးနားမွာအျမဲတမ္း ရွိေနၿပီး သူမ်ားဘ၀တစ္ခု အထုပ္ေျပတာၾကည့္ေနဖို႔လား၊ ဒါ ဇနီးမယားတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ အေၾကာင္းရင္းဆိုတဲ့ စိတ္ကူးကုိေတာ့ ကၽြန္မ မႏွစ္ၿမိဳ႕ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ သူ႔ ကၽြန္မ ပိုနားလည္ႏိုင္လာၿပီ။ ကိုယ့္ဘ၀ကို ၾကည့္ျမင္ဖို႔အတြက္၊ အဲဒီအေၾကာင္း ညတိုင္း ေဆြးေႏြးဖို႔အတြက္ ကိုယ္ခ်စ္ရသူတစ္ေယာက္ အနားမွာရွိေနတယ္ဆိုတာ ခပ္ေသးေသးကိစၥေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ကို လက္ထပ္မယ့္အစား၊ ကၽြန္မ ဘယ္သူ႔ကိုမွ လက္မထပ္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ကြဲကြာသြားခဲ့တယ္။ ကၽြန္မက တစ္ေယာက္တည္းေနတယ္၊ ကေလးမရွိဘူး။ သူက အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္ၿပီး၊ ကိုယ္၀န္ရၿပီး၊ ကေလးတစ္ေယာက္ရခ်ိန္မွာ၊ ကၽြန္မဘ၀မွာေတာ့ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း မ်က္ျမင္သက္ေသပဲ။ ေကာင္မေလးဘက္က ေဆြမ်ဳိးမ်ားတယ္၊ သူတို႔အိမ္နားမွာပဲ သူ႔ဘက္က အမ်ဳိးေတြနဲ႔ ေနၾကတယ္။ တစ္ေခါက္ေတာ့ ကၽြန္မ သူတို႔ဆီ သြားလည္ဖူးေသးတယ္။ သူ႔ ေမြးေန႔ဒင္နာမွာ။ သူတို႔ တစ္ဦးတည္းေသာကေလးအပါအ၀င္၊ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးေတြ အေယာက္သံုးဆယ္ေလာက္ရွိမယ္။ သူ႔မိန္းမရဲ႕ မိဘေတြအိမ္မွာ၊ သူတို႔ အေျခခ်ေနထိုင္ေနတဲ့ ကမ္းရိုးတန္းၿမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ခုမွာေပါ့။ သူလိုခ်င္တဲ့အတိုင္း သူရခဲ့တာပဲ။ သူ႔မွာ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့ မ်က္ျမင္သက္ေသေပါင္း အေယာက္သံုးဆယ္ေလာက္ရွိေနတယ္။ အဲဒီထဲက တစ္၀က္ေလာက္က ေသသြားတာမ်ဳိး၊ တျခားေျပာင္းသြားတာမ်ဳိး၊ သူနဲ႔ မတဲ့ေတာ့တာမ်ဳိးျဖစ္ဦး ဆယ့္ငါးေယာက္ေတာ့ က်န္ဦးမယ္။ သူေသတဲ့အခါက်ရင္ ခ်စ္ခင္ရတဲ့မိသားစု၀င္ေတြနဲ႔ ၀ိုင္းရံေနလိမ့္မယ္၊ သူ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနတဲ့အခ်ိန္ကို သတိရေပးၾကလိမ့္မယ္။ အရက္ေတြမူးရူးၿပီး ေလွ်ာက္ေအာ္ေနတဲ့ သူအိမ္ျပန္လာတဲ့ ညေတြကို သူတို႔ေတြ သတိရေနလိမ့္မယ္။ သူ႔ အသံုးမက်မႈေတြကိုလည္း သတိရေနေပမယ့္၊ သူတို႔က သူ႔ကို ဆက္ၿပီး ခ်စ္ေနဦးမွာပဲ။ သူ႔ မ်က္ျမင္သက္ေသေတြ ေသတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ သူ႔ဘ၀လည္း ၿပီးဆံုးသြားလိမ့္မယ္။ သူ႔သား ေသတဲ့အခါ၊ သူ႔သားရဲ႕ မိန္းမေသတဲ့အခါ၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔သားရဲ႕ သားသမီးေတြလည္း ေသသြားတဲ့အခါ၊ ကၽြန္မ ပထမရည္းစားရဲ႕ ဘ၀ဟာလည္း ေပ်ာက္ဆံုးသြားေတာ့မွာပဲ။ ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ရႈိက္ေနခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မကို ဘယ္သူမွ မျမင္ခဲ့ဘူး။ ကားက ကၽြန္မကို လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ျဖတ္တိုက္သြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဒရိုင္ဘာက ကၽြန္မကို လမ္းမေပၚကေန သယ္ဖို႔ ကားကို ရပ္လိုက္တယ္။ သူ ကၽြန္မကို လာသယ္ေတာ့ ကၽြန္မက ေသၿပီးေနၿပီ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မေသတုန္းက တစ္ေယာက္တည္းလို႔ ေျပာႏိုင္တာေပါ့။ အခု ရွင္တို႔က ကၽြန္မလိမ္ေနတာလို႔ ေျပာခ်င္ေျပာမယ္။ ကၽြန္မေသတာကို ျမင္လိုက္တဲ့ ကၽြန္မခ်စ္ရတဲ့ မ်က္ျမင္သက္ေသတစ္ေယာက္မွမရွိခဲ့တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မ တကယ္ပဲ ဘာမွမခံစားရဘူးဆိုရင္ အခု ဘာလို႔ ဒီေနရာကို ေသရြာက ထၿပီး ကၽြန္မ ျပန္လာခဲ့ရသလဲ။ ကမၻာေျမေပၚမွာ ကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးေနခဲ့တုန္းက ၀တ္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အစားေတြ၊ ကိုယ္ခႏၶာအေသြးအသားေတြကို ကၽြန္မ ဘာလို႔ ျပန္လည္၀တ္ဆင္ထားရသလဲ။ ကၽြန္မ အသက္ရွင္ေနတုန္း ေလသံအတိုင္း ကၽြန္မဘာလို႔ စကားဆက္ေျပာေနရသလဲ။ ကၽြန္မေသတုန္းက အေလးခ်ိန္အတိုင္း အခုဘာလို႔ ျပန္ရွိေနရသလဲ။ ကၽြန္မ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ဆံပင္ေတြမွာ ကပ္ေနတဲ့ အညစ္အေၾကးေတြကိုေတာင္ ကၽြန္မ ေဆးေၾကာပစ္ခဲ့ေသးတယ္။ ကၽြန္မ ျဖတ္ႀကိတ္မခံရခင္က အေနအထားအတိုင္း သြားေတြကိုလည္း ပါးစပ္ထဲမွာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ေနသားတက် ျပန္တပ္ထားခဲ့တယ္။ ဒါေတြကို ကၽြန္မ ဘာလို႔ ဒုကၡခံ လုပ္ေနရတာလဲ။ အလုပ္ရႈပ္ရ ရႈပ္နဲ႔။ ေျမႀကီးေအာက္ထဲမွာပဲ ထာ၀ရေနသြားလို႔ ရခဲ့ရဲ႕သားနဲ႔။ ကၽြန္မဘ၀ဟာ တစ္ခန္းရပ္သြားၿပီဆိုခဲ့ရင္၊ အဲဒီေနရာမွာပဲ တစ္စစီပ်က္စီးရင္း ေနသြားႏိုင္သားပဲ။ ကၽြန္မအေၾကာင္း တစ္ခုခုေျပာဖို႔ လိုအပ္ေနေသးတယ္ဆိုတဲ့ သကၤာမကင္းခံစားခ်က္မ်ဳိးတစ္ခုခု မရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္မ ေျမႀကီးထဲမွာပဲ ရွိေနဆဲ ျဖစ္ေနမွာ။ ေျပာစရာတစ္ခုက ရွိေနတယ္။ ကၽြန္မက ဟာသပဲ၊ ကၽြန္မဘ၀က ဟာသျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မေနာက္ဆံုးခ်စ္ခဲ့တဲ့သူနဲ႔ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ရန္ျဖစ္တုန္းက သူက အဲဒီလိုပဲ ကၽြန္မကို ေျပာခဲ့တယ္။ သူက ကၽြန္မ အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက ရည္းစားမဟုတ္တဲ့ တျခားတစ္ေယာက္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မက သံုးဆယ့္ေလးႏွစ္။ ရန္ျဖစ္ေနခ်ိန္အတြင္း၊ ကၽြန္မက ကၽြန္မဘက္က ျမင္တဲ့ပံုစံေတြကို ရွင္းျပဖို႔ ႀကိဳးစားေတာ့ သူက ေအာ္တယ္။ "နင္က ဟာသပဲ၊ ၿပီးေတာ့ နင့္ဘ၀ကလည္း ဟာသပဲ" တဲ့။ အဲဒီမတိုင္ခင္ တစ္ညက ကၽြန္မတို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခ်စ္ေနခဲ့တုန္းပဲ။ တစ္ခ်ိန္တည္း အိပ္ယာအတူတူ၀င္ၿပီး သူက သူ႔ဖုန္းထဲကေန လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ မႈခင္း၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ျပေနခဲ့တယ္။ သူ႔လက္ေမာင္းကို ခပ္ဖြဖြထိရင္း ကၽြန္မက ေခါင္းအံုးေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ေနာက္ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မ ေသတယ္။ သူေျပာတဲ့စကားကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းနားလည္ဖို႔အတြက္၊ အဲဒီအခ်ိန္ကေနစၿပီး ေလးႏွစ္တိတိ ကၽြန္မ အခ်ိန္ယူခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္မက ဟာသတစ္ပုဒ္၊ ကၽြန္မဘ၀က ဟာသတစ္ပုဒ္ဆိုတဲ့ စကားေလ။ သူအဲဒီလို ေျပာတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မ ဘာျပန္ေျပာရမလဲ မသိခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မ နာက်င္ရတယ္၊ အသံကုန္ဟစ္ေအာ္ေနမိတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္တာက သူ႔စကားမွန္ေၾကာင္း သူ႔ကို သက္ေသျပလိုက္တာပဲ။ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ပဲ ကၽြန္မ သူ႔ကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သူ႔ အၾကင္နာကင္းမဲ့မႈကို ကၽြန္မ က်င့္သားရသြားခဲ့တယ္၊ ဒါေပမဲ့ နာက ်င္ရတုန္းပဲ။ ဒီည ဒီေနရာမွာ လာၿပီးစကားေျပာဖို႔ ရွင့္တို႔ဆီက ဖိတ္ၾကားစာရတုန္းက ကၽြန္မ ေသၿပီးသားဆိုတာ ရွင္တို႔ မသိၾကဘူးလား။ ရွင္တို႔ မသိပါဘူး၊ ရွင့္တို႔ဆီက ဖိတ္ၾကားစာရတုန္းက ငါမလာႏိုင္ဘူးလို႔ ကၽြန္မလည္း အရင္ဆံုး ေတြးမိေသးတယ္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ လာဖို႔ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ လအနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မ ရွင့္တို႔ဆီစာတစ္ေစာင္လွမ္းေရးမိတယ္။ ကၽြန္မကို ေျမႀကီးထဲကတူးဖို႔ ေငြေပးရင္ ကၽြန္မ လာခဲ့ပါ့မယ္လို႔။ ကၽြန္မကို ျမွဳပ္ထားတဲ့ ေျမာက္အေမရိကကိုျဖတ္ၿပီး ကၽြန္မအေလာင္းအတြက္ ေလယာဥ္ပ်ံခကို ရွင္တို႔ေပးရင္၊ မိုက္တပ္ထားတဲ့ စင္ျမင့္ဆီ ကၽြန္မကို ၀ွီးခ်ဲနဲ႔ တြန္းတင္ေပးရင္၊ အင္း.. ကၽြန္မ လာခဲ့ပါ့မယ္လို႔ေပါ့။ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကၽြန္မရဲ႕ ေသၿပီးသားဦးေႏွာက္က ကၽြန္မေျပာခ်င္တာေတြကို မွတ္မိဖို႔ အျပင္းအထန္ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကပဲ ကၽြန္မ ဒီကိုလာဖို႔ လက္ခံခဲ့ရျခင္းအတြက္ အေကာင္းဆံုးအေၾကာင္းျပခ်က္ပဲ။ ကၽြန္မမွာ ဖြင့္ဟ၀န္ခံစရာ အေရးႀကီးကိစၥတစ္ခုခု ရွိေနတယ္။ အဲဒါ ဘာမ်ားလဲ။ အဲဒီအေၾကာင္း ကၽြန္မ ေျပာၿပီးၿပီလား။ ကၽြန္မရဲ႕ ဦးေႏွာက္အေသထဲက၊ အေတြးေတြဟာ အျမန္ဆံုးႏႈန္းနဲ႔ လြင့္ထြက္သြားတယ္။ ေျပာၿပီးၿပီဆိုလည္း ကၽြန္မ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေျမႀကီးေအာက္မွာ လဲေလ်ာင္းရင္း ဆားငန္လႊာေတြ၊ ေျမဆီေတြ၊ ေခၽြးေတြ၊ တီေကာင္ေတြ၊ အေစ့ပင္နဲ႔ ေျမစာျမက္ေတြ၊ ငွက္အေသေကာင္ရဲ႕ အရိုးစုေတြဟာ ကၽြန္မပါးစပ္ထဲမွာ လာစုေနတယ္။ ကၽြန္မေသြးေတြက ေျခာက္ေသြ႕ေအးခဲၿပီး ေျခေခ်ာင္းေတြက ေကြးလိပ္ေနတယ္။ ကၽြန္မဦးေႏွာက္ထဲမွာဆိုရင္ ဆံပင္ျခည္ေတြ ငွက္အေမႊးအေတာင္ေတြနဲ႔ ျပည့္သိပ္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာမွန္းအေသအခ်ာမသိရတဲ့ ေဘာလံုးျဖဴျဖဴေသးေသးေလးေတြ၊ အဲဒီ ေရျမွဳပ္လံုးေလးေတြနဲ႔ ေခြးေခ်းေတြ၊ အနံ႔စူးစူး က်င္ငယ္ေတြ၊ အေစ့ပင္နဲ႔ ေျမစာျမက္ေတြ၊ ၀က္သစ္ခ်သီးေတြ၊ စပ်စ္သီးေျခာက္ေတြ၊ ဒါေတြအားလံုးနဲ႔အတူ အဲဒီေအာက္ထဲက စိုစြတ္တဲ့အေမွာင္ထုႀကီးထဲမွာ ကၽြန္မ ေတြးေနႏိုင္တယ္ဆိုတာ သိပ္အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတယ္။ ေျမေအာက္ထဲမွာ လွဲေလ်ာင္းရင္းနဲ႔ေတာ့ ရွင့္တို႔ရဲ႕ မ၀ံ့မရဲအေတြးေတြက ဘာမ်ားျဖစ္မလဲ ရွင္တို႔ ဘယ္ေတာ့မွ ေသခ်ာသိႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ေသတြင္းထဲကို ရွင့္တို႔ရဲ႕ အေတြးတစ္ခုတည္းကိုပဲ အတူသယ္သြားႏိုင္မွာ။ အဲဒီအေတြးကလည္း အျမဲတမ္း ရွင္တို႔ကို စိုးမိုးေျခာက္လွန္႔ေနတဲ့အေတြးပဲ၊ အဆံုးမွာ ရွင့္တို႔ကိုယ္ပိုင္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကိုရွာမေတြ႕ခင္ တစ္ေလ်ာက္လံုး ရွိေနရမယ့္ အေတြးမ်ဳိးေပါ့။ ကၽြန္မ အတူယူေဆာင္သြားတဲ့အေတြးကေတာ့ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ ေျပာခဲ့တဲ့စကားေလ၊ "မင္းက ဟာသပဲ။ မင္းဘ၀က ဟာသတစ္ပုဒ္ပဲ" တဲ့။ ကၽြန္မဦးေခါင္း၊ ၾကြက္သားေတြနဲ႔ အရိုးေတြကို အဲဒီအေတြးက မခြာတမ္းပူးကပ္ထားတယ္၊ တျခားဘာမွမရွိေတာ့ဘဲ အဲဒီစကားလံုးေတြခ်ည္းပဲ က်န္ေတာ့တဲ့အထိပဲ။ ေသျခင္းတရားလို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ ကၽြန္မဘ၀က အတြင္းထဲကို က်ဳံ႕၀င္ၿပိဳလဲသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ၊ ဘ၀ဟာ အနက္ရႈိင္းဆံုးအတြင္းသားထဲအထိ သူ႔ဘာသူ ၿပိဳဆင္းသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီစကားစုဟာ ၿပိဳဆင္းေနျခင္းရဲ႕ အျပင္တစ္ေနရာမွာ က်န္ရစ္တယ္။ အဲဒီစကားစုဟာ ကၽြန္မဆီက ကြဲထြက္သြားတဲ့ တစ္စံုတစ္ခု ျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္မဆီက ကြဲထြက္သြားတဲ့ တစ္စံုတစ္ခုျဖစ္လို႔ပဲ အဲဒါကို ကၽြန္မနဲ႔အတူ ယူေဆာင္လာႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီစကားစုဟာ အခု ကၽြန္မမွာ ရွိေနတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာအရာေပါ့။ ကၽြန္မ ေရတစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ပါရေစဦး။ ကၽြန္မ ေရ ဘယ္မွာလဲ။ ကၽြန္မက ေသၿပီး ေျခာက္ကပ္ေနၿပီ။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ကၽြန္မက အိမ္အျပန္ေလယာဥ္ေပၚမွာ၊ လက္ဆြဲအိတ္ေတြနဲ႔အတူ၊ အရိုးထဲ စိမ့္၀င္ေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈနဲ႔အတူ၊ အဲဒါဟာ ဒီေနရာကိုလာၿပီး ဖြင့္ဟ၀န္ခံခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ေပါ့။ ကၽြန္မ ေျမေအာက္ထဲျပန္ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ သိေနေတာ့မွာ။ ၿပီးရင္ေတာ့ ကၽြန္မ က်န္တဲ့ထာ၀ရအခ်ိန္တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေသဆံုးသြားေတာ့မွာ၊ ကၽြန္မကိုယ္ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ မေလွ်ာ္ဖြပ္ေတာ့ပဲနဲ႔။ ကၽြန္မက ဟာသပဲ၊ ကၽြန္မဘ၀က ဟာသပဲလို႔ ေျပာခဲ့တဲ့လူ။ အခု ကၽြန္မရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေလးမွာ ကၽြန္မရဲ႕ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ေတြ႕ရင္း ဒီေနရာမွာ ရွိခ်င္မွ ရွိေနမွာ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မသိေနတာတစ္ခုက ကၽြန္မရဲ႕ ေသျခင္းတရားကို သူ ႀကိဳတင္ျမင္ေတြ႕ခဲ့တယ္ဆိုတာပဲ။ ကၽြန္မအတြင္းသားထဲထိ ေဖာက္ထြင္းၿပီး၊ ကၽြန္မ အဇၩတၱကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ေတြ႕ျမင္ၿပီး သူက ႀကိဳတင္နိမိတ္ဖတ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေၾကာက္စရာစကားလံုးေတြကို သူေျပာတုန္းက သူက ကၽြန္မရဲ႕၊ ကၽြန္မမၾကာခင္ေတြ႕ေတာ့မယ့္ အနာဂတ္အထိ ႀကိဳတင္ျမင္ေတြ႕ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရန္ျဖစ္တုန္းက သူမွားေၾကာင္း ယံုၾကည္လာေအာင္ ကၽြန္မ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ "ငါက ဟာသမဟုတ္ဘူး၊ နင္သာ ဟာသ၊ နင္သာ ဟာသ" ဆိုၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ျပန္ေအာ္ခဲ့တယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ငွက္ေျပာခြံတက္နင္းမိလို႔ ေခ်ာ္က်ရင္း ေသသြားတယ္ဆို၊ သူ႔ဘ၀က ဟာသပဲေပါ့။ ကၽြန္မ ေသခဲ့ရတာကေတာ့ ငွက္ေပ်ာခြံကို တက္နင္းမိလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ဟာ အရက္ဆိုင္ထဲကို သင္းအုပ္ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးနဲ႔အတူ၊ သီလရွင္တစ္ပါးနဲ႔အတူ ၀င္လာၿပီး ေသဆံုးသြားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႔ဘ၀က ဟာသပဲေပါ့။ အဲဒါလည္း ကၽြန္မေသခဲ့ရတဲ့ပံုစံ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္စံုတစ္ဦးဟာ ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္ျဖစ္ၿပီး တစ္ဖက္ကမ္းကိုေရာက္ဖို႔ လမ္းျဖတ္အကူးမွာ ေသဆံုးသြားခဲ့ရတာက ကၽြန္မ ေသဆံုးတဲ့ ပံုစံပါ။ ဒါဆိုလည္း သူ႔ဘ၀က ဟာသတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ ကဲ အခုေတာ့ အားလံုးသိၿပီေပါ့၊ ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္ျဖစ္ၿပီး တစ္ဖက္ကမ္းကိုေရာက္ဖို႔ လမ္းအျဖတ္အကူးမွာ ကၽြန္မ ေသဆံုးခဲ့ရတာကို။ အဲဒီေန႔က အဲဒီလို လမ္းျဖတ္ကူးတုန္းက ကၽြန္မက တစ္ဖက္ကမ္းကို ဦးတည္ေနခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ ရန္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းပဲ စိတ္ထဲမွာစြဲၿပီး ဘ၀တစ္ခုလံုးပ်က္စီးၿပိဳလဲသြားခဲ့ၿပီ။ ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္က ဘာလို႔ လမ္းျဖတ္ကူးရတာလဲ။ တစ္ဖက္ကမ္းကို ေရာက္ဖို႔လား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသေၾကာင္းၾကံစည္တာလား။ တစ္ဖက္ကမ္းဆိုတာ ေသျခင္းတရားပဲ။ အဲဒါကို လူတိုင္း သိၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ သံေခ်းတက္ေနတဲ့ အဲဒီ ကားအိုႀကီးေရွ႕ကို ကၽြန္မ ေျခလွမ္းစိပ္စိပ္နဲ႔ ခပ္ျမန္ျမန္တိုးကပ္လိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ သတၱဳေတြနဲ႔ ကၽြန္မကိုယ္ကိုယ္ ေျခမြပစ္လိုက္တယ္၊ မီးသီးေဘးက ကားေစာင္းနဲ႔ တိုက္မိတဲ့ သြားေတြက ကၽြန္မလည္မ်ဳိထဲအထိ ကၽြံ၀င္သြားတယ္၊ ကၽြန္မ ရင္ဘတ္ေပၚက ကားက ျဖတ္ႀကိတ္သြားတယ္။ ကၽြန္မ ဒီကိုလာခဲ့တာ ရွင္တို႔ကို ေအာ္ဂလီဆန္ေအာင္ လုပ္ဖို႔မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မ ဒီကိုလာခဲ့တာ ရွင္တို႔ကို ဟာသတစ္ပုဒ္ ေျပာျပမလို႔ပါ။ ဒါထက္၊ ရွင္တို႔ကို ဟာသတစ္ပုဒ္ကို ျပဖို႔လို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္မလားပဲ။ ကၽြန္မေလ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ေၾကာင္း ဂုဏ္ယူခ်င္လို႔ပဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ အဲဒီ ပထမရည္းစားက ဒီနားနဲ႔ အေ၀းႀကီးမွာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ အခု ပရိသတ္ထဲမွာေတာင္ သူရွိေနၿပီး ကၽြန္မေျပာတာကို နားေထာင္ခ်င္ေထာင္ေနမွာ။ ဘီယာေသာက္ခ်င္ေသာက္ေနမွာ။ ကၽြန္မ သူ႔ကို ရွိေနေစခ်င္တယ္။ ကၽြန္မဘ၀နဲ႔ ေသျခင္းတရားမွာ မ်က္ျမင္သက္ေသရွိပါရဲ႕လို႔ ကၽြန္မ ေျပာမယ္။ မ်က္ျမင္သက္ေသရွိရံုမက ႀကိဳတင္ေတာင္ ျမင္ေတြ႕ခံခဲ့ရေသးတယ္။ ရွင္ ကၽြန္မထက္ နည္းနည္းေလးမွ မသာခဲ့ဘူး။ အဆံုးမွာ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အႏိုင္ရခဲ့သလိုပဲ။ ကၽြန္မဟာ ဘယ္ေလာက္ ေသြးေၾကာင္ခဲ့သလဲ၊ ၾကက္ကေလးတစ္ေကာင္ ဆန္လိုက္သလဲ။ ရွင္သန္ေနထိုင္ျခင္းရဲ႕ ဘယ္မ်က္ႏွာစာကိုမွ ကၽြန္မ ခံႏိုင္ရည္မရွိခဲ့ဘူး။ အထူးသျဖင့္၊ "တျခားလူေတြထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ဘ၀မွာ ေနထိုင္ဖို႔ႀကိဳးစားရမယ္" ဆိုတဲ့ ဓေလ့ေဟာင္းတစ္ခုကိုေပါ့။ ဘ၀ရဲ႕ အျခားဘက္ျခမ္းဟာ ဘာနဲ႔တူလဲလို႔ ရွင္တို႔ ေတြးေကာင္းေတြးေနလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မလည္း ဒီမွာရွိေနတုန္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ လူတိုင္း အျမဲတမ္း ရယ္ေမာေနတဲ့ အလကားေနရာတစ္ခုပဲ။ သမုဒၵရာကို ျဖတ္ပ်ံတဲ့ ေလေၾကာင္းခရီးစဥ္တစ္ခုမွာ ကၽြန္မ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရသလိုမ်ဳိးပဲ။ ကၽြန္မေဘးနားက အမ်ဳိးသမီးက သူၾကည့္ေနတဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖပြဲတိုင္းက ဘယ္လိုအေပါစားျပက္လံုးကိုမဆို ရယ္ေမာေနသလိုမ်ဳိးပဲ။ ၿပီးရင္ ေနာက္ေဖ်ာ္ေျဖပြဲတစ္ခုကို ေျပာင္းၿပီးရင္း ေျပာင္းမယ္။ ကၽြန္မတို႔ ထိုင္ခံုအတန္းမွာ သူ႔ရယ္သံနဲ႔ပဲ ဖံုးလႊမ္းေနတယ္။ ေလယာဥ္စတက္ကတည္းက ဆင္းတဲ့အထိ အရယ္မရပ္ဘူး။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရယ္ေမာမႈေၾကာင့္ ရွင္တို႔ အေနနဲ႔ သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ မုန္းသြားႏိုင္သလဲ။ ကမၻာႀကီးရဲ႕ ရယ္သံေတြဟာ ဒီအခ်က္ကို မသိၾကဘူးလား။ အဲဒါက သူတို႔ကို ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္လုပ္ႏိုင္တယ္လို႔ သူတို႔ ထင္ေနတာလား။ ဖန္သားျပင္ကို ေငးၾကည့္ၿပီး၊ နားၾကပ္တပ္ထားၿပီး၊ တစ္ေယာက္တည္းရယ္ေမာေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္သူက သေဘာက်ႏိုင္လို႔လဲ။ ဟိုတယ္ခန္းနံရံတစ္ဖက္က သူစိမ္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကုတင္သံကိုၾကားရတာ သေဘာက်တဲ့သူေတြေတာ့ ႀကိဳက္ခ်င္ႀကိဳက္လိမ့္မယ္။ အဲဒီ အျခားဘက္ျခမ္းမွာေတာ့၊ ရယ္စရာေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း ေခြးတိုင္း၊ သစ္ပင္တိုင္း၊ လူတိုင္းရယ္ေမာေနၾကသလိုပဲ။ အခုကၽြန္မေျပာမယ့္စကားေတြကို အဲဒီဘက္ျခမ္းမွာ ေလ့က်င့္ခဲ့တယ္၊ လူဆယ့္ေျခာက္ေယာက္ အေရွ႕မွာေပါ့။ အစအဆံုး ေလးနာရီေလာက္ေတာင္ ၾကာတယ္။ ၀ါက်တစ္ေၾကာင္းဆံုးၿပီးတိုင္း၊ ထြက္လာတဲ့ ရယ္သံေတြကို စဲသြားေအာင္ေစာင့္ေနရလို႔ပါပဲ။ အခု ကမၻာေပၚမွာနဲ႔ေတာ့ ကြာတယ္။ သက္ရွိေတြရဲ႕ ၿငိမ္သက္မႈဟာ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ေျဖဆည္စရာေတြထဲက တစ္ခုပဲ။ ေသျခင္းတရားဟာ လူတိုင္းအတြက္ အတူတူခ်ည္းပဲလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီ ရယ္ေမာေနတဲ့ေလာကႀကီးဟာ ကၽြန္မအတြက္ပဲ သီးသန္႔လုပ္ထားခဲ့တာလား။ ဒါကိုေတာ့ ကၽြန္မ အေသအခ်ာမသိႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္မေျပာခဲ့တာေတြက ေရွ႕ေနာက္ဆီေလ ်ာ္ရဲ႕လား။ ကၽြန္မစကားေျပာေနတဲ့အေၾကာင္း ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ သတိျပဳမိေနတယ္။ ကၽြန္မအသံက အဆင္ေျပရဲ႕လား။ ရွင္တို႔ ေသသြားတဲ့အခါမွာ၊ အေတြးတစ္ခုကို ကိုယ္နဲ႔အတူ သယ္ရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္တယ္ဆိုတာ သိလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မ ဦးေခါင္းထဲကို ပိုးသားစေတြ ထိုးထည့္ထားသလို ခံစားေနရတယ္၊ မ်က္လံုးထဲကို ပိုးခ်ည္လံုးေတြ ထိုးထည့္ထားသလို၊ နားထဲကို ပိုးသားစနဲ႔ ပိတ္ဆို႔ထားသလို ခံစားေနရတယ္။ အဓိပၸာယ္တစ္ခုက တစ္ခုစီ ဆက္စပ္စဥ္းစားႏိုင္ဖို႔ ခက္တယ္။ ကၽြန္မဒီကိုလာတာ ရွင္တို႔ကို ခ်စ္ပါတယ္လို႔ ေျပာဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလိုေျပာေနတယ္လို႔ ရွင္တို႔ ထင္ေနလို႔လား။ ကၽြန္မဘ၀မွာ ေယာက္်ားႏွစ္ေယာက္ကိုပဲ ခ်စ္ခဲ့ဖူးတယ္။ တစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို လက္ထပ္ခ်င္တယ္၊ တျခားတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို ဟာသတစ္ပုဒ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္မ ပထမရည္းစားက သူ႔အတြက္ မ်က္ျမင္သက္ေသတစ္ေယာက္ ရွာေတြ႕ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မက အခု ဒီကိုလာၿပီး ကၽြန္မွာလည္း တစ္ေယာက္ရွိခဲ့တဲ့အေၾကာင္း လာေျပာတယ္။ ကၽြန္မ ႏိုင္တယ္၊ ရွင္တို႔ ေတြ႕လား၊ ကၽြန္မ ႏိုင္တယ္။ လူတစ္ေယာက္ ရရွိႏိုင္တဲ့အေကာင္းဆံုးအရာတစ္ခုကို ကၽြန္မ ရယူႏိုင္ခဲ့တယ္။ မ်က္စိနဲ႔ အျမင္ခံရဖို႔ပဲ။ အခု ကၽြန္မ ဒီမွာ အဲဒီအေၾကာင္းကို ဖြင့္ဟ၀န္ခံတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္မအေသြးအသားေတြထဲကေန တြားသြားထြက္လာၿပီး ရွင္တို႔ေရွ႕ေမွာက္မွာ အခု မတ္တပ္ရပ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေပါ့၊ စင္ျမင့္ေပၚက ဟာသတစ္ပုဒ္ေပါ့။ သူ႔စကားလံုးေတြက အခု ကၽြန္မကို မနာက်င္ေစေတာ့ဘူး။ အဲဒီစကားလံုးေတြက အခု ကၽြန္မကို အရမ္းဂုဏ္ယူမိေစတယ္။ ၾကက္ကေလးတစ္ေဟာင္ဟာ ဘာလို႔ လမ္းမကို ျဖတ္ေျပးခဲ့လဲ။ အဲဒါ ကၽြန္မပဲ။ ကၽြန္မဟာ ၾကက္ကေလးပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ အျခားတစ္ဖက္ျခမ္းကို ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီစကားလံုးေတြကို သူေျပာတုန္းက ကၽြန္မ ဒီလိုပဲျဖစ္လိမ့္မယ္ဆိုတာ သူက ႀကိဳသိခဲ့တယ္။ မ်က္ျမင္သက္ေသရွိခဲ့တာဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား လွပလိုက္သလဲ။ 

 +ေတဇာ (လေရာင္လမ္း)+

 My Life is a Joke by Sheila Heti ကို ဆီေလ ်ာ္သလို ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။ Ref: The New Yorker

No comments:

Total Pageviews

Labels

ပညာေပး (1488) ကာတြန္းဟာသ (1302) ဟာသ (899) ေဆာင္းပါး (822) ကဗ်ာ (777) သတင္း (533) .ေဆာင္းပါး (512) အက္ေဆး/၀တၳဳတို (504) ေၾကာ္ျငာ (432) နိုင္ငံတကာထူးျခားသတင္း (388) ပညာေပး... (326) နိုင္ငံတကာ ထူးျခားသတင္း (321) ကဗ ်ာ (279) နိုင္ငံတကာအျခားသတင္း.. (253) ကဗ်ာ… (228) ပံုျပင္ (220) ေဆာင္းပါး…. (203) အက္ေဆး (191) ေဘာလံုးဟာသ...။ (156) သေဘာထားအျမင္ (149) Cartoon (145) သတင္း.... (139) ကဗ်ာ... (136) ကဗ်ာ..... (132) ပညာေပး.. (131) နိုင္ငံတကာ အျခားသတင္း.. (123) ျပည္တြင္းသတင္း (118) သတင္း..။ (114) သတင္းတို (111) သေရာ္စာ… (106) ဝတၳဳတို (105) ၀တၳဳတို (95) ဓါတ္ပံုသတင္း (81) သတင္း.. (79) ေပးစာ (79) ဘာသာျပန္ ဝတၳဳတို (75) ဓာတ္ပံုသတင္း (72) ကာတြန္း (64) ဓာတ္ပံုသတင္း..။ (64) သေရာ္စာ (64) နိုင္ငံတကာ အျခားသတင္း (60) ဓာတ္ပံုသတင္း.. (54) ေမတၱာစာ (54) ေအာက္ေမ့ဘြယ္စာလႊာ (53) သတင္း. (47) ဘာသာျပန္အက္ေဆး (46) ္ပံုျပင္ (45) ကာတြန္းဟာသ- (44) ေဘာလံုးဟာသ... (44) နိုင္ငံတကာအျခားသတင္း (43) နိင္ငံတကာ အျခားသတင္း (39) ကဗ်ာ. (37) သတင္းေဆာင္းပါး (36) News (35) ကာတြန္း ဟာသ (34) ကဗ်ာ(ဟာသ) (32) ဟာသကဗ်ာ (32) ေအာင္ျမင္ေရးဒႆန (30) ေၾကညာခ်က္ (28) ႐ုပ္သံ သတင္း (25) ဂ်ာနယ္ (24) TV (23) နိုင္ငံတကာ အျခားသတင္း. (23) ဘာသာျပန္ေဆာင္းပါး (20) -ကာတြန္းဟာသ (19) ရင္ဖြင့္သံ (19) သရဲဇာတ္လမ္း (19) ္ပံုျပၤင္ (18) ထုတ္ျပန္ခ်က္ (14) ဓာတ္ပံု (13) ဘာသာျပန္ပံုျပင္ (13) ဓာတ္ပုံသတင္း (12) သတင္းဓါတ္ပံု (12) သီခ်င္း (12) အင္တာဗ်ဴး (12) အေတြးအျမင္ (12) ဓာတ္ပံုသတင္း. (11) ပံုျပၤင္ (11) အယ္ဒီတာ့ထံေပးစာ (11) ဥာဏ္စမ္း (11) Photo News (10) poem (10) ဂ ်ာနယ္ (10) ဟာသအက္ေဆး (10) (က်န္းမာေရး ပညာေပး) (9) . (9) ဘာသာျပန္ (9) The Article (8) ခရီးသြား.ေဆာင္းပါး (8) နိူင္ငံတကာအျခားသတင္း (8) ဘာသာေရးေဆာင္းပါး (8) သတင္း.ေဆာင္းပါး (8) ေဗဒင္ (8) xပညာေပး) (7) သတင္းတို. (7) ဟာသ ဝတၳဳတို (7) တေဘာင္ (6) ပညာေပး) (6) ကွဗ်ာ (5) နိုင္ငံထူးျခားသတင္း (5) ဘာသာေရး၊ဓမၼပံုျပင္ (5) မိန္႔ခြန္း (5) သမိုင္းစကား၊ ပန္းစကား (5) ဟာသ ဓာတ္ပံု (5) အားကစားသတင္း (5) song (4) x ပညာေပး) (4) ကာတြြန္းဟာသ (4) စကားပံု (4) ထူးျခားသတင္း (4) ပညာေပ; (4) သတင္း.တို. (4) သေရာ ္စာ (4) ဟာသ- (4) ္ေဆာင္းပါး (4) -ကာတြန္းဟာသ- (3) interview (3) ထုပ္ျပန္ခ်က္ (3) ဓမၼဒါန (3) ဓါတ္ပုံအက္ေဆး (3) ဓာတ္ပံုအက္ေဆး (3) ပညာေပ (3) ဖိတ္စာ (3) ရုပ္သံ (3) သတင္း.တို.။ (3) ဟာသ အင္တာဗ်ဴး (3) ဟာသ. (3) အင္တာဗ်ဴးး (3) အတိုဆုံး၀တၳဳတို (3) အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ (3) ေဘာလံုးဟာသ. (3) (ဟာသ) (2) By....meepyatite (2) Statement (2) Story (2) With Best Regards (2) aဆာင္းပါ (2) ကန္ေတာ့ခ်ိဳး (2) က်န္းမာေရး ပညာေပး (2) ဇာတ္လမ္းတို (2) ပန္းခ်ီ (2) ပုံျပင္ (2) ဘာသာျပန္ကဗ ်ာ (2) ရုပ္ပံုအေတြး (2) ဟာသပံုျပင္ (2) အစီရင္ခံစာ (2) အမွတ္တရ (2) အေတြး (2) ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ (2) ေဆာင္းပါ (2) ျပဇာတ္ (2) .... (1) 2010 at 11:22pm (1) =ႏိုင္ငံတကာ အားကစားသတင္းမ်ား (1) Announce (1) By: Sara Yin (က်န္းမာေရး ပညာေပး) (1) By; Silver Moon အင္တာဗ်ဴး (1) General Knowledge (1) Joke (1) Photo Essay (1) Thanks (1) aဆာင္းပါး (1) khana.na155 ကဗ်ာ (1) minkonaing (1) ကဗ်ာ( (1) ကဗ်ာ… By..Blue gyee (1) ကာတြန္းဟာသ <br /> <br /> (1) ကိုယ္တိုင္ေရးကဗ်ာ သီဟသူ (1) ခရီးသြားဆာင္းပါး (1) ခရီးသြားေဆာင္းပါး (1) စကား (1) စကားပုံ (1) စာစု (1) စိုးမိုးေက်ာ္ (ဟာသ) (1) ဆက္သြယ္ရန္ (1) ဓါတ္ပံုအက္ေဆး (1) ဓာတ္ပုံအက္ေဆး (1) ဓာတ္ပံုအေတြး (1) နူတ္ခြန္းဆက္လႊာ (1) (1) ပညာေပ;း (1) မိန္႕ခြန္း (1) ရုပ္ရွင္ (1) သတင္း နွင့္ဟာသ (1) သတင္း.တို (1) သတင္းကဗ်ာ (1) သတင္းသီခ်င္း (1) သေရာ္ကဗ ်ာ (1) ဟသ (1) ဟာသအင္တာဗ်ဴး (1) ဟိုအေၾကာင္း ၊ဒီအေၾကာင္းသူတို ့အေၾကာင္း (1) အဆိုအမိန္႔ (1) အထၳဳပၸတၱိ) (1) အားကစားသတင္းမ်ား (1) အျခားသတင္း (1) ဦးဦး ေမွာ္ဆရာ ပညာေပး.. (1) ုပုံျပင္ (1) ေဆာင္းပါ; (1) ေပးပို ့သူ .. စိုးမိုးေက်ာ္ ဟာသ (1) ေပးပို ့သူ...သက္နိုင္ ကဗ်ာ… (1) ေပးပို ့သူ…greenleave (1) ္ပုံျပင္ (1) (1) ႐ုပ္သံ (1) • Posted by thant zin htwe on ႏုိ၀င္ဘာ 19 (1) …. (1)