**(ဧျပီ ၁၁။၂၀၁၀)**
ထိုင္းနိုင္ငံအလယ္ပိုင္း ျခံဳဘူရီခရိုင္ အေခ်ာင္ ေလွဆိပ္တြင္ ေရာင္းစားခံထားရာမွ ျမန္မာအလုပ္သမားသံုးဦး
ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာခဲ့သည္။
နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာခဲ့ျပီး ဘန္ေကာက္ျမိဳ ့အေျခစိုက္ ထိုင္းနိုင္ငံေရာက္ျမန္မာနိုင္ငံသား
မ်ားအသင္:သို ့ဧျပီလ ၇ရက္ေန ့ကေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။
အသက္၃၀အရြယ္ မြန္ျပည္နယ္က်ိဳက္ထိုျမိဳ ့ေအာင္ဆန္း၂ ရက္ကြက္မွ ကိုဇင္ကို မွာ ၉လခန္ ့ပင္လယ္ျပင္တြင္
အခမရပဲလုပ္ကိုင္ခဲ့ရသည္။မေကြးတိုင္းစကုျမိဳ ့နယ္၊သေဘာၤကၽြန္း ရြာမွ အသက္ ၂၇ႏွစ္အရြယ္ ကိုျဖိဳးႏွင့္
ရန္ကုန္၊မရမ္းကုန္းမွ အသက္ ၂၂ႏွစ္အရြယ္ ကိုသန္ ့ဇင္တို ့မွာ ၂လခန္ ့လုပ္ကိုင္ခဲ့ရာမွထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္
လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ဦးေဆာင္ထြက္ေျပးလာသူတစ္ဦးျဖစ္ေသာ ကိုျဖိဳးက“လူအခ်င္းခ်င္းကၽြန္ျပဳတယ္ဆိုတာ လက္ေတြ ့က်မွ ယံု
ရပါေတာ့တယ္။ျမန္မာနိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္းပါ၊ အဲဒီမွာ က်ေနာ္တို ့ကို၀ယ္ထားတဲ့လူေတြက မြန္လူမ်ိဳး ေတြပါ။
သူတို ့ေတြက ထိုင္းငါးဖမ္းေလွေတြေပၚမွာ လုပ္ခိုင္းပါတယ္၊က်ေနာ္တို ့လုပ္နိုင္နိုင္/မနိုင္နိုင္လုပ္ရပါတယ္၊ လကုန္လို့ ့လုပ္အားခထုတ္ရင္ အဲဒီမြန္ပြဲစားေတြက ထိုင္းလုပ္ငန္းရွင္ေတြဆီမွာ သြားျပီးေငြထုတ္ပါတယ္၊
လွိဳင္းမူလို ့မလုပ္နိင္ဘူးဆိုလို ့မရဘူး။ က်ေနာ္လွိဳင္းမူးလို ့ထိုင္ေနတာ က်ေနာ့္ေခါင္းေပၚမွာေရခဲျခင္း၃ျခင္း ကိုတင္ျပီး ေရေလာင္းခ်ပါတယ္၊ ကလန္ကဆန္လုပ္ရင္ ပင္လယ္ထဲပစ္ခ်ေတာ့တာပဲ” ဟုေျပာသည္။
ကိုျဖိဳးတို ့မိတ္ေဆြသံုးဦးစလံုး ျပီးခဲ့သည့္ ၂၀၀၉ ေမလ၊၁ ရက္ေန ့တြင္ျမ၀တီ ၀ါးေတာရပ္ကြက္၊မွ အသက္ ၄၀ ၀န္းက်င္ဗမာလူမ်ိဳး ကိုသန္း၀င္း တို ့အဖြဲ ့မွ ထိုင္းနိုင္ငံတြင္းသို ့တင္ပို ့ခဲ့သည္။
ဘန္ေကာက္ျမိဳ ့ငါးေသတၱာရံုတြင္အလုပ္ရမည္ျဖစ္ျပီး လူတစ္ဦးစီ ဘတ္၁၂၀၀၀ ေပးရမည္ျဖစ္ေၾကာင္းသေဘာ
တူတက္လာခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။
စုစုေပါင္းလမ္း၁၀ ရက္ေလွ်ာက္ျပီး ကား၁ရက္စီျပီးေသာအခါ အေခ်ာင္ေလွဆိပ္သို ့ေရာက္ရွိခဲ့သည္။
အေခ်ာင္ပြဲစားမ်ားထံတြင္ တစ္ေယာက္ကို ၂၂၀၀၀ႏွင့္ ၂၅၀၀၀ ဘန္ႏုန္းျဖင့္ မြန္ပြဲစားမ်ားကိုေရာင္းခ်ခဲ့သည္။
ကိုျဖိဳးတို ့လာေသာအခါ လူေပါင္း ၂၈ ေယာက္ျဖစ္ျပီး မိန္းကေလး ၅ေယာက္ပါသည္။ မိန္းကေလး၅ေယာက္ ကိုမူ
မဟာခ်ိဳင္သို ့ပို ့ေပးခဲ့သည္။
မြန္ျပည္နယ္က်ိဳက္ထိုျမိဳ ့မွ ကိုဇင္ကို က “က်ေနာ္ ၉လျပည့္လာျပီ၊မခံနိုင္ေတာ့ဘူး၊ ခနေလးပဲအိပ္ရတယ္၊အခ်ိန္
ျပည့္ လုပ္ေနရတယ္၊ ပင္ပန္းလည္းမနားရဘူး၊ဖ်ားလို ့လည္းမနားရဘူး၊ ကိုယ္ပင္ပန္းခံေနတာကိုမိဘေတြစားရ
တယ္ဆိုလည္းလုပ္ေပ်ာ္ပါေသးတယ္။ခုဟာက မြန္ပြဲစားေတြကိုအသက္နဲ ့ရင္းျပီးလုပ္ေကၽြးေနရတယ္၊ က်ေနာ္
တို ့မွာလြတ္လပ္ခြင့္ဆိုတာမရွိဘူး၊ ေစ်း၀ယ္ေတာ့လည္း သူတုိ ့စါရင္းမွတ္ထားတယ္၊ က်သင့္တာကဘတ္၂၀၀
ဖိုးဆိုရင္ သူတို ့ကဘတ္၃၀၀ လို ့ေရးထားတယ္၊ က်ေနာ္တုိ ့ဘယ္ေလာက္စါရင္းမွတ္ထားထား အမွားအမွန္လံုး
၀ျပန္ေျပာလို ့မရဘူး၊ အဲဒီလိုမတရားလုပ္တာဗ်ာ” ဟုေျပာသည္။
အဆိုပါအေခ်ာင္ေလွဆိပ္တြင္ နည္းအမ်ိဳးမ်ဳိးျဖင့္ ေရာင္းစားခံထားရသူေပါင္း ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာရွိေၾကာင္း
ထြက္ေျပးလာသူမ်ားကေျပာသည္။ နံနက္ေစာေစာ ၄နာရီတြင္ ေလွဆိပ္သို ့ဆင္းရျပီး၁၅ ရက္တစ္ၾကိမ္ေလွျပန္၀င္ခ်ိန္
္တြင္ မြန္ပြဲစားမ်ားက ဆိုင္ကယ္ေဘးတြဲမ်ားျဖင္တင္ေဆာင္ျပီး အခန္းက်ဥ္းထဲတြင္
အျပင္သို ့ဆက္သြယ္ခြင့္မျပဳပဲ ေလွာင္ပိတ္ထားသည္။ေငြကိုလံုး၀ကိုင္ခြင့္မရွိသည့္အျပ င္ လူသစ္မ်ား ၆လ
မျပည့္ မခ်င္း ဖုန္းဆက္ခြင့္မရွိေပ။
ရန္ကုန္ မရမ္းကုန္မွ ကိုသန္ ့ဇင္က “တခ်ိဳ ့ေလွေတြမွာ ကေလးေတြလည္းပါတယ္၊ ကေလးအေတာ္မ်ားမ်ားရွိ
ပါတယ္၊ က်ေနာ္တုိ ့တစ္ခုခုမလုပ္နိုင္လို ့ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုေျပာေနလို ့ျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္နဲနဲ ရပ္ေနရင္ပိုက္ဖါတဲ့ ခ်ည္
လးံုအခၽြန္နဲ ့ပစ္ေပါက္ခံ၇တယ္။ထြက္ေျပးလို ့ျပန္ဖမ္းမိတဲ့လူဆိုရင္ ေသလုေမ်ာပါး ၀ိုင္းရိုက္သတ္ၾကတာ၊အခ်ဳိ ့
ေလွေပၚကခုန္ခ်ရင္ ေသဖုိ ့က၈၀ ရာခိုင္ႏုန္းေသခ်ာျပီးသား၊ဒါေပမယ့္ ေသခ်င္ေသပေစ၊ဒီေလွေပၚက ငရဲခန္း
ကလြတ္ရင္ကၽြတ္ရင္ျပီးေရာဆိုျပီး ခုန္ခ်တာေတြအမ်ားျကီးရွိပါတယ္” ဟုေျပာသည္။
ထြက္ေျပးသူမ်ားႏွင့္ ေရာင္းစားခံထားရျပီးႏွစ္ပတ္လည္တိုင္ေအာင္လုပ္ျပီး၊ထိုင္းနိုင္ငံအတြင္းအျခားျမိဳ ့မ်ားသို႔
သြားလာရန္စီစဥ္ျပင္ဆင္ၾကသူမ်ားအား မြန္ပြဲစားႏွင့္ထိုင္းပုလိပ္တို ့ေပါင္းျပီးဖမ္းေလ့ရွိသည္။ ဖမ္းမိပါက ျမန္မာအလုပ္သမားတစ္ဦးအား ဘတ္၃၀၀၀ ျဖင့္ မြန္ပြဲစားကေရြးသည္။အေခ်ာင္ေလွဆိပ္မွ ထိုင္းရဲမ်ားမွာ မြန္ပြဲစားမ်ားခိုင္းသလိုျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားကိုဖမ္းဆီးေလ့ရွိသည္။
ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာသူမ်ားအား တတ္နိုင္သေရြ ့၀ိုင္း၀န္းကူညီေပးထားသည့္ ထိုင္းနိုင္ငံေ၇ာက္ျမန္မာ
နိုင္ငံသားမ်ားအသင:္၏ နိုင္ငံျခားေရးဆက္ဆံေရးတာ၀န္ခံ ဦးမ်ိဳးနိုင္က “ က်ေနာ္တို ့ဒီလူကုန္က:ူမႈတိုက္ဖ်က္
ေရးကိုလုပ္မယ္ဆုိျပီးျပင္္ဆင္လာတာဆိုရင္၇လေလာက္ရွိပါျပီ၊က်ေနာ္တို ့ပိုင္ပိုင္နိင္နိုင္မလုပ္နိုင္လို ့ရွိရင္
က်ေနာ္တုိ ့သည္ပင္ ဘယ္ေန ့ဘယ္ေနရာမွန္းမသိ အသတ္ခံ၇နိုင္ပါတယ္၊လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ ေရး အဖဲြဲ ့ေတြကိုယ္တိုင္ကအခက္အခဲေတြရွိေနတယ္နဲ ့တူပါတယ္၊ ဒီလူကုန္ကူးမွဳက အာဏာပိုင္အခ်ိဳ ့ေတြနဲ ့ပတ္သက္ေန
တယ္လို ့သိရတယ္၊ တိတိက်က် ေျပာဖို ့ေတာ့ခက္ပါတယ္၊ ေရာင္းစားခံေန၇တဲ့ ျမန္မာျပည္သားေတြကို ကယ္တင္နိုင္မယ့္
လူေတြ တစ္ေန ့ေတာ့ေပၚလာပါလိမ္မယ္လုိ ့ က်ေနာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္၊ က်ေနာ္တို ့အဖြဲ ့အေနနဲ ့လက္တြဲ ေဆာင္ရြက္သြားပါမယ္” ဟုေျပာသည္။
အဆိုပါ အေခ်ာင္ေလွဆိပ္သို ့ ျမ၀တီ၊မဲေဆာက္ဘက္မွ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားအမ်ားဆံုးေရာင္းစားခံရေလ့ရွိ
ေၾကာင္း၊လုပ္အားခမရ၊အသက္အေသခံ၊ဘ၀အပ်က္ခံျပီးမြန္ပြဲစားမ်ားႏွင့္ထိုင္းလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအားအလုပ္
အေကၽြးျပဳေနရသည့္ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားေထာင္ခ်ီရွိေၾကာင္းထြက္ေျပးလာသူမ်ားကေျပာသည္။ အခ်ိဳ ့မိန္းကေလးမ်ားကို မြန္ပိုက္ဆရာမ်ားက ၀ယ္ယူထားလိုက္ျပီး အေပ်ာ္မယားအျဖစ္အသံုးျပဳသည္။ ၄င္းတို ့စိတ္ေက်နပ္ေသာအခ်ိန္တြင္ အျခား
သူမ်ားသို ့ထပ္ဆင့္ေရာင္းခ်ျခင္းျပဳသည္။ အခ်ိဳ ့မိန္းကေလးမ်ားကိုမူ ဘံုမယားအျဖစ္၀ယ္ယူထားျပီး အလွည့္က် လိင္ဆက္ဆံၾကျခင္းမ်ားအျပင္ ရင္းႏွိီးသည့္မိတ္ေဆြမ်ားအားလည္း ဧည့္၀တ္ျပဳအိပ္ေစေၾကာင္း ထြက္ေျပ:လာသူမ်ားက
ေျပာျပသည္။
**ကိုေက်ာ္ေသာင္း (ဘန္ေကာက္) ***
(သၾကၤန္အၾကိဳအထူးသတင္း)
**(ဧျပီ ၁၁။၂၀၁၀)**
ထိုင္းနိုင္ငံအလယ္ပိုင္း ျခံဳဘူရီခရိုင္ အေခ်ာင္ ေလွဆိပ္တြင္ ေရာင္းစားခံထားရာမွ ျမန္မာအလုပ္သမားသံုးဦး
ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာခဲ့သည္။
နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာခဲ့ျပီး ဘန္ေကာက္ျမိဳ ့အေျခစိုက္ ထိုင္းနိုင္ငံေရာက္ျမန္မာနိုင္ငံသား
မ်ားအသင္:သို ့ဧျပီလ ၇ရက္ေန ့ကေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။
အသက္၃၀အရြယ္ မြန္ျပည္နယ္က်ိဳက္ထိုျမိဳ ့ေအာင္ဆန္း၂ ရက္ကြက္မွ ကိုဇင္ကို မွာ ၉လခန္ ့ပင္လယ္ျပင္တြင္
အခမရပဲလုပ္ကိုင္ခဲ့ရသည္။မေကြးတိုင္းစကုျမိဳ ့နယ္၊သေဘာၤကၽြန္း ရြာမွ အသက္ ၂၇ႏွစ္အရြယ္ ကိုျဖိဳးႏွင့္
ရန္ကုန္၊မရမ္းကုန္းမွ အသက္ ၂၂ႏွစ္အရြယ္ ကိုသန္ ့ဇင္တို ့မွာ ၂လခန္ ့လုပ္ကိုင္ခဲ့ရာမွထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္
လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ဦးေဆာင္ထြက္ေျပးလာသူတစ္ဦးျဖစ္ေသာ ကိုျဖိဳးက“လူအခ်င္းခ်င္းကၽြန္ျပဳတယ္ဆိုတာ လက္ေတြ ့က်မွ ယံု
ရပါေတာ့တယ္။ျမန္မာနိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္းပါ၊ အဲဒီမွာ က်ေနာ္တို ့ကို၀ယ္ထားတဲ့လူေတြက မြန္လူမ်ိဳး ေတြပါ။
သူတို ့ေတြက ထိုင္းငါးဖမ္းေလွေတြေပၚမွာ လုပ္ခိုင္းပါတယ္၊က်ေနာ္တို ့လုပ္နိုင္နိုင္/မနိုင္နိုင္လုပ္ရပါတယ္၊ လကုန္လို့ ့လုပ္အားခထုတ္ရင္ အဲဒီမြန္ပြဲစားေတြက ထိုင္းလုပ္ငန္းရွင္ေတြဆီမွာ သြားျပီးေငြထုတ္ပါတယ္၊
လွိဳင္းမူလို ့မလုပ္နိင္ဘူးဆိုလို ့မရဘူး။ က်ေနာ္လွိဳင္းမူးလို ့ထိုင္ေနတာ က်ေနာ့္ေခါင္းေပၚမွာေရခဲျခင္း၃ျခင္း ကိုတင္ျပီး ေရေလာင္းခ်ပါတယ္၊ ကလန္ကဆန္လုပ္ရင္ ပင္လယ္ထဲပစ္ခ်ေတာ့တာပဲ” ဟုေျပာသည္။
ကိုျဖိဳးတို ့မိတ္ေဆြသံုးဦးစလံုး ျပီးခဲ့သည့္ ၂၀၀၉ ေမလ၊၁ ရက္ေန ့တြင္ျမ၀တီ ၀ါးေတာရပ္ကြက္၊မွ အသက္ ၄၀ ၀န္းက်င္ဗမာလူမ်ိဳး ကိုသန္း၀င္း တို ့အဖြဲ ့မွ ထိုင္းနိုင္ငံတြင္းသို ့တင္ပို ့ခဲ့သည္။
ဘန္ေကာက္ျမိဳ ့ငါးေသတၱာရံုတြင္အလုပ္ရမည္ျဖစ္ျပီး လူတစ္ဦးစီ ဘတ္၁၂၀၀၀ ေပးရမည္ျဖစ္ေၾကာင္းသေဘာ
တူတက္လာခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။
စုစုေပါင္းလမ္း၁၀ ရက္ေလွ်ာက္ျပီး ကား၁ရက္စီျပီးေသာအခါ အေခ်ာင္ေလွဆိပ္သို ့ေရာက္ရွိခဲ့သည္။
အေခ်ာင္ပြဲစားမ်ားထံတြင္ တစ္ေယာက္ကို ၂၂၀၀၀ႏွင့္ ၂၅၀၀၀ ဘန္ႏုန္းျဖင့္ မြန္ပြဲစားမ်ားကိုေရာင္းခ်ခဲ့သည္။
ကိုျဖိဳးတို ့လာေသာအခါ လူေပါင္း ၂၈ ေယာက္ျဖစ္ျပီး မိန္းကေလး ၅ေယာက္ပါသည္။ မိန္းကေလး၅ေယာက္ ကိုမူ
မဟာခ်ိဳင္သို ့ပို ့ေပးခဲ့သည္။
မြန္ျပည္နယ္က်ိဳက္ထိုျမိဳ ့မွ ကိုဇင္ကို က “က်ေနာ္ ၉လျပည့္လာျပီ၊မခံနိုင္ေတာ့ဘူး၊ ခနေလးပဲအိပ္ရတယ္၊အခ်ိန္
ျပည့္ လုပ္ေနရတယ္၊ ပင္ပန္းလည္းမနားရဘူး၊ဖ်ားလို ့လည္းမနားရဘူး၊ ကိုယ္ပင္ပန္းခံေနတာကိုမိဘေတြစားရ
တယ္ဆိုလည္းလုပ္ေပ်ာ္ပါေသးတယ္။ခုဟာက မြန္ပြဲစားေတြကိုအသက္နဲ ့ရင္းျပီးလုပ္ေကၽြးေနရတယ္၊ က်ေနာ္
တို ့မွာလြတ္လပ္ခြင့္ဆိုတာမရွိဘူး၊ ေစ်း၀ယ္ေတာ့လည္း သူတုိ ့စါရင္းမွတ္ထားတယ္၊ က်သင့္တာကဘတ္၂၀၀
ဖိုးဆိုရင္ သူတို ့ကဘတ္၃၀၀ လို ့ေရးထားတယ္၊ က်ေနာ္တုိ ့ဘယ္ေလာက္စါရင္းမွတ္ထားထား အမွားအမွန္လံုး
၀ျပန္ေျပာလို ့မရဘူး၊ အဲဒီလိုမတရားလုပ္တာဗ်ာ” ဟုေျပာသည္။
အဆိုပါအေခ်ာင္ေလွဆိပ္တြင္ နည္းအမ်ိဳးမ်ဳိးျဖင့္ ေရာင္းစားခံထားရသူေပါင္း ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာရွိေၾကာင္း
ထြက္ေျပးလာသူမ်ားကေျပာသည္။ နံနက္ေစာေစာ ၄နာရီတြင္ ေလွဆိပ္သို ့ဆင္းရျပီး၁၅ ရက္တစ္ၾကိမ္ေလွျပန္၀င္ခ်ိန္
္တြင္ မြန္ပြဲစားမ်ားက ဆိုင္ကယ္ေဘးတြဲမ်ားျဖင္တင္ေဆာင္ျပီး အခန္းက်ဥ္းထဲတြင္
အျပင္သို ့ဆက္သြယ္ခြင့္မျပဳပဲ ေလွာင္ပိတ္ထားသည္။ေငြကိုလံုး၀ကိုင္ခြင့္မရွိသည့္အျပ င္ လူသစ္မ်ား ၆လ
မျပည့္ မခ်င္း ဖုန္းဆက္ခြင့္မရွိေပ။
ရန္ကုန္ မရမ္းကုန္မွ ကိုသန္ ့ဇင္က “တခ်ိဳ ့ေလွေတြမွာ ကေလးေတြလည္းပါတယ္၊ ကေလးအေတာ္မ်ားမ်ားရွိ
ပါတယ္၊ က်ေနာ္တုိ ့တစ္ခုခုမလုပ္နိုင္လို ့ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ခုခုေျပာေနလို ့ျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္နဲနဲ ရပ္ေနရင္ပိုက္ဖါတဲ့ ခ်ည္
လးံုအခၽြန္နဲ ့ပစ္ေပါက္ခံ၇တယ္။ထြက္ေျပးလို ့ျပန္ဖမ္းမိတဲ့လူဆိုရင္ ေသလုေမ်ာပါး ၀ိုင္းရိုက္သတ္ၾကတာ၊အခ်ဳိ ့
ေလွေပၚကခုန္ခ်ရင္ ေသဖုိ ့က၈၀ ရာခိုင္ႏုန္းေသခ်ာျပီးသား၊ဒါေပမယ့္ ေသခ်င္ေသပေစ၊ဒီေလွေပၚက ငရဲခန္း
ကလြတ္ရင္ကၽြတ္ရင္ျပီးေရာဆိုျပီး ခုန္ခ်တာေတြအမ်ားျကီးရွိပါတယ္” ဟုေျပာသည္။
ထြက္ေျပးသူမ်ားႏွင့္ ေရာင္းစားခံထားရျပီးႏွစ္ပတ္လည္တိုင္ေအာင္လုပ္ျပီး၊ထိုင္းနိုင္ငံအတြင္းအျခားျမိဳ ့မ်ားသို႔
သြားလာရန္စီစဥ္ျပင္ဆင္ၾကသူမ်ားအား မြန္ပြဲစားႏွင့္ထိုင္းပုလိပ္တို ့ေပါင္းျပီးဖမ္းေလ့ရွိသည္။ ဖမ္းမိပါက ျမန္မာအလုပ္သမားတစ္ဦးအား ဘတ္၃၀၀၀ ျဖင့္ မြန္ပြဲစားကေရြးသည္။အေခ်ာင္ေလွဆိပ္မွ ထိုင္းရဲမ်ားမွာ မြန္ပြဲစားမ်ားခိုင္းသလိုျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားကိုဖမ္းဆီးေလ့ရွိသည္။
ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္လာသူမ်ားအား တတ္နိုင္သေရြ ့၀ိုင္း၀န္းကူညီေပးထားသည့္ ထိုင္းနိုင္ငံေ၇ာက္ျမန္မာ
နိုင္ငံသားမ်ားအသင:္၏ နိုင္ငံျခားေရးဆက္ဆံေရးတာ၀န္ခံ ဦးမ်ိဳးနိုင္က “ က်ေနာ္တို ့ဒီလူကုန္က:ူမႈတိုက္ဖ်က္
ေရးကိုလုပ္မယ္ဆုိျပီးျပင္္ဆင္လာတာဆိုရင္၇လေလာက္ရွိပါျပီ၊က်ေနာ္တို ့ပိုင္ပိုင္နိင္နိုင္မလုပ္နိုင္လို ့ရွိရင္
က်ေနာ္တုိ ့သည္ပင္ ဘယ္ေန ့ဘယ္ေနရာမွန္းမသိ အသတ္ခံ၇နိုင္ပါတယ္၊လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ ေရး အဖဲြဲ ့ေတြကိုယ္တိုင္ကအခက္အခဲေတြရွိေနတယ္နဲ ့တူပါတယ္၊ ဒီလူကုန္ကူးမွဳက အာဏာပိုင္အခ်ိဳ ့ေတြနဲ ့ပတ္သက္ေန
တယ္လို ့သိရတယ္၊ တိတိက်က် ေျပာဖို ့ေတာ့ခက္ပါတယ္၊ ေရာင္းစားခံေန၇တဲ့ ျမန္မာျပည္သားေတြကို ကယ္တင္နိုင္မယ့္
လူေတြ တစ္ေန ့ေတာ့ေပၚလာပါလိမ္မယ္လုိ ့ က်ေနာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္၊ က်ေနာ္တို ့အဖြဲ ့အေနနဲ ့လက္တြဲ ေဆာင္ရြက္သြားပါမယ္” ဟုေျပာသည္။
အဆိုပါ အေခ်ာင္ေလွဆိပ္သို ့ ျမ၀တီ၊မဲေဆာက္ဘက္မွ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားအမ်ားဆံုးေရာင္းစားခံရေလ့ရွိ
ေၾကာင္း၊လုပ္အားခမရ၊အသက္အေသခံ၊ဘ၀အပ်က္ခံျပီးမြန္ပြဲစားမ်ားႏွင့္ထိုင္းလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအားအလုပ္
အေကၽြးျပဳေနရသည့္ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားေထာင္ခ်ီရွိေၾကာင္းထြက္ေျပးလာသူမ်ားကေျပာသည္။ အခ်ိဳ ့မိန္းကေလးမ်ားကို မြန္ပိုက္ဆရာမ်ားက ၀ယ္ယူထားလိုက္ျပီး အေပ်ာ္မယားအျဖစ္အသံုးျပဳသည္။ ၄င္းတို ့စိတ္ေက်နပ္ေသာအခ်ိန္တြင္ အျခား
သူမ်ားသို ့ထပ္ဆင့္ေရာင္းခ်ျခင္းျပဳသည္။ အခ်ိဳ ့မိန္းကေလးမ်ားကိုမူ ဘံုမယားအျဖစ္၀ယ္ယူထားျပီး အလွည့္က် လိင္ဆက္ဆံၾကျခင္းမ်ားအျပင္ ရင္းႏွိီးသည့္မိတ္ေဆြမ်ားအားလည္း ဧည့္၀တ္ျပဳအိပ္ေစေၾကာင္း ထြက္ေျပ:လာသူမ်ားက
ေျပာျပသည္။
**ကိုေက်ာ္ေသာင္း (ဘန္ေကာက္) ***
(သၾကၤန္အၾကိဳအထူးသတင္း)
No comments:
Post a Comment