သႀကၤန္ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းႏွင့္ ငရုပ္သီးေထာင္း

> သႀကၤန္ယိမ္း၊ အဆို၊ အက အေၾကာင္းေတြကို ၾကားလိုက္ရတိုင္း က်ေနာ့္မွာ ဆရာေဇာ္ဂ်ီေျပာဖူးေသာ ယဥ္ေက်းမႈအဖြဲ႔က တင္ဆက္သည့္ သႀကၤန္ယဥ္ေက်းမႈက ဇာတ္ကေလးအေၾကာင္းကို သတိရမိတတ္သည္။
ဆရာေဇာ္ဂ်ီက ယဥ္ေက်းမႈက ဇာတ္အဖြဲ႔၏ အႀကံေပးအဖြဲ႔၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သႀကၤန္မွာ သရုပ္ပ်က္ ယဥ္ေက်းမႈေတြကမ်ားလြန္းေနေလေတာ့ သရုပ္ပ်က္ယဥ္ေက်းမႈကို ရႈတ္ခ်ေ၀ဖန္ေသာအားျဖင့္ ေအာ္ပရာက ဇာတ္ကေလးတစ္ခုကို တင္ဆက္ၾကရမည္။ ဤသို႔အားျဖင့္ သက္ဆုိင္ရာ လူႀကီးေတြက မူအားျဖင့္ခ်မွတ္လိုက္သည္။
သည္ေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ ျပဇာတ္ညႊန္ၾကားသူေတြ၊ ေတးဖြဲ႔သူေတြ၊ တီးလံုးတီးကြက္ထြင္သူေတြ၊ ကႀကိဳးကကြက္ ရွာသူေတြက ေခၽြးတလံုးလံုးႀကိဳးစားပမ္းစားလုပ္ၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး ၀တ္စံုျပည့္ကခုန္တင္ျပၾကေတာ့ ဆရာေဇာ္ဂ်ီတို႔အားလံုး သြားေရာက္ၾကည့္ရႈၾကရသည္။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ေျပာျပသည္က-
"ကိုေအာင္သင္းရယ္ ကကြက္ေရာ၊ တီးလံုးတီးကြက္ သရုပ္ေဆာင္မႈေတြပ တကယ္ကို ေကာင္းၾကပါေပတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖ်က္ပစ္လိုက္ရတယ္။"
"ဟာ… ဟုတ္လားဆရာ၊ ဘာျပဳလို႔လဲ"
"ဟာ… သူတို႔က ဇာတ္မွာ ယဥ္ေက်းစြာ ေရကစားေနပံုက သေျပခက္နဲ႔ ေရပက္ၿပီး ႏူးႏူးညံ့ညံ့ သိမ္ေမြ႔လိုက္တာ။ က်ဳပ္တို႔ေတာင္ ပ်င္းလာတယ္"
"သရုပ္ပ်က္သမားေတြကေကာ ဆရာ"
"ဟာ… ဟိုေကာင္ေတြကေတာ့ ဘာေျပာ ေကာင္းမလဲ။ ၀တ္တာ၊ စားတာကစၿပီး လႈပ္ရွားမႈအားလံုးဟာ ေပ်ာ္စရာႀကီး၊ တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာႀကီး၊ ကိုယ္ေတာင္ သူတို႔နဲ႔တစ္ခ်ီေလာက္လိုက္ၿပီး ေရပက္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္" ဆရာက ေျပာရင္း ရယ္ေမာလိုက္ပါသည္။

"အဲဒါနဲ႔ မကနဲ႔ေတာ့လို႔ ဖ်က္လိုက္ရတယ္"
"ဟုတ္လားဆရာ၊ သူတို႔ေတာ့ ခဲေလသမွ် ျဖစ္သြားမယ္ထင္တယ္"
"သူတို႔သာ မဟုတ္ဘူး။ လူႀကီးေတြလည္း ခဲေလသမွ်ပဲ။ တကယ္ဆိုေတာ့ ေစတနာသက္ေရာက္မႈနဲ႔ အားထုတ္မႈက လမ္းေခ်ာ္သြားတာကိုး၊ သရုပ္ပ်က္ေတြကို မသိမသာ အားက်စိတ္ေတြ ၀င္ေနေလေတာ့ သရုပ္မွန္ထက္၊ သရုပ္ပ်က္ကို ဖိၿပီးအားစိုက္ၾကတာေပါ့"
"ဒီေတာ့ သရုပ္ပ်က္သမားေတြက ပိုၿပီးဆြဲေဆာင္မႈရွိသြားတာ ျဖစ္မွာေပါ့"
"ဆြဲေဆာင္မႈရွိတာေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔။ ဇာတ္သိမ္းရဲကဆြဲသြားေတာ့ေတာင္မွ ပါသြားပံုက ေပ်ာ္စရာႀကီး၊ ကိုယ္ေတာင္ပါခ်င္သလိုလို ျဖစ္သြားေသးတယ္"
ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးရယ္ေမာေနသည္ကို ယခုထက္တိုင္ျမင္ေယာင္ေနမိပါေသးသည္။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီေျပာသည့္ အႏုပညာရွင္တို႔၏ ေစတနာေရြ႕ျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းလည္း မွန္ပါေပသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာေဇာ္ဂ်ီေျပာေလ့ရွိေသာ အားၿပိဳင္မႈသေဘာက သရုပ္ပ်က္တို႔ဘက္မွာ ရွိေနျပန္သည္ဟု ထင္မိသည္။
ေျပာေနရင္း က်ေနာ့္၏ ရဲေဘာ္ႀကီး ကိုတိုင္းေမာင္ေျပာသည္ကို သတိရမိျပန္သည္။ "ကိုေအာင္သင္းရဲ႕ ေရပက္တယ္ဆိုတာ မိန္းကေလးေတြကို ပက္ရမွ အရသာရွိတာဗ်။ ေယာကၤ်ားခ်င္းပက္ရင္ ထမင္းခ်င္း ျမွဳပ္စားေနရသလို ဘယ္မွာ အဓိပၸါယ္ရွိမလဲ။ ထမင္းထဲကို ဟင္းျမွဳပ္စားရမွ အရသာထြက္မွာေပါ့"တဲ့။
ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ျမင့္ထြန္းဆိုတဲ့ေကာင္ႀကီး၊ သူကေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ ျပတ္လိုက္ေသးသည္။
"မိန္းကေလးေတြမ်ား ၾကည့္လိုက္ရရင္ ဘယ္မိန္းကေလးကိုပဲၾကည့္ၾကည့္ က်က္သေရရွိေနတာပဲ။ ငါတို႔ ေယာကၤ်ားေလးေတြမ်ား ၾကည့္လိုက္ရင္ ဘယ္ေကာင္ကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္ က်က္သေရတံုးေနတာပဲ"တဲ့။
သူတို႔ေျပာေသာစကားမ်ားမွာ ဟာသ သေဘာႏွင့္ လြန္ကဲေနသည္ျဖစ္ေသာ္လည္း မွန္သင့္သေလာက္ မွန္သည္ဟု က်ေနာ္ယူဆမိသည္။
တျခားေနရာေတြကို ထားလိုက္ဦးေတာ့ က်ေနာ္တို႔လည္း ေရပက္ၿပီဆိုလွ်င္ မိန္းကေလးေတြကိုသာ ပက္ခ်င္သည္။ ေယာကၤ်ားေလးအခ်င္းခ်င္း ပက္ရလွ်င္ ေရကုန္သည္ဟု ထင္သည္။ ကေလးေတြကိုေတာ့ထည့္ ေျပာစရာမလို။ သူတို႔ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔လို အဖိုးႀကီးေတြကိုေတာင္ ခ်မ္းသာေပးသည္မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ သႀကၤန္းတြင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားလွ်င္ ေငြစကၠဴေလးေတြကို ပလပ္စတစ္အိတ္ထဲ ထည့္ၿပီးေဆာင္သြားရသည္။ သူတို႔ကိုလည္း ဘာမွအျပစ္တင္ စိတ္ဆိုးေနစရာမလို။ မိမိကိုယ္တိုင္ ကေလးဘ၀က ေရဖလားကိုင္ၿပီးပက္ရမည့္သူကို ေစာင့္ေနတာ တစ္ေယာက္မွ်မေတြ႔ေတာ့ ႏြားမႀကီးတစ္ေကာင္ျဖတ္အလာမွာ ေရပက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ လူႀကီးေတြရယ္ေမာၾကတာ ခုထက္ထိ သတိရေနမိေသးသည္။
လူပ်ဳိေပါက္ေတာ့မလိုလို ျဖစ္လာေတာ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို ရိပ္ခနဲ ျမင္လိုက္လွ်င္ ေရဖလား၊ ေရျပြတ္ကိုကိုင္ခဲ့ၿပီး အေျပးလိုက္မိေတာ့သည္သာ။ မိန္းကေလးေတြကလည္း ေရပက္ခံသက္သက္ထြက္တာ မဟုတ္လွ်င္ သူတို႔ကို ေရပက္မွာ အလြန္ေၾကာက္ၾကသည္။ သူတို႔ေၾကာင့္ေလ ေရပက္ရတာအရသာေတြ႔ေလျဖစ္တတ္သည္ဟု က်ေနာ္ခံစားမိသည္။ ေရဖလားႏွင့္ လိုက္လို႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကထြက္ေျပးၿပီဆိုလွ်င္ မီွေအာင္အေျပးလုိက္သည္။ လြတ္သြားခါနီးတြင္ ကပ္ၿပီးလွမ္းပက္လိုက္ရသည့္အရသာမွာ ဘာႏွင့္မွ်မတူ။ ေရပက္ျခင္းကို ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းႏွင့္တူပါသည္ဆိုလွ်င္ သေဘာမတူ ေျပးလႊားတိမ္းေရွာင္ျခင္းသည္ ငရုပ္သီးေထာင္းႏွင့္တူသည္။ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းသက္သက္လည္း ေကာင္းပါ၏။ သို႔ေသာ္ ငရုပ္သီးေထာင္းစပ္စပ္က ကိုလွ်ာေပၚတင္လိုက္မိလို႔ စပ္ေနခုိက္တြင္ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းကို ေသာက္လိုက္ရေတာ့ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းအရသာက ႏွစ္ဆေလာက္တက္သြားသည္ဟု ထင္လိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ငရုပ္သီးအစပ္မ်ားလြန္းေတာ့လည္း ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းအရသာပါ ပ်က္သြားတတ္ျပန္သည္။
××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
က်ေနာ္ ၀ိုးတ၀ါးမွတ္မိေနတာေလး တစ္ခုရွိသည္။ စိတ္ထင္မွန္းၾကည့္ရသေလာက္ ၄-ႏွစ္သားေလာက္ျဖစ္မည္ထင္သည္။
က်ေနာ္တို႔အိမ္က လွမ္းျမင္ရေသာေနရာတြင္ ေျခတံရွည္အိမ္တစ္လံုးရွိသည္။ ထိုအိမတ္တြင္ မိန္းမႀကီး ၂-ေယာက္ရွိသည္။ ထိုအသက္အရြယ္က ကေလးတစ္ေယာက္အျမင္ႏွင့္ မိန္းမႀကီး ၂-ေယာက္ဟုဆိုလိုက္ရေသာ္လည္း အသက္ ၂၀-ခန္႔ေလာက္သာရွိပါလိမ့္မည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္အမည္ကိုေတာ့ ခုထက္ထိမွတ္မိေနေသးသည္။ မလွေရႊ… တဲ့။
ထိုအပ်ဳိ ၂-ေယာက္ကို ကာလသားတစ္သိုက္ ေရပက္ဖို႔လာသည္။ မိန္းကေလးေတြက ပုန္းေနသည္။ မထြက္၊ အိမ္ေရွ႕ၾကမ္းျပင္မွာ ထိုင္ေနသူက ကိုေက်ာ္လွတဲ့၊ သူ႔အသက္က (ယခုျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့)အစိတ္သံုးဆယ္ ေလာက္ရွိမယ္ထင္သည္။ မလွေရႊတို႔ ေမာင္ႀကီးတစ္၀မ္းကြဲ ေတာ္သည္ဟု ေျပာသည္။
မိန္းမပ်ဳိေတြက ထြက္ၿပီးအပက္မခံေတာ့ ကာလသားတစ္ခ်ဳိ႕က ေရပက္ဖို႔အိမ္ေပၚတက္မည္လုပ္သည္။ ကိုေက်ာ္လွႀကီးကတားသည္။ ဇြတ္တက္ၾကသည္။ ကိုသာလွ ဆိုသူတစ္ေယာက္က အကဲဆံုးျဖစ္သည္။ ကိုသာလွႏွင့္ ကိုေက်ာ္လွတို႔ ဘယ္လိုေထြးလံုး ရစ္ပတ္ျဖစ္လုိက္သည္မသိ၊ ကိုသာလွတစ္ေယာက္ ၁၀-ေပေလာက္ျမင့္ေသာ အိမ္ၾကမ္းျပင္မွ ေထြးခနဲ ေျမႀကီးေပၚ က်သြားသည္။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ သတိေမ့ေနသည္။ လူေတြ၀ိုင္းၿပီး ႏွာႏွပ္တာလား၊ ဘာလုပ္တာလဲမသိ ၀ိုင္း၀န္းျပဳစုေနသည္ကိုသာ မွတ္မိေတာ့သည္။
ဒီအသက္ ဒီအရြယ္ထိ ထိုျမင္ကြင္းကို ျမင္ေယာင္မွတ္မိေနပါေသးသည္။ ယခုျပန္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ငရုပ္သီးမ်ားလြန္းသြားသည္ဟု ထင္မိသည္။
×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
ပုဂံေခတ္ ငရုတ္သီးေထာင္းကေတာ့ အေတာ္ေလးကို လက္လြန္သြားသည္ဟု ဆိုနုိင္သည္။
နရသီဟပေတ့က မိဖုရားေစာလံုကို အလြန္ျမတ္နုိးသည္။ တေပါင္းတန္ခူး သဲေသာင္ျပင္မ႑ပ္တြင္ ယာယီတဲနန္းႏွင့္ စံေနခိုက္ ေမာင္းမေတာ္မ်ားအား ေစာလံုကိုခ်ဳပ္ကိုင္ၿပီး ေရမြန္းေနေအာင္ေလာင္းေစသည္။ ေစာလံုက ခံျပင္းလွေသာေၾကာင့္ မင္းႀကီးအား စားေတာ္ပြဲတြင္ အဆိပ္ခပ္လုပ္ႀကံသည္။ မင္းႀကီးက သိသြားေသာေၾကာင့္ ေစာလံုမီးရႈံႈိ့့ ့အသတ္ခံရသည္။ သတ္လိုက္ရေသာ္လည္း ခ်စ္လွစြာေသာ မိဖုရားျဖစ္ေန၍ ညဥ့္အိမ္ေနရင္းပင္ "ေစာလံု- ေစာင့္ပါခလွည့္"ဟု ေယာင္ယမ္းေရရြတ္သည္ဟု ဆိုသည္။ "ေစာလံုေရ- လာၿပီး ငါ့ထံကိုလာၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ခစားပါဦးလားကြဲ႕" ဟု ဆိုလိုဟန္ရွိပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ မဟာမႈိင္းႀကီးကလည္း ထက္လိုက္သည့္ ကေလာင္၊ ေျပာင္လိုက္သည့္စကားလံုး၊ ေရးသြားလိုက္ပံုက ရင္ထဲမွာ ၿငိက်န္ၿပီး ေဆြးေျမ႕စြဲလန္းေလာက္ပါသည္။
"ေသလမ္း၀င္ ေမွာင့္ရွာတဲ့ တမိရယ္ေၾကာင့္
ေရႊနန္းရွင္ ေမာင့္မွာျဖင့္ မခ်ိၿပီဘူး
ေမာင့္ပါခလွည့္ - ေမာင့္ပါခလွည့္ရယ္လို႔
တရေလရွာသကြယ္၊
သမၼတေနလာႏြယ္မွာျဖင့္ ဖိုဗ်ာပါအမ်ား
ဘ၀ေသပါတယ္လို႔လဲ ဆိုကာ ငိုကာမနား…။"
ဒီစာပိုဒ္ကေလးေတြကို စြဲလိုက္ပံုမွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ႏႈတ္လြတ္ရေနခဲ့သည္။
ထိုေလးခ်ဳိးအဆံုးသတ္ကေလးကိုလည္း ၾကည့္ပါဦး။ မလွေပဘူးလား။
"သေဘာမဆံုသနဲ႔ မခံခ်င္ပါလွ်င္ မကစားၾကေလနဲ႔
ေၾသာ္… ေခ်ာဂုဏ္နဲ႔ ႏြဲ႔ရွာတဲ့
ေစာလံုရဲ႕ ပုဂံရာဇ၀င္တရား တဲ့"
"ေခ်ာဂုဏ္နဲ႔ ႏြဲ႕ရွာတဲ့၊ ေစာလံုရဲ႕ ပုဂံရာဇ၀င္တရား"ဟူေသာ စာပိုဒ္တြင္ "ေခ်ာဂုဏ္နဲ႔ ႏြဲ႔ရွာတဲ့"ဟူေသာ စကားလံုးေလးကို က်ေနာ္ဘယ္လို ခ်စ္မိမွန္းမသိ။ "ေစာလံုရဲ႕" ႏွင့္ကာရန္မိၿပီး အသံခ်ဳိျမေနသည္သာမက အဓိပၸါယ္ကလည္း "ရွာတဲ့"ဟူေသာ စကားေလးက စာဆို၏ ကရုဏာသံကိုေပၚလြင္ေစပါသည္။ စကားလံုးေလးေတြကို ခ်စ္ေနရမိရာက မိဖုရားငယ္ေစာလံုကိုပါ ခ်စ္သနားစိတ္၀င္လာေစသည္။
ျမန္မာစာဖတ္ပရိသတ္၏ အခ်စ္ေတာ္ အိုင္းရစ္လူမ်ဳိး မစၥတာေမာရစ္ေကာလစ္ကလည္း သူ၏ She Was A Queen (မိဖုရားေစာ)၀တၳဳတြင္ ေစာလံုကြယ္လြန္ခန္းကို တခမ္းတနားလြမ္းေလာက္ေအာင္ ဖြဲ႔ဆိုထားခဲ့ပါေပေသးသည္။ သူလည္းေစာလံုကို လြမ္းသနားခဲ့ဟန္တူသည္။
က်ေနာ္ပင္လွ်င္ She Was A Queen ကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေစာလံုကြယ္လြန္ခန္းကို စြဲလန္းမိသည္ႏွင့္ ေမာ္လၿမိဳင္ေကာလိပ္တြင္ အမႈထမ္းေနစဥ္က ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ရပ္ကြက္တစ္ခုက ကပြဲအတြက္ တစ္ခန္းရပ္ ဇာတ္ကြက္ကေလး တစ္ခုကို ဒါရိုက္တာလုပ္ၿပီးတင္ဆက္ခဲ့ဖူးပါေသးသည္။
ငရုတ္သီးမ်ားသြားေသာ ပုဂံသႀကၤန္ဇာတ္လမ္းဟု ဆိုရေလမလားမသိ။
××××××××××××××××××××××××××××××××××
နာမည္ႀကီး ေရွးေခတ္ကာလေပၚ အဆိုေတာ္ မၾကည္ေအာင္သီဆိုသည့္ သီခ်င္းကို စာဖတ္သူ ၾကားဖူးေလမည္လားမသိ။ နာေထာင္ၾကည့္ပါဦး။
ေရႊဖားႀကီးနဲ႔ ေရကစားတာ
တကယ္ၾကမ္းလွပါသရွင္ စပယ္ပန္းေတြေတာင္
ေၾကြကုန္ပါေပါ့ေလ။
ေငြဖလားႀကီးနဲ႔ ေရကစားတာ
အလြန္ၾကမ္းလွပါသရွင္ ဇြန္ပန္းေတြေတာင္
ေၾကြကုန္ပါေပါ့ေလ။
ေရွးကေတာ့ ရိုရုိေသေသ ကစားၾကေပ။
ေမြးသမိခင္ထံခြင့္ပန္ကာေတာင္းရပါတယ္ေလ။
လာေလမဟာေဆြေမမရွက္နဲ႔ ရက္ျမတ္ထဲေရာက္ေန
မာပါေစ၊ သာပါေစ သေျပခက္နဲ႔ ပက္ၾကတဲ့
သႀကၤန္ေတာ္ေရ….။
ဤသီခ်င္းေလးကို က်ေနာ္အလြန္ႀကိဳက္သည္။ ေတးသားနွင့္ ေတးသြားအလြန္လိုက္ဖက္သည္ဟုထင္မိသည္။
သို႔ေသာ္ ထိုသီခ်င္းအတိုင္းေရပက္ရလွ်င္ေတာ့ ဆရာေဇာ္ဂ်ီေျပာသလို "ပ်င္းစရာႀကီး"ဟု ေအာက္ေမ့မိသည္။ ရွဴးရွဴးရွဲရွဲ ငရုပ္သီးေထာင္းကေလးမွ မပါလွ်င္ သႀကၤန္ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းက ေပါ့ပ်က္ပ်က္ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ထင္သည္။
ေရပက္သူႏွင့္ ေရပက္ခံရသူ လိုက္သူႏွင့္ ေျပးသူေလးပါမွ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေပမည္။ ေမြးသမိခင္၊ ေမြးသဖခင္ထံလည္း ခြင့္ပန္မေနနိုင္ေပါင္၊ သႀကၤန္တြင္း မဟုတ္လား။ ႏႈတ္ခမ္းေတာ္စူေလ၊ မ်က္ေစာင္းခဲေလ၊ သႀကၤန္ေရက အရသာတိုးေလပါပဲ၊ ရုတ္တရက္ အလစ္တြင္ပက္လိုက္ရ၍ ေကာင္မေလးလန္႔ၿပီး ေအာ္လိုက္ေယာင္လိုက္လွ်င္ ပိုလို႔ေတာင္ အရသာရွိေသးသည္။ ေၾသာ္… အရြယ္ မလွေတာ့ေသာ္လည္း ငယ္ဘ၀ကိုေတာ့ လြမ္းမိေသးသည္။
ကိုယ့္အသက္ကို တြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း လာမည့္ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ (၁၇-၄၂--၇) ဆိုလွ်င္ အသက္ရွစ္ဆယ္တင္းတင္း ျပည့္ေတာ့မည္။
လြန္ခဲ့သည့္ ဒီဇဘၤာလထဲက ေတာင္တြင္းႀကီးႏွစ္လည္အစည္းအေ၀း၊ ပညာခၽြန္ဆုေပးပြဲႏွင့္ သက္ႀကီးပူေဇာ္ပြဲလုပ္ေတာ့ ေအာင္သင္းကလည္းကန္ေတာ့ခံထဲမွာ ပါေနခဲ့ေလၿပီ။ ကန္ေတာ့ပြဲၿပီးေတာ့ ကန္ေတာ့ခံအမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က "ကိုေအာင္သင္း က်မကို မွတ္မိေသးလား"တဲ့။ ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ငယ္ရုပ္ဖမ္းဖို႔ မွန္းဆၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ "ခင္ရီ"ေလတဲ့။ အမယ္ေလး ေတာင္တြင္းႀကီးတြင္ မယ္ဘြဲ႔ရခဲ့ေသာ "ေရႊတြင္းမယ္ မခင္ရီပါလား"
နန္းေတာ္ေရွ႕ ဆရာတင္က ေရႊဘိုသနပ္ခါးသီခ်င္းကို "ညိဳသြားၿပီ အသားေလးညိဳသြားၿပီ အသားေလးညိဳသြားၿပီ" ဟု နိဒါန္းပ်ဳိးခဲ့သလို မခင္ရီ "အိုသြားၿပီ အဖြားေလး အိုသြားၿပီ" ဟု ေျပာလိုက္ၿပီး "အအိုလွေပါ့"ဟု ဆိုလုိက္ေတာ့ မခင္ရီက ရႊင္ရႊင္ပ်ပ် အားရပါးရၿပံဳးၿပီး ရယ္လိုက္သည္။ ရယ္လိုက္မွ နားသယ္တ၀ိုက္က အသားအေရေတႊြ တအားေခြၿပီး တြန္႔သြားျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ အအိုလွေလးပါပဲ။
ေၾသာ္…. ေရးေနရင္း ငယ္စဥ္က က်ေနာ္ေရကစားခဲ့သည္ အဖြားအိုေကာင္မေလးေတြကို လြမ္းမိျပန္သည္။ ကဗ်ာဆရာမျဖစ္လာေသာ္လည္း ကဗ်ာခ်စ္တတ္သူမို႔ ကဗ်ာျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ကပ်ာကရာ ျခစ္လိုက္ခ်င္ေသးသည္။
**ေရွးကအလြမ္း**
သႀကၤန္ခါ ေရကစားလွ်င္ျဖင့္
ျငင္းဆန္ကာ ေမတပါးရယ္က
ေရႊအားကုန္ သြက္သြက္ေျပးေလမွ
ျမက္ျမက္ကေလး လုိက္ပက္ခ်င္….။
"ဆုတ္စမ္းေနာ္"လို႔ ႏႈတ္ခမ္းေတာ္တကယ္စူေတာ့
စံပါယ္ျဖဴ၊ စကား၀ါ၊ သေျပပန္းေတြနဲ႔
အရြယ္တူကို အသားအယာ ေရမဖ်န္းခ်င္ဘု
မွန္းမလဲြ၊ ႏွစ္ျခမ္းကြဲေလာက္ေအာင္
"ဗြမ္း"ခနဲ ပက္လိုက္လွ်င္….။
"ဟဲ့ ပလုပ္တုပ္ ေသနာေကာ္" လို႔
တကယ့္ မဟုတ္တရုတ္ ေျခြကာေယာင္မွ
ေျပာင္ေတာင္ေတာင္ စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔
"အဟီး" လို႔ ရယ္ကာပင္၊ ေပ်ာ္ရႊင္မိစိတ္၀မ္း….။
ေၾသာ္…. တကယ္ရႈျပန္ေတာ့
ဆယ္စု ရွစ္ခါတုိင္မင့္
ခ်စ္စရာ ေမတၱာလိႈင္ခဲ့သူေတြမို႔
ႏွစ္အတာမွာ သစၥာၿပိဳင္ခ်င္ေသးငဲ့
ေရႊလည္တိုင္ တုန္ရီရီေပါ့
ႀကံဳလွီလွီ ္လက္ေျခကေလးေတြနဲ႔
မႈံသီသီ မ်က္ေပေမွးတို႔ကို
ေတြးဆလို႔ မွန္းတဲ့ၿပီး
ေတးသ, လို႔ တမ္းလိုက္ပါတဲ့
(ေၾသာ္…. ေတာင္တြင္းက ေအာင္သင္းရဲ႕)
ေရွးကအလြမ္း….။ ။


*** ေအာင္သင္း ***
၂၀၀၇- ဧၿပီလ ခ်ယ္ရီမဂဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

သႀကၤန္ယိမ္း၊ အဆို၊ အက အေၾကာင္းေတြကို ၾကားလိုက္ရတိုင္း က်ေနာ့္မွာ ဆရာေဇာ္ဂ်ီေျပာဖူးေသာ ယဥ္ေက်းမႈအဖြဲ႔က တင္ဆက္သည့္ သႀကၤန္ယဥ္ေက်းမႈက ဇာတ္ကေလးအေၾကာင္းကို သတိရမိတတ္သည္။
ဆရာေဇာ္ဂ်ီက ယဥ္ေက်းမႈက ဇာတ္အဖြဲ႔၏ အႀကံေပးအဖြဲ႔၀င္တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သႀကၤန္မွာ သရုပ္ပ်က္ ယဥ္ေက်းမႈေတြကမ်ားလြန္းေနေလေတာ့ သရုပ္ပ်က္ယဥ္ေက်းမႈကို ရႈတ္ခ်ေ၀ဖန္ေသာအားျဖင့္ ေအာ္ပရာက ဇာတ္ကေလးတစ္ခုကို တင္ဆက္ၾကရမည္။ ဤသို႔အားျဖင့္ သက္ဆုိင္ရာ လူႀကီးေတြက မူအားျဖင့္ခ်မွတ္လိုက္သည္။
သည္ေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ ျပဇာတ္ညႊန္ၾကားသူေတြ၊ ေတးဖြဲ႔သူေတြ၊ တီးလံုးတီးကြက္ထြင္သူေတြ၊ ကႀကိဳးကကြက္ ရွာသူေတြက ေခၽြးတလံုးလံုးႀကိဳးစားပမ္းစားလုပ္ၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး ၀တ္စံုျပည့္ကခုန္တင္ျပၾကေတာ့ ဆရာေဇာ္ဂ်ီတို႔အားလံုး သြားေရာက္ၾကည့္ရႈၾကရသည္။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ေျပာျပသည္က-
"ကိုေအာင္သင္းရယ္ ကကြက္ေရာ၊ တီးလံုးတီးကြက္ သရုပ္ေဆာင္မႈေတြပ တကယ္ကို ေကာင္းၾကပါေပတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖ်က္ပစ္လိုက္ရတယ္။"
"ဟာ… ဟုတ္လားဆရာ၊ ဘာျပဳလို႔လဲ"
"ဟာ… သူတို႔က ဇာတ္မွာ ယဥ္ေက်းစြာ ေရကစားေနပံုက သေျပခက္နဲ႔ ေရပက္ၿပီး ႏူးႏူးညံ့ညံ့ သိမ္ေမြ႔လိုက္တာ။ က်ဳပ္တို႔ေတာင္ ပ်င္းလာတယ္"
"သရုပ္ပ်က္သမားေတြကေကာ ဆရာ"
"ဟာ… ဟိုေကာင္ေတြကေတာ့ ဘာေျပာ ေကာင္းမလဲ။ ၀တ္တာ၊ စားတာကစၿပီး လႈပ္ရွားမႈအားလံုးဟာ ေပ်ာ္စရာႀကီး၊ တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာႀကီး၊ ကိုယ္ေတာင္ သူတို႔နဲ႔တစ္ခ်ီေလာက္လိုက္ၿပီး ေရပက္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္" ဆရာက ေျပာရင္း ရယ္ေမာလိုက္ပါသည္။

"အဲဒါနဲ႔ မကနဲ႔ေတာ့လို႔ ဖ်က္လိုက္ရတယ္"
"ဟုတ္လားဆရာ၊ သူတို႔ေတာ့ ခဲေလသမွ် ျဖစ္သြားမယ္ထင္တယ္"
"သူတို႔သာ မဟုတ္ဘူး။ လူႀကီးေတြလည္း ခဲေလသမွ်ပဲ။ တကယ္ဆိုေတာ့ ေစတနာသက္ေရာက္မႈနဲ႔ အားထုတ္မႈက လမ္းေခ်ာ္သြားတာကိုး၊ သရုပ္ပ်က္ေတြကို မသိမသာ အားက်စိတ္ေတြ ၀င္ေနေလေတာ့ သရုပ္မွန္ထက္၊ သရုပ္ပ်က္ကို ဖိၿပီးအားစိုက္ၾကတာေပါ့"
"ဒီေတာ့ သရုပ္ပ်က္သမားေတြက ပိုၿပီးဆြဲေဆာင္မႈရွိသြားတာ ျဖစ္မွာေပါ့"
"ဆြဲေဆာင္မႈရွိတာေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔။ ဇာတ္သိမ္းရဲကဆြဲသြားေတာ့ေတာင္မွ ပါသြားပံုက ေပ်ာ္စရာႀကီး၊ ကိုယ္ေတာင္ပါခ်င္သလိုလို ျဖစ္သြားေသးတယ္"
ဆရာေဇာ္ဂ်ီ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးရယ္ေမာေနသည္ကို ယခုထက္တိုင္ျမင္ေယာင္ေနမိပါေသးသည္။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီေျပာသည့္ အႏုပညာရွင္တို႔၏ ေစတနာေရြ႕ျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းလည္း မွန္ပါေပသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာေဇာ္ဂ်ီေျပာေလ့ရွိေသာ အားၿပိဳင္မႈသေဘာက သရုပ္ပ်က္တို႔ဘက္မွာ ရွိေနျပန္သည္ဟု ထင္မိသည္။
ေျပာေနရင္း က်ေနာ့္၏ ရဲေဘာ္ႀကီး ကိုတိုင္းေမာင္ေျပာသည္ကို သတိရမိျပန္သည္။ "ကိုေအာင္သင္းရဲ႕ ေရပက္တယ္ဆိုတာ မိန္းကေလးေတြကို ပက္ရမွ အရသာရွိတာဗ်။ ေယာကၤ်ားခ်င္းပက္ရင္ ထမင္းခ်င္း ျမွဳပ္စားေနရသလို ဘယ္မွာ အဓိပၸါယ္ရွိမလဲ။ ထမင္းထဲကို ဟင္းျမွဳပ္စားရမွ အရသာထြက္မွာေပါ့"တဲ့။
ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ျမင့္ထြန္းဆိုတဲ့ေကာင္ႀကီး၊ သူကေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ ျပတ္လိုက္ေသးသည္။
"မိန္းကေလးေတြမ်ား ၾကည့္လိုက္ရရင္ ဘယ္မိန္းကေလးကိုပဲၾကည့္ၾကည့္ က်က္သေရရွိေနတာပဲ။ ငါတို႔ ေယာကၤ်ားေလးေတြမ်ား ၾကည့္လိုက္ရင္ ဘယ္ေကာင္ကိုပဲ ၾကည့္ၾကည့္ က်က္သေရတံုးေနတာပဲ"တဲ့။
သူတို႔ေျပာေသာစကားမ်ားမွာ ဟာသ သေဘာႏွင့္ လြန္ကဲေနသည္ျဖစ္ေသာ္လည္း မွန္သင့္သေလာက္ မွန္သည္ဟု က်ေနာ္ယူဆမိသည္။
တျခားေနရာေတြကို ထားလိုက္ဦးေတာ့ က်ေနာ္တို႔လည္း ေရပက္ၿပီဆိုလွ်င္ မိန္းကေလးေတြကိုသာ ပက္ခ်င္သည္။ ေယာကၤ်ားေလးအခ်င္းခ်င္း ပက္ရလွ်င္ ေရကုန္သည္ဟု ထင္သည္။ ကေလးေတြကိုေတာ့ထည့္ ေျပာစရာမလို။ သူတို႔ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔လို အဖိုးႀကီးေတြကိုေတာင္ ခ်မ္းသာေပးသည္မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ သႀကၤန္းတြင္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားလွ်င္ ေငြစကၠဴေလးေတြကို ပလပ္စတစ္အိတ္ထဲ ထည့္ၿပီးေဆာင္သြားရသည္။ သူတို႔ကိုလည္း ဘာမွအျပစ္တင္ စိတ္ဆိုးေနစရာမလို။ မိမိကိုယ္တိုင္ ကေလးဘ၀က ေရဖလားကိုင္ၿပီးပက္ရမည့္သူကို ေစာင့္ေနတာ တစ္ေယာက္မွ်မေတြ႔ေတာ့ ႏြားမႀကီးတစ္ေကာင္ျဖတ္အလာမွာ ေရပက္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ လူႀကီးေတြရယ္ေမာၾကတာ ခုထက္ထိ သတိရေနမိေသးသည္။
လူပ်ဳိေပါက္ေတာ့မလိုလို ျဖစ္လာေတာ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို ရိပ္ခနဲ ျမင္လိုက္လွ်င္ ေရဖလား၊ ေရျပြတ္ကိုကိုင္ခဲ့ၿပီး အေျပးလိုက္မိေတာ့သည္သာ။ မိန္းကေလးေတြကလည္း ေရပက္ခံသက္သက္ထြက္တာ မဟုတ္လွ်င္ သူတို႔ကို ေရပက္မွာ အလြန္ေၾကာက္ၾကသည္။ သူတို႔ေၾကာင့္ေလ ေရပက္ရတာအရသာေတြ႔ေလျဖစ္တတ္သည္ဟု က်ေနာ္ခံစားမိသည္။ ေရဖလားႏွင့္ လိုက္လို႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကထြက္ေျပးၿပီဆိုလွ်င္ မီွေအာင္အေျပးလုိက္သည္။ လြတ္သြားခါနီးတြင္ ကပ္ၿပီးလွမ္းပက္လိုက္ရသည့္အရသာမွာ ဘာႏွင့္မွ်မတူ။ ေရပက္ျခင္းကို ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းႏွင့္တူပါသည္ဆိုလွ်င္ သေဘာမတူ ေျပးလႊားတိမ္းေရွာင္ျခင္းသည္ ငရုပ္သီးေထာင္းႏွင့္တူသည္။ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းသက္သက္လည္း ေကာင္းပါ၏။ သို႔ေသာ္ ငရုပ္သီးေထာင္းစပ္စပ္က ကိုလွ်ာေပၚတင္လိုက္မိလို႔ စပ္ေနခုိက္တြင္ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းကို ေသာက္လိုက္ရေတာ့ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းအရသာက ႏွစ္ဆေလာက္တက္သြားသည္ဟု ထင္လိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ငရုပ္သီးအစပ္မ်ားလြန္းေတာ့လည္း ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းအရသာပါ ပ်က္သြားတတ္ျပန္သည္။
××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
က်ေနာ္ ၀ိုးတ၀ါးမွတ္မိေနတာေလး တစ္ခုရွိသည္။ စိတ္ထင္မွန္းၾကည့္ရသေလာက္ ၄-ႏွစ္သားေလာက္ျဖစ္မည္ထင္သည္။
က်ေနာ္တို႔အိမ္က လွမ္းျမင္ရေသာေနရာတြင္ ေျခတံရွည္အိမ္တစ္လံုးရွိသည္။ ထိုအိမတ္တြင္ မိန္းမႀကီး ၂-ေယာက္ရွိသည္။ ထိုအသက္အရြယ္က ကေလးတစ္ေယာက္အျမင္ႏွင့္ မိန္းမႀကီး ၂-ေယာက္ဟုဆိုလိုက္ရေသာ္လည္း အသက္ ၂၀-ခန္႔ေလာက္သာရွိပါလိမ့္မည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္အမည္ကိုေတာ့ ခုထက္ထိမွတ္မိေနေသးသည္။ မလွေရႊ… တဲ့။
ထိုအပ်ဳိ ၂-ေယာက္ကို ကာလသားတစ္သိုက္ ေရပက္ဖို႔လာသည္။ မိန္းကေလးေတြက ပုန္းေနသည္။ မထြက္၊ အိမ္ေရွ႕ၾကမ္းျပင္မွာ ထိုင္ေနသူက ကိုေက်ာ္လွတဲ့၊ သူ႔အသက္က (ယခုျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့)အစိတ္သံုးဆယ္ ေလာက္ရွိမယ္ထင္သည္။ မလွေရႊတို႔ ေမာင္ႀကီးတစ္၀မ္းကြဲ ေတာ္သည္ဟု ေျပာသည္။
မိန္းမပ်ဳိေတြက ထြက္ၿပီးအပက္မခံေတာ့ ကာလသားတစ္ခ်ဳိ႕က ေရပက္ဖို႔အိမ္ေပၚတက္မည္လုပ္သည္။ ကိုေက်ာ္လွႀကီးကတားသည္။ ဇြတ္တက္ၾကသည္။ ကိုသာလွ ဆိုသူတစ္ေယာက္က အကဲဆံုးျဖစ္သည္။ ကိုသာလွႏွင့္ ကိုေက်ာ္လွတို႔ ဘယ္လိုေထြးလံုး ရစ္ပတ္ျဖစ္လုိက္သည္မသိ၊ ကိုသာလွတစ္ေယာက္ ၁၀-ေပေလာက္ျမင့္ေသာ အိမ္ၾကမ္းျပင္မွ ေထြးခနဲ ေျမႀကီးေပၚ က်သြားသည္။ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ သတိေမ့ေနသည္။ လူေတြ၀ိုင္းၿပီး ႏွာႏွပ္တာလား၊ ဘာလုပ္တာလဲမသိ ၀ိုင္း၀န္းျပဳစုေနသည္ကိုသာ မွတ္မိေတာ့သည္။
ဒီအသက္ ဒီအရြယ္ထိ ထိုျမင္ကြင္းကို ျမင္ေယာင္မွတ္မိေနပါေသးသည္။ ယခုျပန္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ငရုပ္သီးမ်ားလြန္းသြားသည္ဟု ထင္မိသည္။
×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
ပုဂံေခတ္ ငရုတ္သီးေထာင္းကေတာ့ အေတာ္ေလးကို လက္လြန္သြားသည္ဟု ဆိုနုိင္သည္။
နရသီဟပေတ့က မိဖုရားေစာလံုကို အလြန္ျမတ္နုိးသည္။ တေပါင္းတန္ခူး သဲေသာင္ျပင္မ႑ပ္တြင္ ယာယီတဲနန္းႏွင့္ စံေနခိုက္ ေမာင္းမေတာ္မ်ားအား ေစာလံုကိုခ်ဳပ္ကိုင္ၿပီး ေရမြန္းေနေအာင္ေလာင္းေစသည္။ ေစာလံုက ခံျပင္းလွေသာေၾကာင့္ မင္းႀကီးအား စားေတာ္ပြဲတြင္ အဆိပ္ခပ္လုပ္ႀကံသည္။ မင္းႀကီးက သိသြားေသာေၾကာင့္ ေစာလံုမီးရႈံႈိ့့ ့အသတ္ခံရသည္။ သတ္လိုက္ရေသာ္လည္း ခ်စ္လွစြာေသာ မိဖုရားျဖစ္ေန၍ ညဥ့္အိမ္ေနရင္းပင္ "ေစာလံု- ေစာင့္ပါခလွည့္"ဟု ေယာင္ယမ္းေရရြတ္သည္ဟု ဆိုသည္။ "ေစာလံုေရ- လာၿပီး ငါ့ထံကိုလာၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ခစားပါဦးလားကြဲ႕" ဟု ဆိုလိုဟန္ရွိပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ မဟာမႈိင္းႀကီးကလည္း ထက္လိုက္သည့္ ကေလာင္၊ ေျပာင္လိုက္သည့္စကားလံုး၊ ေရးသြားလိုက္ပံုက ရင္ထဲမွာ ၿငိက်န္ၿပီး ေဆြးေျမ႕စြဲလန္းေလာက္ပါသည္။
"ေသလမ္း၀င္ ေမွာင့္ရွာတဲ့ တမိရယ္ေၾကာင့္
ေရႊနန္းရွင္ ေမာင့္မွာျဖင့္ မခ်ိၿပီဘူး
ေမာင့္ပါခလွည့္ - ေမာင့္ပါခလွည့္ရယ္လို႔
တရေလရွာသကြယ္၊
သမၼတေနလာႏြယ္မွာျဖင့္ ဖိုဗ်ာပါအမ်ား
ဘ၀ေသပါတယ္လို႔လဲ ဆိုကာ ငိုကာမနား…။"
ဒီစာပိုဒ္ကေလးေတြကို စြဲလိုက္ပံုမွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ႏႈတ္လြတ္ရေနခဲ့သည္။
ထိုေလးခ်ဳိးအဆံုးသတ္ကေလးကိုလည္း ၾကည့္ပါဦး။ မလွေပဘူးလား။
"သေဘာမဆံုသနဲ႔ မခံခ်င္ပါလွ်င္ မကစားၾကေလနဲ႔
ေၾသာ္… ေခ်ာဂုဏ္နဲ႔ ႏြဲ႔ရွာတဲ့
ေစာလံုရဲ႕ ပုဂံရာဇ၀င္တရား တဲ့"
"ေခ်ာဂုဏ္နဲ႔ ႏြဲ႕ရွာတဲ့၊ ေစာလံုရဲ႕ ပုဂံရာဇ၀င္တရား"ဟူေသာ စာပိုဒ္တြင္ "ေခ်ာဂုဏ္နဲ႔ ႏြဲ႔ရွာတဲ့"ဟူေသာ စကားလံုးေလးကို က်ေနာ္ဘယ္လို ခ်စ္မိမွန္းမသိ။ "ေစာလံုရဲ႕" ႏွင့္ကာရန္မိၿပီး အသံခ်ဳိျမေနသည္သာမက အဓိပၸါယ္ကလည္း "ရွာတဲ့"ဟူေသာ စကားေလးက စာဆို၏ ကရုဏာသံကိုေပၚလြင္ေစပါသည္။ စကားလံုးေလးေတြကို ခ်စ္ေနရမိရာက မိဖုရားငယ္ေစာလံုကိုပါ ခ်စ္သနားစိတ္၀င္လာေစသည္။
ျမန္မာစာဖတ္ပရိသတ္၏ အခ်စ္ေတာ္ အိုင္းရစ္လူမ်ဳိး မစၥတာေမာရစ္ေကာလစ္ကလည္း သူ၏ She Was A Queen (မိဖုရားေစာ)၀တၳဳတြင္ ေစာလံုကြယ္လြန္ခန္းကို တခမ္းတနားလြမ္းေလာက္ေအာင္ ဖြဲ႔ဆိုထားခဲ့ပါေပေသးသည္။ သူလည္းေစာလံုကို လြမ္းသနားခဲ့ဟန္တူသည္။
က်ေနာ္ပင္လွ်င္ She Was A Queen ကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေစာလံုကြယ္လြန္ခန္းကို စြဲလန္းမိသည္ႏွင့္ ေမာ္လၿမိဳင္ေကာလိပ္တြင္ အမႈထမ္းေနစဥ္က ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ရပ္ကြက္တစ္ခုက ကပြဲအတြက္ တစ္ခန္းရပ္ ဇာတ္ကြက္ကေလး တစ္ခုကို ဒါရိုက္တာလုပ္ၿပီးတင္ဆက္ခဲ့ဖူးပါေသးသည္။
ငရုတ္သီးမ်ားသြားေသာ ပုဂံသႀကၤန္ဇာတ္လမ္းဟု ဆိုရေလမလားမသိ။
××××××××××××××××××××××××××××××××××
နာမည္ႀကီး ေရွးေခတ္ကာလေပၚ အဆိုေတာ္ မၾကည္ေအာင္သီဆိုသည့္ သီခ်င္းကို စာဖတ္သူ ၾကားဖူးေလမည္လားမသိ။ နာေထာင္ၾကည့္ပါဦး။
ေရႊဖားႀကီးနဲ႔ ေရကစားတာ
တကယ္ၾကမ္းလွပါသရွင္ စပယ္ပန္းေတြေတာင္
ေၾကြကုန္ပါေပါ့ေလ။
ေငြဖလားႀကီးနဲ႔ ေရကစားတာ
အလြန္ၾကမ္းလွပါသရွင္ ဇြန္ပန္းေတြေတာင္
ေၾကြကုန္ပါေပါ့ေလ။
ေရွးကေတာ့ ရိုရုိေသေသ ကစားၾကေပ။
ေမြးသမိခင္ထံခြင့္ပန္ကာေတာင္းရပါတယ္ေလ။
လာေလမဟာေဆြေမမရွက္နဲ႔ ရက္ျမတ္ထဲေရာက္ေန
မာပါေစ၊ သာပါေစ သေျပခက္နဲ႔ ပက္ၾကတဲ့
သႀကၤန္ေတာ္ေရ….။
ဤသီခ်င္းေလးကို က်ေနာ္အလြန္ႀကိဳက္သည္။ ေတးသားနွင့္ ေတးသြားအလြန္လိုက္ဖက္သည္ဟုထင္မိသည္။
သို႔ေသာ္ ထိုသီခ်င္းအတိုင္းေရပက္ရလွ်င္ေတာ့ ဆရာေဇာ္ဂ်ီေျပာသလို "ပ်င္းစရာႀကီး"ဟု ေအာက္ေမ့မိသည္။ ရွဴးရွဴးရွဲရွဲ ငရုပ္သီးေထာင္းကေလးမွ မပါလွ်င္ သႀကၤန္ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းက ေပါ့ပ်က္ပ်က္ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္ထင္သည္။
ေရပက္သူႏွင့္ ေရပက္ခံရသူ လိုက္သူႏွင့္ ေျပးသူေလးပါမွ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေပမည္။ ေမြးသမိခင္၊ ေမြးသဖခင္ထံလည္း ခြင့္ပန္မေနနိုင္ေပါင္၊ သႀကၤန္တြင္း မဟုတ္လား။ ႏႈတ္ခမ္းေတာ္စူေလ၊ မ်က္ေစာင္းခဲေလ၊ သႀကၤန္ေရက အရသာတိုးေလပါပဲ၊ ရုတ္တရက္ အလစ္တြင္ပက္လိုက္ရ၍ ေကာင္မေလးလန္႔ၿပီး ေအာ္လိုက္ေယာင္လိုက္လွ်င္ ပိုလို႔ေတာင္ အရသာရွိေသးသည္။ ေၾသာ္… အရြယ္ မလွေတာ့ေသာ္လည္း ငယ္ဘ၀ကိုေတာ့ လြမ္းမိေသးသည္။
ကိုယ့္အသက္ကို တြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း လာမည့္ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ (၁၇-၄၂--၇) ဆိုလွ်င္ အသက္ရွစ္ဆယ္တင္းတင္း ျပည့္ေတာ့မည္။
လြန္ခဲ့သည့္ ဒီဇဘၤာလထဲက ေတာင္တြင္းႀကီးႏွစ္လည္အစည္းအေ၀း၊ ပညာခၽြန္ဆုေပးပြဲႏွင့္ သက္ႀကီးပူေဇာ္ပြဲလုပ္ေတာ့ ေအာင္သင္းကလည္းကန္ေတာ့ခံထဲမွာ ပါေနခဲ့ေလၿပီ။ ကန္ေတာ့ပြဲၿပီးေတာ့ ကန္ေတာ့ခံအမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က "ကိုေအာင္သင္း က်မကို မွတ္မိေသးလား"တဲ့။ ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ငယ္ရုပ္ဖမ္းဖို႔ မွန္းဆၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ "ခင္ရီ"ေလတဲ့။ အမယ္ေလး ေတာင္တြင္းႀကီးတြင္ မယ္ဘြဲ႔ရခဲ့ေသာ "ေရႊတြင္းမယ္ မခင္ရီပါလား"
နန္းေတာ္ေရွ႕ ဆရာတင္က ေရႊဘိုသနပ္ခါးသီခ်င္းကို "ညိဳသြားၿပီ အသားေလးညိဳသြားၿပီ အသားေလးညိဳသြားၿပီ" ဟု နိဒါန္းပ်ဳိးခဲ့သလို မခင္ရီ "အိုသြားၿပီ အဖြားေလး အိုသြားၿပီ" ဟု ေျပာလိုက္ၿပီး "အအိုလွေပါ့"ဟု ဆိုလုိက္ေတာ့ မခင္ရီက ရႊင္ရႊင္ပ်ပ် အားရပါးရၿပံဳးၿပီး ရယ္လိုက္သည္။ ရယ္လိုက္မွ နားသယ္တ၀ိုက္က အသားအေရေတႊြ တအားေခြၿပီး တြန္႔သြားျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ အအိုလွေလးပါပဲ။
ေၾသာ္…. ေရးေနရင္း ငယ္စဥ္က က်ေနာ္ေရကစားခဲ့သည္ အဖြားအိုေကာင္မေလးေတြကို လြမ္းမိျပန္သည္။ ကဗ်ာဆရာမျဖစ္လာေသာ္လည္း ကဗ်ာခ်စ္တတ္သူမို႔ ကဗ်ာျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ကပ်ာကရာ ျခစ္လိုက္ခ်င္ေသးသည္။
**ေရွးကအလြမ္း**
သႀကၤန္ခါ ေရကစားလွ်င္ျဖင့္
ျငင္းဆန္ကာ ေမတပါးရယ္က
ေရႊအားကုန္ သြက္သြက္ေျပးေလမွ
ျမက္ျမက္ကေလး လုိက္ပက္ခ်င္….။
"ဆုတ္စမ္းေနာ္"လို႔ ႏႈတ္ခမ္းေတာ္တကယ္စူေတာ့
စံပါယ္ျဖဴ၊ စကား၀ါ၊ သေျပပန္းေတြနဲ႔
အရြယ္တူကို အသားအယာ ေရမဖ်န္းခ်င္ဘု
မွန္းမလဲြ၊ ႏွစ္ျခမ္းကြဲေလာက္ေအာင္
"ဗြမ္း"ခနဲ ပက္လိုက္လွ်င္….။
"ဟဲ့ ပလုပ္တုပ္ ေသနာေကာ္" လို႔
တကယ့္ မဟုတ္တရုတ္ ေျခြကာေယာင္မွ
ေျပာင္ေတာင္ေတာင္ စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔
"အဟီး" လို႔ ရယ္ကာပင္၊ ေပ်ာ္ရႊင္မိစိတ္၀မ္း….။
ေၾသာ္…. တကယ္ရႈျပန္ေတာ့
ဆယ္စု ရွစ္ခါတုိင္မင့္
ခ်စ္စရာ ေမတၱာလိႈင္ခဲ့သူေတြမို႔
ႏွစ္အတာမွာ သစၥာၿပိဳင္ခ်င္ေသးငဲ့
ေရႊလည္တိုင္ တုန္ရီရီေပါ့
ႀကံဳလွီလွီ ္လက္ေျခကေလးေတြနဲ႔
မႈံသီသီ မ်က္ေပေမွးတို႔ကို
ေတြးဆလို႔ မွန္းတဲ့ၿပီး
ေတးသ, လို႔ တမ္းလိုက္ပါတဲ့
(ေၾသာ္…. ေတာင္တြင္းက ေအာင္သင္းရဲ႕)
ေရွးကအလြမ္း….။ ။


*** ေအာင္သင္း ***
၂၀၀၇- ဧၿပီလ ခ်ယ္ရီမဂဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။