ေတြ႔ရခဲတဲ့ လူငယ္မ်ဳိး
အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ေလ့လာလုိက္စားတဲ့ လူငယ္မ်ဳိး ဒီေခတ္မွာ ေတြ႔ရခဲလြန္းလို႔ အင္ဂ်င္နီယာ လူငယ္လာတုိင္း စိတ္၀င္စားစြာ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔အတြက္ အေထာက္အကူ ရေစမယ့္ စာအုပ္စာတမ္းေတြလည္း ရွာေဖြေပးပါတယ္။ တခ်ဳိ႕စာအုပ္ဆို သူက တစ္အုပ္လံုး မိတၱဴကူးယူ ထားတတ္တယ္။ သူက စစ္ေရး နုိင္ငံေရးေတြေလာက္ ေလ့လာတာ မဟုတ္ဘူး။ အာဖရိက ၀တၳဳေတြ ကဗ်ာေတြ၊ ေက်းလက္သီခ်င္းနဲ႔ ပံုျပင္ေတြလည္းဖ္ မွတ္စုေဆာင္းပါတယ္။ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း သူရွာလို႔ရတဲ့ ၀တၳဳစာအုပ္ ကဗ်ာစုအပ္ေတြ ယူလာေပးတတ္တယ္။ သူနဲ႔စကားေျပာရတာ ကိုယ့္အတြက္လည္း အက်ဳိးရွိပါတဲ့ ကင္ညာက ဂ်ဳိမုိကညတ္တာ၊ တန္ဇန္နီးယားက ဂ်ဴးလိယက္ညီေရးေရး၊ ဇမ္ဘီယာက ကဲနက္ကာအြန္ဒါး၊ မာလီက မိုဒီဘိုေကတာ၊ ဂြန္ဂိုက လူမြန္ဘား၊ အယ္လ္ဂ်ီးရီးယားက ဘင္ဘဲလား စတဲ့စတဲ့ လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲ၀င္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ အေၾကာင္းမ်ားျပန္လည္အမွတ္ရမိေစပါတယ္။ သူ႔ကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရေသးတယ္။
ဟုတ္စလိုလိုနဲ႔ အဖ်ားရူး
ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္အစိတ္ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ခဲ့ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြ ေထာင္နဲ႔ခ်ီၿပီး လက္ပြန္းတတီးေနခဲ့ဖူးပါတယ္။အေတာ္မ်ားမ်ားဆို နုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္မ်ဳိးစံုမွာ အလုပ္အကိုင္ ဟန္က်ပန္က်နဲ႔ ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။ ျပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ သူေတြလည္း သူ႔နယ္နဲ႔သူ တစ္ခုတစ္ေကာင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာ မ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခု ဆည္ေျမာင္းအင္ဂ်င္နီယာ လူငယ္လို တစ္ခုခုကို ထဲထဲ၀င္၀င္ စူးစူးစိုက္စိုက္ေလ့လာသူမ်ဳိးေတာ့ ေတြ႔ရခဲ့တာ အမွန္ပဲ။ တခ်ဳိ႕က ခဏေတာ့ ဟုတ္မလိုလိုနဲ႔ ေနာက္က် အဖ်ားရူးသြားၿပီး လွည့္ေတာင္မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ ဒါက သူလိုငါလိုလူမ်ဳိးေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ပညာရပ္တစ္ခုကို ပါရဂူဆိုတဲ့ ဘြဲ႔ႀကီးတစ္ခုရေအာင္ သင္ယူခဲ့သူေတြေတာင္မွ ဘြဲ႔လည္းယူၿပီးေရာ သူအထူးျပဳခဲ့တဲ့ ဘာသာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွ ဆက္မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ရၿပီးသား ဘြဲ႔တစ္ခုနဲ႔ ထုိင္စားေနေတာ့တာပဲ။ ကြယ္လြန္သူ ဆရာေဒါက္တာသန္းထြန္းေလာက္ ပညာရပ္ဆုိင္ရာက်မ္းေတြ အမ်ားႀကီး သုေတသနျပဳ ေရးသားခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား က်ေနာ္တို႔ လက္ညွိဳးထိုးျပစရာရွိလို႔လဲ။ ပညာေခတ္၊ ပညာေခတ္နဲ႔ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ေအာ္ေလ့ရွိတဲ့ ေခတ္လူငယ္ ပညာတတ္ဆိုသူေတြ ရွက္စရာေကာင္းလွပါတယ္။
စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ေလ့လာပါ
ပညာရပ္ဆိုလို႔ ရႈပေဗဒတို႔ ဓာတုေဗဒတို႔ ညဴကလီးယားေဗဒတို႔လို ပညာေတြကိုသာ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သစ္ခြပန္းေတြအေၾကာင္း ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ေလ့လာတာလည္း ပညာရပ္ပါ။ လိပ္ျပာေလးေတြအေၾကာင္း စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ေလ့လာတာလည္း ပညာရပ္ပါ။ ယုတ္စြအဆံုး တံဆိပ္ေခါင္းေတြ စုေဆာင္းေလ့လာေနတာလည္း ပညာရပ္ပါပဲ။ အက်ဳိးမယုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္၀ါသနာပါရာ တစ္ခုခုကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ေလ့လာသမွ် ေကာင္းတာခ်ည့္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေခတ္မွာ ဒီလိုလူမ်ဳိးေတြ မရွိသေလာက္ရွားတယ္။ လူတုိင္းလိုလိုက အေပၚယံလွ်ပ္ ေလ့လာတာမ်ဳိးေလာက္လုပ္ၿပီး လူတြင္က်ယ္လုပ္ခ်င္ေနၾကတာပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ေမးလုိက္ရင္ေတာ့ မသိတာ ဘာမွမရွိသလိုပဲ။ နုိင္ငံေရး ကမၻာ့အေရးလည္းသိ၊ စီးပြားေရးလည္းသိ၊ စာေပအႏုပညာဆိုလည္း စြယ္စံုသိ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ေျပာၾကဆိုၾကေတာ့ ဘာမွသိတာ မရွိဘူး။ လူအထင္ႀကီး ခံရရံုေလာက္ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ ဖတ္ရႈမွတ္သား ထားတာပဲျဖစ္တယ္။ ညာစားေနတာလို႔ ေျပာရမွာပဲ။
ဘယ္သူေက်နပ္ဖို႔မွမဟုတ္
ညာ၀ါးၿဖီးျဖန္း စားတဲ့အက်င့္ လူမ်ားစုႀကီးမွာ အျမစ္တြယ္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ စီးပြားေရး ေလာကမွာလည္း ဟိတ္ဟန္ထုတ္ၿပီး ညာစားေနတာ အမ်ားႀကီးပဲ။ ၀န္ထမ္းေလာကမွာလည္း အထက္က ေၾကနပ္ေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး လိမ္ေလ့ရွိၾကတယ္။ စာရင္းေတြလိမ္တယ္။ မလည္နုိင္ဘဲ ရပ္ထားရတဲ့ စက္ရံုကို လူႀကီးေတြ လာၾကည့္မွ လက္ပူတုိက္လည္ျပ၊ ဒါမွမဟုတ္ အျပင္က ငွားထားတဲ့ ပစၥည္းအစားထိုးလည္ျပနဲ႔ လိမ္ၾကတယ္။ ဒါေလာက္ကို စိတ္ဓာတ္ေတြ ပ်က္စီးေနၾကတာ၊ အလုပ္တစ္ခု လုပ္တယ္ဆိုတာဟာ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ေၾကနပ္ဖို႔မွ လုပ္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္မို႔ တာ၀န္ေက်ေအာင္ လုပ္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိးသာ ထားရွိရမွာ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္တာမို႔ ေက်းဇူးတင္ခံစရာလည္း အေၾကာင္းမရွိဘူး။ အခြင့္ထူးခံစားစရာလည္း မရွိဘူး။ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါ ေက်နပ္ဖို႔မွလည္း မလိုဘူး။ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္တာပဲေလ။
လူတြင္က်ယ္ လုပ္ခ်င္စိတ္
နည္းနည္းလုပ္ၿပီး မ်ားမ်ားလိုခ်င္တဲ့စိတ္မ်ဳိးဟာ မေကာင္းဘူး။ အေခ်ာင္သမားစိတ္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးကိုေခၚတာ၊ ဒီစိတ္မ်ဳိး ကေလးေတြ ေခါင္းထဲ မေရာက္ေစခ်င္ဘူး။ မိဘေတြ ဆင္ျခင္ၾကဖို႔ေကာင္းတယ္။ ကူးခ်လုိ႔ပဲေအာင္ေအာင္၊ ခိုးခ်လို႔ပဲ ေအာင္ေအာင္၊ စာေမးပြဲေအာင္ရင္ ၿပီးတာပဲဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိး ကေလးေတြမွာ လံုး၀မရွိသင့္ဘူး။ ကိုယ့္အစြမ္းအစနဲ႔ ကိုယ္လုပ္လို႔ရတာ မဟုတ္ရင္ ဘာမွမလိုခ်င္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိးသာ ရွိသင့္တာျဖစ္တယ္။ မဟုတ္တာ မမွန္တာ မတရားတာမ်ဳိး လုပ္ရမွာရွက္တဲ့စိတ္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေလ့က်င့္ပ်ဳိးေထာင္ေပးထားရမွာပါ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ရွက္စိတ္ဆိုတာ မရွိရင္ႀကီးလာတဲ့အခါ အေခ်ာင္သမားစိတ္၊ ညာ၀ါးၿဖီးျဖန္း စားခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ အေသအခ်ာကို ၀င္လာမွာပါ။ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ ဆည္ေဆာက္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာလို တစ္ခုခုကို စူးစူးစိုက္စိုက္ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ေလ့လာတဲ့ လူငယ္မ်ဳိး မရွိသေလာက္ ရွားပါးေနတာဟာ၊ ညာ၀ါၿဖီးျဖန္းၿပီး လူတြင္က်ယ္ လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ႀကီးမားမ်ားျပားေနလို႔ျဖစ္တယ္။ ဒီစိတ္ကို တားဆီးနုိင္မွ ထူးခၽြန္တဲ့ လူငယ္ေတြ ေပၚထြက္လာမွာပါ။ ထူးခၽြန္တဲ့ လူငယ္ေတြ မ်ားမ်ားရွိမွ တိုင္းျပည္ျမန္ျမန္ တုိးတက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
လူထုဦးစိန္၀င္း
(လူထုရနံ႔စာစုမ်ားမွ၊ ၈၊ ၈၊ ၂၀၀၉)
မိတ္ေဆြလူငယ္တစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ မၾကာခဏ ေရာက္လာၿပီး စကားေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ စာအုပ္စာတမ္းေတြလည္း ငွားဖတ္တတ္ပါတယ္။ အာဖရိကတုိက္မွာ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္တဲ့ကိစၥ၊ အာဏာသိမ္းတဲ့ကိစၥလုိ ကိစၥေတြ ေပၚလာတုိင္း ပူပူေႏြးေႏြးေရာက္လာၿပီး ေဆြးေႏြးေမးျမန္းတာေတြလုပ္ပါတယ္။ ဘယ္လိုေၾကာင့္ ရယ္ေတာ့ မသိဘူး သူဟာ အာဖရိကကို တစ္အားစိတ္၀င္စားၿပီး ေန႔စဥ္သတင္းေတြကို မျပတ္မလတ္ရေအာင္ဖတ္ၿပီး မွတ္သားစုေဆာင္းထားပါတယ္။ သူဟာ သမုိင္းဆရာ မဟုတ္သလို သတင္းေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္တဲ့ ဂ်ာနယ္လစ္ လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာ့ေရးရာေတြကို စိတ္၀င္စားတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္သာျဖစ္တယ္။ သူ႔အလုပ္က ဆည္ေတြေဆာက္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာပါ။
ေတြ႔ရခဲတဲ့ လူငယ္မ်ဳိး
အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ေလ့လာလုိက္စားတဲ့ လူငယ္မ်ဳိး ဒီေခတ္မွာ ေတြ႔ရခဲလြန္းလို႔ အင္ဂ်င္နီယာ လူငယ္လာတုိင္း စိတ္၀င္စားစြာ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔အတြက္ အေထာက္အကူ ရေစမယ့္ စာအုပ္စာတမ္းေတြလည္း ရွာေဖြေပးပါတယ္။ တခ်ဳိ႕စာအုပ္ဆို သူက တစ္အုပ္လံုး မိတၱဴကူးယူ ထားတတ္တယ္။ သူက စစ္ေရး နုိင္ငံေရးေတြေလာက္ ေလ့လာတာ မဟုတ္ဘူး။ အာဖရိက ၀တၳဳေတြ ကဗ်ာေတြ၊ ေက်းလက္သီခ်င္းနဲ႔ ပံုျပင္ေတြလည္းဖ္ မွတ္စုေဆာင္းပါတယ္။ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း သူရွာလို႔ရတဲ့ ၀တၳဳစာအုပ္ ကဗ်ာစုအပ္ေတြ ယူလာေပးတတ္တယ္။ သူနဲ႔စကားေျပာရတာ ကိုယ့္အတြက္လည္း အက်ဳိးရွိပါတဲ့ ကင္ညာက ဂ်ဳိမုိကညတ္တာ၊ တန္ဇန္နီးယားက ဂ်ဴးလိယက္ညီေရးေရး၊ ဇမ္ဘီယာက ကဲနက္ကာအြန္ဒါး၊ မာလီက မိုဒီဘိုေကတာ၊ ဂြန္ဂိုက လူမြန္ဘား၊ အယ္လ္ဂ်ီးရီးယားက ဘင္ဘဲလား စတဲ့စတဲ့ လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲ၀င္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ အေၾကာင္းမ်ားျပန္လည္အမွတ္ရမိေစပါတယ္။ သူ႔ကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရေသးတယ္။
ဟုတ္စလိုလိုနဲ႔ အဖ်ားရူး
ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္အစိတ္ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ခဲ့ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြ ေထာင္နဲ႔ခ်ီၿပီး လက္ပြန္းတတီးေနခဲ့ဖူးပါတယ္။အေတာ္မ်ားမ်ားဆို နုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္မ်ဳိးစံုမွာ အလုပ္အကိုင္ ဟန္က်ပန္က်နဲ႔ ျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။ ျပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ သူေတြလည္း သူ႔နယ္နဲ႔သူ တစ္ခုတစ္ေကာင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာ မ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခု ဆည္ေျမာင္းအင္ဂ်င္နီယာ လူငယ္လို တစ္ခုခုကို ထဲထဲ၀င္၀င္ စူးစူးစိုက္စိုက္ေလ့လာသူမ်ဳိးေတာ့ ေတြ႔ရခဲ့တာ အမွန္ပဲ။ တခ်ဳိ႕က ခဏေတာ့ ဟုတ္မလိုလိုနဲ႔ ေနာက္က် အဖ်ားရူးသြားၿပီး လွည့္ေတာင္မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ ဒါက သူလိုငါလိုလူမ်ဳိးေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ပညာရပ္တစ္ခုကို ပါရဂူဆိုတဲ့ ဘြဲ႔ႀကီးတစ္ခုရေအာင္ သင္ယူခဲ့သူေတြေတာင္မွ ဘြဲ႔လည္းယူၿပီးေရာ သူအထူးျပဳခဲ့တဲ့ ဘာသာရပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘာမွ ဆက္မလုပ္ေတာ့ဘူး။ ရၿပီးသား ဘြဲ႔တစ္ခုနဲ႔ ထုိင္စားေနေတာ့တာပဲ။ ကြယ္လြန္သူ ဆရာေဒါက္တာသန္းထြန္းေလာက္ ပညာရပ္ဆုိင္ရာက်မ္းေတြ အမ်ားႀကီး သုေတသနျပဳ ေရးသားခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား က်ေနာ္တို႔ လက္ညွိဳးထိုးျပစရာရွိလို႔လဲ။ ပညာေခတ္၊ ပညာေခတ္နဲ႔ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ေအာ္ေလ့ရွိတဲ့ ေခတ္လူငယ္ ပညာတတ္ဆိုသူေတြ ရွက္စရာေကာင္းလွပါတယ္။
စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ေလ့လာပါ
ပညာရပ္ဆိုလို႔ ရႈပေဗဒတို႔ ဓာတုေဗဒတို႔ ညဴကလီးယားေဗဒတို႔လို ပညာေတြကိုသာ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သစ္ခြပန္းေတြအေၾကာင္း ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ေလ့လာတာလည္း ပညာရပ္ပါ။ လိပ္ျပာေလးေတြအေၾကာင္း စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ေလ့လာတာလည္း ပညာရပ္ပါ။ ယုတ္စြအဆံုး တံဆိပ္ေခါင္းေတြ စုေဆာင္းေလ့လာေနတာလည္း ပညာရပ္ပါပဲ။ အက်ဳိးမယုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္၀ါသနာပါရာ တစ္ခုခုကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ေလ့လာသမွ် ေကာင္းတာခ်ည့္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေခတ္မွာ ဒီလိုလူမ်ဳိးေတြ မရွိသေလာက္ရွားတယ္။ လူတုိင္းလိုလိုက အေပၚယံလွ်ပ္ ေလ့လာတာမ်ဳိးေလာက္လုပ္ၿပီး လူတြင္က်ယ္လုပ္ခ်င္ေနၾကတာပဲ ေတြ႔ရတယ္။ ေမးလုိက္ရင္ေတာ့ မသိတာ ဘာမွမရွိသလိုပဲ။ နုိင္ငံေရး ကမၻာ့အေရးလည္းသိ၊ စီးပြားေရးလည္းသိ၊ စာေပအႏုပညာဆိုလည္း စြယ္စံုသိ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ေျပာၾကဆိုၾကေတာ့ ဘာမွသိတာ မရွိဘူး။ လူအထင္ႀကီး ခံရရံုေလာက္ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ ဖတ္ရႈမွတ္သား ထားတာပဲျဖစ္တယ္။ ညာစားေနတာလို႔ ေျပာရမွာပဲ။
ဘယ္သူေက်နပ္ဖို႔မွမဟုတ္
ညာ၀ါးၿဖီးျဖန္း စားတဲ့အက်င့္ လူမ်ားစုႀကီးမွာ အျမစ္တြယ္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ စီးပြားေရး ေလာကမွာလည္း ဟိတ္ဟန္ထုတ္ၿပီး ညာစားေနတာ အမ်ားႀကီးပဲ။ ၀န္ထမ္းေလာကမွာလည္း အထက္က ေၾကနပ္ေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး လိမ္ေလ့ရွိၾကတယ္။ စာရင္းေတြလိမ္တယ္။ မလည္နုိင္ဘဲ ရပ္ထားရတဲ့ စက္ရံုကို လူႀကီးေတြ လာၾကည့္မွ လက္ပူတုိက္လည္ျပ၊ ဒါမွမဟုတ္ အျပင္က ငွားထားတဲ့ ပစၥည္းအစားထိုးလည္ျပနဲ႔ လိမ္ၾကတယ္။ ဒါေလာက္ကို စိတ္ဓာတ္ေတြ ပ်က္စီးေနၾကတာ၊ အလုပ္တစ္ခု လုပ္တယ္ဆိုတာဟာ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ေၾကနပ္ဖို႔မွ လုပ္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္မို႔ တာ၀န္ေက်ေအာင္ လုပ္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိးသာ ထားရွိရမွာ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္တာမို႔ ေက်းဇူးတင္ခံစရာလည္း အေၾကာင္းမရွိဘူး။ အခြင့္ထူးခံစားစရာလည္း မရွိဘူး။ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါ ေက်နပ္ဖို႔မွလည္း မလိုဘူး။ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္တာပဲေလ။
လူတြင္က်ယ္ လုပ္ခ်င္စိတ္
နည္းနည္းလုပ္ၿပီး မ်ားမ်ားလိုခ်င္တဲ့စိတ္မ်ဳိးဟာ မေကာင္းဘူး။ အေခ်ာင္သမားစိတ္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးကိုေခၚတာ၊ ဒီစိတ္မ်ဳိး ကေလးေတြ ေခါင္းထဲ မေရာက္ေစခ်င္ဘူး။ မိဘေတြ ဆင္ျခင္ၾကဖို႔ေကာင္းတယ္။ ကူးခ်လုိ႔ပဲေအာင္ေအာင္၊ ခိုးခ်လို႔ပဲ ေအာင္ေအာင္၊ စာေမးပြဲေအာင္ရင္ ၿပီးတာပဲဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိး ကေလးေတြမွာ လံုး၀မရွိသင့္ဘူး။ ကိုယ့္အစြမ္းအစနဲ႔ ကိုယ္လုပ္လို႔ရတာ မဟုတ္ရင္ ဘာမွမလိုခ်င္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိးသာ ရွိသင့္တာျဖစ္တယ္။ မဟုတ္တာ မမွန္တာ မတရားတာမ်ဳိး လုပ္ရမွာရွက္တဲ့စိတ္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေလ့က်င့္ပ်ဳိးေထာင္ေပးထားရမွာပါ။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ရွက္စိတ္ဆိုတာ မရွိရင္ႀကီးလာတဲ့အခါ အေခ်ာင္သမားစိတ္၊ ညာ၀ါးၿဖီးျဖန္း စားခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ အေသအခ်ာကို ၀င္လာမွာပါ။ အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ ဆည္ေဆာက္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာလို တစ္ခုခုကို စူးစူးစိုက္စိုက္ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ေလ့လာတဲ့ လူငယ္မ်ဳိး မရွိသေလာက္ ရွားပါးေနတာဟာ၊ ညာ၀ါၿဖီးျဖန္းၿပီး လူတြင္က်ယ္ လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ ႀကီးမားမ်ားျပားေနလို႔ျဖစ္တယ္။ ဒီစိတ္ကို တားဆီးနုိင္မွ ထူးခၽြန္တဲ့ လူငယ္ေတြ ေပၚထြက္လာမွာပါ။ ထူးခၽြန္တဲ့ လူငယ္ေတြ မ်ားမ်ားရွိမွ တိုင္းျပည္ျမန္ျမန္ တုိးတက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
လူထုဦးစိန္၀င္း
(လူထုရနံ႔စာစုမ်ားမွ၊ ၈၊ ၈၊ ၂၀၀၉)
No comments:
Post a Comment