
တခါက လူၾကီးတစ္ေယာက္က တံတားေလးေဘးမွာ ထိုင္ေနတုန္း ကေလးတစ္ေယာက္ ငိုေနတာကို ေတြ႔ေတာ့ ေမးတယ္။
လူၾကီး ။ ။ ဘာလို႔ ငိုတာလဲ ကေလးရယ္...
ကေလး။ ။ အဟင့္ဟင့္ ငိုခ်င္လို႔ ငိုတာ...
လူၾကီး။ ။ ကေလးရယ္ ငိုခ်င္တာ အေၾကာင္းရွိရမယ္ေလကြာ။ ဗိုက္ဆာလို႔လား..၊ ကစားခ်င္တာ မကစားရလို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကေလးမိဘေတြက ဆူလို႔လား၊ တစ္ခုခုေလကြာ..။
ကေလး။ ။ မသိဘူး..။ အခုငိုခ်င္လို႔ ငိုတာ..။
လူၾကီး။ ။ ေကာင္းတယ္၊ ငိုခ်င္ရင္ ငိုသာခ်လိုက္..။
ထိုေနာက္ လူၾကီးက ဘာမွ ဆက္မေျပာပဲ တစ္ခုခုကို ေတြးေနသလို ျငိမ္သြားတယ္။ ကေလးက လူၾကီးကို ေသခ်ာၾကည့္ျပီး ျပန္ေမးတယ္။
“ ဦးဦးကေကာ မငိုဘူးလား..”
လူၾကီး။ ။ ဘာလို႔ ငိုရမွာလဲ..
ကေလး။ ။ ဦးက ငိုခ်င္ေနတာမဟုတ္လား။ သားလိုပဲ ငိုေလ။
လူၾကီး ။ ။ ...................................
ကေလး။ ။ လူၾကီးဆိုရင္ မငိုရဘူးလား...။
လူၾကီး ။ ။ ................................
ကေလး။ ။ လူၾကီးဆိုရင္ ငိုစရာမရွိဘူးလား..။
လူၾကီး။ ။ ရွိတာေပါ့ ကေလးရယ္...။ အမ်ားၾကီး.....ေပါ့။
ဒီတခါ ျငိမ္သြားသူက ကေလးေလးပါ..။ ခဏေနေတာ့ ကေလးက ဆက္ေျပာတယ္။
“ ဒါဆို သား... လူၾကီး မျဖစ္ခ်င္ဘူး....”
ဒီစကားၾကားေတာ့ လူၾကီးက တဖက္လွည့္ျပီး အလ်င္အျမန္ မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မရပါဘူး။ မ်က္ရည္ေတြက စီးက်သြားတယ္...။ လူၾကီးက မ်က္ရည္ကို ကေလးမျမင္ေအာင္ သုတ္လိုက္ရင္း. လူၾကီးဆန္ဆန္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္...........
“ဟုတ္တယ္..။ ငါလည္း လူၾကီး မျဖစ္ခ်င္ဘူးကြ..” တဲ့..။
Posted by လသာည

တခါက လူၾကီးတစ္ေယာက္က တံတားေလးေဘးမွာ ထိုင္ေနတုန္း ကေလးတစ္ေယာက္ ငိုေနတာကို ေတြ႔ေတာ့ ေမးတယ္။
လူၾကီး ။ ။ ဘာလို႔ ငိုတာလဲ ကေလးရယ္...
ကေလး။ ။ အဟင့္ဟင့္ ငိုခ်င္လို႔ ငိုတာ...
လူၾကီး။ ။ ကေလးရယ္ ငိုခ်င္တာ အေၾကာင္းရွိရမယ္ေလကြာ။ ဗိုက္ဆာလို႔လား..၊ ကစားခ်င္တာ မကစားရလို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကေလးမိဘေတြက ဆူလို႔လား၊ တစ္ခုခုေလကြာ..။
ကေလး။ ။ မသိဘူး..။ အခုငိုခ်င္လို႔ ငိုတာ..။
လူၾကီး။ ။ ေကာင္းတယ္၊ ငိုခ်င္ရင္ ငိုသာခ်လိုက္..။
ထိုေနာက္ လူၾကီးက ဘာမွ ဆက္မေျပာပဲ တစ္ခုခုကို ေတြးေနသလို ျငိမ္သြားတယ္။ ကေလးက လူၾကီးကို ေသခ်ာၾကည့္ျပီး ျပန္ေမးတယ္။
“ ဦးဦးကေကာ မငိုဘူးလား..”
လူၾကီး။ ။ ဘာလို႔ ငိုရမွာလဲ..
ကေလး။ ။ ဦးက ငိုခ်င္ေနတာမဟုတ္လား။ သားလိုပဲ ငိုေလ။
လူၾကီး ။ ။ ...................................
ကေလး။ ။ လူၾကီးဆိုရင္ မငိုရဘူးလား...။
လူၾကီး ။ ။ ................................
ကေလး။ ။ လူၾကီးဆိုရင္ ငိုစရာမရွိဘူးလား..။
လူၾကီး။ ။ ရွိတာေပါ့ ကေလးရယ္...။ အမ်ားၾကီး.....ေပါ့။
ဒီတခါ ျငိမ္သြားသူက ကေလးေလးပါ..။ ခဏေနေတာ့ ကေလးက ဆက္ေျပာတယ္။
“ ဒါဆို သား... လူၾကီး မျဖစ္ခ်င္ဘူး....”
ဒီစကားၾကားေတာ့ လူၾကီးက တဖက္လွည့္ျပီး အလ်င္အျမန္ မ်က္ေတာင္ခတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မရပါဘူး။ မ်က္ရည္ေတြက စီးက်သြားတယ္...။ လူၾကီးက မ်က္ရည္ကို ကေလးမျမင္ေအာင္ သုတ္လိုက္ရင္း. လူၾကီးဆန္ဆန္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္...........
“ဟုတ္တယ္..။ ငါလည္း လူၾကီး မျဖစ္ခ်င္ဘူးကြ..” တဲ့..။
Posted by လသာည


No comments:
Post a Comment